2,1,0…

Ζούμε στον κόσμο των δύο αντιθέτων με τις ακραίες απολήξεις τους… Άσπρο-μαύρο, καλό-κακό, νέος-γέρος, αλήθεια-ψέμα, αρσενικό-θηλυκό, όμορφο-άσχημο, χαρά-λύπη, γοητεία-απογοήτευση κλπ…
Φυσικά υπάρχουν και οι ενδιάμεσες καταστάσεις, αλλά είναι πάντα διανθισμένες με ένα ποσοτικό μετρητή λιγότερου ή περισσότερου, σε σχέση με τα δύο άκρα.

Αναρωτιέμαι εάν υπάρχει τρόπος να περάσει κανείς πέρα από τα αντίθετα… Να ζει έξω από αυτά… Να μην τον επηρεάζουν και να μην ταυτίζεται, στην τελική, με αυτά… Υπάρχει;
Φυσικά και υπάρχει!!!
Γιατί όλα μας δόθηκαν σε αυτόν τον κόσμο, σε αυτήν την ζωή!!!

Απαιτείται εκ μέρους μας η κριτική σκέψη και η αναλυτικότητα σε πρώτη φάση. Απαιτείται να καταλάβουμε ότι όλα αυτά που αντιλαμβανόμαστε είναι μόνο όσα έχουμε διδαχθεί και αποκτήσει σαν εμπειρίες ζωής και που σπάνια τα έχουμε αμφισβητήσει για να δούμε εάν είναι μόνο έτσι ή είναι και αλλιώς…

Εάν αποφασίσουμε να το επιχειρήσουμε αυτό, θα δούμε πάνω στον προβληματισμό μας ότι αρχίζουμε να βγαίνουμε λίγο λίγο έξω από το καβούκι μας, έξω από τα πιστεύω μας για την ζωή, για τον άνθρωπο και για τον κόσμο… Τότε θα διαπιστώσουμε, ιδίοις όμμασι, ότι γύρω μας κυκλοφορούν ελεύθερα και άλλες ιδέες διαφορετικές, που έχουν την δική τους αλήθεια και την δική τους πραγματικότητα.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα ενστερνιστούμε ασυζητητί τις άλλες ιδέες απορρίπτοντας τις δικές μας, γιατί θα είναι σαν απλά να μετακομίζουμε από το ένα κελί της φυλακής μας σε ένα άλλο…
Ίσως όμως να σημαίνει ότι γινόμαστε πιο υποψιασμένοι για όσα σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε ή κάνουμε από την σιδηρά, αμετακίνητη θέση μας, αφήνοντας και κάποια παράθυρα ελευθερίας ανοικτά, μπας και φέρνουν νέους αγέρες στην ύπαρξή μας.

Και ίσως κάποια στιγμή, σκέψη στην σκέψη και ανάλυση στην ανάλυση και ικεσία στην ικεσία, φτάσουμε να απορρίψουμε πολλά από τα πιστεύω μας, γιατί μοιάζει σαν να εισήλθε ένας ούριος άνεμος στην οικία του μυαλού μας, καθαρίζοντας τα παλιά και εμποτίζοντας με μία μόνο ιδέα το κεφάλι μας. Την ιδέα της ένωσης των δύο αντιθέτων σε ένα. Που αυτό το ένα είναι το μηδέν.
(+1)+(-1)=0
Και αυτό είναι μία σημαντική αλλαγή.

Γιατί από άλλη θέση και υπό το πρίσμα άλλης λογικής αρχίζεις να βλέπεις τα πράγματα. Από την θέση ενός παρατηρητή ανεξάρτητου, αποστασιοποιημένου από προσωπικές αντιλήψεις και έτοιμου να υποδεχτεί νέα Γνώση για τον ομολογουμένως Άγνωστο κόσμο που ανοίγεται και ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια του.
Έναν tabula rasa παρατηρητή!!!

ΥΓ. Ομολογώ ότι δεν είναι τόσο απλό όσο οι λέξεις μου επιτρέπουν να το εκφράσω… Είναι περισσότερο βιωματικό και λιγότερο περιγραφικό… Και δεν οφείλεται μόνο σε απλές νοητικές διεργασίες, όπως φάνηκε από τις παραπάνω περιγραφές μου… Απλά καταθέτω μέσω της γραφής, αυθόρμητα, τα λίγα που μπορώ…

Πηγή: ΙΔΟΥ

Advertisements

Ποιος θα μας σώσει από τους ειδικούς; (ιατρική έρευνα)

Πόσοι ακόμη άραγε από τους σημερινούς ισχυρισμούς των «ειδικών» θα αποδειχθούν λάθος;
Πόσοι φουκαράδες θα πληρώσουν με πόνο, με εγχειρήσεις, με την ζωή τους ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΜΕ ΑΦΘΟΝΟ ΧΡΗΜΑ τις αγκυλώσεις και τις αποκρύψεις εφευρέσεων της σύγχρονης επιστήμης;
Πόσοι καρκινοπαθείς θα πεθάνουν μέχρι να αποφασίσει το ιατρικό και φαρμακευτικό κατεστημένο να χρησιμοποιήσει την περίφημη Οργόνη του Ράιχ, ή οτιδήποτε άλλο που λειτουργεί αλλά δεν ταιριάζει με την κατεστημένη θέση;
Διαβάστε την παρακάτω ιστορία και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα.
Ο Ignaz Semmelweis ήταν ένας Ούγγρος ιατρός που εργαζόταν στο μαιευτήριο της Βιέννης, στα μέσα του 19ου αιώνα, όπου παρατήρησε ότι ο πυρετός της λοχείας ήταν μεταδοτικός. Όταν οι ιατροί και οι φοιτητές έκαναν έρευνες και μάθημα σε πτώματα και μετά εξέταζαν γυναίκες που είχαν μόλις γεννήσει, οι γυναίκες αυτές εμφάνιζαν λοίμωξη και επιλόχειο πυρετό. Σκεφτείτε ότι τότε οι εξετάσεις και οι χειρουργικές επεμβάσεις γίνονταν με γυμνά χέρια και δεν υπήρχαν γάντια. Αυτό γινόταν γιατί η ύπαρξη των μικροβίων ήταν ακόμα άγνωστη. Ο Semmelweis έλεγε ότι οι λεχώνες μολύνονται από «πτωματικά μόρια». Υποστήριξε ότι οι γιατροί του μαιευτηρίου που χρησιμοποιούν πτώματα για να κάνουν μάθημα στους φοιτητές ιατρικής πρέπει να αποστειρώνουν έπειτα τα χέρια τους. Μάλιστα, είχε φτιάξει και ένα μίγμα νερού, χυμού λεμονιού και χλώριου για αυτόν τον σκοπό.
Στην κλινική που εργαζόταν και εφαρμόστηκε το πλύσιμο των χεριών, οι θάνατοι από επιλόχειο πυρετό μειώθηκαν κατά 90% σε λιγότερο από έξι μήνες. Παρά την θεαματική βελτίωση, ο Semmelweis δεν μπορούσε να αποδείξει γιατί γινόταν αυτό.
Πολλοί από τους ιατρούς της εποχής του αντέδρασαν έντονα και απέρριψαν την θεωρία του γιατί θεώρησαν προσβολή την απαίτηση του να πλένουν τα χέρια τους και επειδή έτσι τους θεωρούσε «ακάθαρτους». Αφού εκδιώχθηκε από το νοσοκομείο της Βιέννης, αναζήτησε δουλειά στη Βουδαπέστη όπου και εκεί συνάντησε σημαντικές δυσκολίες. Εφάρμοζε όμως και εκεί την τακτική του πλυσίματος των χεριών και έφερε θεαματικά αποτελέσματα, προστατεύοντας τη ζωή χιλιάδων λεχώνων.
Ο Semmelweis προσπάθησε να υποστηρίξει την ιδέα του, που πίστευε ότι θα έσωζε τη ζωή σε χιλιάδες γυναίκες, και έστελνε καυστικές «ανοιχτές» επιστολές σε όλους όσους τον απέρριπταν. Ονόμαζε «ανεύθυνους δολοφόνους» τους πιο γνωστούς μαιευτήρες της εποχής του και ίσως να έπεσε και σε κατάθλιψη, αφού το θέμα του επιλόχειου πυρετού του είχε γίνει έμμονη ιδέα. Το πάθος του, η επιμονή του και η αντίδρασή του όταν απέρριπταν την θεωρία του, έδωσαν την αφορμή να θεωρηθεί ψυχοπαθής. Τον έκλεισαν με τη βία μέσα σε ψυχιατρική κλινική. Εκεί, στις 13 Αυγούστου 1865, ο Semmelweis πέθανε μόλις δύο εβδομάδες αργότερα, μετά από άγριο ξυλοδαρμό από τους φύλακες.
Την ίδια περίοδο ο Παστέρ γίνεται διάσημος με την «ανακάλυψη» των μικροβίων, για τα οποία είχε ήδη μιλήσει ο Τζιρολάμο Φρακαστόρο [1478–1553] και ποιος ξέρει πόσοι ακόμα.
Λίγα χρόνια αργότερα ο άγγλος Λίστερ επέβαλε την αντισηψία στα χειρουργεία, στα τραύματα και στους χειρούργους και έμεινε γνωστός ως ο «πατέρας» της αντισηπτικής χειρουργικής.
Οι εξελίξεις δικαίωσαν τον Semmelweis, αλλά όχι πριν χαθούν τζάμπα χιλιάδες ζωές γυναικών στα χέρια των «ειδικών» του κατεστημένου της ιατρικής, οι οποίοι αγνοούσαν επιδεικτικά τα επιτεύγματά του. Σήμερα θεωρείται αυτονόητη καθημερινή πρακτική σε όλα τα μαιευτήρια η καθαριότητα των χεριών.
ΤΙ ΑΛΛΟ ΑΡΑΓΕ ΘΑ ΘΕΩΡΗΘΕΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΑΦΟΥ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ;

Άνθρωπος…

Δεν θα κάνω την ετυμολογία της λέξης εδώ. Απλά θα καταθέσω κάποιες σκέψεις για αυτό το υπέροχο ον που λέγεται άνθρωπος.
Είναι πραγματικά απορίας άξιον το παρακάτω γεγονός. Παρά του ότι ερευνητές όλων των επιστημών και θρησκειών έχουν ενσκήψει, από παλαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα, στην μελέτη του ανθρώπου, συνεχίζουν ακόμα να υπάρχουν κενά στην πλήρη κατανόηση των λειτουργιών του.
Και αυτό γιατί τα αποτελέσματα των ερευνών τους είναι αποσπασματικά, μονομερή, πολλάκις χρωματισμένα με υποκειμενικά στοιχεία και μη ικανά να λύσουν θεμελιώδεις απορίες περί της φυσιολογίας του δισυπόστατου αυτού όντος.

Γιατί ο άνθρωπος είναι ύλη και πνεύμα μαζί. Ακόμα και οι καθαρά σωματικές του λειτουργίες είναι πολυπλοκότατες και καθοδηγούμενες από την σοφία του ένστικτου κέντρου του.
Και τι να πει κανείς για τις πνευματικές και συνάμα ψυχολογικές του λειτουργίες. Εδώ υπάρχει τεράστιο πεδίο ανεξερεύνητο, ακόμα και από τους πιο σοβαρούς του είδους μελετητές.

Οπότε τι μπορώ να γράψω εδώ, που να μην έχει ήδη γραφεί… Μόνο την εμπειρία της ζωής μου και να τονίσω τις άπειρες δυνατότητες που έχει ο άνθρωπος και που του έχουν εμφυτευτεί από γεννήσεώς του και ενδεχομένως πολύ πριν από αυτήν.

Αυτό που έχω κατανοήσει καλά, είναι ότι το ανθρώπινο πνεύμα όχι μόνον υπερέχει της ύλης, αλλά την διαποτίζει κιόλας και είναι αυτό που κινεί τα νήματα της ύπαρξής της.
Εφόσον ο άνθρωπος γνωρίσει σε βάθος και πειστεί για αυτήν την παραδοχή, είναι σε θέση να εκφράζεται ποικιλοτρόπως, με αρωγό το πνεύμα του, προς όλες τις κατευθύνσεις.

Για να μπορέσει να φτάσει ο άνθρωπος σε αυτή την κατανόηση, οφείλει να εργαστεί πάνω στον εαυτόν του με επιμονή, υπομονή και συνεχή σκοπό.
Η εργασία αυτή είναι θεληματική και όχι υποχρεωτική και πραγματοποιείται βήμα-βήμα στην πορεία της ζωής του.
Απαραίτητη προϋπόθεση, είναι η πίστη στην ύπαρξη μιας δημιουργικής Δύναμης ανώτερης κατάστασης, από την οποία έχουν προέλθει τα πάντα. Αυτό από μόνο του, ‘αναγκάζει’ τον άνθρωπο να καταφεύγει συχνά πυκνά στην αναζήτηση βοήθειας από αυτήν την Δύναμη, γιατί από μόνος του αδυνατεί να προχωράει εκπληρώνοντας σε άριστο βαθμό όλα όσα απαιτούνται για την κατανόησή του.
Και είναι γεγονός ότι υπάρχει ανταπόκριση.

Έτσι λοιπόν, καθώς ο άνθρωπος μαθαίνει τον εαυτόν του, συγκρατεί όσα στοιχεία ωφελούν την προσπάθειά του και το πνεύμα του και απομονώνει όσα τον βλάπτουν. Με αυτές του τις δράσεις, αναπτύσσεται και εξελίσσεται ανοδικά.
Κάθε στιγμή είναι για αυτόν τον άνθρωπο μοναδική, γιατί από αυτήν εξάγει τις εμπειρίες που θα τον βοηθήσουν να πλησιάζει όλο και περισσότερο την Πηγή της ύπαρξής του.
Αυτήν με την οποία, εάν ταυτιστεί, θα έχει επιτελέσει το έργο του επί της γης!!!

Πηγή ΗΡΩ

Η ευτυχία και ο σκορπιός της ζωής

Είναι καθήκον του ανθρώπου το να βοηθάει τους άλλους. Αλλά χρειάζεται και εξυπνάδα για να το κάνει σωστά. Πολλές φορές, δρώντας λανθασμένα μπορεί να βλάψει τον εαυτό τους ή αυτόν τον οποίο προσπαθεί να βοηθήσει:
Ένας μαθητής του Ζεν είδε έναν σκορπιό να πνίγεται και αποφάσισε να τον τραβήξει έξω από το νερό. Όταν το έκανε, ο σκορπιός τον τσίμπησε. Υπό την επίδραση του πόνου, αυτός τινάχτηκε και ο σκορπιός έπεσε στο νερό. Προσπάθησε να τον βγάλει και πάλι αλλά ο σκορπιός τον ξανατσίμπησε.
Τότε ο δάσκαλος πλησίασε τον μαθητή και του είπε:
-Γιατί συνεχίζεις; Δεν καταλαβαίνεις ότι κάθε φορά που προσπαθείς να τον βγάλεις από το νερό θα σε τσιμπάει; Η φύση του σκορπιού είναι να τσιμπάει και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Πως θα τον βοηθήσεις;
Στην συνέχεια, ο δάσκαλος με την βοήθεια ενός φύλλου έσωσε τον σκορπιό και είπε στους μαθητές του:
-Μην αλλάζετε τη φύση σας. αν κάποιος σας πονάει. Απλά πάρτε προφυλάξεις. Οι άνθρωποι σχεδόν πάντα είναι αχάριστοι όταν τους κάνετε κάποιο καλό. Αλλά αυτό δεν είναι λόγος για να σταματήσετε να κάνετε το καλό, και να εγκαταλείψετε την αγάπη που ζει μέσα σας.
Αφήστε στους άλλους την επιδίωξη της ευτυχίας. Να ανησυχείτε περισσότερο για την συνείδησή σας παρά για την φήμη σας, επειδή η συνείδησή σας είναι τα πάντα, ενώ η φήμη σας είναι ό,τι σκέφτονται οι άλλοι για εσάς…
Όταν η ζωή σας παρουσιάζει χίλιους λόγους να κλάψετε, εσείς να δείξετε ότι έχετε χιλιάδες λόγους για να χαμογελάτε.

Ποιος θα μας σώσει από τους ειδικούς; (Ευγονική)

Θυμάστε (σιγά μην θυμάστε!) πριν κάτι δεκαετίες που οι επιστήμονες παρουσίαζαν το πρώτο «παιδί του σωλήνα»;
Ήταν λέει υγιέστατο και πρότειναν την πανάκριβη (τότε και τώρα) τεχνητή γονιμοποίηση. Κάποιοι άρχισαν να λένε ότι δεν υπάρχει εγγύηση ότι τα παιδιά αυτά δεν κουβαλάνε ελαττωματικά γονίδια, τα οποία σε κανονικές συνθήκες η φυσική επιλογή των εμβρύων θα απέρριπτε προκαλώντας αποβολές. Επίσης εξέφραζαν τους φόβους τους σχετικά Συνέχεια

Ποιος θα μας σώσει από τους ειδικούς; (Ψωμί)

Και να που οι αμερικανοί «ειδικοί» έρχονται να μας σώσουν από άλλη μία καταστροφική συνήθεια που έχουμε: την κατανάλωση ψωμιού από σιτάρι!
Ο καρδιοχειρουργός Steven Gundry λοιπόν, μας αποκαλύπτει ότι το μόνο ψωμί που ΠΡΕΠΕΙ να τρώμε είναι αυτό της αμερικάνικης Συνέχεια

Ποιος θα μας σώσει από τους ειδικούς; (ψυχοτρόπες ουσίες)

Διαβάζω έκπληκτος σε ένα από τα δεκάδες σάιτ-καρμπόν που παριστάνουν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία αντιγράφοντας ειδήσεις:
«Πρώτες αποδείξεις για επίτευξη υψηλότερου επιπέδου συνείδησης μέσω ψυχοτρόπων ουσιών».
Οι τρομεροί επιστήμονες του πανεπιστημίου του Σάσεξ ανακάλυψαν ότι μπορούν να δημιουργήσουν αύξηση των εγκεφαλικών κυμάτων μαστουρώνοντας τους ανθρώπους-πειραματόζωα.
Και αυτό (πολύ χονδρικά) Συνέχεια