Ποιος θα μας σώσει από τους ειδικούς; [απεξάρτηση ναρκωτικών]

1] Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσοι ναρκομανείς απεξαρτούνται στα κέντρα απεξάρτησης;
2] Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί δεν έχει εμφανιστεί πουθενά τόσα χρόνια ένας απλός απολογισμός όπως: «Κατά τα «τόσα» χρόνια της λειτουργίας μας, ήρθαν για αποτοξίνωση «τόσοι» και έχουν απεξαρτηθεί ΜΟΝΙΜΑ «τόσοι».
3] Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσο στοιχίζουν τα πρακτικώς ανύπαρκτα ποσοστά απεξάρτησης στον κρατικό κορβανά;
4] Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί συμβαίνουν όλα τα παραπάνω;
Το μόνο που μπόρεσα να βρω στο διαδίκτυο, είναι το πόσες σύριγγες μοιράστηκαν δωρεάν στα διάφορα στέκια απεξάρτησης. Δεν είδα ΟΥΤΕ ΜΙΑ αναφορά για άτομα που απεξαρτήθηκαν.
Αυτό μου δίνει το δικαίωμα να κατηγορήσω τους πάντες ότι το μόνο που κάνουν είναι να κοροϊδεύουν και το κράτος, και τους πολίτες και τους ναρκομανείς. Έχουν βολευτεί στις «δομές», το χρήμα πέφτει και όλα είναι ωραία.
Θα μου πείτε ότι δεν είναι έτσι. Και πράγματι δεν είναι.
-Προφανώς το χρήμα δεν ρέει φυσιολογικά από τα κρατικά ταμεία.
-Προφανώς θα υπάρχουν και ευσυνείδητα άτομα στα κέντρα απεξάρτησης που προσπαθούν όσο μπορούν να βοηθήσουν.
-Προφανώς ΟΛΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ θα καταφέρνει να απεξαρτηθεί.
ΑΛΛΑ:
Κατά την ταπεινή μου γνώμη ο αριθμός των απεξαρτημένων ατόμων θα είναι τέτοιος που θα αποδεικνύει ότι τα κέντρα απεξάρτησης είναι ουσιαστικά άχρηστα. Και ο βασικός λόγος που είναι άχρηστα έχει ήδη αναλυθεί στην ανάρτηση με τίτλο «Ποιος θα μας σώσει από τους ειδικούς; [ψυχανάλυση]».
Τα κέντρα απεξάρτησης όμως είναι άχρηστα μόνο αν τα δεις με την ΛΑΘΟΣ καπιταλιστική λογική της εποχής:
«Δίνουμε εκατό ευρώ και έχουμε έναν απεξαρτημένο. Δεν συμφέρει γιατί θα έπρεπε να έχουμε 50 με στόχο πενταετίας να γίνουν 80».
ΟΜΩΣ
Τα κέντρα απεξάρτησης είναι χρησιμότατα αν τα δεις με την ΣΩΣΤΗ ανθρωπιστική σκοπιά:
«Δίνουμε 100 ευρώ και έχουμε έναν απεξαρτημένο. ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ. Τα άξιζε τα λεφτά του».
Τώρα όμως θα πρέπει να αναρωτηθούμε:
-Γιατί δεν έχουμε δύο ή τρείς ή «χι» απεξαρτημένους;
-Τι φταίει και έχουμε τόσο μικρή επιτυχία;
-Μήπως χρειάζονται περισσότερα λεφτά;
-Μήπως πρέπει να αλλάξει κάτι στον τρόπο «θεραπείας»;
-Μήπως υπάρχουν εγγενή προβλήματα στις ψυχολογικές μεθόδους που χρησιμοποιούνται;
Ο καπιταλιστικός/αθεϊστικός σύγχρονος πολιτισμός, χρησιμοποιώντας το Χόλυγουντ, τα ΜΜΕ, και τα «αστέρια» της μουσικής, κάνει συνεχή πλύση εγκεφάλου στις μάζες. Αυτή η εντατική πλύση σε συνδυασμό με τα κοινωνικά προβλήματα παράγουν όλο και μεγαλύτερους αριθμούς ατόμων εθισμένων σε κάποιο ναρκωτικό.
Πως είναι δυνατόν να γίνει οποιαδήποτε απεξάρτηση με την χρήση της κατεστημένης αθεϊστικής ψυχολογίας, η οποία είναι αναπόσπαστο δομικό στοιχείο του καπιταλιστικού/αθεϊστικού πολιτισμού;
Επιπλέον μπορώ επίσης να υποθέσω ότι τα πράγματα δεν είναι και πολύ καλύτερα για όσους έχουν «απεξαρτηθεί». Πριν πολλά χρόνια είχα δει κάποιον ο οποίος υποτίθεται ότι «ήταν καθαρός» για ένα χρόνο περίπου, όταν έδωσε την συνέντευξη. Στην μισή ώρα που κράτησαν οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις κάπνιζε μανιωδώς το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Τελικά μπορεί να είχε σταματήσει να παίρνει ηρωίνη αλλά ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΠΕΞΑΡΤΗΘΕΙ. Απλά είχε αλλάξει ουσία. Αντί για ηρωίνη έπαιρνε πλέον νόμιμα ναρκωτικά.
Θα πείτε ότι αυτό είναι καλύτερο και προφανώς είναι καλύτερο. Το τσιγάρο και το αλκοόλ προκαλούν λιγότερα προβλήματα από τα βαριά ναρκωτικά.
Έτσι είναι, αλλά τότε δεν μιλάμε για απεξάρτηση.
Διαβάστε και το άρθρο με τίτλο «Ο… ζαχαρένιος εθισμός της απεξάρτησης». Είναι αρκετά διαφωτιστικό όσον αφορά την γενική και απτή πραγματικότητα όχι μόνο των ναρκομανών αλλά και των υποτιθέμενων «καθαρών» ανθρώπων.
Τελικά, τα πράγματα είναι περίπλοκα, πολύ περίπλοκα. Ένας πραγματικός λαβύρινθος, ένας φαύλος κύκλος τον οποίο αμφιβάλλω αν ενδιαφέρεται κανένας να τον σπάσει.

Advertisements

Για τους «αθλίους» αυτού του κόσμου

εσθλός: καλός, αγαθός, ανδρείος, γενναίος, ευγενής, πλούσιος, αίσιος, άξιος
εσθλά: περιουσία, ευγενικές σκέψεις, ευγενικές πράξεις
εσθλόν: καλοτυχία
αέθλιος: αυτός που κερδίζει ένα βραβείο ή αγωνίζεται για αυτό
άθλιος: αυτός που προκαλεί αρνητικά συναισθήματα, πολύ κακός,    δυστυχισμένος, σε κακή κατάσταση, ταλαίπωρος ερειπωμένος, κουρελιασμένος …

Μάλλον μία τέτοια διαδοχή εννοιών είχε κατά νου ο Ουγκώ όταν έγραφε την παρακάτω εισαγωγή στο βιβλίο του «Οι άθλιοι»:

Όσο οι νόμοι και τα ήθη που υπάρχουν θα δημιουργούν (παρ’ όλο τον σημερινό πολιτισμό μας) κοινωνικούς απόκληρους και τεχνητές κολάσεις…
Όσο η γήινη μοίρα του ανθρώπου θα γίνεται εμπόδιο στον θείο του προορισμό…
Όσο τα τρία προβλήματα του αιώνα μας:
-ο ξεπεσμός του ανδρός από την στέρηση…
-ο εξευτελισμός της γυναίκας από την πείνα…
-και η ατροφία του παιδιού από το Σκοτάδι…
δεν βρουν την λύση τους…
Όσο σε μερικά στρώματα θα βασιλεύει η κοινωνική ασφυξία…
Με άλλα λόγια (και από μια άποψη πιο πλατιά ακόμα):
Όσο θα υπάρχει πάνω στην γη αμάθεια και δυστυχία…
βιβλία σαν και αυτό ίσως δεν θάναι ανώφελα.
ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ

Η πατρίδα μου δεν έχει πια  αέθλιους, μαχόμενους για κάποιο ιδανικό.  Δεν ακούγεται πλέον ο ιερός όρκος:
«Οὐ καταισχυνῶ τὰ ὅπλα, οὐδ᾿ ἐγκαταλείψω τὸν προστάτην ὢ ἂν στοίχῳ, ἀμυνῶ δὲ καὶ ὑπὲρ ἱερῶν καὶ ὁσίων, καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν, καὶ τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάττω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείῳ ὅσης ἂν παραδέξωμαι».
Ο πολιτισμός ο οποίος παρήγαγε Ανθρώπους πέθανε πλέον.
«Χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μάντιδα δάφνην, ου παγάν λαλέουσαν»…
Η πατρίδα μου γέμισε κενούς ανθρώπους, θλιβερά άθλια αντίγραφα των άθλιων δυτικών προτύπων που διαφημίζει η άθλια νεοταξική τηλεόραση. Κάπως έτσι είναι που χάνονται οι λαοί. Επειδή εθελοτυφλούν και αυτο-υποβιβάζονται δημιουργώντας ένα ηθικό κενό. Και τότε -επειδή η Φύση μισεί τα κενά- εμφανίζεται κάποιος και τους καταστρέφει.
Και επειδή ισχύουν όλα τα παραπάνω, και επειδή η αιτία όλων αυτών είναι μία, προσπαθώ και εγώ  να την περιγράψω, και να σας προσφέρω [αλλά και να σας εξηγήσω] κάποιες πιθανότητες διαφυγής από αυτήν την καταστροφική αιτία, από αυτό που ονομάζεται ΕΓΩ, από αυτό που περιγράφουν οι εκφράσεις «αυτό είναι δικό ΜΟΥ»  και «εγώ είμαι ΠΙΟ».
Ανεβάζω κάποιες αναρτήσεις για το θέμα αυτό, το οποίο πραγματικά είναι «ταμπού». Δεν το αγγίζει κανένας ή αν το αγγίξει το κάνει επιφανειακά, και ακόμα και έτσι φροντίζει να το παρατήσει όσο γίνεται γρηγορότερα.
Ο χειρότερος κουφός είναι εκείνος που δεν θέλει να ακούσει.
Η γοητεία της ζωής είναι τόσο μεγάλη που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται να ακούσουν. Και οι ελάχιστοι που ενδιαφέρονται δεν μπορούν να εφαρμόζουν τις οδηγίες που δίνω. Και βέβαια [δάσκαλε που δίδασκες]  ούτε και εγώ μπορώ να τις εφαρμόσω. Αυτό το λέω γιατί ετούτη η δουλειά απαιτεί ειλικρίνεια. Και υπομονή.
Και τέλος πάντων όσο ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΤΟΣΟΙ «ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΑΘΛΙΟΙ» θα πρέπει να γίνεται και κάποια εσωτερική προσπάθεια, η οποία «ίσως να μην είναι ανώφελη».

Απο-Χαιρετισμός στην ζωή

Σήμερα ξαφνικά εμφανίστηκε ένα από τα μικρά γατάκια μου χωρίς όρεξη, με πρησμένο σαγόνι και πολλά πηχτά σάλια. Από τότε που γεννήθηκε ήταν πιο ασθενικό από τα δύο αδέλφια του. Είχε πολλά προβλήματα στα μάτια και του τα καθάρισα αμέτρητες φορές βάζοντάς του το κατάλληλο οφθαλμικό διάλυμα.
Το έπιασα και του άνοιξα το στόμα του. Έτσι όπως ήταν σε άσχημο χάλι γουργούριζε! Είχε ένα μεγάλο γκρίζο έλκος στον ουρανίσκο, και μάλλον είχαν σαπίσει και όλα τα δόντια του στην δεξιά μεριά. Προφανώς υπέφερε μέρες πριν πάρει την κάτω βόλτα και φανεί έτσι ξαφνικά και έντονα η ασθένειά του.
Έμεινε απομονωμένο επάνω σε ένα πετσετάκι με μόνη συντροφιά την αδελφή του…

Μετά μερικές ώρες ψόφησε και η αδελφή του απλά καθόταν δίπλα του επάνω στο πανί.

Ήταν ένας συμπαθέστατος, ζωηρός και φουντωτός γατούλης.
Έπαιζε στα χόρτα με τα άλλα γατιά.
Σκαρφάλωνε στα δέντρα και πάλευε ανάμεσα στους μεγάλους για να φάει.
Ερχόταν και έξυνε τα νύχια του στο παντελόνι μου γουργουρίζοντας.
Τώρα έχει πεθάνει γιατί έτσι διάλεξε η Μητέρα Φύση.
Και εγώ κοιτάω όλη την διαδικασία στεναχωρημένος για τον συμπαθή γατούλη μου. ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΖΩΟΦΙΛΟΣ. Γιατί θα είχα στειρώσει την πανέμορφη, φουντωτή και πανέξυπνη μάνα του. Και θα είχα χάσει τα πάντα:
την εμφάνισή του σαν ένα μικροσκοπικό «ποντικάκι»…
τις αγριάδες του επειδή με φοβόταν που τον πλησίαζα να τον χαϊδέψω…
τα κόλπα του όταν πάλευε με τις άλλες γάτες…
τα γουργουρητά του όταν τριβόταν επάνω μου…
το γεμάτο προσμονή βλέμμα του όταν περίμενε να τον ταΐσω…
το πραγματικά περίεργο γουργουρητό του όταν εξέταζα το στόμα του…
Είμαι ένας άγριος άνθρωπος, με φρικτό ψυχισμό, και άγρια ένστικτα, ικανός να προκαλέσω γενοκτονίες αν είχα την δυνατότητα χωρίς να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου.
Αλλά μπροστά στις διαδικασίες της Μητέρας Φύσης και μπροστά στον Άγγελο του Θανάτου δεν μπορώ παρά να πω ταπεινά:
Ας είναι όλα τα όντα ευτυχή. Ας είναι όλα τα όντα μακάρια. Ας είναι όλα τα όντα σε ειρήνη. [ακόμα και οι άνθρωποι]

Εσωτερική εργασία

Η αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία δεν ήταν μια καθαρά διανοητική επιστήμη όπως αυτή διαμορφώθηκε τους τελευταίους αιώνες στη Δυτική Ευρώπη. Ήταν μια πρακτική, εμπειρική ενασχόληση που σκόπευε στη Γνώση. Ο παρακάτω διάλογος του Σωκράτη με τον Φαίδρο είναι διαφωτιστικός:
-Φαίδρος: Πες μου Σωκράτη, δε λένε ότι από κάπου εδώ γύρω απήγαγε ο Βορέας την Ωρείθυια;
-Σωκράτης: «…Αν κάποιος προσπαθήσει να εξετάσει αυτά θα χρειαστεί πολύ καιρό απασχόλησης. Αλλά εγώ δεν έχω καθόλου καιρό να ασχοληθώ με αυτές τις έρευνες, και η αιτία φίλε μου είναι η εξής: Σύμφωνα με το Δελφικό επίγραμμα, δεν μπορώ ακόμη να γνωρίζω τον εαυτό μου. Έτσι μου φαίνεται γελοίο, ενώ αγνοώ αυτό, να εξετάζω τα ξένα. Για αυτό ακριβώς τα παράτησα και αφού πείστηκα με ό,τι πιστεύουν κοινώς για αυτά, όπως σου έλεγα, δεν τα εξετάζω αλλά κοιτάζω τον εαυτό μου, αν δηλαδή είμαι κάποιο θηρίο πολυπλοκότερο και πιο μανιακό από τον Τυφώνα ή αν είμαι το ημερότερο και αγαθότερο που μετέχει στη θεϊκή και λογική φύση του ζώου…»
εδώ λοιπόν φαίνεται καθαρά ότι η βάση, η απαρχή κάθε είδους γνώσης έχει άμεση σχέση με την αυτογνωσία. Αφού «… Τα διάφορα πάθη των ανθρώπων δείχνουν ότι ο καθένας φέρει μέσα του την Ευτυχία και την Δυστυχία, και ότι τα πιθάρια του καλού και του κακού… δεν είναι στο σπίτι του Δία ακουμπισμένα…» [Iλιάδα ραψωδία Ω στίχος 527], «αλλά βρίσκονται μέσα στην ψυχή…» όπως θα τονίσει ο Πλούταρχος στο έργο του «Περί Ευθυμίας».

Στην αρχαία Ελληνική φιλοσοφία σώζεται ένας μεγάλος αριθμός οδηγιών οι οποίες δόθηκαν από πολλούς φιλόσοφους-μυημένους των αρχαίων μυστηρίων και διδασκάλους-ιδρυτές σχολών, οι οποίοι σκοπεύουν στο να δείξουν στους μαθητές-υποψήφιους της Γνώσης, τί ακριβώς πρέπει να κάνουν και πώς να το κάνουν, κατευθύνοντας τις καθημερινές δραστηριότητες στο ξεπέρασμα ή διάλυση των «άγριων επιθυμιών» και στην επαφή με το θείο.

Στα «Έπη του Πυθαγόρα», έργο ανωνύμου διαβάζουμε έναν τέτοιο κατάλογο συμβουλών και οδηγιών του διδάσκαλου σε έναν μαθητή:
-Η παράδοση το λέει: πάνω απ’ όλα να τιμάς τους αθάνατους θεούς και να κρατάς τους όρκους.
-Μετά, να δείχνεις σεβασμό στους ένδοξους ήρωες και στις θεϊκές δυνάμεις.
-Τους συγγενείς σου να τους τιμάς και όσο για τους άλλους κάνε φίλο εκείνον που είναι ενάρετος.
-Κι αφού κατανοήσεις ότι αυτά που σου είπα είναι σωστά, μάθε να κυριαρχείς στο στομάχι, στον ύπνο, στην λαγνεία και στον θυμό. Πρόσεξε! Μη βλάψεις ποτέ μήτε τον εαυτό σου, μήτε κανέναν άλλον. Και να σέβεσαι πιο πολύ την δικιά σου κρίση παρά τους άλλους.
-Να μην λες και να μην κάνεις απερίσκεπτα τίποτα  αλλά να είσαι δίκαιος και στις πράξεις και στα λόγια.
-Κατάλαβέ το: η μοίρα όλων είναι να πεθάνουν. Όσον αφορά τα χρήματα, αυτά είναι πρόσκαιρα που άλλοτε τα κατέχεις και άλλοτε τα χάνεις.
-Και όσα κακά σου έχει φέρει η μοίρα, από αυτά που δίνει στους ανθρώπους, μάθε να τα υπομένεις χωρίς να αγανακτείς. Όσο μπορείς να τα γιατρεύεις. Για συλογίσου! Στους καλούς η μοίρα δίνει λίγα από τα κακά αυτά.
-Θα ακούς να λέγονται πολλά. Και καλά, μα και κακά. Μην τα αποδέχεσαι με πάθος επειδή σου αρέσουν μα ούτε να τα απορρίπτεις αμέσως. Και αν λέγεται κάποιο ψέμα άκουσε το με ηρεμία. Και θα σου το τονίσω, μάθε να το εφαρμόζεις πάντα: Μην παρασύρεσαι και ούτε να κάνεις ή να λες κάτι που δε θα σε ωφελήσει.
-Πριν πράξεις κάτι, σκέψου το για να μην κάνεις καμιά ανοησία. Γιατί η ανοησία είναι αυτή που χαρακτηρίζει τον δυστυχισμένο. Να κάνεις εκείνα για τα οποία αργότερα δεν θα μετανιώσεις. Και να αποφεύγεις αυτά που αγνοείς.
-Αν διδαχθείς όσα πρέπει να ξέρεις θα γίνεις πιο ευτυχισμένος.
-Μην παραμελείς την υγεία του σώματός σου -είναι καθήκον σου αυτό- αλλά να έχεις μέτρο στο φαγητό, στο ποτό και στην εκγύμνασή του. Και όταν λέω μέτρο εννοώ αυτό που δεν θα σου φέρει στεναχώριες. Συνήθισε να τρως λιτά και υγιεινά.
-Και πρόσεξε: μην κανείς τίποτα που προκαλεί τον φθόνο.
-Μην είσαι σπάταλος (όπως κάνουν όσοι δεν ξεχωρίζουν το σωστό) αλλά ούτε να είσαι τσιγκούνης. Το μέτρο, είναι το καλύτερο για όλα. Κάνε ό,τι δεν θα σε βλάψει και πριν κάνεις οτιδήποτε να το σκεφτείς.
-Και μην αφεθείς στον γλυκό ύπνο, πριν θυμηθείς στοχαστικά τρεις φορές την κάθε σου πράξη: «Τι κακό έκανα; Τι καλό έκανα; Τι έπρεπε να κάνω και το απέφυγα;»
-Αφού θυμηθείς την πρώτη σου πράξη, να εξετάσεις κάθε γεγονός με την σειρά. Κατόπιν κατηγόρησε τον εαυτό σου για τις άσχημες πράξεις ενώ για τις καλές ευχαριστήσου. Προσπάθησε να εφαρμόζεις αυτές τις συμβουλές, σε αυτές να εξασκείσαι, αυτές να αγαπάς. Γιατί θα σου ανοίξουν το δρόμο που οδηγεί στα θεϊκά χαρίσματα και θα εμφυτεύσουν στην ψυχή σου την Τετρακτύ που είναι η πηγή της αιώνιας ζωής.

-Άρχισε λοιπόν το έργο αυτό αφού πρώτα προσευχηθείς στους θεούς να σε βοηθήσουν να το φέρεις σε αίσιο τέλος.

-Και όταν μάθεις να εκτελείς τέλεια όσα σε έχω συμβουλεύσει, τότε θα γνωρίσεις την ουσία των ανθρώπινων και των θεϊκών πραγμάτων (πόσο περαστικά ή πόσο αιώνια είναι).
-Θα γνωρίσεις επίσης (όσο σου επιτραπεί βέβαια) ότι η ζωή, όπως εκδηλώνεται στο κάθε τι, είναι μία και η αυτή. Έτσι, ούτε στις ματαιότητες να ελπίζεις και ούτε θα υπάρχει κάτι που δεν θα γνωρίζεις, θα μάθεις ότι οι άνθρωποι παθαίνουν συμφορές που τις προκαλούν οι ίδιοι (οι ταλαίπωροι) στους εαυτούς τους. Και ενώ τα καλά είναι κοντά τους, αυτοί ούτε τα βλέπουν, ούτε τα ακούνε. Μονάχα λίγοι από αυτούς γνωρίζουν τον τρόπο να απαλλαγούν από τα κακά.
-Με τέτοια κακομοιριά, βλάπτεται η ψυχική τους υγεία. Τότε κατρακυλούν σαν κύλινδροι, πότε από δω και πότε προς τα κει, μαζεύοντας μύριες συμφορές. Γιατί η καταστροφική Έριδα που είναι κολλημένη πάνω τους και τους ακολουθά, τους βλάπτει, χωρίς να το καταλαβαίνουν. Και αυτή δεν πρέπει να την προκαλούμε αλλά να την αποφεύγουμε.
Το έργο όμως του μαθητή δεν αφορά μονάχα την ήμερα με τις μύριες καθημερινές της ενασχολήσεις. Εκτείνεται και πέρα από αυτήν στον χώρο του Ύπνου όπου δεν υπάρχει μόνο η πηγή της Λήθης αλλά και της αληθινής Μνημοσύνης για όποιον «αναζητά και λαχταράει να νιώσει εκείνο που δεν γνωρίζει».

Στην Πολιτεία του Πλάτωνα, ο Σωκράτης, μιλώντας για τον Ύπνο θα πει στον Φαίδρο:
«Όταν όμως ένας άνθρωπος έχει ρυθμίσει τη δίαιτά του με τους κανόνες της υγιεινής και της σωφροσύνης. όταν, πριν παραδοθεί στον ύπνο, ξυπνάει το λογιστικό μέρος της ψυχής του και το θρέφει με καλούς λόγους και σκέψεις και συγκεντρώνει σε αυτές όλη την διάνοιά του. όταν, χωρίς ούτε να στερήσει ούτε να παραφορτώσει το επιθυμητικό, του παραχωρεί όσο ακριβώς του χρειάζεται για να αποκοιμηθεί και να μην έρχεται να διαταράσσει το καλύτερο μέρος της ψυχής με την χαρά του ή την λύπη του, αλλά το αφήνει μόνο του και ανεπηρέαστο να αναζητεί και να λαχταράει να νιώσει εκείνο που δεν γνωρίζει, ή από τα περασμένα ή από τα παρόντα ή από τα μέλλοντα. Όταν επίσης αυτός ο άνθρωπος κατευνάσει το θυμοειδές μέρος της ψυχής του και κοιμηθεί χωρίς να έχει την καρδιά του ταραγμένη από οργή εναντίον άλλων. όταν τέλος καθησυχάσει αυτά τα δύο μέρη της ψυχής κρατώντας άγρυπνο μόνο το τρίτο, όπου εδράζει η φρόνηση και έτσι αναπαυθεί, ξέρεις βέβαια ότι τότε το πνεύμα του αγγίζει όσο γίνεται περισσότερο την αλήθεια και κάθε άλλο παρά φαντασίες παράνομες του παρουσιάζονται στα όνειρά του.
Εκείνο που μας ενδιαφέρει να γνωρίζουμε είναι αυτό που έχει μέσα του ο καθένας μας, ακόμη και εκείνοι που θεωρούνται περισσότερο κύριοι των παθών τους, ένα είδος φοβερών άγριων και παράνομων επιθυμιών. Αυτό γίνεται ολοφάνερο στον ύπνο. Σκέψου λοιπόν τώρα αν σου φαίνεται πως έχω δίκιο και συμφωνείς μαζί μου».

Συμπέρασμα
Ζούμε στην εποχή όπου κυριαρχεί το «νέο». Νέες ιδέες, νέες απόψεις και νέα προϊόντα. Έρχονται να μας γοητεύσουν για λίγο και να μας κατευθύνουν σε διάφορους δρόμους. Πολλές φορές αφού χάσουμε την ψυχή μας, το Βαθύτερο Είναι μας, τότε και μόνο τότε αντιλαμβανόμαστε πως πρόκειται για την λεγόμενη «οδό της απώλειας», για μονοπάτι χωρίς επιστροφή.
Έτσι, διαρκώς ανακαλύπτουμε ότι ο αυθεντικά σωστός τρόπος που οδηγεί στη Γνώση, στην Ευτυχία και την Αυτο-ανακάλυψη ήταν και είναι ένας. Πανάρχαιος.
Όπως η ψυχή του ανθρώπου.

Φανατισμός και απληστία

Η κυρίαρχη ιδιότητα-ικανότητα του ανθρώπου είτε σας αρέσει είτε όχι είναι ο φανατισμός και η απληστία. Η ιστορία έχει εκατοντάδες παραδείγματα προς ανάγνωσιν. Και ΦΥΣΙΚΑ ο φανατισμός και η απληστία προέρχονται από τον διεστραμμένο ανθρώπινο ψυχισμό.
Ένα γνωμικό λέει: «Το να μάχεσαι με τυφλό φανατισμό κατά της θρησκείας δείχνει ότι είσαι ένας άθρησκος θρησκόληπτος».
Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από τον φανατισμό. Ο φανατικός εκλέγει «κάτι», το θεωρεί σαν απόλυτη αλήθεια και κινείται τυφλά με βάση αυτήν την «αλήθεια».
Ο φανατισμός και η απληστία δημιούργησαν την τραγωδία του Μεσαίωνα. Φανατικοί άνθρωποι, υπερασπιζόμενοι την «θρησκεία της αγάπης» προκάλεσαν απίστευτα αίσχη με την Ιερά Εξέταση και τους ιερούς πολέμους.
Εκατόμβες νεκρών στην πυρά, σκοταδισμός, προλήψεις και φυσικά και η κατάρρευση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας η οποία επέτρεψε στους μωαμεθανούς να πατήσουν στην Ευρώπη.
Αυτήν την στιγμή περνάμε έναν δεύτερο Μεσαίωνα, τον Μουσουλμανικό. Οι φανατικοί του Ισλάμ έχουν σαν σκοπό ζωής να καταστρέψουν τον Δυτικό πολιτισμό [ότι έχει απομείνει δηλαδή] και να ιδρύσουν μία παγκόσμια ισλαμική κοινωνία. Θα περάσει πολύς καιρός και θα χυθεί πολύ αίμα μέχρι να τελειώσει και αυτός ο Μεσαίωνας.
Αλλά το χειρότερο επίκειται.
Επικρατεί πλέον η λαίλαπα των πιο φανατικών ανθρώπων που θα υπάρξουν ποτέ στον πλανήτη. Και από αυτήν την λαίλαπα δεν θα ξεφύγουμε ποτέ. Μία μικρή καταστροφική «άποψη» βλέπετε σήμερα στην κομουνιστική κυβέρνηση της Ελλάδας.
Ο κομουνισμός [σαν πολιτική έννοια] είναι το καλύτερο δυνατόν πολίτευμα, το οποίο προσομοιάζει με την αρχαία ελληνική δημοκρατία. Όμως περιέχει μία εγγενή καταστροφική άποψη. Πρέπει «ντε και καλά» να καταστραφούν οι θρησκείες, γιατί θεωρούνται μέσον καταπίεσης του ανθρώπου. Και ΣΗΜΕΡΑ για να καταστραφούν οι θρησκείες πρέπει οι άνθρωποι να εκπαιδευτούν κατάλληλα με την μόδα, τους «σελέμπριτις» και τις διάφορες «πολιτικά ορθές ισότητες».

Η θρησκεία -όπως και κάθε τι άλλο- πράγματι χρησιμεύει στην καταπίεση των λαών. Ταυτόχρονα, μέσω του φόβου της αιώνιας τιμωρίας, χαλιναγωγεί λίγο τους ανθρώπους και δεν τους αφήνει «να ξεσαλώσουν».
Τώρα, η «τριαδική θεότητα» των δήθεν δημοκρατών/αριστερών είναι απλή και πιστεύουν σε αυτήν με φανατισμό χειρότερο των Ιεροεξεταστών:
1] Η θρησκεία είναι το όπιο των λαών.
2] Είμαστε όλοι ΙΔΙΟΙ [όχι ίσοι].
3] Αν δεν αποδέχεσαι τυφλά οποιονδήποτε «νεωτερισμό» είσαι φασίστας και οπισθοδρομικός.
Η νέα «θρησκεία της μη-θρησκείας» εξαπλώνεται ραγδαία [μέσω της μόδας] για έναν απλό λόγο. Επιβραβεύει τα κατώτερα και ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου. Το ισχυρότερο από αυτά είναι το σεξουαλικό ένστικτο.
Και το σεξουαλικό ένστικτο σαν ένστικτο είναι ΑΧΟΡΤΑΓΟ, όπως και όλα τα άλλα ένστικτα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:
Ένα αγόρι ήταν ευχαριστημένο όταν μίλαγε και πείραζε τα κορίτσια στο σχολείο. Αλλά αυτό δεν έφτανε.
Έπειτα ήταν ευχαριστημένο όταν κρατούσε από το χέρι το κορίτσι του. Αλλά αυτό δεν έφτανε.
Έπειτα ήταν ευχαριστημένο όταν αντάλλασσε αθώα φιλιά και χάδια. Αλλά αυτό δεν έφτανε.
Έπειτα ήταν ευχαριστημένο όταν είχε ερωτική επαφή. Αλλά αυτό δεν έφτανε.
Έπειτα ήταν ευχαριστημένο όταν έβρισκε καινούρια ερωτική σχέση. Αλλά τελικά ΟΥΤΕ αυτό δεν φτάνει.
Αργότερα στην ζωή του θα παντρευτεί και ταυτόχρονα θα ψάχνει για εξωσυζυγική σχέση, θα χωρίσει και θα ξαναπαντρευτεί και αυτή η ψυχοφθόρος διαδικασία θα συνεχίζεται επ΄ άπειρον εγκλωβίζοντας τα θύματα μέσα στο αέναο κυνήγι της ικανοποίησης που δεν θα έρθει ποτέ.
Την διαδικασία αυτή μπορείτε να την δείτε [αν είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας] σε κάθε ελάττωμα που έχετε.
Σαν τον Ηρακλή βρισκόσαστε μπροστά σε ένα δίλλημα:
Πρώτον: να συνεχίσετε με απληστία το κυνήγι της απόκτησης αγαθών ή της αέναης προσπάθειας ικανοποίησης ενστίκτων που δεν πρόκειται ποτέ να ικανοποιηθούν. Αυτό είναι το κυνήγι της απόλαυσης [και της κατανάλωσης] που μόνο δυστυχείς θα σας κάνει.
Δεύτερον: να προσπαθήσετε να ξεχωρίσετε αυτά που έχετε ανάγκη και τα οποία πραγματικά αξίζουν από αυτά που επιβάλλονται λόγω μόδας [σε κάθε εποχή από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα]. Αυτό είναι ένα «θεληματικό είδος φτώχειας» που οδηγεί κατά κάποιον τρόπο στην ευτυχία. Όπως λέει και ένα ρητό «πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει πολλά αλλά εκείνος που χρειάζεται λίγα».
Το ποιο μονοπάτι θα διαλέξετε εναπόκειται στην δική σας θέληση.

Η ΦΑΓΟΥΡΑ

Διαβάστε ένα πολύ ωραίο διήγημα επιστημονικής φαντασίας. Δεν ξέρω ποιος είναι ο συγγραφέας. Η ιστορία διερευνά την δυνατότητα να μην είμαστε και τόσο πολύ “το κέντρο του κόσμου” σαν ανθρωπότητα όσο έχουμε εκπαιδευτεί να πιστεύουμε.

Χτες τη νύχτα είδα ένα πολύ παράξενο όνειρο. Ονειρεύτηκα ότι μία φωνή μου είπε:
-Με συγχωρείτε που διακόπτω το προηγούμενο όνειρο σας, άλλα έχω ένα επείγον πρόβλημα και μόνο εσείς μπορείτε να με βοηθήσετε.
Ονειρεύτηκα ότι απάντησα:
-Παρακαλώ, δεν ήταν και τόσο καλό το όνειρο. Αν μπορώ να σας βοηθήσω σε τίποτα…
-Μόνο εσείς μπορείτε να βοηθήσετε, είπε η φωνή. Αλλιώς ό κόσμος μου είναι καταδικασμένος.
-Χριστέ μου! είπα.
Το όνομα του ήταν Φρόκα και ήταν μέλος μιας πολύ αρχαίας φυλής. Ζούσαν εδώ και αμέτρητα χρόνια, σε μία φαρδιά κοιλάδα τριγυρισμένη από γιγαντιαία βουνά. Ήταν ένας ειρηνικός λαός. Και με τον καιρό είχαν βγάλει μερικούς εξέχοντες καλλιτέχνες. Οι νόμοι τους ήταν υποδειγματικοί και ανέτρεφαν τα παιδιά τους με αγάπη και κατανόηση. Αν και μερικοί μεθούσαν υπερβολικά μερικές φορές και υπήρξαν και μερικοί δολοφόνοι, θεωρούσαν τους εαυτούς τους καλά και αξιοπρεπώς σκεπτόμενα όντα πού…..
-Δεν προχωράτε στο επείγον πρόβλημα; τον διέκοψα.
Ο Φρόκα ζήτησε συγγνώμη για τη μακρηγορία του, άλλα εξήγησε ότι στον κόσμο του η σωστή σύνταξη μιας ικεσίας χρειαζόταν και μια μακριά δήλωση για το ήθος του ικέτη.
-Εντάξει, του είπα. Ας προχωρήσουμε στο πρόβλημα.
Ο Φρόκα πήρε μια βαθιά ανάσα και άρχισε. Μου είπε ότι πριν από εκατό χρόνια περίπου (όπως λογαριάζουν αυτοί τον χρόνο) μια τεράστια κοκκινοκίτρινη κολόνα κατέβηκε από τους ουρανούς και προσγειώθηκε κοντά στο άγαλμα του Άγνωστου Θεού, μπροστά από το Δημαρχείο, στην τρίτη μεγάλη πόλη τους.
Η κολόνα ήταν περίπου κυλινδρική και είχε κάπου δύο μίλια διάμετρο. Ανέβαινε προς τα πάνω, πέρα από το όριο των οργάνων τους και αψηφώντας κάθε φυσικό νόμο. Έκαναν πειράματα και βρήκαν ότι κρύο, ζέστη, μικρόβια, βομβαρδισμός πρωτονίων, και οτιδήποτε άλλο μπορούσαν να σκεφτούν, δεν επηρέαζε καθόλου την κολόνα. Στεκόταν εκεί, ακίνητη και απίστευτη επί πέντε μήνες, δεκαεννιά ώρες και έξι λεπτά ακριβώς. Τότε, χωρίς κανένα λόγο, η κολόνα άρχισε να κινείται σε βόρειο-βορειοδυτική κατεύθυνση. Η μέση ταχύτητά της ήταν 78,881 μίλια την ώρα (όπως λογαριάζουν αυτοί την ταχύτητα). Έσκαψε μια ρωγμή 183, 223 μίλια μήκος και 2,011 μίλια πλάτος και μετά εξαφανίστηκε. Οι επιστημονικές αρχές δεν μπορούσαν να καταλήξουν πουθενά σχετικά μ’ αυό το γεγονός. Τελικά, δήλωσαν ότι ήταν ανεξήγητο, μοναδικό και πολύ απίθανο να επαναληφθεί. Αλλά ξανάγινε, έναν μήνα αργότερα αυτήν την φορά, στην πρωτεύουσα. Η κολόνα κινήθηκε συνολικά 820,331 μίλια, σε μια φαινομενικά ακανόνιστη πορεία. Οι ζημιές ήταν ανυπολόγιστες. Χιλιάδες ζωές χάθηκαν. Δύο μήνες και μια μέρα αργότερα η κολόνα γύρισε πάλι, χτυπώντας και τις τρεις μεγάλες πόλεις. Τώρα όλοι είχαν καταλάβει ότι όχι μόνο οι ατομικές τους υπάρξεις άλλα όλος ό πολιτισμός τους, και αυτή η ίδια η ύπαρξη τους, εξαρτιόταν από ένα άγνωστο και ίσως απρόσιτο φαινόμενο. Αυτή η διαπίστωση βύθισε σε απελπισία τον πληθυσμό. Η υστερία και η απάθεια εναλλάσσονταν γοργά.
Η τέταρτη εμφάνιση έγινε στους αγριότοπους, ανατολικά τής πρωτεύουσας. Η πραγματική ζημιά ήταν ελάχιστη. Παρ’ όλα αυτά, επικράτησε μαζικός πανικός που είχε σαν αποτέλεσμα έναν τρομακτικό αριθμό αυτοκτονιών.
Η κατάσταση ήταν απελπιστική. Οι ψευδοεπιστήμες μπήκαν κι αυτές στον αγώνα δίπλα στις επιστήμες. Καμιά βοήθεια δεν περιφρονήθηκε, καμιά θεωρία δεν αγνοήθηκε, είτε ήταν βιοχημικού, χειρομάντη η αστρονόμου. Και η πιο απίθανη υπόθεση δεν μπορούσε να αγνοηθεί, προπαντός μετά από κείνη τη φοβερή καλοκαιριάτικη νύχτα που η όμορφη αρχαία πόλη Ράζ και τα περίχωρα της καταστράφηκαν τελείως.
-Με συγχωρείτε, είπα, λυπάμαι που είχατε τόσα προβλήματα άλλα δεν βλέπω τι σχέση έχω εγώ με όλα αυτά.
-Τώρα θα έφτανα και σ’ αυτό, είπε η φωνή.
-Τότε συνεχίστε, είπα, αλλά σάς συμβουλεύω να κάνετε γρήγορα, γιατί νομίζω ότι θα ξυπνήσω άσε λίγο.
-Είναι κάπως δύσκολο να εξηγήσω τον ρόλο μου σ’ όλα αυτά, συνέχισε ό Φρόκα. Το επάγγελμα μου είναι λογιστής. Αλλά σαν χόμπι ανακατεύομαι με διάφορους τρόπους για την διεύρυνση τής νοητικής αντίληψης. Πρόσφατα πειραματιζόμουν με ένα χημικό που εμείς ονομάζουμε Κόλλα και που συχνά προκαλεί καταστάσεις μεγάλου διαφωτισμού.
-Έχουμε παρόμοια χημικά, του είπα.
Τότε καταλαβαίνετε. Λοιπόν, ενώ ταξίδευα (χρησιμοποιείτε αυτόν τον όρο;), ενώ ήμουν κάτω από την επίδρασή του, έγινα κάτοχος μιας γνώσης, μιας πλήρους κατανόησης. Αλλά είναι δύσκολο να εξηγήσω.
-Συνεχίστε, διέκοψα ανυπόμονα, πηγαίνετε στο θέμα.
-Λοιπόν, είπε η φωνή, συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος μου υπάρχει σε πολλά επίπεδα ατομικά, υποατομικά, παλμικά επίπεδα, μία απειρία επιπέδων της πραγματικότητας, και που όλα ανήκουν σε άλλα επίπεδα ύπαρξης.
-Ναι ξέρω, είπα. Πρόσφατα κατάλαβα το ίδιο πράγμα για τον κόσμο μου.
-Έτσι μού ήταν φανερό, συνέχισε ό Φρόκα, ότι ένα από τα επίπεδά μας είχε διαταραχτεί.
-Μπορείτε να γίνετε λίγο πιο σαφής;, είπα.
-Ή γνώμη μου είναι ότι ό κόσμος μου ζει μία παρεμβολή σε ένα μοριακό επίπεδο.
-Απίστευτο, του είπα, αλλά έχετε καταφέρει να εντοπίσετε την παρεμβολή;
-Νομίζω πώς ναι, είπε η φωνή, αλλά δεν έχω αποδείξεις. Όλα αυτά είναι καθαρή διαίσθηση.
-Πιστεύω κι εγώ στην διαίσθηση! του είπα. Πέστε μου… τι βρήκατε;
-Λοιπόν, κύριε, είπε η φωνή δισταχτικά, έχω συνειδητοποιήσει (από διαίσθηση πάλι) ότι ο κόσμος μου είναι ένα μικροσκοπικό παράσιτο σας.
-Πέστε το ξεκάθαρα!
-Εντάξει! Ανακάλυψα ότι από μια σκοπιά, σ’ ένα επίπεδο πραγματικότητας, ό κόσμος μας βρίσκεται ανάμεσα στο δεύτερο και τρίτο κόμβο των δακτύλων του αριστερού χεριού σας. Υπάρχει εκεί επί εκατομμύρια από τα δικά μας χρόνια, που είναι λεπτά για σας. Βέβαια δεν μπορώ να το αποδείξω αυτό και προπαντός δεν σας κατηγορώ.
Δεν πειράζει, του είπα. Λέτε ότι ο κόσμος σας υπάρχει ανάμεσα στον δεύτερο και τρίτο κόμβο του αριστερού χεριού. Εντάξει. Εγώ τι μπορώ να κάνω;
-Να, η γνώμη μου είναι ότι πρόσφατα έχετε αρχίσει να ξύνετε στην περιοχή του κόσμου μου.
-Να ξύνω;
-Νομίζω…
-Και νομίζετε ότι η τεράστια καταστροφική κοκκινωπή κολόνα είναι το δάχτυλό μου;
-Ακριβώς!
-Και θέλετε να σταματήσω να ξύνομαι;
-Μόνο σ’ αυτό το σημείο! είπε βιαστικά η φωνή. Είναι μια αγενής παράκληση και την κάνω μόνο με την ελπίδα να σώσω τον κόσμο μου από πλήρη καταστροφή. Και ζητώ συγγνώμη.
-Μην κάνετε τον κόπο, είπα, τα νοήμονα όντα δεν πρέπει να ντρέπονται για τίποτα.
-Είστε πολύ ευγενικός. Είπε η φωνή. Δεν είμαστε άνθρωποι ξέρετε, άλλα παράσιτα και Δεν έχουμε δικαιώματα πάνω σας.
-Όλα τα νοήμονα όντα πρέπει να πάνε μαζί, του είπα, έχετε και τον λόγο μου ότι ποτέ πια, όσο ζω, δεν θα ξύσω ανάμεσα στον πρώτο και δεύτερο κόμπο των δακτύλων του αριστερού χεριού μου.
-Το δεύτερο και τρίτο, μού υπενθύμισε.
-Δεν θα ξαναξύσω ανάμεσα σε κανένα κόμπο του αριστερού μου χεριού! Αυτό είναι ένας όρκος και μια υπόσχεση που θα κρατήσω όσο έχω αναπνοή.
-Κύριε, είπε η φωνή. σώσατε τον κόσμο μου. Δεν μπορώ να σάς ευχαριστήσω αρκετά. Αλλά παρ’ όλα αυτά σάς ευχαριστώ.
-Παρακαλώ, είπα.
Τότε έφυγε η φωνή και ξύπνησα.
Μόλις θυμήθηκα το όνειρο έβαλα ένα λευκοπλάστη πάνω στους κόμπους του αριστερού μου χεριού. Αγνόησα διάφορους ερεθισμούς σε αυτήν την περιοχή. Δεν έχω καν πλύνει το αριστερό μου χέρι. Φορώ αυτόν το λευκοπλάστη μια εβδομάδα τώρα. Στο τέλος τής επόμενης εβδομάδας θα βγάλω τον λευκοπλάστη. Υπολογίζω ότι αυτό τους δίνει είκοσι με τριάντα δισεκατομμύρια χρόνια με τον δικό τους χρόνο, που πρέπει να είναι αρκετός για οποιοδήποτε γένος.
Αλλά δεν είναι αυτό το πρόβλημα μου. Το πρόβλημα μου είναι ότι τώρα τελευταία έχω κάτι δυσάρεστες διαισθήσεις για τους σεισμούς στο ρήγμα του Αγίου Ανδρέα και στα ηφαίστεια στο κεντρικό Μεξικό. Θέλω να πω ότι σχεδόν όλα ταιριάζουν… και φοβάμαι.
Έτσι, κοιτάξτε… με συγχωρείτε που διακόπτω το προηγούμενο όνειρό σας, άλλα έχω αυτό το επείγον πρόβλημα και μόνο εσείς μπορείτε να με βοηθήσετε…

Άτμισμα: η νέα μορφή του παλιού ναρκωτικού

Στις αναρτήσεις μου εμπλέκω σε μεγάλο βαθμό ένα «άγνωστο» ψυχολογικό θέμα. Πρόκειται για αυτό που ξέρετε πολύ καλά σαν «ελάττωμα» και το οποίο ΟΛΟΙ προσπαθείτε να αγνοείτε ή να το δικαιολογείτε ή ακόμα και να το θεοποιείτε με την βοήθεια είτε των ψυχολόγων είτε των ανατολικών θρησκειών.
Το «ελάττωμα» ή ΕΓΩ όπως το αναφέρω συνήθως είναι «εσείς οι ίδιοι»! Πρόκειται για μία πλαστογράφηση του αληθινού εαυτού σας. Πρόκειται για έναν «ανήθικο εσωτερικό άνθρωπο» ο οποίος σας έχει μολύνει σαν ιός και εκδηλώνεται μέσα από το σώμα σας με τον ίδιο τρόπο που ένας ιός προσβάλλει τον υπολογιστή, αναγκάζοντάς τον να κάνει πράγματα που δεν πρέπει να κάνει.
Η Παγκόσμια Νέα Τάξη και ο Μεγάλος Αδελφός δεν είναι παρά η φυσική εκδήλωση αυτού του ανθρώπινου διαστρεβλωμένου ψυχισμού.
Αν και δεν περιμένω ούτε να καταλάβετε την παραπάνω περιγραφή, ούτε καν την πιθανότητα να την αποδεχθείτε σαν πιθανότητα, ορίστε μία ακόμα εκδήλωση αυτού του διαστρεβλωμένου ψυχισμού:
Η νέα μόδα στο κάπνισμα είναι το άτμισμα ή το ηλεκτρονικό τσιγάρο. Δύο διαφορετικές μορφές που για εμένα δεν έχουν και κάποια σπουδαία διαφορά.
Τα μαγαζιά της νέας μορφής του παλιού ναρκωτικού «νικοτίνη» ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, αφού προφανώς έχουν τεράστια κέρδη.
Μην μου πείτε το βλακώδες «η νικοτίνη δεν είναι ναρκωτικό».
ΕΙΝΑΙ και μάλιστα ΙΣΧΥΡΟΤΑΤΟ. Σε εθιστική δύναμη ξεπερνάει την κοκαΐνη και την μεθαδόνη και έρχεται δεύτερη μαζί με το Κρακ μετά την ηρωίνη [Οι 10 πιο Εξαρτησιογόνες Ουσίες]. Βέβαια δεν χρειάζεται έρευνα για να καταλάβετε ότι η νικοτίνη είναι πανίσχυρο ναρκωτικό. Δεν έχετε παρά να προσέξετε πόσοι άνθρωποι δηλώνουν ανίκανοι να κόψουν το κάπνισμα. Πολλές φορές θα ακούσετε και την επίσης ΒΛΑΚΩΔΗ δικαιολογία: «Το κόβω όποτε θέλω αλλά μου αρέσει να καπνίζω». Η δικαιολογία αυτή είναι μία από τις καλύτερες αποδείξεις του διαστρεβλωμένου -από το ΕΓΩ- ανθρώπινου ψυχισμού.
Επίσης, δεν έχετε παρά να προσέξετε τους ναρκομανείς [σε αποτοξίνωση ή τους ΔΗΘΕΝ καθαρούς] σε κάποια τηλεοπτική συνέντευξη [τις σπάνιες φορές που γίνεται αυτό]. Όλοι τους καπνίζουν ΜΑΝΙΩΔΩΣ. Απλά έχουν αλλάξει την χρήση της ηρωίνης που είναι πολύ ακριβή με τα τσιγάρα που τα βρίσκουν παντού.
Είδα λοιπόν κατά τις βραδινές ώρες τις ημέρες του Πάσχα τουλάχιστον τέσσερα πιτσιρίκια [12-15 χρονών περίπου], ανάμεσα στον όχι πολύ κόσμο της παραλίας, να κρατάνε ηλεκτρονικά τσιγάρα. Βολτάριζαν το βράδυ και «άτμιζαν» αρειμανίως.
Η νεοταξική τεχνολογία επιτρέπει τα εξής «καλά»:
1] Αυξάνει τα κέρδη των τσιγαράδικων.
2] Δημιουργεί νέους «πελάτες» εθισμένους στην νικοτίνη, αφού είναι προφανές ότι τα πιτσιρίκια ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΟΤΕ να ξεφύγουν πλέον από την νικοτίνη.
3] Επιτρέπει στα πιτσιρίκια να κάνουν μία εύκολη «επανάσταση» και να μοιάσουν στα είδωλά τους [ράπερ, ηθοποιούς, μουσικούς και λοιπούς «διανοούμενους»], αφού τσιγάρο, μαγκιά, δήθεν εξυπνάδα και «ψάξιμο» πάνε πακέτο στην νεοταξική παγκόσμια διαφήμιση.
4] Τα πιτσιρίκια μπορούν να ξεφύγουν πανεύκολα από τον υποτυπώδη γονεϊκό έλεγχο, αφού ΔΕΝ ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΤΣΙΓΑΡΙΛΑ όταν θα επιστρέφουν από την βόλτα.
5] Τα πιτσιρίκια αγοράζουν εύκολα τις φθηνές συσκευές των 50 ευρώ.
Παρεμπιπτόντως, στην έρευνα που ανέφερα παραπάνω, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ η μαριχουάνα και το χασίς [που πάνε πακέτο με τα τσιγάρα. Προφανώς οι ερευνητές έκαναν πολιτικά ορθή έρευνα. Η «νέα τάση» των «δημοκρατών» είναι να αποποινικοποιηθεί το χόρτο γενικά και αόριστα. Έτσι είναι σίγουρο ότι θα αντιμετώπιζαν κάθε είδους επιθέσεις και προβλήματα αν έβαζαν στην έρευνα και τα «χόρτα».
Πάντως, δεν μπορείτε να πείτε: Ο πολιτισμός μας πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο! Έτσι;