Ἀρχεῖα ἐτικέττας: πίστη

Υπάρχει θεός;

Ζούμε σε μία εποχή όπου όλο και περισσότερο επικρατεί η αθεϊστική «σύγχρονη» διδασκαλία στα σχολεία. Το αν υπάρχει θεός ή όχι είναι ένα θέμα που εμπίπτει κυριολεκτικά στην επιστημονική φαντασία.
Η [αναγκαστικά] υλιστική επιστήμη κάνει ένα τεράστιο λάθος επάνω σε αυτό το θέμα. Παίρνει σαν δεδομένη την μη-ύπαρξη κάποιου ανώτερου όντος  μόνο και μόνο γιατί δεν μπορεί να το μετρήσει στο εργαστήριο. Το παρακάτω ανέκδοτο είναι χαρακτηριστικό:

Ο «επαναστατικός» δάσκαλος προσπαθεί να πείσει τα παιδιά ότι παρά τα όσα τους λένε οι γονείς τους:
-Τον βλέπετε τον θεό; Όχι φυσικά.
-Τον πιάνετε τον θεό; Όχι φυσικά.
-Τον μυρίζετε τον θεό; Όχι φυσικά.
Επομένως δεν υπάρχει θεός.
Τότε ένα παιδί λέει στον διπλανό του:
-Βλέπετε το μυαλό του δάσκαλου; Όχι φυσικά.
-Πιάνετε το μυαλό του δάσκαλου; Όχι φυσικά.
-Μυρίζετε το μυαλό του δάσκαλου; Όχι φυσικά.
Επομένως δεν υπάρχει το μυαλό του δάσκαλου!!!

Ο σκελετός και η Γνώση

Αυτό που λέγεται Γνώση ή Αυτογνωσία ή Έρευνα του Εαυτού είναι «κάτι» πανάρχαιο.
Έχει όμως ένα τεράστιο πρόβλημα.
Επειδή κυριολεκτικά επιτίθεται στο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΣ ΕΓΩ, έχει κυνηγηθεί άγρια από την ανθρωπότητα σε όλη την διάρκεια της ιστορίας της.
Οι άνθρωποι προτιμούν: Συνέχεια

Τρομοκρατημένα ανθρωπάκια

Ακούω στην πολυκατοικία τους διάφορους ενοίκους να μπαινοβγαίνουν στο διαμέρισμά τους.
ΠΑΝΤΟΤΕ, είτε μπαίνουν είτε βγαίνουν, γυρίζουν τέσσερις φορές το κλειδί (αφού δεν έχει περισσότερο).
Φυσικά, τα παιδιά τους μαθαίνουν ότι πρέπει να ζουν πίσω από κλειδαμπαρωμένες πόρτες. Μαθαίνουν να φοβούνται.
Στην πυλωτή όποτε τα κατεβάζουν για παιχνίδι, στέκονται πάντα δίπλα τους: πρόσεχε μην χτυπήσεις, πρόσεχε μην το σπάσεις, πρόσεχε αυτό, πρόσεχε εκείνο, μη αυτό, μη εκείνο…
Τα παιδιά μαθαίνουν να φοβούνται και να ζουν μέσα από αέναους περιορισμούς και απαγορεύσεις.
Και αναρωτιέμαι για εσάς τους περισσότερους που ζείτε μέσα στον φόβο, μαθαίνετε τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας να φοβούνται και την σκιά τους, και αναπαράγετε αυτήν την δικτατορία του τρόμου για τα πάντα:
Οι περισσότεροι από εσάς λέτε ότι πιστεύετε στον Θεό. Και ως γνωστόν ΤΙΠΟΤΕ δεν γίνεται χωρίς την δική του θέληση, ακόμα και το να πέσει ένα φύλλο από το δέντρο.
Για όσους δηλώνουν άθεοι δεν το συζητάμε, αλλά εσείς πως τολμάτε να φοβάστε;
Δεν ξέρετε ότι όσο και να φοβάστε δεν πρόκειται να αποσοβήσετε τίποτε;
Δεν ξέρετε ότι αυτό που πρόκειται να γίνει, θα γίνει;
Δεν ξέρετε ότι με το να φοβάστε δηλώνετε ότι ο Θεός στον οποίο πιστεύετε ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΚΟΣ, ΑΧΡΗΣΤΟΣ και ΑΝΙΚΑΝΟΣ;
Μία αραβική παροιμία λέει: προσευχήσου στον θεό, αλλά δέσε και την καμήλα σου.
Αλλά εσείς το παρατραβάτε.

Η δικτατορία των πεποιθήσεων (τελευταίο)

Όπως ήταν αναμενόμενο, η σειρά αυτή των αναρτήσεων απέτυχε.
Όχι ότι ενδιαφέρομαι για αυτό (αφού ο στόχος μου ήταν διαφορετικός) αλλά η επισκεψιμότητα κατέβαινε με την αύξηση του αριθμού των αναρτήσεων. Έγιναν ελάχιστα λάικ και ελάχιστες ανατροφοδοτήσεις σε άλλες σελίδες.
Και ΚΥΡΙΩΣ δεν βρέθηκε ούτε ένας να αναρωτηθεί και να ρωτήσει: «Τι είναι τούτο ρε παιδί; Πως μπορούμε να αλλάξουμε αυτές τις πεποιθήσεις, αφού λες ότι είναι τόσο καταστροφικές; Και στο κάτω-κάτω αλλάζουν; Εγώ ποτέ δεν είχα ακούσει μέχρι τώρα για κάτι τέτοιο».
Και αυτό το τελευταίο ήταν ακόμα πιο αναμενόμενο για έναν απλό λόγο: αν μιλήσεις για πεποιθήσεις μιλάς για λάθη. Και ΚΑΝΕΝΑΣ δεν θέλει να παραδεχθεί ότι κάνει λάθος. Όλοι προτιμάνε την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ροζ ψυχολογική/ανθρωπιστική δήθεν επανάσταση που ήρθε μαζί με τις ινδικές φιλοσοφίες και θρησκείες.
Όλοι κάνουν με ΜΗΧΑΝΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ότι τους έρχεται στο μυαλό (όσο κακό και αν προκαλούν στους άλλους) και μετά μιλάνε για θεούς, αγάπες, ευτυχίες, ανθρωπισμούς και άλλα τέτοια ωραία και γλυκανάλατα. Και αισθάνονται δικαιωμένοι, αφού σε αυτόν τον κόσμο «είσαι ότι δηλώσεις και είναι έτσι αν ΕΤΣΙ νομίζεις ότι είναι».

Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι προσωπικά έμαθα κάτι περισσότερο για αυτές τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΟΡΑΤΕΣ πεποιθήσεις, τις οποίες όλοι αρνούνται πεισματικά να αποδεχθούν έστω και σαν δυνατότητα.
Ο εγωισμός πλημυρίζει τα πάντα και πνίγει οποιοδήποτε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ σκίρτημα της ψυχής σας, επιτρέποντας μόνο να έχετε «ροζ όνειρα γεμάτα με καλές προθέσεις».
Αλλά θα πρέπει να ξέρετε ότι «το μονοπάτι που οδηγεί στην κόλαση είναι στρωμένο με αυτές τις καλές προθέσεις».
Αρνηθείτε το όσο θέλετε: την επιβεβαίωση σε αυτό που λέω την βλέπετε παντού γύρω σας.
Συνέχεια

Η δικτατορία των πεποιθήσεων (αναρωτηθήκατε;)

Μετά από όλα τα προηγούμενα, ΑΡΑΓΕ, αναρωτήθηκε κάποιος από εσάς:
-Τι είναι τελικά αυτή η «αόρατη» πεποίθηση;
-Εγώ έχω κάποια τέτοια πεποίθηση;
-Είναι σωστή ή λάθος; Συνέχεια

Η δικτατορία των πεποιθήσεων (ο μηχανικός άνθρωπος)

Θεωρητικά έχετε διαβάσει και ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ όσα έχω γράψει στις προηγούμενες αναρτήσεις για την δικτατορία των πεποιθήσεων.
Και θεωρητικά μπορείτε τώρα να ελέγξετε τις πεποιθήσεις σας, και να δείτε ποιες είναι σωστές και ποιες είναι λάθος ώστε να τις αλλάξετε.
Και εδώ μπαίνει το μεγάλο πρόβλημα: οι πεποιθήσεις είναι ΑΟΡΑΤΕΣ για εσάς. Συνέχεια

Η δικτατορία των πεποιθήσεων (ο κακός συνδυασμός)

Οι πεποιθήσεις από μόνες τους δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα. Χρησιμεύουν για «να κρατάνε τα χαλινάρια» στους εκ φύσεως απείθαρχους ανθρώπους και να διατηρούν κάποια τάξη στις ανθρώπινες ομάδες. Συνέχεια

Η δικτατορία των πεποιθήσεων (διαστρεβλωμένη αντίληψη)

Πάρτε μερικά μικρά παιδιά που μόλις άρχισαν να περπατάνε.
Θα παρατηρήσετε ότι παίζουν όλα μαζί, χωρίς να ενδιαφέρονται για το χρώμα ή το φύλο των υπολοίπων.
Δεν θα τα δείτε να διαχωρίζονται σε καλούς και κακούς, πιστούς και άπιστους, δημοκράτες και φασίστες, όμορφους και άσχημους, άσπρους και μαύρους, κλπ.
Ξέρετε ποιος είναι ο λόγος; Συνέχεια

Η δικτατορία των πεποιθήσεων (αντίληψη)

Εφόσον η πεποίθηση που έχετε εξαρτάται από την αντίληψή σας για τα πράγματα, ας δούμε τι είναι η αντίληψη.
Η αντίληψη είναι μια ΑΥΤΟΜΑΤΗ διανοητική λειτουργία, η οποία αναγνωρίζει, ερμηνεύει και αποδίδει νόημα στις πληροφορίες που έρχονται από τον έξω κόσμο μέσω των πέντε αισθήσεων, με την βοήθεια: Συνέχεια

Η δικτατορία των πεποιθήσεων (ορισμός)

Η λέξη πεποίθηση βγαίνει από το ρήμα πέποιθα, δηλαδή έχω πειστεί.
Ένας ορισμός που μου αρέσει να χρησιμοποιώ είναι ο παρακάτω:
Πεποίθηση είναι η εκλογή μίας αντίληψης ως σωστής, με κίνδυνο να είναι κάποια άλλη η αληθινή.
Με λίγα λόγια οι πεποιθήσεις σας δείχνουν για ποιά πράγματα έχετε πειστεί ότι είναι αληθινά ή ψεύτικα, ΧΩΡΙΣ να έχετε αντικειμενικές αποδείξεις για κάτι τέτοιο. Συνέχεια

Η δικτατορία των πεποιθήσεων (εισαγωγή)

Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Πράγματι, βλέπει κανείς μία ποικιλία φυλών και συνηθειών που κάνουν την ανθρωπότητα ένα πολύχρωμο και ενδιαφέρον μωσαϊκό. Συνέχεια

Πίστη και πεποίθηση

Το πρώτο παγκοσμίως κοινό χαρακτηριστικό των ανθρώπων είναι το να έχουν πεποιθήσεις.
Το δεύτερο παγκοσμίως κοινό χαρακτηριστικό των ανθρώπων είναι ότι μπερδεύουν την πεποίθηση με την πίστη.
Βάζοντας τα πράγματα στην θέση τους, και κάνοντας συγκεκριμένη περιγραφή των όρων, πεποίθηση είναι κάτι για το οποίο δεν έχεις αποδείξεις, αλλά εσύ νομίζεις ότι είναι έτσι. Και η πίστη είναι κάτι για το οποίο έχεις αποδείξεις.
Παράδειγμα η ύπαρξη εξωγήινων πολιτισμών. Μπορείτε να έχετε την πεποίθηση και όχι την πίστη ότι υπάρχουν, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχετε αποδείξεις.
Αντίθετα δεν μπορείτε να πείτε «έχω την πεποίθηση ότι η φωτιά καίει». Πρέπει να πείτε «πιστεύω ότι η φωτιά καίει» για τον απλούστατο λόγο ότι έχετε αποδείξεις. Όλοι έχουν καεί κάποια στιγμή.
Αυτό το μπέρδεμα των εννοιών μας προκαλεί πολύ μεγάλη δυσκολία στο να «τρυπήσουμε» τον τοίχο των αισθήσεων και να δούμε πέρα από την ύλη.
Στο έργο «Είμαι ο Γαβριήλ» μπορείτε να δείτε αυτήν ακριβώς την διαφορά. Ο αστυνόμος του έργου εμποδίζεται από τις πεποιθήσεις του (δηλαδή από εκείνα που έχει εκλέξει να θεωρεί αληθινά) στο να καταλάβει τι συμβαίνει στην πόλη του.