Ἀρχεῖα ἐτικέττας: συντήρηση

Πως να συντηρήσετε τα πινέλα σας

Τα πινέλα είναι μεγάλος μπελάς. Αν προσπαθήσετε να καθαρίσετε ένα πινέλο θα διαπιστώσετε ότι είναι πρακτικά αδύνατον. Θα πρέπει να σπαταλήσετε έναν αρκετά μεγάλο όγκο καθαριστικού υγρού και το αποτέλεσμα θα είναι φτωχό.
Μετά το βάψιμο έχετε δύο επιλογές:
-θα πετάξετε το πινέλο αφού είναι πλέον πολύ φθηνό
-θα το συντηρήσετε επειδή πρόκειται να ξαναβάψετε κάτι σύντομα.
Ο καλύτερος τρόπος για αυτό είναι να βυθίσετε το πινέλο σας σε νερό. Αυτό εξάλλου έκαναν και οι παλιοί μαστόροι, τότε που τα πινέλα και το διαλυτικό ήταν πράγματα που δεν τα σπαταλούσες έτσι εύκολα.

Ο πλάτανος και η επική ελληνική αδιαφορία

Είχα δει κάποτε ένα ντοκιμαντέρ από την Ιαπωνία. Ένα συνεργείο «θεράπευσε» ένα δέντρο ηλικίας κάπου έξι αιώνων. Έκοψε τα ξερά κλαδιά, καθάρισε το ξερό ξύλο από τις κουφάλες, έβαψε με απολυμαντικό κάθε πληγή του δέντρου και έκλεισε τις κουφάλες με σιδερένιο πλέγμα και μπετόν. Τον επόμενο χρόνο το δέντρο είχε ανανεωθεί και είχε αρχίσει να επεκτείνεται φρέσκος φλοιός επάνω στο τσιμεντένιο «τραυμαπλάστ».
Φυσικά εμείς δεν είμαστε γιαπωνέζοι, είμαστε προοδευτικοί και πολιτισμένοι και δεν καταδεχόμαστε να κάνουμε τέτοιες βλακείες και περιττά έξοδα. Απόδειξη ο εξακοσίων (ίσως και βάλε) γιγάντιος πλάτανος που βρίσκεται στην κεντρική Εύβοια.
Επάνω στην Ε.Ο. Χαλκίδας-Αιδηψού, σχεδόν στην μέση της διαδρομής Προκόπι-Μαντούδι, βρίσκεται ένα «θηρίο» που επέζησε σε όλη την τουρκοκρατία, αλλά φυσικά δεν θα επιζήσει από την ελλαδιστανοκρατία.
Αν προσέξετε πολύ, θα δείτε ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ μικροσκοπική πινακίδα. Από εκεί και μετά και με αρκετή τύχη θα καταφέρετε να βρείτε, περνώντας έναν άθλιο χωματόδρομο, τον ετοιμοθάνατο πλάτανο.
Τον είχα ανακαλύψει και επισκεφθεί τυχαία πριν δεκαπέντε περίπου χρόνια. Σήμερα είναι ένα κούτσουρο που ετοιμάζεται να πεθάνει, γεμάτος κουφάλες και με τα γιγάντια κλαδιά του πεσμένα.
Κανένας από τους κρατικούς φορείς (ούτε καν οι ντόπιοι κοινοτάρχες) δεν ενδιαφέρονται για το δέντρο-μνημείο.
Βέβαια, αν το δέντρο είχε την τύχη να ανήκει σε Γερμανούς ή Γάλλους κλπ, θα είχε έναν γεωπόνο από κοντά να το φροντίσει και οι τουρίστες θα πέρναγαν με τα πούλμαν καθημερινά για να τον θαυμάσουν και να ακούσουν από τους ξεναγούς τις τοπικές ιστορίες και τους θρύλους που συνδέονται με το δέντρο.
Θα πάει όπως πήγε η ελιά του Πλάτωνα, όπως η ελιά που αργοπεθαίνει στο παρκάκι των Αγίων Αναργύρων, όπως οι πανάρχαιες ελιές στην Αίγινα που τις έκοβαν για καυσόξυλα, όπως η 2000 χρόνων κληματαριά στην Πελοπόννησο και όπως «Κύριος είδε» πόσα άλλα τέτοια φυσικά μνημεία.
Εδώ που τα λέμε καλά να πάθει, αφού δεν καταδέχθηκε τόσα χρόνια να γραφτεί σε κάποιο κόμμα.

Συντήρηση ντομάτας

Ο καλύτερος τρόπος για να φυλάξετε τις ντομάτες σας είναι (εάν έχετε βέβαια χώρο) ένα σκιερό μέρος. Αυτό το ξέρω από πρώτο χέρι, αφού η μάνα μου φύλαγε τις ντομάτες που αγόραζε επάνω σε ένα τραπέζι. Το τραπέζι βρισκόταν σε μία βεράντα με πυκνή σκιά και οι ντομάτες βρίσκονταν επάνω σε μία σιδερένια σίτα για να αερίζονται. Όποιες από αυτές χάλαγαν και μούχλιαζαν τις έβαζε στο φαγητό σαν σάλτσα. Διάλεγε πάντα τις πιο χαλασμένες ντομάτες. Συνέχεια