Ευχές[;] για το νέο έτος…

Κάποτε τα παιδιά δεν είχαν iphone ούτε tablet.
Κάποτε τα παιδιά δεν φορούσαν σκουλαρίκια ούτε «χτυπούσαν» τατουάζ.
Κάποτε τα παιδιά δεν είχαν Reebok και Nike με αερόσολες.
Κάποτε τα παιδιά δεν είχαν Nintendo ούτε ήξεραν τι είναι το gaming.
Κάποτε τα παιδιά δεν είχαν flat-TiVi και τα όποια καρτούν έβλεπαν ήταν ζωγραφισμένα στο χέρι από ανθρώπους και όχι από υπολογιστές.
Κάποτε το πιο βίαιο καρτούν που έβλεπαν τα παιδιά ήταν οι γκάφες του λύκου όταν κυνηγούσε το μπίπ-μπιπ.
Κάποτε τα παιδιά [όσα ήταν τυχερά] έπαιρναν σαν δώρο παπούτσια ή ρούχα. Και τα πλούσια και τυχερά έπαιρναν μία μπάλα ή μία κούκλα.
Κάποτε τα παιδιά παίζανε [μέχρι αργά το βράδυ] στους δρόμους ποδόσφαιρο, κυνηγητό, γκαζές κλπ, χωρίς φόβο να τα χτυπήσουν αυτοκίνητα ή να τα πειράξουν κάποιοι ανώμαλοι.
Κάποτε τα παιδιά ήταν πανευτυχή όταν αγόραζαν από το περίπτερο μία μικρή σοκολάτα ή μία καραμέλα.
Κάποτε τα παιδιά κοιμόντουσαν τα καλοκαιρινά βράδια στις ταράτσες, στις αυλές ή με ανοιχτά παράθυρα στις μονοκατοικίες.
Κάποτε τα παιδιά ήταν «πετσί και κόκαλο» και δεν υπέφεραν από χοληστερίνη ή διαβήτη.
Κάποτε τα παιδιά γύριζαν και έλεγαν τα κάλαντα και κανένας δεν τα λήστευε.
Κάποτε τα παιδιά σηκώνονταν στο λεωφορείο για να κάτσει κάποιος γέρος.
Κάποτε τα παιδιά ήταν ακόμα παιδιά στα δεκαπέντε τους και όχι κακέκτυπα διεθνών «καλλιτεχνών».
Κάποτε…
Κάποτε…
Κάποτε…
Όντας 64 χρονών έχω ζήσει τέτοια ατμόσφαιρα ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ. Μπορείτε να με κατηγορήσετε ότι θεωρώ την παλαιότερη εποχή σαν πιο καλή λόγω γηρατειών.
Πως μπορείς όμως να ευχηθείς «καλή χρονιά» ξέροντας αυτήν την διαφορά;

Advertisements

Η μπαλάντα του Ούρι

«Προβεβηκώς την ηλικίαν» («επειδή έχω γεράσει» στα νεοελληνικά) δεν μπορώ να μην βγάζω σπυριά ακούγοντας το χάλι της σημερινής μουσικής. Λένε ότι όποιος γερνάει θεωρεί την μουσική της νεότητάς του πιο καλή από την μετέπειτα που ακούγεται συνήθως.
Αυτό ίσως να αληθεύει εν μέρει.
Όμως (εγώ τουλάχιστον) θυμάμαι ότι ελάχιστα από τα κυκλοφορούντα τραγούδια μου έκαναν εντύπωση όταν ήμουνα νέος. Πολλά από τα «χιτς» της εποχής (ελληνικά αλλά κυρίως ξένα) με άφηναν παντελώς αδιάφορο.  Σε αυτήν την όχι μεγάλη ομάδα τραγουδιών ανήκει και  «Η μπαλάντα του Ούρι».
Απαλή, μελαγχολική μουσική που σε ταξιδεύει σε μέρη άγνωστα και ονειρεμένα. Μουσική που μυρίζει Ελλάδα και θάλασσα. Πραγματική μουσική ουδεμία σχέση έχουσα με τα μίας χρήσεως νεοελληνικά γυφτο-ροκ τραγούδια του είδους «Πάρε με αγκαλιά να μην πατήσω τα γυαλιά» ή «εγώ δεν πάω μέγαρο θα είμαι με τον παίδαρο».
Πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε αυτό το τραγούδι στην φρικτή κρατική και ιδιωτική τηλεόραση ή στους φρικτούς κρατικούς και ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς;
Πότε ανοίξατε ένα οποιοδήποτε κανάλι ή σταθμό και δεν ακούσατε το γνωστό τυποποιημένο, ανιαρό και ισοπεδωτικό ντάπα-ντούπα που συνοδεύει μόνιμα τα τραγούδια-κονσέρβες των «νέων δημιουργών»;
Αμφιβάλλω δέ αν πολλοί από τους νέους έχουν καν ακούσει αυτό το τραγούδι για να μην πω αν έχουν καν ακούσει για τον Χατζιδάκι.
Αυτή βέβαια είναι η «φυσική ροή των πραγμάτων» μέσα σε μία παγκοσμιοποιημένη κοινωνία: από το κακό στο χειρότερο.

Ο σύγχρονος πολιτισμός των σπηλαίων

Το σπίτι του Στινγκ πουλήθηκε για 50 εκατομμύρια δολάρια.
Το «πούρο του Τσώρτσιλ» πουλήθηκε για 12.000 δολάρια.
Το εξώφυλλο του περιοδικού Αστερίξ «Γύρος της Γαλατίας» πουλήθηκε για 1,4 εκατομμύρια ευρώ
Το εξώφυλλο του άλμπουμ του περιοδικού Αστερίξ «Η Ασπίδα της Αρβέρνης», πουλήθηκε για 1.197.000 ευρώ.
Μπορείτε να συμπληρώσετε τον κατάλογο με τα χιλιάδες πανάκριβα δήθεν έργα τέχνης, πολυτελή αυτοκίνητα, εσώρουχα ηθοποιών, τουαλέτες διασημοτήτων, μοντέρνα ρούχα, ηλεκτρονικά γκάτζετ, σπίτια, γιωτ, αεροπλάνα, μοτοσυκλέτες, όπλα κλπ, τα οποία αγοράζουν πλούσιοι, συλλέκτες, γαλαζοαίματοι και ευγενείς.
Και μπορείτε επίσης να πάτε να τους ζητήσετε να δώσουν ένα ευρώ για τους άστεγους ή τους άρρωστους ή τα παιδάκια του Τρίτου Κόσμου που ψοφάνε της πείνας.
Και αν μπορέσετε να τους πάρετε μισό ευρώ, χωρίς η δωρεά τους να μαθευτεί στην τηλεόραση και χωρίς η φωτογραφία τους να μπει στα περιοδικά, να μου τρυπήσετε την μύτη.
Και τότε υποθέτω θα καταλάβετε γιατί σε αρκετές αναρτήσεις ισχυρίζομαι ότι δεν είμαστε καλύτεροι από τους πρώτους ανθρώπους που ζούσαν στις σπηλιές και έτρωγαν ο ένας τον άλλον.

Ένα πολύ επίκαιρο ανέκδοτο

Διάβασα ένα αγγλόφωνο ανέκδοτο και θα σας το μεταφέρω, γιατί ταιριάζει απόλυτα με την «gay» φασαρία των ημερών. Δεν μεταφράζεται ακριβώς στα ελληνικά γιατί παίζει με την ομοιότητα των λέξεων horny (σεξουαλικά ερεθισμένος) και hungry (πεινασμένος):

Ερώτηση: Ποια είναι η διαφορά μεταξύ κάποιου horny και κάποιου hungry;
Απάντηση: Η τρύπα όπου βάζει το αγγούρι!

Μουσουλμανικός πολιτισμός

Οι κάθε είδους (και φύλου) υπέρμαχοι της παγκοσμιοποίησης προσπαθούν να μας πείσουν ότι όποιος δεν αποδέχεται τους ΠΑΡΑΝΟΜΟΥΣ και ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ μουσουλμάνους είναι φασίστας, απολίτιστος, χρυσαυγίτης κλπ. Μιλάνε για ανθρώπινα δικαιώματα και άλλα τέτοια ξεκαρδιστικά την στιγμή που οι μουσουλμάνοι δεν εφαρμόζουν τίποτε άλλο εκτός από την στυγνή δικτατορία της θρησκείας τους.
Το πρόβλημα όμως δεν έγκειται ούτε στο αν κάποιος Συνέχεια

Η δικτατορία του θορύβου

Ο σύγχρονος πολιτισμός με την τεχνολογία και τον τρόπο ζωής που επιβάλλει, έτσι κι αλλιώς, παράγει θόρυβο.
Εργοστάσια, αυτοκίνητα, φορτηγά, τραίνα και αεροπλάνα λειτουργούν συνεχώς και παράγουν θόρυβο. Έτσι στις πόλεις αργά το βράδυ δεν υπάρχει ησυχία αλλά ακούγεται ένα εκνευριστικό υπόκωφο βουητό. Φυσικά όλα συνηθίζονται και έτσι Συνέχεια

Τα βλακώδη-βλακώδη-βλακώδη σάιτ

Σήμερα θα μου επιτρέψετε να βρίσω λιγάκι για να μου πέσει η πίεση.
Μόλις έψαξα στο διαδίκτυο για τον Πινόκιο του Ντίσνεϋ. Τον βρήκα σε ένα από τα σάιτ με ελληνικούς υπότιτλους και έκανα κλικ για να το δω. Μου έβγαλε αμέσως δύο από τις εκνευριστικές Συνέχεια