Ἀρχεῖα ἐτικέττας: δάσος

Να γιατί θα συνεχίσουμε να καιγόμαστε ζωντανοί [επίλογος]

Μετά την φωτιά στο Μάτι είχα κάνει τρείς αναρτήσεις
Να γιατί θα συνεχίσουμε να καιγόμαστε ζωντανοί
Να γιατί θα συνεχίσουμε να καιγόμαστε ζωντανοί [συνέχεια]
Να γιατί θα συνεχίσουμε να καιγόμαστε ζωντανοί [τελευταίο]
Πίστευα ότι είχα τελειώσει με το θέμα [όσο είναι δυνατόν να τελειώσει κανείς] όταν είδα κάτι που με ανάγκασε να κάνω μία τελευταία ανάρτηση. Δείτε το βίντεο.

Ιδέα για δενδροφύτευση (συνέχεια)

Είχα κάνει παλιότερα μία ανάρτηση σχετικά με το ότι θα μπορούσατε να μαζεύετε κουκούτσια από φρούτα και να τα πετάτε στα καμένα μέρη που βρίσκετε στις εκδρομές σας.
Ο κατάλογος είναι ατελείωτος, ειδικά για το καλοκαίρι: γκρέιπ φρουτ (έχουν πάρα πολλούς σπόρους), λεμόνια (τα ελληνικά είναι επίσης γεμάτα σπόρους), σταφύλια, κεράσια, ροδάκινα, μούσμουλα, βερίκοκα, καρπούζια, πεπόνια κλπ.
Για μία φυσιολογική οικογένεια, που δεν τρέφεται με πίτσες και κατεψυγμένα φαγητά, και καταναλώνει φρούτα, υπάρχει μία σημαντική καθημερινή ποσότητα σπόρων που ΠΕΤΑΓΟΝΤΑΙ ΑΧΡΗΣΤΟΙ στα σκουπίδια, ενώ θα μπορούσαν να βοηθήσουν στα καμένα της περιοχής σας ΑΝΕΞΟΔΑ και ΧΩΡΙΣ ΚΟΠΟ.
Για παράδειγμα η ξερή και πετρώδης πλέον Πάρνηθα, η οποία δέχεται χιλιάδες εκδρομείς -ειδικά τα σαββατοκύριακα- θα μπορούσε να δέχεται κυριολεκτικά τόνους από σπόρους, αν οι Αθηναίοι καταδέχονταν να πάψουν να περιμένουν τον Σκάι ή το διεφθαρμένο κράτος να κάνει κάτι. Ένας σπόρος από κάθε χούφτα που πετάτε να φυτρώσει, τα καμένα θα πρασινίσουν «μέχρι να πείτε κίμινο».
Αντί αυτού όλοι προτιμούν να κάνουν βόλτα στις ξερές πέτρες και να νομίζουν ότι είναι και φυσιολάτρες.

Η απόλυτη προφύλαξη από τις πυρκαγιές

Φυσικά θα πρέπει να καθαρίζετε τα χόρτα στο κήπο σας και να απομακρύνετε τα ξερά κλαδιά. Αλλά όταν η πύρινη λαίλαπα ξεσπάσει τότε έχετε μόνο έναν τρόπο προστασίας από την φωτιά.
Το σπίτι σας θα καεί σίγουρα αν είναι ξύλινο, λυόμενο ή αν έχει ξύλινες σκεπές και βεράντες. Αν είναι από τούβλα θα αντέξει υπό την προϋπόθεση ότι θα αντέξουν οι πόρτες και τα παράθυρα.
Για αυτήν την περίπτωση η λύση είναι μία και μοναδική. Δείτε το βίντεο.

Να γιατί θα συνεχίσουμε να καιγόμαστε ζωντανοί [συνέχεια]

Σαν «τελείωμα» της προηγούμενης ανάρτησης θέλω να δώσω έμφαση στην απέραντη και απύθμενη ηλιθιότητα πολλών, η οποία για μένα είναι λόγος άμεσης ευθανασίας για να απαλλαγεί η υδρόγειος από τέτοιους επικίνδυνους ανεγκέφαλους.
Μερικοί παίζουν με σπίρτα και αναπτήρες και ΦΥΣΙΚΑ με τσιγάρα. Υποθέτω ότι θα πρέπει να είναι άτομα σχετικά νεαρής ηλικίας. Βλέπω «εδώ και εκεί» διάφορα σημάδια τέτοιας δραστηριότητας, αλλά αυτό που θα περιγράψω αξίζει βραβείο νόμπελ.
Δυστυχώς δεν είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή και το κινητό μου έβγαλε τόσο άθλια φωτογραφία που την διέγραψα. Για αυτό θα αναπαραστήσω με σκίτσο την περίπτωση.
Εικόνα 1: Η ευρύτερη περιοχή στο Δήλεσι. Ένα υπόλοιπο πευκοδάσους βρίσκεται στριμωγμένο ανάμεσα στα σπίτια και στον γκρεμό. Εκεί που είναι το κόκκινο βέλος είναι το σημείο που μας ενδιαφέρει. Ολόκληρο το μέρος είναι ένας λαβύρινθος από στενά δρομάκια, καλλιέργειες και οικόπεδα γεμάτα χόρτα.
Εικόνα 2: Στην άκρη της παραλίας αρχίζει να γίνεται απότομη η πλαγιά, η οποία παρακάτω γίνεται κάθετος γκρεμός. Εκεί τελειώνει μία σειρά από σιδερένιες ομπρέλες με καλάμια που έχει βάλει ο δήμος για σκιά.
Εικόνα 3: Σε αυτό το σημείο υπήρχε ένα πεύκο και κάτω από το κλαδί του πεύκου μία τέτοια σιδερένια ομπρέλα. Τα καλάμια είχαν καεί και ίσως επειδή υπήρχε κάποια απόσταση τελικά δεν πήρε φωτιά το πεύκο. Αν έπαιρνε το δασάκι σήμερα θα ήταν παρελθόν μαζί με μερικά σπίτια, αυτοκίνητα και προφανώς και κατοίκους.
Ο μόνος τρόπος να πάρουν φωτιά τα καλάμια είναι αν κάποιος τους έβαλε φωτιά με αναπτήρα ή αν παίζοντας πέταξε αναμμένη γόπα.
Εικόνα 4: Μετά την πυρκαγιά στο Μάτι ξαναπήγα στο μέρος. Ο δήμος είχε κόψει το κλαδί και είχε αντικαταστήσει τα καλάμια. Επιπλέον -η ηλικία βλέπετε- ΞΕΧΑΣΑ να πάρω μαζί μου την φωτογραφική μηχανή. Τουλάχιστον θα βλέπατε το τελικό αποτέλεσμα.
Υποθέτω ότι παρόμοιες βλακείες θα συμβαίνουν παντού. Και αυτός είναι άλλος ένας λόγος που η Ελλαδίτσα μας θα καταντήσει σε μερικά χρόνια σαν την Σαχάρα.
Αλλά αυτός είναι ο σημερινός ψυχισμός του ανθρώπου: ξερός, άνυδρος και άγονος. Επομένως το περιβάλλον στο οποίο ζει δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Ή όχι;

Να γιατί θα συνεχίσουμε να καιγόμαστε ζωντανοί

Γιατί καίγεται ο κόσμος και μετά το ξεχνάει πατέρα;
Τα πράγματα είναι πολύ απλά και δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει αυτή η καταστροφή, γιατί πολύ απλά πρόκειται πλέον για ένα είδος συλλογικού και ασυνείδητου εθίμου.
Θέλετε τις αιτίες που κάηκε το Μάτι και πέθαναν τόσοι άνθρωποι;
Ορίστε οι αιτίες:
1] Κρατική ολιγωρία τα τελευταία 150 χρόνια. Ακόμα και σήμερα αμφιβάλλω αν έχει ολοκληρωθεί το περίφημο δασολόγιο που έπρεπε να υπάρχει από το 1900.
2] Καταπάτηση των δασικών αλλά και των καμένων εκτάσεων. Εκεί όπου καίγονται δάση ΑΜΕΣΩΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ ξεφυτρώνουν οικόπεδα, καλλιέργειες με ελιές ή σπαρτά και μετά από λίγο και αυθαίρετα κτίσματα.
3] Η μανία όλων να αγοράζουν όσο το δυνατόν πιο μικρά οικόπεδα και να χτίζουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερα σπίτια. Βλέπω στις γύρω περιοχές πολυτελή και τεράστια σπίτια πολλές φορές διώροφα ή τριώροφα να έχουν με το ζόρι 50 ή 60 μέτρα ελεύθερο χώρο. Οι φτωχότεροι στριμώχνονται σε οικοπεδάκια των 150 τετραγωνικών με άθλιες ξύλινες κατασκευές απόλυτα υποψήφιες για κάψιμο. Έχω δει ένα οικόπεδο που δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 50 τετραγωνικά, ενώ στον δρόμο μου σε ένα οικόπεδο 100 τετραγωνικών υπάρχει φαρδιά-πλατιά η πινακίδα αποθέωση του νεοελληνικού εγωισμού «Ιδιοκτησία τάδε»!!!
3] Έλλειψη δρόμων. Στην περιοχή που μένω υπάρχουν πολλοί παράλληλοι τυφλοί δρόμοι μήκους μέχρι και ένα χιλιόμετρο. Όσοι μένουν εκεί θα πρέπει να περάσουν από φωτιές, τρομοκρατημένους ανθρώπους και εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα για να φτάσουν στην θάλασσα. Φυσικά ούτε λόγος να μπορέσει να πλησιάσει πυροσβεστικό όχημα, αφού μετά θα πρέπει να φύγει από εκεί ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΙΣΘΕΝ.
4] Την απίστευτη βλακεία των ανθρώπων που χτίζουν αυθαίρετα μέσα στα πευκοδάση και μετά περιμένουν από την πολιτεία να τους σώσει.
5] Την απίστευτη ηλιθιότητα όσων καίνε χόρτα ή ανάβουν μπάρμπεκιου χωρίς κανέναν έλεγχο. Από μία τέτοια παρατημένη θράκα κάηκε πριν μερικά χρόνια η Ρόδος.
6] Να προσθέσω και τους καπνιστές, οι οποίοι σχεδόν με ψυχαναγκαστικό τρόπο, απαξιούν να χρησιμοποιήσουν το τασάκι του αυτοκινήτου τους και πετάνε τις γόπες «όπου λάχει» έξω από το αυτοκίνητο. Είμαι αυτόπτης μάρτυρας στο εξής περιστατικό: Αθήνα, περιοχή κάπου στην Πετρούπολη, σε έναν δρόμο που περνάει δίπλα από ένα μικρό άλσος της περιοχής. Είναι καλοκαίρι, η ατμόσφαιρα μοιάζει να βγαίνει από πιστολάκι για τα μαλλιά και ο άνεμος είναι ισχυρός. Μία ΗΛΙΘΙΑ οδηγός περνάει από τον δρόμο και πετάει την γόπα της. Αυτή πέφτοντας άρχισε να διαλύεται δημιουργώντας πολλές κάφτρες, οι οποίες τελικά δεν έφτασαν μέχρι το άλσος. Ευτυχώς που ανέβαινε την ανηφόρα. Αν πήγαινε ανάποδα θα πέταγε την γόπα της πολύ πιο κοντά.
Για αυτόν τον λόγο εξάλλου έχει καεί το μεγαλύτερο μέρος των διαχωριστικών λωρίδων από την Αττική οδό και κάτω. Οι οδηγοί πετάνε αναμμένες γόπες αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα. Μην μου πει κανένας ανεγκέφαλος ότι την νησίδα την καίνε καταπατητές…
Καλό Μάτι λοιπόν και για όσους δεν έγιναν ακόμα.

Η Φύση εκδικείται στην Μάνδρα

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουμε στην Ελλάδα είναι ο εγωισμός και η ιδιοτέλειά μας. Έξω από την πόρτα μας «γαία πυρί μιχθήτω».
Τα παράνομα κτίσματα στο Ελλαδιστάν είναι ένα είδος εθνικού σπορ μαζί με τις καταπατήσεις και τις πυρκαγιές.
Έχουμε καταστρέψει τεράστιες εκτάσεις πανέμορφης γης, πανέμορφα βουνά και πανέμορφες παραλίες με την μέθοδο καίω, καταπατώ, χτίζω παράνομα, πληρώνω και νομιμοποιώ. Στο Περιστέρι υπάρχει ένας «δρόμος» ποταμάκι. Από εκεί κατεβαίνουν τα νερά όταν βρέχει. Επάνω λοιπόν σε αυτόν τον δρόμο-ποτάμι κάποιος είχε χτίσει ένα σπίτι, του οποίου δυστυχώς δεν έχω φωτογραφία. Ήταν χτισμένο απάνω σε κολονάκια και άφηνε κάπου τριάντα πόντους από κάτω για να περνάει το νερό! Αν κατά λάθος τύχαινε να βουλώσει αυτό το σημείο, τα νερά θα έπνιγαν έναν κάθετο στενό δρόμο μήκους πάνω από πεντακόσια μέτρα. Πάλι καλά που τώρα το σπίτι κατεδαφίστηκε.
Εν τω μεταξύ το κράτος βοηθάει όσο μπορεί την κατάσταση. Δίνει νερό και ρεύμα στα αυθαίρετα με νομικίστικα παραθυράκια. Κανένας δεν θα έχτιζε παράνομα αν ήξερε ότι δεν θα πάρει ΠΟΤΕ νερό και ρολόι της ΔΕΗ.
Επιπλέον, το κράτος ΠΟΤΕ δεν έφτιαξε σχέδια οικιστικής ανάπτυξης. Απλά νομιμοποιούσε αυθαίρετα δημιουργώντας καταστρεπτικά οικιστικά περιβάλλοντα.
Και όταν τα αυθαίρετα χτίζονται από δημόσιους φορείς όπως συνέβη στην Μάνδρα με το αμαξοστάσιο, τότε μας αξίζει Όσκαρ βλακείας και εγκληματικής αμέλειας.
Από την άλλη μεριά η Φύση δεν ξέρει από μικροπολιτικά συμφέροντα, φακελάκια στους υπάλληλους, και άλλες ελλαδιστανικές κομπίνες. Όταν αποφασίσει ότι πρέπει να βρέξει κάπου θα βρέξει. Και θα ρίξει το νερό «που θα της καπνίσει».
Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, στην Μάνδρα της Αττικής, η Φύση έριξε μέσα σε έξι ώρες 15.200.000 τόνους νερό. Το οποίο, επειδή τα βουνά είχαν καεί, κατέβηκε όλο μαζί στον ξεροπόταμο και μετά, επειδή υπήρχε το αμαξοστάσιο και άλλα κτίσματα στην κοίτη του, πέρασε μία βόλτα από το χαώδες οικιστικό περιβάλλον της Μάνδρας.
Περιμένατε μήπως ότι κάποτε δεν θα συνέβαινε αυτό;
Περιμένετε μήπως ότι αυτό δεν θα συμβεί και σε δεκάδες άλλα μέρη του Ελλαδιστάν;

Τα ρούχα

Τώρα που είναι της μόδας η επιβίωση και τα σχετικά αξεσουάρ πήγα σε ένα κατάστημα εκδρομικών ειδών για να βρω ρούχα καμουφλάζ για το δάσος. Όμως όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα τίποτε…

Ο πλάτανος και η επική ελληνική αδιαφορία

Είχα δει κάποτε ένα ντοκιμαντέρ από την Ιαπωνία. Ένα συνεργείο «θεράπευσε» ένα δέντρο ηλικίας κάπου έξι αιώνων. Έκοψε τα ξερά κλαδιά, καθάρισε το ξερό ξύλο από τις κουφάλες, έβαψε με απολυμαντικό κάθε πληγή του δέντρου και έκλεισε τις κουφάλες με σιδερένιο πλέγμα και μπετόν. Τον επόμενο χρόνο το δέντρο είχε ανανεωθεί και είχε αρχίσει να επεκτείνεται φρέσκος φλοιός επάνω στο τσιμεντένιο «τραυμαπλάστ».
Φυσικά εμείς δεν είμαστε γιαπωνέζοι, είμαστε προοδευτικοί και πολιτισμένοι και δεν καταδεχόμαστε να κάνουμε τέτοιες βλακείες και περιττά έξοδα. Απόδειξη ο εξακοσίων (ίσως και βάλε) γιγάντιος πλάτανος που βρίσκεται στην κεντρική Εύβοια.
Επάνω στην Ε.Ο. Χαλκίδας-Αιδηψού, σχεδόν στην μέση της διαδρομής Προκόπι-Μαντούδι, βρίσκεται ένα «θηρίο» που επέζησε σε όλη την τουρκοκρατία, αλλά φυσικά δεν θα επιζήσει από την ελλαδιστανοκρατία.
Αν προσέξετε πολύ, θα δείτε ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ μικροσκοπική πινακίδα. Από εκεί και μετά και με αρκετή τύχη θα καταφέρετε να βρείτε, περνώντας έναν άθλιο χωματόδρομο, τον ετοιμοθάνατο πλάτανο.
Τον είχα ανακαλύψει και επισκεφθεί τυχαία πριν δεκαπέντε περίπου χρόνια. Σήμερα είναι ένα κούτσουρο που ετοιμάζεται να πεθάνει, γεμάτος κουφάλες και με τα γιγάντια κλαδιά του πεσμένα.
Κανένας από τους κρατικούς φορείς (ούτε καν οι ντόπιοι κοινοτάρχες) δεν ενδιαφέρονται για το δέντρο-μνημείο.
Βέβαια, αν το δέντρο είχε την τύχη να ανήκει σε Γερμανούς ή Γάλλους κλπ, θα είχε έναν γεωπόνο από κοντά να το φροντίσει και οι τουρίστες θα πέρναγαν με τα πούλμαν καθημερινά για να τον θαυμάσουν και να ακούσουν από τους ξεναγούς τις τοπικές ιστορίες και τους θρύλους που συνδέονται με το δέντρο.
Θα πάει όπως πήγε η ελιά του Πλάτωνα, όπως η ελιά που αργοπεθαίνει στο παρκάκι των Αγίων Αναργύρων, όπως οι πανάρχαιες ελιές στην Αίγινα που τις έκοβαν για καυσόξυλα, όπως η 2000 χρόνων κληματαριά στην Πελοπόννησο και όπως «Κύριος είδε» πόσα άλλα τέτοια φυσικά μνημεία.
Εδώ που τα λέμε καλά να πάθει, αφού δεν καταδέχθηκε τόσα χρόνια να γραφτεί σε κάποιο κόμμα.

Τελευταία ευκαιρία για κάψιμο

Τα λιμανάκια της Βουλιαγμένης τα ξέρετε. Βρίσκονται σε μία λωρίδα γης ανάμεσα στην Βουλιαγμένη και την Βάρκιζα. Όπως βλέπετε στην δορυφορική εικόνα είναι ήδη καμένα και ξανακαμένα και ΦΥΣΙΚΑ κομμένα ήδη σε οικόπεδα. Αυτό μαρτυρούν οι πολλοί χωματόδρομοι που δεν είχαν κανέναν άλλον λόγο να φτιαχτούν.

Καταγραφή

 

 

Συνέχεια

Φωτιά στο Καματερό

Επιτέλους άρχισε και φέτος η αξιοποίηση του περιβάλλοντος.
Γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι ξέσπασε φωτιά στο Καματερό. Η πυροσβεστική την έσβησε κατά τις τρεις το μεσημέρι. Συνέχεια