Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γλώσσα

Αρχαία θανατηφόρα όπλα (Μαχαμπαράτα)

Στα αρχαία κείμενα υπάρχουν αναφορές για περίεργα συμβάντα που δεν έχουν λογική εξήγηση εκτός και κάνεις την υπόθεση ότι υπήρχε αναπτυγμένος πολιτισμός με τεχνολογία αν όχι ανώτερη τουλάχιστον ίση με την δική μας. Στην Μαχαμπαράτα για παράδειγμα αναφέρεται η χρήση Θεϊκών Όπλων και οι επιπτώσεις τους στην μάχη. Από την περιγραφή μπορεί κανείς να βγάλει ακόμη και κατηγορίες όπλων τόσο επικίνδυνων όσο και τα σημερινά. Δυστυχώς δεν έχω μία πλήρη έκδοση της Μαχαμπαράτα για να βρω ακριβώς τα εδάφια και έτσι αρκούμαι αναγκαστικά στην μεταγραφή τους:
Χημικά όπλα: Το τελευταίο όπλο μην το χρησιμοποιήσεις. Γιατί τότε ξηρασία θα πέσει στην χώρα για 12 χρόνια και τα μωρά στην κοιλιά της μάνας τους θα πεθάνουν.

Συμβατικά όπλα:
-Τα όπλα χτυπούσαν ψηλά στον αέρα και φλόγες ξεχύθηκαν από μέσα τους, που έμοιαζαν με την μεγάλη φωτιά που καταβροχθίζει την γη στο τέλος μιας γήινης περιόδου. Χιλιάδες διάττοντες έπεσαν από τον ουρανό. Τα ζώα στα νερά και στην ξηρά έτρεμαν από φόβο. Η γη ολόκληρη σείστηκε.
-Εκκωφαντικός κρότος γέμιζε το πεδίο της μάχης. Το όπλο Ναραγιάνα πέταξε στον αέρα. Χιλιάδες βέλη βγήκαν από μέσα του σαν φίδια που σφύριζαν και έπεφταν απάνω στους πολεμιστές από όλες τις μεριές.

Πυρηνικά όπλα:
-Το άγνωστο όπλο είναι μια λαμπερή αστραπή, ένας καταστροφικός άγγελος θανάτου που έκανε στάχτη όλους στους Βρίσνι και τους Αντχάκα. Τα πυρακτωμένα σώματα ήταν αγνώριστα. Αλλά και σε αυτούς που γλίτωσαν έπεφταν τα νύχια και οι τρίχες. Πήλινα δοχεία έσπαζαν χωρίς λόγο, τα πουλιά άσπρισαν. Σε λίγο καιρό τα τρόφιμα έγιναν δηλητηριώδη. Η αστραπή κατακάθισε και έγινε λεπτή σκόνη. Για να γλιτώσουν από την φωτιά οι στρατιώτες έπεφταν στο νερό με τα όπλα τους.
-Ο ουρανός κραύγασε, απαντώντας βρυχήθηκε η γη, μια αστραπή έλαμψε, μια φωτιά τινάχτηκε ψηλά, έβρεξε θάνατο. Το φως χάθηκε. Έσβησε η φωτιά. Ότι από την αστραπή χτυπήθηκε έγινε στάχτη.
-Ήταν σαν να είχαν εξαπολυθεί τα στοιχεία της φύσεως. Ο ήλιος γύριζε σε κύκλο. Καμένοι από την κάψα του όπλου οι άνθρωποι παραπατούσαν στο λιοπύρι. Οι ελέφαντες είχαν χτυπηθεί από τις καύτρες και έτρεχαν πέρα δώθε εξαγριωμένοι…. Το νερό έγινε καυτό, τα ζώα ψοφούσαν…. Η μανία της φωτιάς έριχνε τα δέντρα σε σειρές όπως σε πυρκαΐά των δασών… Άλογα και άρματα καίγονταν. Όλα έδειχναν την εικόνα που βλέπουμε μετά από μεγάλη φωτιά. Χιλιάδες άμαξες καταστράφηκαν, μετά απλώθηκε βαθιά σιγή. Ήταν ανατριχιαστικό θέαμα. Τα πτώματα των σκοτωμένων ήταν ακρωτηριασμένα από την φοβερή θερμότητα, ώστε δεν είχαν πια την όψη ανθρώπων.
Ποτέ πριν δεν είδαμε τέτοιο τρομερό όπλο και ποτέ πριν δεν είχαμε ακούσει για ένα τέτοιο όπλο.
Μετά την πρώτη δοκιμή της ατομικής βόμβας το 1945, ο Οπενχάϊμερ έγραψε στα απομνημονεύματά του: “Μερικοί άνθρωποι γέλασαν, μερικοί άνθρωποι φώναζαν, οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν σιωπηλοί. Μέσα στο μυαλό μου κυριάρχησε ένας στίχος από το “Bhagavad-Gita” στην οποία ο Krishna προσπαθεί να πείσει τον πρίγκιπα ότι πρέπει να κάνει το καθήκον του: “Αν δεις μια μέρα 10.000 ήλιους να λάμπουν στον ουρανό, θα ξέρεις ότι είμαι εγώ, ο θάνατος: ο καταστροφέας των κόσμων“.
Ελπίζω να μην θυμηθούμε και άλλους στίχους από τα αρχαία κείμενα. Αρκετά έχουμε δει μέχρι σήμερα.

Αριστοτέλης και θεωρητική φυσική

Το αρχαιοελληνικό Χάος η Έρεβος είναι αυτό από το οποίο ξεπήδησαν Θεοί, κόσμοι και άνθρωποι. Η χρονική απόσταση από τα πρώτα γραπτά περί Χάους η Ερέβους και η Υλιστική Θεώρηση και Ερμηνεία των αρχαίων ελληνικών κειμένων, κάνουν σχεδόν αδύνατη την σύνδεση της ελληνικής φιλοσοφίας με το θέμα αυτό.
Παρόλα αυτά υπάρχουν ορισμένες ενδείξεις. Για παράδειγμα το αμφισβητούμενο από πολλούς κείμενο του Αριστοτέλη όπου περιγράφει την σύνδεση ενέργειας και ύλης, δηλαδή την Θεωρία της Σχετικότητας. Πολλοί δεν το δέχονται αυτό, αλλά αν διαβάσουν προσεκτικά τα κείμενα του Αριστοτέλη θα ανακαλύψουν αρκετές ομοιότητες με την σύγχρονη φυσική. Κρίνετε μόνοι σας:
Μιλάει για την Σχετικότητα του Χρόνου:
Άπειροι γαρ αι διχοτομίαι του μεγέθους, ώστε δυνάμει μεν εστιν, ενεργεία δ’ ου. Αλλ’ αεί υπερβάλλει το λαμβανόμενον παντός ορισμένου πλήθους. Αλλ’ ου χωριστός ο αριθμός ούτος της [διχοτομίας], ουδέ μένει η απειρία αλλά γίγνεται, ώσπερ και ο χρόνος και ο αριθμός του χρόνου. Επί δε των μεγεθών τουναντίον εστι. Διαιρείται μεν γαρ εις άπειρα το συνεχές, επί δε το μείζον ουκ εστίν άπειρον. Όσον γαρ ενδέχεται δυνάμει είναι, και ενεργεία ενδέχεται τοσούτον είναι. Ώστε επεί άπειρον ουδέν εστί μέγεθος αισθητόν, ουκ ενδέχεται παντός υπερβολήν είναι ωρισμένου μεγέθους. Είη γαρ αν τι του ουρανού μείζον. Το δ’ άπειρον ου ταυτόν εν μεγέθει και κινήσει και χρόνω, ως μία τις φύσις, αλλά το ύστερον λέγεται κατά το πρότερον, οίον κίνησις μεν ότι το μέγεθος εφ’ ου κινείται η αλλοιούται η αυξάνεται, ο χρόνος δε δια την κίνησιν. Νυν μεν ουν χρώμεθα τούτοις, ύστερον δε ερούμεν και τι έστιν έκαστον, και διότι παν μέγεθος εις μεγέθη διαιρετόν.
Μιλάει για την Βαρύτητα:
Βούλεται δ’ ακίνητος είναι ο τόπος. Διο ο πας μάλλον ποταμός τόπος, ότι ακίνητος ο πας. Ώστε το του περιέχοντος πέρας ακίνητον πρώτον, τούτ’ εστίν ο τόπος. Και δια τούτο το μέσον του ουρανού και το έσχατον το προς ημάς της κύκλω φοράς δοκεί είναι το μεν άνω το δε κάτω μάλιστα πάση κυρίως, ότι το μεν αιεί μένει, του δε κύκλω το έσχατον ωσαύτως έχον μένει. Ώστ’ επεί το μεν κούφον το άνω φερόμενον εστί φύσει, το δε βαρύ το κάτω, το μεν προς το μέσον περιέχον πέρας κάτω εστίν, και αυτό το μέσον, το δε προς το έσχατον άνω, και αυτό το έσχατον. Και δια τούτο δοκεί επίπεδον είναι τι και οίον αγγείον ο τόπος και περιέχον. Έτι άμα τω πράγματι ο τόπος. Άμα γαρ τω πεπερασμένω τα πέρατα.
Μιλάει για το Χωροχρονικό συνεχές:

Επεί δε πάσα μεν κίνησις εν χρόνω και εν άπαντι χρόνω δυνατόν κινηθήναι, πας δε το κινούμενον ενδέχεται και θάττον κινείσθαι και βραδύτερον, εν άπαντι χρόνω έσται το θάττον κινείσθαι και βραδύτερον. Τούτων δ’ όντων ανάγκη και τον χρόνον συνεχή είναι. Λέγω δε συνεχές το διαιρετόν εις αιεί διαιρετά. Τούτου γαρ υποκειμένου του συνεχούς, ανάγκη συνεχή είναι τον χρόνον.

Αρχαία τεχνολογία

Βασισμένοι ὅλοι στήν ἀποσπασματική γνώση, τήν ὁποία διδάχτηκαν στό σχολεῖο, ἔχουν τήν ἐντύπωση ὅτι ὁ κόσμος «ἄρχισε νά κινεῖται κατά τήν ἐποχή τῆς Ἀναγέννησης στήν Εὐρώπη. Οἱ ἀρχαῖοι πολιτισμοί εἶναι καλοί στό νά φτιάχνουν ναούς, ἀγάλματα καί τεχνουργήματα, ἀλλά θεωροῦνται ἐπίσης (πράγμα παράλογο) ὅτι δέν εἶχαν κανενός εἴδους τεχνολογική ἐξέλιξη ἐκτός ἀπό τίς βασικές γνώσεις ἀρχιτεκτονικῆς καί μεταλλουργίας. Καί οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες θεωροῦνται ἐπίσης «τεχνολογικά ὑπανάπτυκτοι» χωρίς νά σκέφτεται κανείς ὅτι πολλά ἐπιτεύγματα δέν δημιουργοῦνται τόσο εὔκολα ὅσο τά λές στήν θεωρία. Αὐτή ἡ σειρά μικρῶν ἄρθρων ἔχει σκοπό νά προβληθεῖ ἡ τεχνολογία πού ὑπῆρχε κάποτε καί νά φανεῖ ὅτι εἶναι ἰσάξια μέ τήν σημερινή. Σέ πολλές μάλιστα περιπτώσεις ὑπάρχουν ἐνδείξεις γιά τεχνολογία πολύ ἀνώτερη ἀπό τήν σημερινή. Σίγουρα θά ὑπάρχουν ἀρκετά παρόμοια κείμενα στό Διαδίκτυο. Ὁ καθένας ἄς βγάλει τά συμπεράσματά του.

Πατημασιές ἡλικίας… 1,5 ἑκατ. ἐτῶν

Βρέθηκαν στήν Κένυα ἀπολιθωμένα ἴχνη ποδιοῦ. Τά ἴχνη δείχνουν ὅτι ἐκεῖνος πού τά ἄφησε, εἶχε σαφῆ ἀνθρώπινη κατασκευή. Ἐπιπλέον θά μποροῦσε νά φορέσει παπούτσι νούμερο 43, ἀπόδειξη ὅτι ἦταν ἀρκετά ψηλός.
Πότε ἄραγε θά σταματήσει αὐτό τό παραμύθι μέ τόν ἄνθρωπο πού ἐμφανίστηκε πρίν μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια καί ἦταν καί κοντός;
Οἱ ἐπιστήμονες καί τό ἐκπαιδευτικό σύστημα ἀρέσκονται στήν διατήρηση θεωριῶν πού ἔχουν καταρριφθεῖ ἀπό χρόνια.
Γιά παράδειγμα ἔχουν βρεθεῖ ἴχνη καλλιέργειας σιτηρῶν στήν Ἑλλάδα πολλές χιλιετίες πρίν τήν ὑποτιθέμενη ἐφεύρεση τῆς γεωργίας στήν Μεσοποταμία. Ἀλλά φυσικά κανείς δέν τό γνωρίζει αὐτό.
Ἀντίθετα εἴμαστε πολύ γρήγοροι στήν ἀλλοίωση τῆς ἱστορίας μας, μετατρέποντας τήν σφαγή τῆς Σμύρνης σέ «συνωστισμό».
Ἡ βλακεία εἶναι ἕνα βασικό συστατικό της ἀνθρώπινης ψυχοσύνθεσης.