Ἀρχεῖα ἐτικέττας: εμπρησμός

Να γιατί θα συνεχίσουμε να καιγόμαστε ζωντανοί [συνέχεια]

Σαν «τελείωμα» της προηγούμενης ανάρτησης θέλω να δώσω έμφαση στην απέραντη και απύθμενη ηλιθιότητα πολλών, η οποία για μένα είναι λόγος άμεσης ευθανασίας για να απαλλαγεί η υδρόγειος από τέτοιους επικίνδυνους ανεγκέφαλους.
Μερικοί παίζουν με σπίρτα και αναπτήρες και ΦΥΣΙΚΑ με τσιγάρα. Υποθέτω ότι θα πρέπει να είναι άτομα σχετικά νεαρής ηλικίας. Βλέπω «εδώ και εκεί» διάφορα σημάδια τέτοιας δραστηριότητας, αλλά αυτό που θα περιγράψω αξίζει βραβείο νόμπελ.
Δυστυχώς δεν είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή και το κινητό μου έβγαλε τόσο άθλια φωτογραφία που την διέγραψα. Για αυτό θα αναπαραστήσω με σκίτσο την περίπτωση.
Εικόνα 1: Η ευρύτερη περιοχή στο Δήλεσι. Ένα υπόλοιπο πευκοδάσους βρίσκεται στριμωγμένο ανάμεσα στα σπίτια και στον γκρεμό. Εκεί που είναι το κόκκινο βέλος είναι το σημείο που μας ενδιαφέρει. Ολόκληρο το μέρος είναι ένας λαβύρινθος από στενά δρομάκια, καλλιέργειες και οικόπεδα γεμάτα χόρτα.
Εικόνα 2: Στην άκρη της παραλίας αρχίζει να γίνεται απότομη η πλαγιά, η οποία παρακάτω γίνεται κάθετος γκρεμός. Εκεί τελειώνει μία σειρά από σιδερένιες ομπρέλες με καλάμια που έχει βάλει ο δήμος για σκιά.
Εικόνα 3: Σε αυτό το σημείο υπήρχε ένα πεύκο και κάτω από το κλαδί του πεύκου μία τέτοια σιδερένια ομπρέλα. Τα καλάμια είχαν καεί και ίσως επειδή υπήρχε κάποια απόσταση τελικά δεν πήρε φωτιά το πεύκο. Αν έπαιρνε το δασάκι σήμερα θα ήταν παρελθόν μαζί με μερικά σπίτια, αυτοκίνητα και προφανώς και κατοίκους.
Ο μόνος τρόπος να πάρουν φωτιά τα καλάμια είναι αν κάποιος τους έβαλε φωτιά με αναπτήρα ή αν παίζοντας πέταξε αναμμένη γόπα.
Εικόνα 4: Μετά την πυρκαγιά στο Μάτι ξαναπήγα στο μέρος. Ο δήμος είχε κόψει το κλαδί και είχε αντικαταστήσει τα καλάμια. Επιπλέον -η ηλικία βλέπετε- ΞΕΧΑΣΑ να πάρω μαζί μου την φωτογραφική μηχανή. Τουλάχιστον θα βλέπατε το τελικό αποτέλεσμα.
Υποθέτω ότι παρόμοιες βλακείες θα συμβαίνουν παντού. Και αυτός είναι άλλος ένας λόγος που η Ελλαδίτσα μας θα καταντήσει σε μερικά χρόνια σαν την Σαχάρα.
Αλλά αυτός είναι ο σημερινός ψυχισμός του ανθρώπου: ξερός, άνυδρος και άγονος. Επομένως το περιβάλλον στο οποίο ζει δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Ή όχι;

Να γιατί καιγόμαστε 1

Στην Κακιά Θάλασσα της Κερατέας είχε καεί πέρυσι μία μεγάλη έκταση από χωράφια, χέρσα μέρη και ένα κομμάτι πυκνό δάσος.
Κάποιος ντόπιος μου είπε ότι εκεί υπήρχαν αμφισβητούμενες εκτάσεις.
Αυτή είναι η γνωστή αρρώστια που ταλανίζει το Ελλαδιστάν από καταβολής κόσμου: Ένα δύσκαμπτο δημόσιο, με δύσκαμπτους νόμους, αναγκάζει ή επιτρέπει (ανάλογα με την περίπτωση) τους ιδιοκτήτες να κάψουν την περιοχή και μετά πολύ άνετα να πουλήσουν οικόπεδα ή να χτίσουν ακόμα και ξενοδοχεία στις πρώην δασικές εκτάσεις.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ξέρω ποιος έχει δίκιο ή αν πρόκειται για εμπρησμό. Αλλά πρόκειται για μία εικόνα που ούτως ή άλλως δεν θα έπρεπε να υπάρχει.
Μέσα στο δάσος πουλιέται ένα οικόπεδο. Πρόκειται για μερικές πεζούλες, εγκαταλελειμμένες τώρα που είχαν αρχίσει να γεμίζουν πεύκα. Αδιάψευστος μάρτυρας το πωλητήριο δεμένο επάνω σε δύο καμένους κορμούς.IMG_7253

Να γιατί καιγόμαστε

Στόν χάρτη βλέπετε τήν Κακιά Θάλασσα τῆς Κερατέας. Στό 1 βλέπετε ἕνα μοναστήρι μέσα στό ἀπομεινάρι τοῦ πυκνοῦ δάσους πού ὑπῆρχε παλιά στήν περιοχή. Στό 2 βλέπετε ἕναν δρόμο (ἀπό τούς πολλούς) πού ἀνοίχτηκε μέσα στό δάσος καταστρέφοντας ἀρκετές ἑκατοντάδες στρέμματα.

Καταγραφή Συνέχεια