ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ Νο 2 – γ μέρος

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Ο Διάβολος και ο Εωσφόρος

Για τους λίγους

Η ημέρα των νεκρών

Η θυσία προς την ανθρωπότητα

Η εποχή του Υδροχόου

Ο Ερκόλουμπους

Ασκήσεις για ανανέωση ή θεραπεία

Το δεύτερο Κόσμημα του Κίτρινου Δράκου

Πώς να λύσουμε προβλήματα

Οι απαντήσεις που έδωσε ένας Λάμα Συνέχεια

Advertisements

ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ Νο 2 – δ μέρος

               Ασκήσεις για ανανέωση ή θεραπεία

Το δεύτερο Κόσμημα του Κίτρινου Δράκου

Πώς να λύσουμε προβλήματα

Οι απαντήσεις που έδωσε ένας Λάμα Συνέχεια

ΥΠΕΡΤΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ 1964-1965-1966 – α μέρος

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΥΠΕΡΤΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ 64-65-66

Κεφάλαιο

Τίτλος

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

1

Το όργανο Κουνταρτιγουαδόρ

2

Το Ens Seminis

3

Οι επτά κόσμοι

4

Το ψυχολογικό Εγώ

5

Επιστροφή και μετενσάρκωση

6

Η διάλυση του Εγώ

7

Η πάλη των αντιθέτων

8

Η τεχνική του διαλογισμού

9

Η έκσταση

Συνέχεια

ΥΠΕΡΤΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ 1964-1965-1966 – β μέρος

ΥΠΕΡΤΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ 1964-1965-1966

Υπέρτατο Μήνυμα Χριστουγέννων 1965 1966

Κεφάλαιο

Τίτλος

Σελίδα

1

Η μουσική

2

Ο Μποχάριος δερβίσης HΑDJIΑSVΑTZTRΟOV

3

Ο νόμος του τρία

4

Η κοσμική υλικότητα

5

Η φύση

6

Η επανάσταση της συνείδησης

Συνέχεια

ΥΠΕΡΤΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ 1964-1965-1966 – γ μέρος

ΥΠΕΡΤΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ 1964-1965-1966

Υπέρτατο Μήνυμα Χριστουγέννων 1965 1966

Κεφάλαιο

Τίτλος

Σελίδα

7

Οι τρεις παράγοντες

8

Η σεξουαλική κατάχρηση

9

Το Εγώ και το Είναι

10

Η Αλήθεια

11

Τα κρυφά επίπεδα του υποσυνείδητου

12

Ο Κινέζος Δάσκαλος ΗΑΝSΗΑΝ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ

Συνέχεια

ΥΠΕΡΤΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ 1964-1965-1966 – δ μέρος

ΥΠΕΡΤΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ 1964-1965-1966

ΒΙΒΛΙΟ 3

Κεφάλαιο

Τίτλος

Σελίδα

1

Το βρέφος Ήλιος

2

Η Γαλαξιακή οδός

3

Το ηλιακό σύστημα του Όρς

4

Ατομική επιστήμη

5

Η ενάτη σφαίρα

6

Η σεξουαλική ενέργεια

7

Η έλξη των αντιθέτων

8

Το σεξουαλικό υδρογόνο Si12

9

Τα Σεληνιακά σώματα

ΒΙΒΛΙΟ 3 Συνέχεια

ΥΠΕΡΤΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ 1964-1965-1966 – ε μέρος

ΒΙΒΛΙΟ 3

Κεφάλαιο

Τίτλος

Σελίδα

10

Το πολλαπλό Εγώ

11

Η Κουνταλίνη

12

Το όπιο, τοΕγώ, το υποσυνείδητο

13

Το περιδέραιο του Βούδα

14

Γνώσις

15

Διαχωρισμός της προσοχής

16

Εσωτερική ανάμνηση του εαυτού μας

17

Η επιστήμη του διαλογισμού

18

Ο κινέζος Δάσκαλος Wu Wen

19

Η μύηση Βενούστα

Συνέχεια

ΤΑ ΤΡΙΑ ΒΟΥΝΑ – α μέρος

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΤΕΣΣΕΡΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

1. ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ

2. ΘΡΗΣΚΕΙΑ

3. ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ

4. ΘΕΟΣΟΦΙΑ

5. Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΟΣ

6. Ο ΚΟΥΡΣΑΡΟΣ

7. Ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

8. Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ JINAS

9. ΤΟ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟ ΚΥΜΑ

10. Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΦΩΤΙΑ

11. Η ΙΕΡΗ ΑΓΕΛΑΔΑ

Συνέχεια

ΤΑ ΤΡΙΑ ΒΟΥΝΑ – β μέρος

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΩΤΟ ΒΟΥΝΟ

12. Η ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

13. Η ΠΡΩΤΗ ΜΥΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

14. Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΥΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

15. Η ΤΡΙΤΗ ΜΥΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

16. Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΥΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

17. Η ΠΕΜΠΤΗ ΜΥΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

18. ΜΙΑ ΥΠΕΡΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

19. ΚΑΤΑΔΙΩΞΕΙΣ

20. ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ

21. Η ΒΑΦΤΙΣΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ

22. Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

23. ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ

24. ΤΟ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΑΙΩΝ

25. Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ

26. ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΓΟΛΓΟΘΑ

27. Η ΑΓΙΑ ΤΑΦΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12

Η ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Εκείνοι που πέρασαν ήδη στην άλλη ακτή, ξέρουν καλά τι είναι οι αυστηρές δοκιμασίες των μυημένων…

Το να ξεχωριζόμαστε από το τέρας των χιλιάδων προσώπων (την ανθρωπότητα) για να το βοηθήσουμε αποτελεσματικά, δεν είναι έγκλημα…

Τριάντα χρόνια στην ηλικία είχα όταν υποβλήθηκα σε τρομερές και τρομακτικές δοκιμασίες. Αυτό που είδα τότε, αυτό που μου συνέβη αξίζει τον κόπο να το διηγηθώ. Ήταν την νύχτα του μυστηρίου όταν αισθάνθηκα κοντά μου το ουρλιαχτό της λαίλαπας, τότε κατάλαβα…

Πόσο μόνος βρισκόμουν εκείνη την νύχτα, και όμως… όπου και να ήμουν, εδώ, εκεί ή πιο πέρα, γρήγορα βρισκόμουν τριγυρισμένος από τα πλήθη. δεν ξέρω πώς έρχονταν οι άνθρωποι προς εμένα και ύστερα…

Ξανά μόνο η λαίλαπα ούρλιαζε. Τότε κατάλαβα εκείνο που πήρε ο άνεμος. Σήμερα μιλώ γιατί…

-Τι θόρυβος μακριά ηχεί

που την σιωπή την γαλήνια

μαύρη νύχτα διέκοψε;

Είναι του αλόγου το γρήγορο τρέξιμο,

πιεσμένου σε ιπτάμενη φυγή

ή το άγριο μούγκρισμα πεινασμένου θηρίου

ή το σφύριγμα ίσως του βοριά

ή η βραχνή ηχώ της μακρινής βροντής

που στις βαθιές σπηλιές αντιλάλησε

ή η θάλασσα που με το προικισμένο στήθος της απειλεί,

νέος Λούσιφερ, στον θρόνο του θεού του;»

Γιατί όλα εκείνα τα φαντάσματα της νύχτας του μυστηρίου ήταν ειδομένα επίσης από τον ποιητή εκείνον που τραγούδησε έτσι:

«Πυκνή ομίχλη σκεπάζει τον ουρανό

και από πνεύματα κατοικείται αόριστα

που εδώ και εκεί διασχίζουν ατμώδη και δίχως παραμύθι

κι εδώ επιστρέφουν και εκεί γυρίζουν

τώρα μαζεύονται, απομακρύνονται

τώρα κρύβονται, τώρα εμφανίζονται, χαζεύουν, πετάνε.

Αόριστο σμήνος μάταιων φαντασμάτων

με διάφορες μορφές, από διάφορο χρωματισμό

σε κατσίκια και φίδια καβαλημένα και σε κόρακα

και σε σκουπόξυλα, με κουφό θόρυβο……

Περνάνε, φεύγουν, επιστρέφουν, μεγαλώνουν,

μικραίνουν, εξατμίζονται, χρωματίζονται,

και ανάμεσα από σκιές και αντανακλάσεις κοντά και μακριά

τώρα χάνονται και τώρα με αποφεύγουν με φόβο,

τώρα ταράζονται με παραφορά σε αέρινο φανταστικό χορό

γύρω-γύρω μου.

Παρ’ όλα αυτά τα μουγκρητά, ουρλιαχτά, σφυρίγματα, χλιμιντρίσματα, τριξίματα, μουγκανίσματα, κραξίματα, ουρλιαχτά, γαυγίσματα, ροχαλητά και κροταλίσματα, εξακολουθεί να ακούγεται ο διορατικός ποιητής, μιλώντας μας με λόγια που είναι ζωντανές και φωσφορίζουσες πινελιές του Γκρέκο, για μεταφυσικές και εξαιρετικές εμφανίσεις όπως αυτές στα «Καπρίτσια» του Γκόγια.

Από παντού ασπίδες με αρπακτικούς λέοντες, κελύφη από την Κομποστέλα, μαροκινούς με κομμένο λαιμό, κρίνα και πέστροφες, παντού παλάτια και μεγάλα σπίτια ερειπωμένα, φτώχεια και περισσότερη φτώχεια.

Πολλές φορές έπρεπε να αντιμετωπίσω θαρραλέα τις Μαύρες Δυνάμεις όπως ανέφερε ο Απόστολος Παύλος από την Ταρσό στο κεφάλαιο 2 στην επιστολή του προς τους Εφέσσιους.

Αναντίρρητα ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος εκείνης της νύχτας είχε τον μοιραίο τίτλο του Αναγκαρίκα. Θέλω να αναφερθώ εμφατικά στο Δαιμόνιο Χερένζι.

Εκείνο το σιχαμερό και σκοτεινό πλάσμα είχε διδάξει στον κόσμο τον μαύρο ταντρισμό (Σεξουαλική Μαγεία με εκσπερμάτωση).

Το αποτέλεσμα εμφανιζόταν σε απλή ματιά: ουρά διαβολική ξεδιπλωμένη και τρομακτικά κέρατα. Εκείνος ο ταντρικός του Αριστερού Χεριού ήρθε μπροστά μου συνοδευόμενος από άλλα δύο δαιμόνια. Φαινόταν να είναι πολύ ικανοποιημένος με το σιχαμερό όργανο Κουνταρτιγουαδόρ, την σατανική μαγγανική και τρομακτική ουρά, την σεξουαλική φωτιά προβεβλημένη από τον κόκκυγα προς τις ατομικές κολάσεις του ανθρώπου, συνέπεια και απόδειξη του μαύρου ταντρισμού.

Εξ επαφής, όπως λένε από κει, του σούβλισα την εξής ερώτηση:

-Με γνωρίζεις;

Απάντηση:

-Ναι! Σε είδα ένα βράδυ στην πόλη Μπακάτα όταν υπαγόρευα μια διάλεξη.

Αυτό που έγινε στην συνέχεια δεν ήταν για μένα πολύ ευχάριστο Αυτός ο Αναγκαρίκα με είχε αναγνωρίσει και θυμωμένος έριχνε φωτιά από τα μάτια και την ουρά. Με βίαιο τρόπο θέλησε να με τραυματίσει, εγώ υπερασπίστηκα με τους καλύτερους εξορκισμούς της υψηλής μαγείας και στο τέλος έφυγε με τους συντρόφους του.

Μοναχικός εξακολούθησα το δρόμο μου στην νύχτα του μυστηρίου. η λαίλαπα ούρλιαζε…

Στα βάθη της συνείδησης μου είχα ένα παράξενο συναίσθημα, να αποχαιρετώ όλα και όλους…

Λαχανιασμένος, κουρασμένος μετά την πάλη μου πολλές φορές ενάντια στην τυραννία του Πρίγκιπα των Κυριαρχιών του Αέρα, ο οποίος είναι το πνεύμα που τώρα βασιλεύει στους γιους της απιστίας, μπήκα μέσα στην Γνωστική Εκκλησία.

Ναός από λαμπερό μάρμαρο, που περισσότερο έμοιαζε από κρύσταλλο λόγω της σπάνιας διαφάνειας του. Η ταράτσα της Υπερβατικής Εκκλησίας δέσποζε αήττητη σαν μια ένδοξη ακρόπολη, το επίσημο περιβάλλον ενός ιερού πευκώνα…

Από αυτήν το έναστρο, υπέρλαμπρο στερέωμα, μπορούσε να το κοιτάει κανείς όπως παλιά στους ατλάντιους ναούς, εκείνους τους σήμερα θαμμένους ναούς, νοοταλγημένους στα υπέροχα ποιήματα του Μέτερλινκ, από τους οποίους ο Ασούρα Μάγια, ο αστρονόμος μαθητής του Ναράντα, έκανε τις κατάλληλες παρατηρήσεις για να ανακαλύψει τους χρονολογικούς κύκλους χιλιάδων ετών, διδάσκοντάς τις μετά στους αγαπημένους μαθητές στο χλωμό φως του φεγγαριού, τις οποίες σήμερα τις εξασκούν οι ευσεβείς του διάδοχοι.

Αργά προχώρησα περπατώντας σιγά και με ευλαβική συμπεριφορά μέσα στον άγιο χώρο. Όμως, κάτι με αιφνιδιάζει: Βλέπω κάποιο πρόσωπο που διασχίζοντας τον δρόμο μου, μου κλείνει το πέρασμα. Άλλη μάχη; Ετοιμάζομαι να αμυνθώ αλλά αυτό το πρόσωπο χαμογελά γλυκά και αναφωνεί με παραδεισένια φωνή:

-Εμένα εσύ δεν με τρομάζεις, σε γνωρίζω πολύ καλά!

Α! Τον αναγνωρίζω τελικά… Είναι ο Γκουρού μου Αντόλφο τον οποίο πάντα τον φώναζα με το χαϊδευτικό Αδολφάκι. Χριστέ και Παναγιά! Αλλά… τι πάω να κάνω;

-Συγχώρα με Δάσκαλε! Δεν σε είχα γνωρίσει.

Ο γκουρού μου με οδηγεί από το χέρι μέχρι το εσωτερικό της Γνωστικής Εκκλησίας…

Ο Μαχάτμα κάθεται και μετά με προσκαλεί να καθίσω πλάι του. Αδύνατον να αρνηθώ τέτοια λαμπρή πρόσκληση. Ο διάλογος που ακολούθησε μετά μεταξύ Δασκάλου και μαθητή ήταν πραγματικά εξαιρετικός.

-Εδώ στην Γνωστική Εκκλησία -είπε επίσημα ο Ιεροφάντης- μπορείς να είσαι παντρεμένος με μια μόνο γυναίκα, με δύο όχι. Εσύ, σε κάποιο παρελθόν έδωσες μάταιες ελπίδες σε κάποια κυρία XX, η οποία για το λόγο αυτό, και παρ’ όλο το χρόνο και την απόσταση, ακόμα εξακολουθεί να σε προσμένει. Προφανώς, με ασυνείδητο τρόπο της κάνεις μεγάλο κακό, γιατί εκείνη, περιμένοντας σε, ζει σε μια πόλη μέσα στην πιο μεγάλη μιζέρια. Αυτή η γυναίκα, μπορούσε να γυρίσει στην αγκαλιά της οικογένειας της στην επαρχία, έτσι είναι φανερό ότι τα οικονομικά της προβλήματα θα μπορούσαν να λυθούν.

Κατάπληκτος, συγχυσμένος, ακούγοντας αυτά τα λόγια, αγκάλιασα τον Γκουρού μου ευχαριστώντας τον άπειρα για τις συμβουλές του.

-Δάσκαλε -του είπα- τι θα μπορούσες να μου πεις τώρα για την σύζυγο μου Λιτελάντες;

-Αυτή ναι, σου κάνει για την Σεξουαλική Μαγεία (Sahaja Maithuna), με αυτή την Κυρία-Μύστη μπορείς να εργαστείς στην Ένατη Σφαίρα (το Σεξ).

-Ω, Γκουρού! Εγώ αυτό που ποθώ με άπειρη ανυπομονησία είναι η αφύπνιση της Κουνταλίνι και η ένωση με τον Εσώτερο. Ας μου κοστίσει ό,τι κι αν κοστίσει…

-Αλλά τι έχεις πει, ω μαθητή; Ας κοστίσει ό,τι κι αν κοστίσει;

-Ναι Δάσκαλε, αυτό έχω πει…

-Απόψε, εδώ έχει πληρωθεί κάποιος και μετά του έχει εμπιστευτεί η δουλειά να σε βοηθήσει στην αφύπνιση της Κουνταλίνι.

-Έχεις περάσει την Δοκιμασία Direne -αναφώνησε ο Ιεροφάντης- και μετά βάζοντας μου στο κεφάλι ένα τουρμπάνι άσπιλης λευκότητας με ένα χρυσό κουμπί στο μέτωπο, είπε: Πάμε στον Βωμό…

Σηκώθηκα γρήγορα και προχώρησα με τον άγιο Γκουρού μέχρι την Άγια Πέτρα.

Ακόμα θυμάμαι εκείνη την επίσημη στιγμή που γονατιστός εμπρός στον Ιερό Βωμό έπρεπε να δώσω επίσημο όρκο…

-Ας κοστίσει ό,τι κι αν κοστίσει! αναφώνησε ο Δάσκαλος μου με μεγάλη φωνή και αυτή η φράση, εντατικά δονούμενη, αντήχησε μετά από σφαίρα σε σφαίρα…

Σκέπασα κατόπιν το ηλιακό πλέγμα μου με την παλάμη του αριστερού χεριού μου και άπλωσα το δεξιό επάνω στο Άγιο Γκριάλ λέγοντας: «Ορκίζομαι!»

Τρομερός Όρκος!…

Γνήσιες παραδόσεις της Καστίλης, σαν εκείνη του Αλφόνσο VII που ξερίζωσε από τα χέρια των Μαροκινών της Αλμερίας την περίφημη γαβάθα ή Γκριάλ -καλύτερα θα λέγαμε κούπα- λαξεμένη σε πελώριο σμαράγδι, και που λέγεται ότι χρησιμοποιήθηκε από τον μεγάλο καμπίρ Ιησού στο τελευταίο του δείπνο. Είναι τρομερά θεϊκή…

Να ορκίζεσαι μπροστά στο Άγιο Ποτήρι;…

Λένε αρχαίες παραδόσεις ότι ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας μάζεψε μέσα σε αυτό το ποτήρι, στο πόδι του σταυρού στο Όρος των Κρανίων, το ευλογημένο αίμα που πήγαζε από τις πληγές του Λατρευτού.

Παρόμοιο ποτήρι, προηγουμένως είχε χαρίσει η Βασίλισσα του Σαβά στον Σολιμάν ή Σολωμόντα -τον Ηλιακό Βασιλέα- και ήταν κληρονομιά, σύμφωνα με άλλους, των Tuatha de Danand, φυλής Jina του Gaedhil της Βρετανικής Γαλικίας.

Δεν είναι γνωστό το πώς ήρθε να σταματήσει αυτή το σεβαστό κειμήλιο στο ερημητήριο του Σαν Χουάν ντε λα Πένα των Πυρηναίων και από εκεί συνέχισε το προσκύνημα, τώρα στην Σαλβατιέρα Γκαλάικα, τώρα στην Βαλέντσια στον καιρό του Τζέιμ του Ά του Κατακτητή, τώρα στην Γένοβα, για να το παραλάβουν οι Γενοβέζοι παλιότερα σαν βραβείο για την βοήθεια που έδωσαν στον Αλφόνσο τον 7ο στην τοποθεσία της Αλμερίας.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Πολύ πρωί έγραψα στην ευγενική ταλαιπωρούμενη Κυρία που στην μακρινή πόλη με περίμενε…

Την συμβούλεψα, με απέραντη γλυκύτητα, να επιστρέψει στην γη των μεγαλυτέρων της και να ξεχάσει το ασήμαντο μου πρόσωπο που δεν έχει καμιά αξία…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13

Η ΠΡΩΤΗ ΜΥΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Όσον αφορά τον μεταβατικό και πρακτικό εσωτερισμό, μπορούμε και μέχρι οφείλουμε να δώσουμε έμφαση στο ακόλουθο:

Όσα έχουν ειπωθεί, με αγνό αποκρυφισμό, σχετικά με τα γεωμαντικά σχήματά μας, αστρολογία, μαγικά βότανα, θαυμάσιες περγαμηνές με κρυπτογραφικές γλώσσες, αν και είναι απόλυτα ευγενικά και αληθινά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το νηπιαγωγείο, το μικρότερο μέρος της κληρονομημένης Μεγάλης Σοφίας της Ανατολής και που αποτελεί τον ριζικό μετασχηματισμό του εαυτού μας μέσω του επαναστατικού ασκητισμού της Νέας Εποχής του Υδροχόου, (μείγμα εξαίρετο της σεξουαλικής ανησυχίας με τον πνευματικό πόθο).

Εμείς οι γνωστικοί είμαστε στην πραγματικότητα οι εκλεκτοί κάτοχοι τριών μεγάλων πλούτων, να ξέρουμε:

α) Η Φιλοσοφική Πέτρα.

β) Η Κλείδα του Σολωμόντα.

γ) Η Γένεση του Ενώχ.

Αυτοί οι τρεις παράγοντες αποτελούν την ζωντανή βάση της Αποκάλυψης, εκτός από τις συλλογές του Πιστόριους, της θεοσοφίας του Πορφύριου και πολλών άλλων αρχαιότατων μυστικών.

Θα ήταν αδύνατη η απόλυτη, ριζική αλλαγή μέσα σε μας τους ίδιους, εδώ και τώρα, χωρίς την Φιλοσοφική Πέτρα. Μιλώντας καθαρά και χωρίς περιστροφές δηλώνω: το Ένα Σέμινις (η οντότητα του σπέρματος) είναι πραγματικά αυτή η λατρευτή ύλη -αναφερόμενη από τον Σεντιβόγκιους- με την οποία πρέπει να επεξεργαστούμε την Φιλοσοφική Πέτρα.

Η Σεξουαλική Μαγεία είναι ο δρόμος… έτσι το κατάλαβα στην τωρινή μου μετενσάρκωση όταν θέλησα να επεξεργαστώ την Φιλοσοφική Πέτρα.

Μέσω αυτής της Ευλογημένης Πέτρας μπορούμε να εκπληρώσουμε εκείνο το αλχημιστικό ρητό που λέει: «Εξιχνίαση και διάλυση».

Χρειαζόμαστε την διάλυση του ψυχολογικού Εγώ και να πήξουμε μέσα μας το Σεξουαλικό Υδρογόνο Si12 σε μορφή ηλιακών σωμάτων, εσωτερικών δυνάμεων, αρετών κ.τ.λ.

Η Φιλοσοφική Πέτρα είναι εκείνη που εκτιμά τον σεξουαλικό σπόρο, και του δίνει δύναμη να γονιμοποιεί, σαν μυστικιστική μαγιά που κάνει να ζυμώνεται και σηκώνει την πλήρη μεταλλική μάζα, κάνοντας να εμφανιστεί στην ολοκληρωτική του μορφή ο Βασιλιάς της Δημιουργίας. Θέλω να αναφερθώ στον αυθεντικό άνθρωπο, όχι στο διανοητικό ζώο το λανθασμένα ονομαζόμενο άνθρωπος.

Η θέληση αποκτά την δύναμη του μετασχηματισμού που μετατρέπει τα ευτελή μέταλλα σε χρυσό, δηλαδή, το κακό σε καλό, σε όλες τις συνθήκες της ζωής.

Γι’ αυτόν τον λόγο, για την μετατροπή, απαιτείται μια ελάχιστη ποσότητα της Φιλοσοφικής Πέτρας ή Σκόνη της Προβολής. Κάθε ευτελές μέταλλο λιωμένο στο καμίνι της Σεξουαλικής Αλχημείας, πάντοτε αντικαθίσταται από τον αγνό χρυσό κάποιας καινούργιας αρετής (Εξιχνίαση και διάλυση).

Για το Μόντους Οπεράντι (τρόπος εργασίας), να κοιτάξετε στο κεφάλαιο έντεκα, πέμπτη διήγηση, αυτού του ίδιου κειμένου. Για καλύτερη πληροφόρηση μελετήστε το βιβλίο μου με τίτλο Το Μυστήριο της Χρυσής Άνθισης.

Το να ανάψουμε την ατομική Φόχατ, την Φλόγα του Έρωτα, στο σεξουαλικό μας Αλχημιστικό Εργαστήρι είναι ασφαλώς η βάση του Διονυσιακού Κύματος· έτσι το κατάλαβα σε βάθος μελετώντας στα πόδια του Γκουρού μου «Αδολφάκι».

Ασφαλώς πάντοτε βρήκα βοήθεια κατά την μεταφυσική μου συνουσία. Εκείνος ο θεϊκός Guruji στον οποίον πλήρωσαν την αμοιβή του στον Ναό (δείτε κεφάλαιο 12) εκπλήρωσε τον λόγο που είχε υποσχεθεί.

Εκείνη η Μεγάλη Ψυχή με εξυπηρετούσε αστρικά κατά την διάρκεια της χημικής συνουσίας. Τον έβλεπα να κάνει δυνατά μαγνητικά περάσματα πάνω στο κοκκυγικό κόκαλό μου, στην σπονδυλική στήλη και στο επάνω μέρος του κεφαλιού μου.

Όταν το πύρινο ερωτικό φίδι των μαγικών μας δυνάμεων ξύπνησε για ν’ αρχίσει την πορεία του προς τα μέσα και προς τα επάνω, κατά μήκος του καναλιού του νωτιαίου μυελού, αισθάνθηκα τότε μεγάλη δίψα και έναν πολύ οξύ πόνο στον κόκκυγα που μου κράτησε αρκετές μέρες. Κατόπιν έγινε γιορτή προς τιμή μου στο Ναό. Ποτέ δεν έχω μπορέσει να ξεχάσω εκείνο το μεγάλο κοσμικό γεγονός…

Εκείνον τον καιρό κατοικούσα ειρηνικά σε ένα μικρό σπίτι, στην ακροθαλασσιά, στην τροπική ζώνη των παραλίων της Καραϊβικής…

Η άνοδος της Κουνταλίνι από σπόνδυλο σε σπόνδυλο πραγματοποιήθηκε πολύ σιγά σύμφωνα με τις αξίες της καρδιάς. Κάθε σπόνδυλος είναι πολύ απαιτητικός· από αυτό μπορούμε να συμπεράνουμε δύσκολες δοκιμασίες. Σαν αποδεικτικό βεβαιώνουμε: Δεν είναι δυνατή η άνοδος της Κουνταλίνι σε αυτόν ή τον άλλο σπόνδυλο εάν δεν έχουμε για τον σκοπό αυτό εκπληρώσει τις ηθικές προϋποθέσεις.

Στους Ανώτερους Κόσμους, αυτούς τους τριάντα τρεις σπόνδυλους τους ονομάζουν με συμβολικά ονόματα όπως: κανόνια, πυραμίδες, άγιες κάμαρες κ.τ.λ.

Η μυστικιστική άνοδος της Φλόγας της Αγάπης από σπόνδυλο σε σπόνδυλο και από τσάκρα σε τσάκρα, κατά μήκος του νωτιαίου καναλιού πραγματοποιήθηκε ασφαλώς επάνω στην βάση της Σεξουαλικής Μαγείας, περιλαμβανομένου του καθαγιασμού και της θυσίας.

Ο Μαχάτμα βοηθός μου πρόσφερε βοήθεια οδηγώντας μου την Ιερή Φωτιά από το κοκκυγικό οστούν -βάση της σπονδυλικής στήλης- μέχρι τον αδένα της επίφυσης, τοποθετημένος όπως είναι γνωστό από τους γιατρούς, στο επάνω μέρος του εγκεφάλου.

Αργότερα εκείνη η Μεγάλη Ψυχή έκανε να τρέξει με μεγάλη μαεστρία η ερωτική μου φλόγα ως την περιοχή του μεσόφρυδου.

Η Πρώτη Μύηση της Φωτιάς προήλθε σαν δεδομένο, όταν το πύρινο φίδι των μαγικών μας δυνάμεων ήρθε σε επαφή με το άτομο του Πατέρα, στο μαγνητικό πεδίο της ρίζας της μύτης.

Ήταν πραγματικά στην μυστικιστική ιεροτελεστία του τελευταίου δείπνου, όταν προσδιορίστηκε η κοσμική ημερομηνία της μύησης.

Το Άγιο Γκριάλ! Σαν ιερό αυτόφωτο απαστράπτει πυρωμένο πάνω στο τραπέζι του πασχαλινού συμποσίου.

Η αληθινή ιστορία αυτού του Ιερού Γκριάλ είναι γραμμένη στα άστρα και έχει το ξεκίνημα της, όχι στο Τολέδο όπως λέει ο Βόλφραμ ντε Έσχεμπαχ…

Οι κύριες γνωστές καταγωγές όλων αυτών των ιπποτικών παραδόσεων, που σχετίζονται με εκείνη του Αγίου Γκριάλ, είναι:

α) Η Historia Rerum in Partibus Transmarinis Gestarum του Guillermo de Tiro που πέθανε το 1184, έργο λατινικό, μεταφρασμένο στα γαλλικά με τίτλο Roman D’ Eracle και βιβλίο που χρησιμεύει σαν βάση στο Η Μεγάλη Υπερπόντιος Κατάκτηση, μεταφρασμένο από τα γαλλικά στα καστελιάνικα, στα τέλη του 8ου αιώνα ή αρχές του 9ου.

Σε αυτήν την κατάκτηση γίνεται σύνοψη των πέντε βασικών κλάδων που αναφέρονται στον κύκλο της πρώτης σταυροφορίας: La Chanso d’ Antiocha, La Chanson de Jerusalem, Les Chetiis (αιχμάλωτοι), Elias (ο Ιππότης του Κύκνου).

β) Ο Dolopathos του Juan de Haute-Seille, γραμμένο προς το 1190.

γ) Η Elioxa ή Heli-Oxa (Ηλιακή Δαμάλα) πρωτόγονο όνομα της Ινσομπέρτα ή Ίσις-Μπέρθα του Ιππότη του Κύκνου, έργο αυτό το τελευταίο μεγάλων αναλογιών, κατά τον Cayangos με το φημισμένο Amadiw de Gaula.

δ) Ο Πάρσιφαλ και ο Τιτουρέλ του Έσχεμπαχ.

ε) Ο Κόμης του Γκράαλ του Chretien de Troyes (1175), ο Lohegrin ή Swan-Ritter (Ο Ιππότης του Κύκνου), έργο ανώνυμου Βαυαρού του 13ου αιώνα δημοσιευμένο από τον Goeres το 1813.

στ) Το Τριστάνος και Ιζόλδη του Γοδεφρίδου του Στρασβούργου (1200-1220) και πόσοι «Τριστάνοι» ανάλογοι κυκλοφορούν στην λογοτεχνία.

ζ) Το «Αναζήτηση του Αγίου Γκριάλ» με τα θαυμαστά γεγονότα του Λανζαρότ και του Γκαλάζ, του γιου του, (12ος αιώνας) με όλα του τα συμφωνικά έργα.

Εγώ περίμενα με άπειρη ανυπομονησία την ημερομηνία και την ώρα της μύησης. Επρόκειτο για ένα 27 αγιότατο…

Ήθελα μια μύηση σαν εκείνη που έλαβε ο διοικητής Μοντενέρο στον ναό του Καπουλτέπεκ, ή όπως του Γκινές ντε Λάρα, ο Ντέβα μετενσαρκωμένος, που είχε σε εκείνο το Άγιο των Αγίων ή Adyita των Ναϊτών Ιπποτών στην εξαιρετική νύχτα μιας σεληνιακής έκλειψης.

Η περίπτωση μου όμως ήταν πραγματικά πολύ διαφορετική και παρ’ όλο που φαίνεται απίστευτο την νύχτα της μύησης ένοιωσα απογοητευμένος.

Αναπαυόμενος με αγωνία απέραντη στο σκληρό μου κρεβάτι, μέσα σε μια καλύβα στην ακροθαλασσιά, πέρασα την νύχτα ξάγρυπνος περιμένοντας άχρηστα…

Η ιέρεια σύζυγος μου κοιμόταν, ροχάλιζε, και καμιά φορά κουνιόταν στο κρεβάτι της ή πρόφερε ασυνάρτητες λέξεις…

Η θάλασσα με τα φουρτουνιασμένα της κύματα χτυπούσε στην ακρογιαλιά μουγκρίζοντας τρομακτικά, σαν να διαμαρτυρόταν…

Ξημέρωσε και τίποτα! Τίποτα! Τίποτα! Τι σκυλίσια νύχτα, Θεέ μου! Βοήθα με Θεέ μου και Παναγία μου!

Τι πνευματικές και ηθικές καταιγίδες έπρεπε να πειραματιστώ εκείνες τις θανάσιμες νυχτερινές ώρες!

Πραγματικά δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς θάνατο, ούτε κανένα ξημέρωμα στην φύση (ούτε στον άνθρωπο) χωρίς να προηγούνται τα σκοτάδια, θλίψεις και νυχτερινές ατονίες που κάνουν πιο λατρευτό το φως τους. Όλες μου οι αισθήσεις βάλθηκαν σε δοκιμασία, βασανισμένες με θανάσιμες αγωνίες, που με έκαναν να αναφωνήσω: «Πατέρα μου! Αν είναι δυνατόν πάρε από μένα το ποτήρι αυτό, όμως ας μη γίνει το θέλημα μου αλλά το δικό σου».

Βγαίνοντας ο ήλιος σαν αναμμένη σφαίρα, που φάνηκε να ξεπηδάει μέσα από τον ταραγμένο ωκεανό, ξύπνησε η Λιτελάντες λέγοντάς μου:

-Θυμάστε την γιορτή που σας έκαναν εκεί επάνω; Λάβατε την μύηση…

-Πώς; Μα τι είναι αυτά που λέτε; Γιορτή; Μύηση; Ποια; Εγώ το μονό που ξέρω είναι το ότι έχω περάσει μια νύχτα πιο πικρή κι από την χολή.

-Τι -φώναξε η Λιτελάντες έκπληκτη- τότε δεν φέρατε στο φυσικό μυαλό σας καμία ανάμνηση; Δεν θυμάστε για την Μεγάλη Αλυσίδα; Ξεχάσατε τα λόγια του Μεγάλου Δοκιμαστή;

Στεναχωρημένος με τέτοιες ερωτήσεις ρώτησα την Λιτελάντες λέγοντας:

-Τι μου είπε το Μεγάλο Ον;

-Σας προειδοποίησε -είπε η Γυναίκα-Μύστης- ότι από σήμερα θα έχετε διπλή ευθύνη για τις διδασκαλίες που δίνετε στον κόσμο. Επιπλέον -είπε η Λιτελάντες- σας έντυσε με χιτώνα από άσπρο λινό των Μυστών της Απόκρυφης Αδελφότητας και σας παρέδωσε το Πυρογενές Σπαθί.

Α! Τώρα καταλαβαίνω. Την ώρα που εγώ περνούσα τόσες πίκρες στο κρεβάτι μου, του ασκητή και αναχωρητή, το πραγματικό μου Εσωτερικό Είναι ελάμβανε την κοσμική Μύηση.

Βοήθα με θεέ και Παναγία! Όμως τι μου συμβαίνει; Γιατί είμαι τόσο δυσκίνητος; Πεινάω λίγο· μου φαίνεται ότι είναι ώρα να σηκωθούμε για το πρωινό…

Λίγα λεπτά αργότερα, η Λιτελάντες έβαζε στην κουζίνα λίγα ξερά ξύλα που θα χρησίμευαν σαν καύσιμο για να ανάψει φωτιά…

Το πρόγευμα ήταν εξαίσιο· έφαγα με μεγάλη όρεξη μετά από μια τόσο οδυνηρή νύχτα…

Μια καινούργια ημέρα ρουτίνας, εργάστηκα όπως πάντα για να κερδίσω το καθημερινό μου ψωμί, ξεκουράστηκα στο κρεβάτι μου γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι…

Βέβαια, δεν είχα κοιμηθεί καθόλου και μου φάνηκε δίκαιο μια μικρή ανάπαυση. Επιπλέον αισθανόμουν ένα σφίξιμο στην καρδιά…

Δεν είχα λοιπόν δυσκολία να ξαπλώσω στο κρεβάτι σε θέση ραχοκοκαλιάς, δηλαδή, θέση ανάσκελα και με το σώμα τελείως χαλαρωμένο…

Ξαφνικά, και ενώ βρισκόμουν ξύπνιος, βλέπω ότι κάποιος μπαίνει στο δωμάτιο μου· τον αναγνωρίζω, είναι ένας Τσέλα της Αξιοσέβαστης Μεγάλης Λευκής Αδελφότητας…

Εκείνος ο μαθητής κρατούσε ένα βιβλίο στα χέρια του· ήθελε να με ρωτήσει και να ζητήσει κάποια εξουσιοδότηση…

Όταν θέλησα να απαντήσω, μίλησα με τέτοια φωνή που μου φάνηκε παράδοξη σε μένα τον ίδιο. Ο Άτμαν απαντώντας δια μέσου του δημιουργικού λάρυγγα, είναι τρομερά θεϊκός.

-Πήγαινε -του είπε το Πραγματικό μου Είναι- εκπλήρωσε την αποστολή που σου έχω συστήσει». Ο Τσέλα αποσύρθηκε ευχαριστημένος…

Αχ! Πόσο αλλαγμένος έμεινα… Τώρα ναι! Τώρα καταλαβαίνω! Ήταν αυτό που αναφώνησα μετά την αναχώρηση του Τσέλα.

Χαρούμενος σηκώθηκα από το σκληρό κρεβάτι για να κουβεντιάσω με την Λιτελάντες, έπρεπε να της διηγηθώ αυτό που συνέβη…

Αισθάνθηκα κάτι το υπερθετικό, σαν στο εσωτερικό της συνείδησής μου να είχε γίνει μια αλλαγή ριζική, μεταβατική, τύπου θεϊκού, εσωτεριστικού…

Ποθούσα για την καινούργια νύχτα. Εκείνη η τροπική ημέρα ήταν για μένα σαν τον Προθάλαμο της Σοφίας. Το συντομότερο δυνατόν εγώ ήθελα να δω την πύρινη μπάλα να βυθίζεται μια ακόμα φορά στα φουρτουνιασμένα νερά του ωκεανού…

Όταν το φεγγάρι άρχισε να ασημώνει τα ταραγμένα νερά της Καραϊβικής, σε εκείνες τις στιγμές που τα πουλιά του ουρανού μαζεύονται στις φωλιές τους, έπρεπε τότε να ειδοποιήσω την Λιτελάντες να τελειώσει τις οικιακές δουλειές της γρήγορα…

Εκείνο το βράδυ πέσαμε στο κρεβάτι πιο νωρίς από το συνηθισμένο. Εγώ ποθούσα κάτι· βρισκόμουν σε κατάσταση έκστασης…

Ξαπλωμένος πάλι στο σκληρό κρεβάτι του ασκητή και αναχωρητή, σ’ αυτήν την ινδοστανική ασάνα νεκρού ανθρώπου –σε στάση ραχοκοκαλιάς, ανάσκελα, το σώμα χαλαρό, τα μπράτσα κατά μήκος των πλευρών μου, το πόδια ενωμένα στις φτέρνες και τα δάχτυλα ανοιχτά σαν βεντάλια- περίμενα σε κατάσταση επάγρυπνος αντίληψης, επάγρυπνος του τι γίνεται.

Ξαφνικά, σε χιλιοστά του δευτερολέπτου, θυμήθηκα ένα μακρινό βουνό. Αυτό που έγινε μετά ήταν αναπάντεχο, πρωτοφανές…

Βρέθηκα στιγμιαία εκεί, στην μακρινή κορυφή, πολύ μακριά από το σώμα, από τις συγκινήσεις και τον νου.

Ο Άτμαν χωρίς δεσμά, μακριά από το πυκνό του σώμα και σε απουσία των υπερευαίσθητων οχημάτων…

Αυτές τις στιγμές του Σάματι, η Κοσμική Μύηση που έλαβα την προηγούμενη νύχτα, ήταν για μένα ένα χειροπιαστό γεγονός, μια ωμή, ζωντανή πραγματικότητα που δεν χρειαζόταν καν να θυμηθώ…

Όταν ακούμπησα το δεξί μου χέρι στην χρυσαφένια ζώνη, ευτυχής μπόρεσα να διαπιστώσω ότι εκεί βρισκόταν το Πυρογενές Σπαθί, ακριβώς στο δεξιό μέρος…

Όλα τα στοιχεία που μου είχε δώσει η Λιτελάντες είχαν αποδειχθεί πολύτιμα. Πόσο ευτυχής αισθανόμουνα τώρα σαν Άνθρωπος Πνεύμα! Ντυμένος βέβαια με τον χιτώνα από άσπρο λινό…

Εντελώς μεθυσμένος διονυσιακά ρίχτηκα στο απέραντο αστρικό Άπειρο, ευτυχής απομακρύνθηκα από τον πλανήτη Γη…

Βυθισμένος μέσα στον Ωκεανό του Παγκόσμιου Πνεύματος της Ζωής, δεν θέλησα να γυρίσω σε αυτήν την κοιλάδα της πίκρας και τότε επισκέφτηκα πολλές πλανητικές κατοικίες…

Όταν πάτησα απαλά σε έναν πλανήτη γιγάντιο του αμετάβλητου άπειρου, ξεθηκαρώνοντας το πυρογενές μου σπαθί, φώναξα:

-Εγώ επικρατώ σε όλο αυτό.

-Ο Άνθρωπος είναι καλεσμένος να είναι κυβερνήτης για όλη την δημιουργία, απάντησε ένας Ιεροφάντης που βρισκόταν δίπλα μου.

Θηκάρωσα το πυρογενές σπαθί μέσα στην χρυσή θήκη του και βυθιζόμενος ακόμα πιο μέσα στα κοιμισμένα νερά της Ζωής, πραγματοποίησα μια σειρά από επικλήσεις και πειράματα εξαιρετικά.

-Βουδικό σώμα, έλα προς εμένα!

Υπακούοντας στην επίκληση μου ήρθε προς εμένα η Ωραία Ελένη, η Τζινέμπρα η Βασίλισσα των Χίνας, η πολυαγαπημένη μου Πνευματική Ψυχή.

Εκείνη μπήκε μέσα μου κι εγώ σε εκείνη. Και μεταξύ μας σχηματίσαμε εκείνο το περίφημο Άτμαν-Μπούδι, για το οποίο μιλά τόσο η ανατολίτικη θεοσοφία.

Δικαιολογημένα έχει ειπωθεί πάντα ότι το Μπούδι (Πνευματική Ψυχή) είναι σαν ένα ποτήρι από διάφανο και λεπτό αλάβαστρο, μέσα στο οποίο καίει η ψυχή του Πράνα. (Άτμαν).

Συνεχίζοντας διαδοχικά εκείνες τις πρωτότυπες επικλήσεις που γίνονταν από το ίδιο το βάθος του Χάους, κάλεσα τότε την Ανθρώπινη Ψυχή μου, λέγοντας:

-Αιτιατό σώμα, έλα προς εμένα!

Εγώ είδα την Ανθρώπινη Ψυχή μου ντυμένη ένδοξα με το αιτιατό όχημα (θεοσοφικό ανώτερο Μάνας). Πόσο ενδιαφέρουσα κατάληξε εκείνη η στιγμή στην οποία η Ανθρώπινη Ψυχή μου μπήκε ευτυχισμένη μέσα μου!…

Εκείνες τις στιγμές ολοκλήρωνα σε μορφή εξαιρετικά φωτισμένη εκείνη την θεοσοφική τριάδα γνωστή με τους σανσκριτικούς όρους Άτμαν-Μπούδι-Μάνας.

Αναντίρρητα ο Άτμαν, δηλαδή ο Εσώτερος, έχει δύο Ψυχές. Η πρώτη είναι η Πνευματική Ψυχή (Μπούδι), που είναι θηλυκή. Η δεύτερη είναι η Ανθρώπινη Ψυχή (ανώτερο Μάνας) που είναι αρσενική.

Αργότερα, μεθυσμένος από έκσταση κάλεσα την διάνοια μου έτσι:

-Διανοητικό σώμα, έλα προς εμένα!

Πολλές φορές έπρεπε να επαναλάβω την επίκληση, όμως ο νους είναι αργός στην υπακοή, αλλά τελικά παρουσιάστηκε με μεγάλο σεβασμό λέγοντας: «Κύριε, είμαι εδώ, έχω έλθει στο κάλεσμα σου, συγχώρεσε με που έχω αργήσει! Εκτέλεσα καλά τις διαταγές σου;»

Τη στιγμή που πήγαινα να απαντήσω βγήκε από το βαθύ εσωτερικό μου, η επίσημη φωνή της Πυθαγόρειας Μονάδας μου λέγοντας: «Ναι!… υπάκουσες καλά, να μπεις».

Εκείνη η φωνή ήταν σαν αυτή του Ruach Elohim που κατά τον Μωυσή, όργωνε τα Νερά στην ανατολή της Ζωής…

Δεν είναι περιττό να πω με μεγάλη έμφαση ότι τελείωσα εκείνες τις επικλήσεις καλώντας το αστρικό σώμα. Κι αυτό επίσης καθυστέρησε λίγο να έρθει στο εσωτεριστικό μου κάλεσμα, τελικά όμως μπήκε μέσα σε μένα.

Ξαναντυμένος πια με τα υπερευαίσθητα οχήματα θα είχα μπορέσει να καλέσω από το χάος ή την Πρωτόγονη Άβυσσο το φυσικό μου σώμα, που εκείνες τις στιγμές βρισκόταν στο σκληρό κρεβάτι του ασκητή και αναχωρητή, και είναι φανερό ότι και αυτό το σώμα επίσης θα είχε προστρέξει στο κάλεσμα μου.

Αυτό ποτέ δεν είναι κάτι το αδύνατο: Το φυσικό μου σώμα που αυτές τις στιγμές τις τόσο ενδιαφέρουσες βρισκόταν ξαπλωμένο στο σκληρό κρεβάτι, με την βοήθεια της τέταρτης μορφής της Ντέβι Κουνταλίνι, θα μπορούσε να έχει εγκαταλείψει την τρισδιάστατη περιοχή του Ευκλείδη για να έρθει στο κάλεσμα μου.

Όμως προτίμησα τότε να αναδυθώ από μέσα από αυτό το Κενό -κατά την έννοια του πλήρους διαστήματος του απεριόριστου και βαθιού- για να επιστρέψω στον πλανήτη Γη…

Έμοιαζα εκείνες τις στιγμές μια μοναχική ακτίνα αναδυόμενη από την Άβυσσο της Μεγάλης Μητέρας…

Ο γυρισμός σε αυτόν τον πλανήτη της πίκρας τον κυβερνώμενο από σαράντα οκτώ νόμους έγινε σχετικά γρήγορα.

Ειλικρινά και χωρίς περιστροφές δηλώνω: Με πλήρη αυτοσυνείδηση επέστρεψα στο φυσικό μου σώμα εισχωρώντας μέσα σε αυτό το τελευταίο από εκείνη την θαυμάσια είσοδο της Ψυχής που αναφέρεται από τον Ντεκάρτ. Αναφέρομαι στον αδένα της επίφυσης.

Είναι κρίμα το ότι η Καρτεσιανή Φιλοσοφία αγνοεί αυτό που είναι η Αντικειμενική Γνώση.

Οπωσδήποτε αυτό το είδος αγνής γνώσης είναι κατορθωτό για τις γνωστικές μου ικανότητες, έχω μπορέσει να γράψω αυτές τις γραμμές για το καλό των πολυαγαπημένων μας αναγνωστών…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΥΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Αναντίρρητα μπορούμε και μέχρι που πρέπει να διαβεβαιώσουμε με μεγάλη έμφαση την υπερβαίνουσα και υπερβατική ύπαρξη δύο κλασσικών τύπων αποκρυφισμού.

Από όλο το ποικίλο σύνολο των ιστορικών και προϊστορικών διαδικασιών, σχετιζόμενων με την Γη και τις ανθρώπινες φυλές της, μπορούμε να συμπεράνουμε δύο μορφές αποκρυφισμού, να ξέρουμε:

α) Έμφυτος Αποκρυφισμός.

β) Σχολαστικός Αποκρυφισμός.

Το πρώτο από αυτά τα δύο ρεύματα είναι ασφαλώς προκατακλυσμιαίο· το δεύτερο είναι τελείως μετακατακλυσμιαίο.

Τις ακριβείς παραλλήλους από αυτές τις δυο απόκρυφες μορφές διατυπωμένες με σαφήνεια, θα πρέπει να τις ανακαλύψουμε με διορατικότητα στις εξής δύο εκφράσεις του Νόμου:

α) Νόμος Φυσικός και Παραδείσιος. (Γνώση των θεών).

β) Νόμος γραπτός. Δευτερονόμιο. (Νόμος δεύτερος και πιο κατώτερος).

Είναι γραμμένο με πύρινους χαρακτήρες στο Βιβλίο της Ζωής ότι όταν οι Γιοι του Θεού δηλαδή, των Ελοχείμ ή των Χίνας γνώρισαν τις κόρες των ανθρώπων, επήλθε τρομερή η τρομακτική καταστροφή της Ατλαντίδος ή του Παγκόσμιου Κατακλυσμού (Γένεσις κεφάλαιο 6). Τότε έπαψε να υπάρχει η υπέροχη αυτοκρατορία του πρώτου Νόμου και έφτασε ο καιρός του Δευτερονομίου ή δεύτερου Νόμου.

Είναι πολύ χειροπιαστή και σαφής η τρομερή ατέλεια του γραπτού Νόμου. βασανισμός για τους μεγάλους ανθρώπους λόγω των τρομερών περιορισμών του ίδιου και σιδερένια κηδεμονία για τους μικρούς.

Ο Μωυσής, ο μεγάλος ιερός αρχηγός του Ισραηλινού λαού, συγκεντρώνοντας το λαό του στην πεδιάδα του Μωάβ, εκθέτει στην κρίση όλων τα εξαίρετα θαύματα τα οποία ο Κύριος είχε ετοιμάσει προς χάριν του από τον καιρό που είχαν κάνει την πρώτη συμμαχία στο βουνό Σινά, και επαναλαμβάνει τον Νόμο με νέες εικονογραφήσεις, αναγγέλλοντας τρομερές προειδοποιήσεις κατά των παραβατών του και υποσχόμενος δίκαιες ανταμοιβές και ευτυχίες όλων των ειδών γι’ αυτούς που θα τον τηρούσαν πιστά.

Ο Μωυσής μεταμορφωμένος στο όρος Νέμπο, μετά αφού ευλόγησε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ, θαυμάζει την Γη της Επαγγελίας, τα Ηλύσια Πεδία ή κόσμο των Χίνας, την γη που πηγάζει μέλι και γάλα, τον κόσμο τον αιθερικό, την τέταρτη διάσταση…

Ο Μωυσής δεν πέθανε όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι. εξαφανίστηκε στο όρος Νέμπο. Ποτέ δεν βρέθηκε το πτώμα του, τι απόγινε;

Ο Μωυσής γύρισε στην ευτυχισμένη γη των τραγουδιών των Βορείων και των Δρυίδων, έγινε Χίνας, μεταβλήθηκε σε κάτοικο του Παραδείσου…

Με πλήρη διαύγεια μπορέσαμε να διαπιστώσουμε σε ολοκληρωτική μορφή, το καθάριο και τελειωτικό γεγονός, ότι είναι ακριβώς εκεί, στον μεταπεριθωριακό κόσμο, στην τέταρτη διάσταση, όπου μέχρι τώρα κατοικούσαν οι ευτυχισμένοι άνθρωποι της αρχαίας Αρκαδίας…

Αναφέρομαι συγκεκριμένα στις ανθρωπότητες τις παραδεισιακές των αρχαίων καιρών.

Όταν ο Ιωάννης ο Βαπτιστής αποκεφαλίστηκε, ο Μεγάλος Καμπίρ Ιησούς φεύγει με ένα πλοίο «σε ένα μέρος έρημο και απομονωμένο», δηλαδή, στην γη των Χίνας, στην τέταρτη συντεταγμένη του πλανήτη μας Γη και είναι εκεί όπου κάνει με το πλήθος το θαύμα των πέντε ψωμιών και δύο ψαριών, από τα οποία έφαγαν όχι λιγότεροι από πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογίσουμε γυναίκες και παιδιά, περισσέψανε δε και δώδεκα καλάθια με κομμάτια (Ibid XIV, 15-21).

Είναι έκδηλο ότι ο Μεγάλος Γνωστικός Ιερέας Ιησούς, έπρεπε να βάλει επίσης τα πλήθη στην τέταρτη διάσταση με τον φανερό σκοπό να πραγματοποιήσει το θαύμα του…

Αρχαίες Ιρλανδέζικες παραδόσεις, που παραδόθηκαν σοφά στα εξαίσια τραγούδια των βάρδων ή νορδικών ραψωδών, μιλούν με δίκιο για ένα εξαίσιο λαό τον Cainita ή Inca, δηλαδή τους Ιερούς βασιλείς, καλούμενους από τους Tuatha de Danand, ικανότατους σε όλων των ειδών τις μαγικές τέχνες που έμαθαν στην Θήβα.

Προφανώς πρόκειται για μια μεγάλη πόλη Xina, πρότυπο του «περιπλανώμενου Ιουδαίου», ενός ακούραστου ταξιδευτή.

Οι Tuatha de Danand διατρέξανε τις Μεσογειακές χώρες μέχρι να φτάσουν στην Σκανδιναβία, όπου ίδρυσαν, μια πόλη Σεληνιακή, άλλη Ηλιακή και επί πλέον τέσσερις μαγικές πόλεις. Φθάνοντας ξανά οι Tuatha de Danand στην Ιρλανδία, αποβιβάστηκαν στο νησί αυτό, όπως ο Αινείας στην Κάρταγο, προστατευμένοι από μια μαγική πυκνή ομίχλη (ή πέπλο της Ίσιδας της τέταρτης διάστασης που τους κάλυπτε).

Με άλλα λόγια, μπορούμε να πούμε ότι οι Tuatha de Danand έφθασαν στην Ιρλανδία δια μέσου της τέταρτης διάστασης. Είναι γραμμένη σε παλιά χρονικά η πολύ διάσημη μάχη της Μαντούρα, όπου εκείνοι δοξάστηκαν κατανικώντας τους σκοταδιστικούς Φίρ-Μπόλγκς.

Ήταν, πράγματι, τόσο μεγάλη η λαμπρότητα των Tuatha de Danand, τόσο ισχυρός και πολυάριθμος ο στρατός τους, που οι πεδιάδες γέμιζαν από ορδές πολεμιστών εκτεινόμενες μέχρι τις περιοχές όπου κρύβεται ο ήλιος φεύγοντας η ημέρα. Οι ήρωές τους έγιναν αθάνατοι μπροστά στην Τάρα, την μαγική πρωτεύουσα της Ιρλανδίας.

Οι Tuatha de Danand δεν έφθασαν στην Έριμ με κανένα γνωστό πλοίο, ούτε κανείς κατόρθωσε να προσδιορίσει ξεκάθαρα εάν ήταν άνθρωποι γεννημένοι στην Γη ή είχαν κατεβεί από τους ουρανούς, ούτε εάν επρόκειτο για δαιμονικές μονάδες ή για κανένα καινούριο έθνος, που δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να είναι ανθρώπινοι, αν από τις φλέβες τους δεν έτρεχε το αίμα του Μπερτάχ, του ακούραστου, του ιδρυτή της πρωτόγονης Ceinne.

Μόλις έγινε η μεγάλη καταστροφή της Ατλαντίδος, οι Tuatha de Danand μπήκαν μέσα στην τέταρτη διάσταση οριστικά.

Στην αιθέρια περιοχή του πλανήτη μας Γη, κατοικούν ευτυχισμένες μερικές ανθρώπινες φυλές. Αυτοί οι άνθρωποι, ακόμα και στις σημερινές μέρες της τόσης πίκρας, ζουν ακόμα σε παραδεισένια κατάσταση. Στην τέταρτη συντεταγμένη του πλανήτη μας Γη, υπάρχουν πολλές μαγικές πόλεις υπέρλαμπρης ομορφιάς…

Στην τέταρτη κάθετο της Γης μπορούμε να ανακαλύψουμε τους στοιχειώδεις παραδείσους της Φύσης, με όλους του ναούς τους, πεδιάδες, λίμνες γοητευτικές και γαίες των Χίνας.

Ασφαλώς είναι εκεί, στην Γη της Επαγγελίας όπου μπορούμε ακόμα να συναντήσουμε ευτυχισμένους, τον έμφυτο Αποκρυφισμό και τον Νόμο της Φύσης και του Παραδείσου…

Εκείνοι οι Χίνας, οι μακάριοι που ευτυχισμένοι κατοικούν στα Ηλύσια Πεδία, στην γη που πηγάζει γάλα και μέλι, δεν πέφτουν βέβαια κάτω από την κυριαρχία του Δευτερονομίου ή δεύτερου Νόμου που τόσο βασανίζει τους θνητούς…

Ασφαλώς τα πλήθη Χίνας, όπως εκείνα τα γνωστά σαν Tuatha de Danand ζουν ευτυχισμένα στην Εδέμ κάτω από την κηδεμονία του πρώτου Νόμου. Οι Tuatha de Danand είχαν πάντα μαζί τους τέσσερα μαγικά εσωτεριστικά σύμβολα, κατά μήκος των τόπων που περνούσαν στις ιστορικές εξόδους τους:

α) Μια γιγαντιαία κούπα, ή Γκριάλ (σύμβολο ζωντανό της θηλυκής μήτρας).

β) Ένα τεράστιο Ακόντιο από καθαρό σίδερο (αρσενικό φαλλικό σύμβολο).

γ) Ένα μεγάλο Πυρογενές Σπαθί (σύμβολο της Σεξουαλικής φωτιάς).

δ) Την Πέτρα της Αλήθειας (σύμβολο της σεξουαλικής, Φιλοσοφικής πέτρας).

Εάν ο Μωυσής, ο μεγάλος Εβραίος αρχηγός, είχε αγνοήσει το βαθύ νόημα αυτών των τεσσάρων μαγικών συμβόλων, ποτέ δεν θα είχε καταφέρει να μετατραπεί σε Χίνα, στο όρος Νέμπο.

Έτσι το κατάλαβα εγώ όταν γονατισμένος μπροστά στον Λόγο του ηλιακού συστήματος, του ζητούσα με πλήρη ταπεινότητα, την είσοδο στην Δεύτερη Μύηση της Φωτιάς…

Αδύνατον να ξεχάσω εκείνες τις στιγμές κατά τις οποίες ο Ευλογημένος ανέθεσε σε έναν ειδικό την άγια αποστολή να οδηγήσει σοφά από την σπονδυλική μου στήλη τον Δεύτερο Βαθμό της Δύναμης της Φωτιάς…

Εγώ ήθελα να γνωρίσω σε βάθος τα μυστήρια της τέταρτης συντεταγμένης και να εισχωρήσω νικητής στην Γη της Επαγγελίας.

Χρειαζόμουνα επειγόντως, χωρίς αναβολή, να ανοικοδομήσω τις πύρινες δυνάμεις στον αιθερικό ζωτικό μου πάτο…

Όταν το Δεύτερο Φίδι ξύπνησε για να αρχίσει το ανέβασμά του προς τα μέσα και προς τα επάνω κατά μήκος του αιθέριου νωτιαίου μυελού, έγινα δεκτός στον Ναό με μια μεγάλη κοσμική γιορτή.

Ο ειδικός Χίνα με βοηθούσε κατά την διάρκεια της μεταφυσικής συνουσίας. Η Λιτελάντες και εγώ αντιλαμβανόμασταν με την έκτη αίσθηση. Προφανώς δεν ήμουν εγκαταλειμμένος. Ο Χίνα με βοηθούσε με δυνατά μαγνητικά περάσματα που πήγαιναν από τον κόκκυγα μέχρι τον αδένα της επίφυσης…

Εκείνος ο Δάσκαλος είχε ρίξει πάνω στους ώμους του μια μεγάλη ηθική ευθύνη, θα έπρεπε να οδηγήσει επιδέξια την Ζωντανή και Φιλοσοφική Φωτιά κατά μήκος του καναλιού του νωτιαίου μυελού του περίφημου θεοσοφικού Lingam Sarira (ζωτικό βάθος του ανθρώπινου οργανισμού).

Προφανώς αυτό το όχημα είναι μονάχα το ανώτερο τμήμα του φυσικού σώματος, η τετραδιαστατική όψη του φυσικού μας σώματος.

«Αυτή η μύηση είναι πολύ πιο κοπιαστική»· έτσι μου είχε πει ο Λόγος του ηλιακού μας συστήματος· όμως εγώ ποθούσα με απέραντες ανησυχίες να γνωρίσω τα μυστήρια του αιθέριου κόσμου· να εισχωρήσω στην Γη της Επαγγελίας.

Το λαμπρό ανέβασμα του Δεύτερου Πύρινου Φιδιού στο μήκος του καναλιού του μυελού, από σπόνδυλο σε σπόνδυλο και από τσάκρα σε τσάκρα, έγινε πολύ αργά σύμφωνα με τις αξίες της καρδιάς. Κάθε σπόνδυλος αιθερικού τύπου περικλείει ορισμένες αρετές· ασφαλώς θα πρέπει να μας δοκιμάσουν πριν φθάσουμε σε αυτόν ή εκείνο τον σπόνδυλο. Να θυμηθούμε ότι ο χρυσός δοκιμάζεται με την φωτιά και η αρετή με τον πειρασμό.

Τα πόδια των θρόνων των θεών έχουν ζωικές μορφές.

Οι σκοταδιστές επιτίθενται αδιάκοπα σε εκείνους που προσπαθούν να φθάσουν σε οποιονδήποτε βαθμό της απόκρυφης μασονίας στην σπονδυλική στήλη. «Ο Ουρανός καταλαμβάνεται με επίθεση, οι γενναίοι τον έχουν κατακτήσει».

Στην χώρα των χιλίων και μιας νυχτών υπάρχουν επίσης μυστικοί δείπνοι, εγώ βρέθηκα σε έναν τέτοιο δείπνο. Εμάς τους καλεσμένους μας περιποιήθηκαν κύκνοι άσπιλης λευκότητας στις ακτές μιας κρυστάλλινης λίμνης…

Σε άλλη ευκαιρία μου διδάχτηκε ο εξής Κοσμικός Νόμος: «Ποτέ μην ανακατεύεις μέσα στο ίδιο σπίτι αντίρροπες δυνάμεις, γιατί από την ανάμιξη των αντιθέτων ρευμάτων παράγεται μια Τρίτη δύναμη, η οποία είναι για όλους καταστροφική».

Το ζωτικό σώμα αποτελείται από τέσσερις αιθέρες:

α) Φωτεινός Αιθέρας

β) Αντανακλαστικός Αιθέρας

γ) Χημικός Αιθέρας

δ) Αιθέρας Ζωής

Ο πρώτος από αυτούς τους αιθέρες συναντιέται στενά συνδεδεμένος με τις διάφορες λειτουργίες της θέλησης και της φαντασίας.

Ο δεύτερος συσχετίζεται μυστικά με όλες τις αντιλήψεις των αισθήσεων και υπεραισθήσεων.

Ο τρίτος είναι η βάση όλων των βιοχημικών διεργασιών του οργανισμού.

Ο τέταρτος χρησιμεύει σαν διάμεσος στις δυνάμεις που δουλεύουν με τις διαδικασίες της αναπαραγωγής της φυλής.

Κατά την διάρκεια της Δεύτερης Μύησης της Φωτιάς έμαθα να απελευθερώνω τους δύο πρώτους αιθέρες για να ταξιδεύω με αυτούς μακριά από το φυσικό μου σώμα.

Ασφαλώς οι αντιλήψεις διόρασης και διακοής, εντείνονται εξαιρετικά όταν κάποιος απορροφά στο αστρικό του σώμα τους ανωτέρους αιθέρες.

Αυτοί οι αιθέρες μας επιτρέπουν να φέρουμε στον φυσικό εγκέφαλο το σύνολο των υπερευαίσθητων αναμνήσεων.

Η ζωντανή εσωτεριστική εξήγηση που με παραστατικό τρόπο θα μου δινόταν σχετικά με τον μυστικιστικό αποκεφαλισμό, ήταν πραγματικά εξαιρετική…

Ήμουν καλεσμένος σε μια μακάβρια γιορτή και αυτό που είδα στο τραγικό τραπέζι επάνω, ήταν πραγματικά ανατριχιαστικό. Ένα βέβηλο ματωμένο κεφάλι βαλμένο επάνω σε ένα ασημένιο δίσκο, γαρνιρισμένο όλο με κάτι που καλύτερα είναι να σωπάσω…

Είναι φανερή η βαθειά σημασία του: Το ζωώδες Εγώ, ο εαυτός μας, ο εαυτός μου, πρέπει να αποκεφαλιστεί…

Από αυτό μπορούμε να συμπεράνουμε με μεγάλη επιτυχία, το βέβαιο και ξεκάθαρο γεγονός ότι η κεφαλή του Ιωάννη του Βαπτιστή μέσα στον ασημένιο δίσκο κατέχει πραγματικά την ίδια σημασία…

Ασφαλώς ο Ιωάννης ο Πρόδρομος μας δίδαξε αυτήν την τρομερή αλήθεια, ανεβαίνοντας στο βωμό της ανώτατης θυσίας…

Σκαλίζοντας παλιά κείμενα με την μανία του ασκητή στο κελί του, ανακαλύψαμε τα παρακάτω: Οι Ναζαρηνοί ήταν γνωστοί σαν Βαπτιστές, Σαβήνοι και Χριστιανοί του Αγίου Ιωάννη. Το πιστεύω τους ήταν ότι ο Μεσσίας δεν ήταν γιος του θεού, αλλά απλώς ένας προφήτης που θέλησε να ακολουθήσει τον Ιωάννη.

Ο Ωριγένης (τόμος 2, σελ. 150) παρατηρεί ότι «υπάρχουν μερικοί που λένε ότι ο Ιωάννης ήταν ο Χρισμένος (Χριστός)».

«Όταν οι μεταφυσικές αντιλήψεις των γνωστικών, που έβλεπαν στον Ιησού τον Λόγο και τον Χρισμένο, άρχισαν να κερδίζουν έδαφος, οι πρωτόγονοι Χριστιανοί χωρίστηκαν από τους Ναζαρηνούς, οι οποίοι κατηγορούσαν τον Ιησού ότι παρέφθειρε τις διδασκαλίες του Ιωάννη και ότι άλλαξε με άλλον την βάφτιση στον Ιορδάνη» (Ναζαρηνός Κώδικας, 2, σελ. 109).

Δεν θεωρώ περιττό να τονίσω με μεγάλη έμφαση το σπουδαίο γεγονός ότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν κι αυτός ένας Χριστός. Από το άλλο μέρος, θεωρούμενοι από την άποψη του Λόγου (Τέλεια Πολλαπλή Μονάδα), μπορούμε να πούμε ότι έχει σώσει εκείνους που έχουν πεθάνει στον εαυτό τους, εκείνους που έχουν αποκεφαλίσει το ζωώδες Εγώ τους και έχουν νικήσει το βασίλειο των σκοταδιών ή κόλαση.

Σαν συνέπεια ή συμπέρασμα, όλα αυτά τα κατάλαβα ολοκληρωτικά, τέλεια, όταν είδα το μακάβριο τραπέζι στην αίθουσα του συμποσίου…

Όταν εγκατέλειψα εκείνο το ασυνήθιστο και χαώδες άντρο, οι Μύστες της Απόκρυφης Αδελφότητας μου έδωσαν ένα ωραίο δώρο.

Επρόκειτο για ένα πολύ μικρό όργανο μαγείας, με το οποίο μπορώ να ενεργήσω σαν θεουργός χρησιμοποιώντας την πλαστική.

Όσοι έχουν δει τις φωτογραφίες μου μπορούν να εξακριβώσουν από μόνοι τους, το γεγονός ότι θεληματικά χειρίζομαι την πλαστική.

Διάφορες μορφές του προσώπου μου συνταράζουν τους καλύτερους φωτογράφους μου όμως ομολογώ ειλικρινά και χωρίς περιστροφές ότι δεν είμαι εγώ που έχω αυτήν την δύναμη αλλά ο Εσώτερος, το Πραγματικό εσωτερικό μου Είναι, ο Άτμαν ο Άφατος. Αυτός ενεργεί επάνω στην πλαστική όταν είναι απαραίτητο…

Το ασήμαντο άτομο μου δεν αξίζει τίποτα, το Έργο είναι το παν. Εγώ ασφαλώς δεν είμαι παρά ένα απλό σκουλήκι της λάσπης της γης.

Εάν έγραφα με λεπτομέρειες όλα όσα εμείς οι μυστικιστές έχουμε πειραματιστεί στους τριάντα τρεις Άγιους θαλάμους του αιθερικού κόσμου, θα γέμιζα πολλούς τόμους, γι’ αυτό προτιμώ να μιλήσω συνοπτικά.

Όταν ο Δεύτερος Βαθμός της Δύναμης της Φωτιάς έφτασε στο ύψος του δημιουργικού λάρυγγα, με έβαλαν στην φυλακή.

Το κατηγορητήριο θέσπισμα έλεγε ακριβώς τα ακόλουθα: «Αυτός ο Κύριος, εκτός από το έγκλημα του να θεραπεύει τους αρρώστους, είναι επίσης και συγγραφέας ενός βιβλίου με τίτλο «Ο Τέλειος Γάμος», το οποίο είναι ένα πραξικόπημα εναντίον της δημόσιας ηθικής και των καλών συνηθειών των πολιτών».

Ήμουν λοιπόν σ’ ένα τρομερό μπουντρούμι μιας παλιάς φυλακής της Νοτίου Αμερικής, όπου έπρεπε να περάσω από την κλασσική Τελετή του Αποκεφαλισμού…

Τότε είδα στην βάση μιας παλιάς πολεμίστρας την θεϊκή μου Μητέρα Κουνταλίνι, με το πυρογενές σπαθί στο δεξί της χέρι, να αποκεφαλίζει ένα πλάσμα.

«Α! Τώρα καταλαβαίνω», αναφώνησα από τα τρομερά σκοτάδια του θλιβερού μπουντρουμιού μου. Αργότερα μπήκα σε αυτήν την εξαίσια κατάσταση που στην υψηλή γιόγκα είναι γνωστή σαν Νίρβι-Κάλπα-Σαμάντι.

Έξω από αυτό το άλλο μπουντρούμι που λέγεται φυσικό μου σώμα, εκστασιασμένος πειραματίστηκα στον εαυτό μου την μεγάλη και βαθειά εσωτερική πραγματικότητα…

Αυτός, η Μονάδα μου, μπήκε μέσα μου, στην ψυχή μου, και τότε μεταμορφώθηκα εντελώς. Με λαμπρή πληρότητα είδα εξ ολοκλήρου εμένα τον ίδιο.

Αυτός, είναι το πέμπτο από τα επτά Πνεύματα μπροστά στον θρόνο του Αρνιού και εγώ είμαι ο Μποντισάτβα του. Αυτό έρχεται να μας θυμίσει εκείνη την φράση του Μωάμεθ: «Ο Αλλάχ είναι ο Αλλάχ και ο Μωάμεθ ο Προφήτης αυτού».

Βγαίνοντας από εκείνη την φυλακή κατευθύνθηκα στο σπίτι μου, εκεί με περίμεναν οι καλύτεροι μου φίλοι…

Μέρες μετά, ο Δεύτερος Βαθμός της Δύναμης της Φωτιάς έκανε απ’ ευθείας επαφή με το άτομο του Πατέρα, τοποθετημένο στο μαγνητικό πεδίο της ρίζας της μύτης· τότε είδα σε νυχτερινή όραση το πυρογενές αστέρι με το Μάτι του Θεού στο κέντρο.

Η αστραφτερή Πεντάλφα ξεκόλλησε από τον Χριστό Ήλιο για να λάμψει επάνω στο κεφάλι μου…

Η κοσμική γιορτή της νύχτας της μύησης ήταν εξαίρετη. Από το κατώφλι του Ναού είδα το Πραγματικό μου Είναι -τον Εσώτερο- σταυρωμένο επάνω στον σταυρό του στο ιερό βάθος του Αγιαστηρίου και μπροστά από τους Αδελφούς της Απόκρυφης Αδελφότητας.

Ενώ Αυτός έπαιρνε την μύηση, εγώ, στον προθάλαμο του Ναού, τακτοποιούσα λογαριασμούς με τους Κυρίους του Κάρμα…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15

Η ΤΡΙΤΗ ΜΥΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Αναντίρρητα ο θάνατος είναι κάτι βαθιά σημαντικό. Το να εμβαθύνεις σε αυτό το θέμα, το να μπεις στο νόημα ολοκληρωτικά, ειλικρινά, με άπειρη υπομονή και σε όλα τα επίπεδα του νου, είναι ασφαλώς επείγον και χωρίς αναβολή.

Σαν συνέπεια ή λαμπερό συμπέρασμα μπορούμε και μέχρι που πρέπει να βεβαιώσουμε με επισημότητα το εξής αυταπόδεικτο: «Μόνο ανακαλύπτοντας ολοκληρωτικά τα μυστήρια του θανάτου, μπορούμε να ανακαλύψουμε την προέλευση της ζωής».

Εάν ο σπόρος δεν πεθάνει, το φυτό δεν γεννιέται, Θάνατος και Σύλληψη βρίσκονται στενά συνδεδεμένα.

Βγάζοντας την τελευταία πνοή της ύπαρξης μας, προεκτείνουμε αναπόφευκτα, δια μέσου του χρόνου και του τόπου, τον ηλεκτρικό σχεδιασμό της ίδιας μας της ύπαρξης…

Προφανώς αυτό το ηλεκρο-ψυχικό σχέδιο έρχεται αργότερα να αγκαλιάσει το γονιμοποιημένο αυγό, έτσι γίνεται η επιστροφή μας.

Το μονοπάτι της ζωής είναι διαμορφωμένο από τα ίχνη των οπλών του αλόγου του θανάτου.

Τα τελευταία λεπτά της αγωνίας βρίσκονται μυστικά συνδεδεμένα με τις ερωτικές απολαύσεις των μελλοντικών γήινων πατέρων μας.

Το πεπρωμένο που μας περιμένει πιο πέρα από τον θάνατο, θα είναι η επανάληψη της τωρινής μας ζωής και οι συνέπειες της.

Αυτό που συνεχίζεται πιο πέρα από τον ταφικό λάκκο, είναι οι στοργές μου, οι τρυφερότητές μου, τα μίση μου: Εγώ θέλω, εγώ δεν θέλω, εγώ ζηλεύω, εγώ επιθυμώ, εγώ εκδικούμαι, εγώ σκοτώνω, εγώ κλέβω, εγώ είμαι λάγνος, εγώ έχω θυμό, εγώ έχω απληστία κ.τ.λ.

Όλη αυτή η λεγεώνα των Εγώ, αληθινή λεγεώνα από δαιμόνια, που προσωποποιεί ψυχολογικά ελαττώματα, επιστρέφει, γυρίζει, ξαναενσαρκώνεται. Θα ήταν γελοίο να μιλήσουμε για ένα Εγώ ατομικό, καλύτερα είναι να μιλήσουμε με πλήρη σαφήνεια για ένα πληθωρικό Εγώ.

Ο ορθόδοξος εσωτεριστικός Βουδισμός διδάσκει ότι το Εγώ είναι μια πρόσθεση ψυχικών ακολούθων.

Το Αιγυπτιακό βιβλίο «Η Κρυφή Κατοικία» αναφέρει με μεγάλη έμφαση για τα Κόκκινα Δαιμόνια του Σέθ (τα Εγώ διάβολοι που αποτελούν το Εγώ).

Αυτά τα Εγώ, φιλόνικα και φωνακλάδικα, αποτελούν τις σκοταδιστικές λεγεώνες, ενάντια στις οποίες θα έπρεπε να πολεμήσει ο Αρτζούνα με διαταγές που δόθηκαν απ’ ευθείας από τον ευλογημένο Κύριο Κρίσνα (βλέπε το Μπαγκαβάντ Γκιτά).

Η προσωπικότητα δεν επιστρέφει· είναι κόρη του καιρού της· έχει μια αρχή και ένα τέλος. Το μόνο που συνεχίζει είναι ασφαλώς ένας σωρός από διάβολους…

Μπορούμε να επιτύχουμε την αθανασία στον αστρικό κόσμο. Όμως αυτό είναι δυνατόν μόνο κατασκευάζοντας το Είδωλο (το αστρικό σώμα). Πολλοί συγγραφείς του τύπου ψευδο-εσωτεριστές και ψευδοαποκρυφιστές πέφτουν στο σφάλμα να συγχέουν το Εγώ με το Αστρικό Σώμα.

Η μοντέρνα μεταφυσική λογοτεχνία μιλά πολύ γύρω από προβολές του αστρικού σώματος· όμως, πρέπει να έχουμε το θάρρος να αναγνωρίζουμε ότι οι αφοσιωμένοι του αποκρυφισμού συνηθίζουν να ξεδιπλώνονται στο Εγώ, για να ταξιδέψουν στις υποσεληνιακές περιοχές της Φύσης δια μέσου του χρόνου και του διαστήματος.

Το αστρικό σώμα δεν είναι απαραίτητο εξάρτημα για την ύπαρξη, δεν είναι περιττό να θυμίσουμε ότι το φυσικό σώμα έχει ευτυχώς μια ζωτική προέκταση ή Lingam Sarira που εγγυάται εξ ολοκλήρου την ύπαρξη του.

Αναντίρρητα το αστρικό σώμα είναι μια πολυτέλεια που πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούν να έχουν. Λίγα είναι τα άτομα που γεννιούνται με αυτό το λαμπερό όχημα.

Η πρώτη ύλη του Μεγάλου Έργου, το αλχημιστικό στοιχείο με το οποίο μπορούμε να κατασκευάσουμε το αστρικό σώμα, είναι το Σεξουαλικό Υδρογόνο Si12. Προφανώς, το αναφερθέν Υδρογόνο αντιπροσωπεύει το τελικό προϊόν του μετασχηματισμού των τροφών, μέσα στο θαυμάσιο εργαστήρι του οργανισμού.

Είναι σαφές ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό υλικό με το οποίο λειτουργεί το σεξ. Η επεξεργασία αυτής της ουσίας εξελίσσεται σε ρυθμική ομοφωνία με τις επτά νότες της μουσικής σκάλας.

Δεν είναι περιττό να καταλάβουμε ότι ο Ένα Σέμινις και το ιδιαίτερο Υδρογόνο του Si12, είναι σπόρος και φρούτο ταυτόχρονα.

Το να μετατρέψεις αυτό το αξιόλογο Υδρογόνο για να δοθεί έξυπνη αποκρυστάλλωση σε μια ανώτερη οκτάβα, σημαίνει, να δημιουργήσεις μια καινούργια ζωή μέσα στον υπάρχοντα οργανισμό, να δώσεις σαφή μορφή στο αστρικό σώμα ή sideral σώμα των αλχημιστών και καβαλιστών.

Πρέπει να καταλάβετε ότι το αστρικό σώμα γεννιέται από το ίδιο υλικό, από την ίδια ουσία, από την ίδια ύλη που γεννιέται το φυσικό σώμα, το μόνο που διαφέρει είναι η διαδικασία.

Όλο το φυσικό σώμα, όλα τα κύτταρα, μένουν για να το πούμε έτσι, επηρεασμένα από τις ακτινοβολίες της ύλης που είναι το Si12. Και όταν αυτές κορεσθούν αρκετά, η ύλη Si12 αρχίζει να κρυσταλλοποιείται. Η κρυσταλλοποίηση αυτής της ύλης αποτελεί τον σχηματισμό του αστρικού σώματος.

Η μετάβαση της ύλης Si12 σε κατάσταση πηγασμού και βαθμιαίου κορεσμού όλου του οργανισμού από αυτές τις αναθυμιάσεις, είναι αυτό που ονομάζεται στην Αλχημεία μετατροπή ή μετασχηματισμός.

Δίκαια αυτός ο μετασχηματισμός του φυσικού σώματος σε αστρικό είναι αυτό που ονομάζει η Αλχημεία μετατροπή των σκαιών μετάλλων σε λεπτά μέταλλα, ή αλλιώς η απόκτηση του χρυσού από κοινά μέταλλα.

Την εσωτεριστική διαδικασία μπορούμε να την ανακαλύψουμε στην Σεξο-Γιόγκα, στο Maithuna, στην Σεξουαλική Μαγεία: Σύνδεση του Λίνγκαμ-Γιόνι (Φαλλός-Μήτρα) χωρίς εκσπερμάτωση του Ένα Σέμινις.

Η χαλιναγωγημένη επιθυμία θα προκαλέσει τις θαυματουργές διαδικασίες της κρυσταλλοποίησης του Υδρογόνου Si12 σε μια ψηλότερη οκτάβα.

Η τροφοδότηση είναι διαφορετική. Αναντίρρητα το αστρικό σώμα χρειάζεται ασφαλώς την τροφή του, και αυτό είναι φανερό. Όπως και να είναι, το φυσικό σώμα ελέγχεται σοφά από σαράντα οκτώ νόμους -γεγονός που είναι αποδεδειγμένο επιστημονικά με τα σαράντα οκτώ χρωμοσώματα που περιλαμβάνει το κύτταρο του σπερματοζωαρίου- και καταλήγει πολύ φανερό και χειροπιαστό ότι το πρωτεύον Υδρογόνο του κυτταρικού σώματος είναι το Υδρογόνο 48.

Το να εξοικονομούμε αυτόν τον συγκεκριμένο τύπο Υδρογόνου, καταλήγει στ’ αλήθεια σχετικά εύκολο όταν βαδίζουμε το μονοπάτι της ίσιας γραμμής.

Το περίσσευμα του Υδρογόνου σαράντα οκτώ (48) που δεν έχει ξοδευτεί στις φυσικές δραστηριότητες του τρισδιάστατου κόσμου του Ευκλείδη, γίνεται θαυμάσια Υδρογόνο είκοσι τέσσερα (24). Προφανώς το καλούμενο Υδρογόνο είκοσι τέσσερα (24) έρχεται πάντα σαν υπέροχη τροφή του αστρικού σώματος. Επείγει να διαβεβαιώσω με μεγάλη έμφαση ότι το αστρικό σώμα των αλχημιστών ή καβαλιστών εξελίσσεται και αναπτύσσεται θαυμάσια κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των είκοσι τεσσάρων νόμων.

Κάθε όργανο γνωρίζεται καθαρά από τις λειτουργίες του και κάποιος ξέρει ότι διαθέτει αστρικό σώμα όταν μπορεί να ταξιδέψει με αυτό, (βλέπε κεφ. 6 αυτού του ίδιου συγγράμματος).

Το δικό μου ιδιαίτερο συμβάν ήταν πραγματικά εξαιρετικό.

Πρέπει να διαβεβαιώσω εμφατικά ότι γεννήθηκα με αστρικό σώμα. Με θαυμάσιο τρόπο το είχα κατασκευάσει πριν να γεννηθώ, σε αρχαιότατους καιρούς ενός περασμένου Μαχαβμαντάρα πολύ πριν χαράξει η αυγή της σεληνιακής αλυσίδας.

Το να ανοικοδομήσω τις πύρινες δυνάμεις στο αναφερόμενο ήταν το πιο σπουδαίο πράγμα.

Έτσι το κατάλαβα, πριν ζητήσω από τον Λόγο του ηλιακού συστήματος την είσοδό μου στην Τρίτη Μύηση της Φωτιάς.

Δεν είναι περιττό να πω σους πολυαγαπημένους αναγνώστες μου ότι το Μεγάλο Είναι, αφού μου παραχώρησε όσα του είχα ζητήσει, υπαγόρευσε ειδική πρόνοια βοηθώντας με.

Από αυτό μπορείτε να συμπεράνετε ότι μου παραχώρησαν κάποιον ειδικό στον Τρίτο Βαθμό της Δύναμης της Φωτιάς.

Εκείνος ο γκουρού-ντέβα εκτέλεσε την αποστολή του κατευθύνοντας το Τρίτο Πύρινο Φίδι από το νωτιαίο κανάλι στο αστρικό σώμα.

Η Λιτελάντες και το ασήμαντο πρόσωπο μου, που δεν έχει καμιά αξία, αντιλαμβανόμασταν με την έκτη αίσθηση τον αστρικό ειδικό, που κατά την διάρκεια της μεταφυσικής μας συνουσίας μας βοηθούσε.

Το ξύπνημα της Φωτιάς στο σώμα το αστρικό αναγγέλλεται πάντα με την τρομερή αστραπή της νύχτας.

Αρχικά ο Τρίτος Βαθμός της Δύναμης της Φωτιάς σε αυτό το τόσο πολύτιμο όχημα, διαθέτει ένα ωραιότατο χρώμα άσπρο, άσπιλο. Αργότερα επανέρχεται λάμποντας μέσα στην αύρα του Σύμπαντος με ένα ομορφότατο χρυσό χρώμα.

Ομολογώ χωρίς περιστροφές και με ειλικρίνεια ότι κατά την διάρκεια της εσωτεριστικής μου εργασίας με τον Τρίτο Βαθμό της Δύναμης της Φωτιάς έπρεπε να ζήσω συμβολικά όλο το Κοσμικό Δράμα.

Κάποιος που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα ευτελές σκουλήκι που σέρνεται στον βούρκο της γης, αισθάνεται πραγματικά συγκινημένος όταν ξαφνικά και χωρίς να το αξίζει, βρίσκεται μεταμορφωμένος σε κεντρικό πρόσωπο αυτού του Δράματος, παρ’ όλο που αυτό είναι καθαρά συμβολικό.

Διαφέροντας από τα δύο προηγούμενα Φίδια, ο Τρίτος Βαθμός της Δύναμης της Φωτιάς, αφού αγγίξει το άτομο του Πατέρα στο μαγνητικό πεδίο της μύτης, εξακολουθεί την πορεία του προς τη καρδιά.

Μεταξύ του μαγνητικού πεδίου της ρίζας της μύτης και της καρδιάς, υπάρχουν μυστικές γραμμές, Νάντις ή θαυματουργά κανάλια.

Κάποιος μυστικός δρόμος ενώνει την ρίζα της μύτης με το πρωτεύον τσάκρα, που από το κέντρο του εγκεφάλου ελέγχει την καρδιά. Από αυτόν τον δρόμο κυκλοφορεί η Φωτιά. Αργότερα εξακολουθεί το δρόμο της ως την καρδιά την ίδια, κυκλοφορώντας μυστηριωδώς από το Αναχάτα Νάντι.

Το να ζήσεις όλο το Δράμα του Χριστού στον αστρικό κόσμο είναι χωρίς καμιά αμφιβολία, κάτι που ποτέ δεν θα μπορούσε να ξεχάσει κανείς.

Σύμφωνα με το πώς ο Τρίτος Βαθμός της Δύναμης της Φωτιάς εξελίσσεται και αναπτύσσεται αρμονικά στο αστρικό σώμα, τα διάφορα γεγονότα του Δράματος του Χριστού γίνονται ανοιχτά.

Όταν η Άγια Φλόγα φθάσει στο θαυμάσιο λιμάνι της ήσυχης καρδιάς, βιώνουμε τότε αυτόν το συμβολισμό τον σχετιζόμενο στενά με τον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού.

Τρομερή καταλήγει αυτή η στιγμή κατά την οποία ο συμβολικός Λογγίνος, καρφώνει στα πλευρά του μυημένου την Άγια Λόγχη, το εξαίρετο έμβλημα της φαλλικής δύναμης.

Ο Πάρσιφαλ γιάτρεψε με αυτήν την Λόγχη την τρομερή πληγή που έκαιγε οδυνηρά στο πλευρό του βασιλιά Αμφόρτα.

Όταν έγινα δεκτός μυστικά από κάποια ιεραρχική ουράνια δύναμη, οι σκοτεινοί Μύστες του Αριστερού Χεριού μου επιτέθηκαν, γεμάτοι από μεγάλο μίσος.

Μεταξύ των μυστηρίων των μεγάλων μητροπόλεων δεν λείπει ποτέ ο Άγιος Τάφος και είναι φανερό ότι δεν μπορούσε να λείπει ο δικός μου στην Μύηση.

Σε στιγμές που γράφω αυτές τις γραμμές, έρχεται στην μνήμη μου η μυητική στιγμή του Γκινές ντε Λάρα.

Υπήρχε, πράγματι, σε εκείνη την εσωτεριστική στιγμή του αξιόλογου μυημένου, κάποια κοπέλα από «μεγάλο τζάκι», κόρη του ιδρυτή του Μοναστηριού συνοδεύοντας τον, χωρίς να είναι άλλο «homo bueno» παρά ο ίδιος ο Δάσκαλος Οδηγός, ο οποίος τον συνόδευσε ως τα Άγια των Αγίων ή Άδυτα εκείνου του ναού, όπου ο νεόφυτος βρήκε στο κέντρο μιας πλουσιότατης κατοικίας από μάρμαρο, έναν πολυτελή τάφο ερμητικά κλεισμένο και του οποίου το βαρύ σκέπασμα σήκωσε με ευκολία με τα ίδια του τα χέρια ο Γκινές υπακούοντας στον Δάσκαλο, και είδε εκεί μέσα, με μεγάλη του έκπληξη, το ίδιο του το φυσικό σώμα.

Διαφορετικά από τον Γκινές ντε Λάρα, εγώ είδα στον τάφο το ίδιο μου το αστρικό σώμα. Κατάλαβα τότε ότι θα έπρεπε να περάσω από την εσωτεριστική ανάσταση. Ασφαλώς πρέπει να αναστηθεί μέσα μας ο Μεγάλος Μασόνος Δάσκαλος Χιράμ Αμπίφ. «Ο Βασιλιάς πέθανε. Ζήτω ο Βασιλιάς!»

Ανάσταση ρεαλιστική, ωμή, γνήσια, αυθεντική, είναι δυνατή μόνο στο Δεύτερο Βουνό. Σε αυτές τις παραγράφους αναφερόμαστε εμφατικά μόνο στην συμβολική μυητική ανάσταση.

Μέσα στον Άγιο Τάφο έπρεπε να παραμείνω αστρικά για διάστημα τριών ημερών πριν την αναφερθείσα συμβολική Ανάσταση.

Η κάθοδος στην σκοτεινή κατοικία του Πλούτωνα ήταν απαραίτητη μετά από όλη την συμβολική διαδικασία της Ανάστασης.

Έπρεπε να αρχίσω με τρομερές ανακεφαλαιώσεις μέσα στα πιο βαθιά σπλάχνα της Γης· εκεί όπου ο Φλωρεντινός Δάντης συνάντησε την πόλη του Ντίτε.

Η βαθμιαία ανάληψη πραγματοποιήθηκε αργά, δια μέσου των διαφόρων στρωμάτων του βυθισμένου ορυκτού βασιλείου…

Ανακεφαλαίωση σκηνική, ζωντανή, προοδευτική, ανοδική, ήταν απαραίτητη για την τέλεια γνώση του Εαυτού, του Εαυτού Μου.

Ανακεφαλαίωση παλιών λαθών της αβύσσου συνηθίζει να είναι χρήσιμη όταν πρόκειται για την διάλυση του Εγώ. Το να γνωρίζεις τα δικά σου ψυχολογικά σφάλματα είναι βέβαια επείγον, χωρίς αναβολή.

«Είμαι ένας Άγιος!», αναφώνησα μπροστά σε μια ομάδα κομψών κυριών, που σκοτεινές πήραν θέση σε ένα πολυτελές σαλόνι της αβύσσου…

Εκείνες οι γυναίκες γέλασαν με μένα, κοροϊδεύοντας με με την ψυχή τους, ενώ συγχρόνως με προκλητικούς μορφασμούς επαναλάμβαναν ειρωνικά: Άγιος! Άγιος! Άγιος!

Είχαν δίκιο εκείνα τα δύστυχα πλάσματα. Εκείνη την εποχή δεν είχα διαλύσει το Εγώ, ήμουν ένας πεσμένος ποντιστήκαν…

Είναι γραμμένο με αναμμένα κάρβουνα στο Βιβλίο όλων των Λάμψεων ότι στην κατοικία του Πλούτωνα η αλήθεια μεταμφιέζεται με σκοτάδια. «το Δαιμόνιο είναι Θεός ανάποδος» είχε γράψει η Η.Ρ.Β.

Συμβολική Ανάληψη, μυητική, εκπαιδευτική, όμως διαφορετική από την Λογική Ανάληψη του Τρίτου Βουνού.

Δέκα εννέα μέρες μετά αφότου άρχισα την ανοδική πορεία από την άβυσσο, οι Μύστες της Απόκρυφης Αδελφότητας εξάλειψαν από το κάτω μέρος της κοιλιακής μου χώρας μια φλούδα ή ουσία ατομική, παρόμοια με το δέρμα του ανθρώπινου οργανισμού.

Μέσα στον μικρόκοσμο άνθρωπο, αυτός ο ατομικός φλοιός είναι σαν μια μεγάλη πόρτα που οδηγεί στα κατώτερα μέρη της αβύσσου…

Όσο αυτό το ατομικό στοιχείο υπάρχει στον άνθρωπο, η Ουσία παραμένει αρκετά αυτοέγκλειστη στο Εγώ.

Μόλις βγει αυτή η ατομική πόρτα στην απέναντι αστρική μεριά της κοιλιάς, οι Μύστες πρέπει τότε να θεραπεύσουν αυτήν την κοιλιακή περιοχή.

Όταν ο Τρίτος Βαθμός της Δύναμης της Φωτιάς κατορθώσει να βγει από το πάνω μέρος του κρανίου, παίρνει την μυστικιστική μορφή του Αγίου Πνεύματος. Άσπρο περιστέρι με κεφαλή ενός γέροντα λατρευτού. Θεϊκό άσπιλο πλάσμα επάνω στον πύργο του ναού ακουμπισμένο με μυστικιστικό καρτέρι, περιμένοντας ευτυχισμένο την υπέροχη στιγμή της μύησης…

Ενθυμούμενος αρχαία λάθη από προηγούμενες μετενσαρκώσεις, έπρεπε να περάσω στις τριάντα τρεις μέρες από ένα ασυνήθιστο συμβάν, άτοπο…

Τρεις από τις τέσσερις βασικές καταστάσεις της συνείδησης μου, έπρεπε να είναι υποταγμένες στην δοκιμασία της φωτιάς…

Να καθορίσουμε αυτές τις τέσσερις καταστάσεις της Συνείδησης είναι επείγον για το καλό των αγαπητών μας αναγνωστών:

Α) Εικασία

Β) Πίστη

Γ) Διάνοια

Δ) Νους

Το πρώτο από αυτά τα τέσσερα στάδια είναι βαθιά ασυνειδησία, βαρβαρισμός στην πορεία, παρανθρώπινος ύπνος, απανθρωπιά κ.τ.λ.

Το δεύτερο από αυτά τα στάδια αντιστοιχεί ακριβώς με όλες τις διαδικασίες της λογικής: γνώμες, φανατικές αιρέσεις κ.τ.λ.

Το τρίτο εκδηλώνεται σαν αντιληπτική σύνθεση, επιστημονικότητα, διανοητική αναθεώρηση των πεποιθήσεων, επαγωγή, συμπερασματικός συλλογιστικός τύπος, μελέτες πολύ σοβαρές σχετικές με νόμους και φαινόμενα κ.τ.λ.

Το τέταρτο είναι η αφυπνισμένη Συνείδηση· κατάσταση του Τουρίγια, διόραση πραγματικά αντικειμενική, φωτισμένη και τέλεια, πολυόραση κ.τ.λ.

Βγήκα θριαμβευτής από την δύσκολη δοκιμασία. Αναντίρρητα στο μονοπάτι της κόψης του ξυραφιού πρέπει να δοκιμαστούμε πολλές φορές.

Ο ερμητικός συμβολισμός της παραπάνω εσωτεριστικής δοκιμασίας ήταν πολύ ενδιαφέρων: τρεις παρθένες πολύ ήρεμες ανάμεσα στις φλόγες.

Το αποτέλεσμα ήταν Νίκη!

Σήμερα βρίσκομαι πια σταθερά εγκατεστημένος στις καταστάσεις «διανοητική» και «νοητική». Δεν είναι περιττό να διαβεβαιώσουμε ότι «εικασία» και «πίστη» εξαλείφθηκαν από την φύση μου μέσω των τρομερών δοκιμασιών της μύησης.

Τριάντα επτά ημέρες αργότερα από τότε που άρχισα τις αβυσσαλέες μου ανασκοπήσεις, έπρεπε τότε να μελετήσω με άμεσο τρόπο τους δώδεκα ζωδιακούς αστερισμούς, κάτω από την αντιβασιλεία των οποίων κυκλοφορούμε στην ανοδική και καθοδική εξέλιξη συνεχώς.

Κάθε ένας από τους δώδεκα ζωδιακούς αστερισμούς λάμπει με τον ιδιαίτερο του τόνο.

Το αστρικό φως του αστερισμού του Λέοντα έχει ένα ωραιότατο χρυσαφί χρώμα και όταν κανείς το ατενίζει αισθάνεται εμπνευσμένος.

Το τέλος όλων των διαδικασιών που σχετίζονται με την Ανάληψη αναγγέλλεται πάντα από τέσσερις αγγέλους, που στραμμένοι προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα του πλανήτη Γη, κάνουν ο καθένας να ηχεί η τρομπέτα του.

Μέσα στον Ναό μου παραδόθηκε το άσπρο περιστέρι του Αγίου Πνεύματος, σαν να μου έλεγε: «Δούλεψε εντατικά στην Ένατη Σφαίρα αν θέλεις να ενσαρκώσεις στον εαυτό σου τον Τρίτο Λόγο».

Όλες αυτές οι συμβολικές διαδικασίες της Ανάληψης τελείωσαν στις σαράντα μέρες.

Η τελική τελετή έγινε στον Αιτιατό Κόσμο. Αυτό που τότε αισθάνθηκα και είδα, ήταν πραγματικά εξαιρετικό.

Ο Μέγας Μυητής ήταν τότε ο Σανάτ Κουμάρα, ο ιδρυτής του Μεγάλου Κολλεγίου των Μυημένων της Αξιοσέβαστης Λευκής Αδελφότητας.

Στον Βωμό, με το καλάμι των πέντε κόμπων στο δυνατό του δεξί, εκείνο το Μεγάλο Ον άστραφτε τρομερά θεϊκό.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16

Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΥΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Αυτό το θλιβερό λογικό ανθρωπάριο το λανθασμένα καλούμενο άνθρωπος είναι πολύ όμοιο με ένα μοιραίο πλοίο γεμάτο από πολλούς αριστερούς και σκοτεινούς επιβάτες. Αναφέρομαι στα Εγώ. Αναντίρρητα κάθε ένας από αυτούς έχει το δικό του νου, ιδέες, αντιλήψεις, γνώμες, συγκινήσεις κ.τ.λ.

Προφανώς είμαστε γεμάτοι από άπειρες ψυχολογικές αντιθέσεις. Αν μπορούσαμε να κοιτάξουμε σε έναν καθρέπτη ολόκληρο το σώμα έτσι όπως πραγματικά είμαστε, θα μέναμε τρομοκρατημένοι από τους εαυτούς μας τους ίδιους.

Ο τύπος διάνοιας που σε κάποια δεδομένη στιγμή εκφράζεται μέσα μας δια μέσου των διαφόρων εγκεφαλικών λειτουργιών, εξαρτάται αποκλειστικά από την ποιότητα του Εγώ σε δράση (βλέπε κεφάλαιο 3, μέρος με τίτλο: Το Εγώ).

Είναι φανερή, χειροπιαστή και έκδηλη σε κάθε έναν από εμάς η εσωτερική ύπαρξη πολλών νοών. Βέβαια δεν κατέχουμε ένα νου ατομικό, ιδιαίτερο, έχουμε πολλούς νόες. Πρέπει επειγόντως, χωρίς αναβολή, να δημιουργήσουμε το διανοητικό σώμα, όμως αυτό είναι δυνατόν μόνο μετατρέποντας το Σεξουαλικό Υδρογόνο Si12.

Μέσω του Sahaja Maithuna (Σεξουαλική Μαγεία), μπορούμε και μέχρι που πρέπει να περάσουμε το περίσσευμα του Σεξουαλικού Υδρογόνου Si12, αυτού που δεν χρησιμοποιήσαμε για την δημιουργία του αστρικού σώματος, σε μια δεύτερη οκτάβα ανώτερης τάξης.

Η αποκρυστάλλωση αυτού του Υδρογόνου στην θαυματουργή και υπέρλαμπρη μορφή του διανοητικού σώματος, είναι ένα αξίωμα της Ερμητικής Σοφίας.

Ασφαλώς αυτή η αποκρυστάλλωση του αναφερόμενου Σεξουαλικού Υδρογόνου διαδικάζεται επίσημα σύμφωνα με τις νότες ντο-ρε-μι-φα-σολ-λα-σι σε δεύτερη μεταβατική οκτάβα.

Η τροφή είναι διαφορετική. Είναι φανερό ότι κάθε οργανισμός που έρχεται στην ύπαρξη χρειάζεται την ειδική του τροφή και διατροφή. Το διανοητικό σώμα δεν αποτελεί βέβαια εξαίρεση από τον γενικό κανόνα.

Το περίσσευμα του Υδρογόνου 24 που δεν έχει καταναλωθεί στην θρέψη του αστρικού σώματος, μετατρέπεται σε Υδρογόνο 12. (Να μην συγχέετε το τελευταίο με το Σεξουαλικό Υδρογόνο Si12).

Σαν σαφές αποτέλεσμα, βέβαιο, αυταπόδεικτο, είναι λογικό να τονίσουμε φανερά ότι το Υδρογόνο 12 είναι η κύρια και οριστική τροφή για το διανοητικό σώμα.

Δεν είναι δυνατόν να αποκτήσει κανείς την πλήρη ατομικότητα της διάνοιας χωρίς την δημιουργία του διανοητικού σώματος.

Μόνο δημιουργώντας αυτό το όχημα κατέχουμε το οργανωμένο κατώτερο μάνας, συγκεκριμένη διάνοια ιδιαίτερη, ατομική.

Η βάση αυτής της δημιουργίας βρίσκεται στην Ένατη Σφαίρα (το Σεξ). Η εργασία στο Αναμμένο Αμόνι του Ηφαίστου είναι απαραίτητη.

Είναι φανερό ότι κάποιος ξέρει ότι διαθέτει διανοητικό σώμα, όταν μπορεί να ταξιδέψει με αυτό συνειδητά και θετικά δια μέσου των υπερευαίσθητων κόσμων.

Η ιδιαίτερη περίπτωση μου ήταν κάτι το πολύ ειδικό. Εγώ γεννήθηκα με διανοητικό σώμα, το είχα δημιουργήσει σε ένα πολύ μακρινό παρελθόν, πολύ πριν χαράξει η αυγή του Μαχαμβαντάρα του Πάντμα ή Χρυσού Λωτού.

Πραγματικά τώρα, το μόνο που χρειαζόμουνα επειγόντως, χωρίς αναβολή, ήταν να ανακεφαλαιώσω την Τέταρτη Μύηση της Φωτιάς και να επισκευάσω τις πύρινες δυνάμεις στο αναφερθέν όχημα.

Ο αστραφτερός Δράκοντας της Σοφίας -αναφέρομαι στον Λόγο του ηλιακού συστήματος του Όρς- εμπιστεύτηκε σε έναν ειδικό Γκουρού την ευγενή αποστολή να μου παρασταθεί και να με βοηθήσει

Το να σηκώσεις το Τέταρτο Φίδι κατά μήκος του νωτιαίου καναλιού του διανοητικού σώματος, από σπόνδυλο σε σπόνδυλο και από τσάκρα σε τσάκρα, είναι ασφαλώς κάτι πολύ αργό και τρομερά δύσκολο.

«Πριν να μπορέσει η χρυσή φλόγα να καίει με ήρεμο φως, η λάμπα πρέπει να είναι καλά προστατευμένη και σε μέρος απάνεμο. Οι γήινες σκέψεις πρέπει να πέσουν νεκρές μπροστά στις πόρτες του Ναού. Ο νους που είναι σκλαβωμένος στις αισθήσεις, κάνει την ψυχή τόσο ανάπηρη όσο την βάρκα που αποπροσανατολίζει ο άνεμος επάνω στα νερά».

Κατάπληκτος συνέλαβα τις πολλαπλές αναλαμπές της θαυματουργής Πεντάλφα επάνω στα υπεράγια καντηλέρια του Ναού. Διαπέρασα ευτυχής το κατώφλι του Αγιαστηρίου, οι σκέψεις μου κυμάτιζαν φλογισμένες.

Κατάλαβα καθαρά ότι στην διάρκεια της εργασίας στην Ένατη Σφαίρα θα έπρεπε να ξεχωρίσω πολύ προσεκτικά τον «καπνό από τις φλόγες».

Ο καπνός είναι τρόμος, σκοτάδια, κτηνωδία· η φωτιά είναι φως, αγάπη, μεταβατική αγνότητα.

Κάθε εξωτερικό σοκ προκαλεί κυματικές αντιδράσεις στον νου· αυτές οι τελευταίες στον εαυτό τους έχουν τον βασικό τους πυρήνα στο Εγώ, στο Εμένα τον Ίδιο.

Είναι ασφαλώς αναγκαίο το να εξασκούμε απόλυτο έλεγχο σε αυτές τις αντιδράσεις του νου. Πρέπει να παραμείνουμε αδιάφοροι μπροστά στην κολακεία και την προσβολή, μπροστά στο θρίαμβο και την αποτυχία.

Το να χαμογελά κανείς μπροστά στους υβριστές του, το να φιλά το μαστίγιο του δήμιου του, είναι απαραίτητο. Να θυμάστε ότι οι λέξεις που μας προσβάλουν δεν έχουν μεγαλύτερη αξία από αυτήν που τους δίνει ο προσβεβλημένος.

Όταν δεν δίνουμε σημασία στα λόγια των υβριστών, τα λόγια αυτά μένουν σαν επιταγές χωρίς αντίκρισμα.

Ο Φύλακας της Πύλης στον κόσμο του νου επανέρχεται προσωποποιώντας το Εγώ.

Να αντιμετωπίζεις με ηρωισμό την τρομερή δοκιμασία, να νικήσεις πραγματικά τον Τρομερό Αδελφό -όπως ονομάζεται στον Απόκρυφο Μασονισμό- είναι απαραίτητο για την Τέταρτη Μύηση της Φωτιάς.

Χωρίς κανέναν φόβο, γρήγορα ξεθηκάρωσα το πυρογενές σπαθί μου. Αυτό που έγινε μετά ήταν καταπληκτικό: η Νύμφη του Κατωφλιού εξαφανίστηκε τρομαγμένη.

Είναι φανερό ότι αυτή η δοκιμασία έρχεται πάντα, μετά από το άνοιγμα των πύρινων φτερών. Είναι μια τρομερή αλήθεια το ότι όταν η Ιερή Φλόγα ανεβαίνει στο ύψος της καρδιάς, ανοίγουν πάντα τα ακτινοβόλα αγγελικά φτερά.

Ασφαλώς τα φλεγόμενα φτερά μας επιτρέπουν να μπούμε αμέσως σε οποιαδήποτε περιοχή του Βασιλείου.

Άλλο κοσμικό γεγονός θαυμάσιο, που είχα να ζήσω στον εαυτό μου κατά την διάρκεια των πολλαπλών διαδικασιών της Τέταρτης Μύησης της Φωτιάς, ήταν πράγματι η θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στην αγαπημένη πόλη των προφητών.

Όποιος θέλει πραγματικά να εισέλθει στην Άνω Ιερουσαλήμ (τους ανώτερους κόσμους), πρέπει να απελευθερωθεί από το σώμα, από τις συγκινήσεις και από το νου.

Είναι επείγον, απαραίτητο, μη αναβλητέο το να ανέβεις στο συμβολικό γάιδαρο (ο νους), να τον δαμάσεις, να τον ελέγξεις μόνο έτσι είναι δυνατόν να απελευθερωθούμε από αυτόν για να μπούμε στους κόσμους του Πνεύματος (την ουράνια Ιερουσαλήμ).

Αισθάνθηκα ότι το φθαρμένο φυσικό μου σώμα αποσυντίθετο και πέθαινε. Εκείνες τις στιγμές αναφώνησε με δυνατή φωνή ο Μέγας Ραβί της Γαλιλαίος λέγοντας:

-Αυτό το σώμα δεν σου χρησιμεύει πια.

Ευτυχής ξέφυγα από την φθαρτή μου μορφή του ενδύματος με το Ηλιακό Σώμα, το χρυσό σώμα του Ηλιακού Ανθρώπου.

Όταν η Ιερή Φωτιά άστραψε επίσημα στο Πύρινο Άστρο και στον έναστρο Σταυρό, η Θεϊκή μου Μητέρα Κουνταλίνι, η ιδιαίτερη και ατομική, τιμήθηκε στον Ναό.

Η Κουνταλίνι άνθισε στα γόνιμα μου χείλια γινόμενη Λόγος, όταν η φωτιά έφτασε στον δημιουργικό λάρυγγα.

Ακόμα θυμάμαι εκείνη την στιγμή που έγινε η γιορτή. Οι Μύστες της Απόκρυφης Αδελφότητας με βράβευσαν με ένα θαυμάσιο σύμβολο που φυλάω μέχρι τώρα.

Εξαίρετη ήταν εκείνη η στιγμή, κατά την οποία η Φωτιά της Κουνταλίνης έφθασε στο ύψος του μυαλού μου. Τότε το διανοητικό μου σώμα πέρασε από την συμβολική Σταύρωση του Κυρίου.

Αξιοσημείωτη κατέληξε η άνοδος της ερωτικής Φλόγας στον σπόνδυλο τριάντα δύο. Αυτές τις στιγμές της μεγάλης κατάνυξης κατάλαβα τα μυστήρια που σχετίζονται με τον βαθμό του Λέοντα του Νόμου.

«Όταν ένας κατώτερος Νόμος ξεπερνιέται από έναν ανώτερο Νόμο, ο ανώτερος Νόμος πλένει τον κατώτερο Νόμο».

«Ο Λέοντας του Νόμου καταπολεμείται με τον Ζυγό».

«Κάνε καλά έργα για να ξεπληρώσεις τα χρέη σου».

Κάποια μεταλλική καμπάνα έκανε να ανατριχιάσουν επίσημα όλα τα μέρη του Σύμπαντος, όταν η θεϊκή Φωτιά άνοιξε τον λωτό των χιλίων πετάλων (τσάκρα Σαχασράρα).

Εκείνες τις στιγμές υπέροχης ανάτασης άκουσα άρρητες χορωδίες που αντηχούσαν στο Αγιασμένο Σύμπαν.

Αργότερα είχα να φέρω υπομονετικά την ερωτική Φλόγα, μέχρι το μαγνητικό πεδίο της ρίζας της μύτης.

Επωφελούμενος έξυπνα από κάποια μυστική νεκρική χορδή συνέχισα κατόπιν οδηγώντας την φλόγα μέχρι την περιοχή του Θαλάμου, περιοχή όπου βρίσκεται τοποθετημένο το Πρωτεύον τσάκρα που ελέγχει την καρδιά.

Τέλος επωφελήθηκα έξυπνα από το Αναχάτα Νάντι, για να οδηγήσω την σεξουαλική Φλόγα ως τον Ναό-Καρδιά.

Η τελική ιεροτελεστία εκείνης της μύησης ήταν πραγματικά εξαιρετική, ύψιστη, τρομερά θεϊκή. Εκείνη την μυστικιστική νύχτα ο Ναός ήταν ντυμένος με δόξα. Αδύνατον να περιγράψω τόση ομορφιά…

Ο Σανάτ Κουμάρα, Μεγάλος Ιεροφάντης, με περίμενε αυστηρός στον μεγαλοπρεπή του θρόνο. Εγώ μπήκα με βαθειά ευλάβεια μέσα στην ιερή αίθουσα…

Μπροστά στον Μεγάλο θυσιασμένο, όπως συνήθιζε να τον ονομάζει η Η.Ρ.Β., η Θεϊκή μου Μητέρα Κουνταλίνι με άπειρη αγάπη έβαλε επάνω στο κεφάλι μου το κίτρινο μαντώ του Βούδα και το εξαίρετο διάδημα στο οποίο έλαμπε το Μάτι του Σίβα.

-Αυτός είναι ο πολυαγαπημένος μου Γιος! αναφώνησε η Μητέρα μου και μετά πρόσθεσε:

-Αυτός είναι ένας Βούδας.

Ο Γέροντας των Ημερών, ο Σανάτ Κουμάρα, ο ένδοξος ιδρυτής του Μεγάλου Κολλεγίου των Μυημένων της Λευκής Αδελφότητας στον πλανήτη Γη, πλησιάζοντας με έβαλε στα χέρια μου το σύμβολο του Αυτοκράτορα, την σφαίρα με τον σταυρό επάνω.

Αυτές τις στιγμές ακούστηκαν αγγελικές ψαλμωδίες, όμορφες συμφωνίες βασισμένες στους ρυθμούς του Μαχαβάν και του Τσοταβάν που στηρίζουν το Σύμπαν σταθερό στην πορεία του.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17

Η ΠΕΜΠΤΗ ΜΥΗΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Εμείς διαβεβαιώνουμε με μεγάλη επισημότητα χωρίς πολλά λόγια, τον χειροπιαστό και σαφή τρομερό ρεαλισμό των τριών συγκεκριμένων ειδών δράσεων:

α) Δράσεις βασισμένες στον Νόμο των Ατυχημάτων.

β) Δράσεις βασισμένες στους Αιώνιους Νόμους της Επιστροφής και Υποτροπής.

γ) θαυματουργές δράσεις γεννημένες από την Συνειδητή Βούληση.

Η βάση του πρώτου είδους δράσης είναι ασφαλώς η φυσική μηχανικότητα όλης αυτής της τάξης των πραγμάτων.

Πρωτεύον στοιχείο του δεύτερου είδους δράσης είναι χωρίς αμφιβολία η ακατάπαυστη επανάληψη πολλών δραμάτων, κωμωδιών και τραγωδιών. Αυτό συμβαίνει πάντα από ζωή σε ζωή δια μέσου του χρόνου και του χώρου, στην οδυνηρή κοιλάδα του Σαμσάρα.

Το δράμα είναι για ανθρώπους πάνω κάτω καλούς, η κωμωδία για τους παλιάτσους και η τραγωδία για τους διεστραμμένους. Όλα ξαναγίνονται όπως έχουν γίνει και οι συνέπειες είναι θετικές ή αρνητικές.

Η αιτία των αιτιών του τρίτου είδους δράσης είναι πραγματικά το αιτιατό σώμα ή το σώμα της Συνειδητής Βούλησης.

Σαν συνέπεια ή αυταπόδεικτα μπορούμε να μείνουμε στο ακόλουθο αξίωμα: Είναι δυνατές οι πράξεις οι γεννημένες από την συνειδητή θέληση μόνο όταν έχουμε δώσει στον εαυτό μας την πολυτέλεια να δημιουργήσουμε για την ιδιαίτερή μας χρήση ένα αιτιατό σώμα.

Το Σεξουαλικό Υδρογόνο Si12, δια μέσου της Σεξο-Γιόγκα με το περίφημο Sahaja Maithuna (Σεξουαλική Μαγεία), μπορεί και πρέπει να περάσει σε μια τρίτη οκτάβα ανώτερης κλάσης.

Η αποκρυστάλλωση του αναφερόμενου Υδρογόνου σε λαμπρή και θαυμάσια μορφή του αιτιατού σώματος, θα διαδικαστεί με τις νότες ντο-ρε-μι-φα-σολ-λα-σι στην αναφερόμενη οκτάβα.

Η τροφοδοσία είναι διαφορετική. Το αιτιατό σώμα επίσης χρειάζεται την τροφή του και αυτή προέρχεται από το πλεόνασμα Υδρογόνου 12 το οποίο δεν καταναλώθηκε από το διανοητικό σώμα.

Προφανώς το Υδρογόνο 12 (να μην το συγχέουμε με το Σεξουαλικό Υδρογόνο Si12) μπορεί και πρέπει να μετατραπεί σε Υδρογόνο 6 που είναι η συγκεκριμένη τροφή του αιτιατού σώματος.

Αναμφίβολα οι φτωχοί άνθρωποι, δεδομένου ότι δεν διαθέτουν στην πραγματικότητα το σώμα της Συνειδητής Βούλησης, πάντα είναι μοιραία θύματα των καταστάσεων.

Το κατηγορηματικό επιτακτικό, η καθοριστική ικανότητα, εκείνη που μας επιτρέπει να παράγουμε καινούργιες συνθήκες, είναι δυνατή μόνον όταν κάποιος κατέχει το αιτιατό σώμα ή σώμα της Συνειδητής Βούλησης.

Με μεγάλη ειλικρίνεια και τρομερό γνωστικό ρεαλισμό, πρέπει να επιβεβαιώσουμε τα ακόλουθα: Το διανοητικό ζώο που λαθεμένα ονομάζεται άνθρωπος, δεν έχει τα σώματα αστρικό, διανοητικό και αιτιατό. Ποτέ δεν τα έχει δημιουργήσει.

Απαράδεκτο, αστήρικτο, αδύνατο να υποθέσουμε, ούτε για μια στιγμή, την πλήρη εκδήλωση του ανθρώπου όταν ούτε καν έχει επεξεργαστεί αυτά τα αναφερόμενα υπερευαίσθητα οχήματα.

Βασική και απαραίτητη προϋπόθεση, επείγουσα, όταν στ’ αλήθεια θέλουμε να μετατραπούμε σε αυθεντικούς ανθρώπους, είναι να δημιουργήσουμε μέσα μας τα αναφερόμενα οχήματα.

Σοβαρό λάθος είναι να πιστεύουμε ότι τα τριεγκεφαλικά δίποδα ή τρικεντρικά έρχονται σε αυτόν τον κόσμο με τέτοια σώματα.

Στον μυελό και στο σπέρμα υπάρχουν άπειρες δυνατότητες που αν αναπτυχθούν μπορούν να μας μετατρέψουν σε γνήσιους Ανθρώπους. Παρ’ όλα αυτά, οι δυνατότητες αυτές μπορούν να χαθούν, και συνήθως χάνονται, όταν δεν εργαζόμαστε με την θεμελιακή κλίμακα των Υδρογόνων.

Το σκεπτόμενο ανθρωποειδές δεν είναι Άνθρωπος, αλλά τον υποδύεται. Υποθέτει λανθασμένα ότι είναι Άνθρωπος και από απλή άγνοια προσπαθεί να σφετεριστεί μια θέση που δεν του αντιστοιχεί.

Νομίζει ότι είναι ο βασιλιάς της δημιουργίας, όταν δεν είναι καν βασιλιάς του εαυτού του.

Η αθανασία είναι κάτι πολύ σοβαρό, όμως πρέπει να την κατορθώσεις δια μέσου του Sahaja Maithuna (Σεξουαλική Μαγεία).

Αυτός που κατασκευάζει ένα αστρικό σώμα, εκ των πραγμάτων και δικαιωματικά γίνεται αθάνατος στον κόσμο των είκοσι τεσσάρων νόμων.

Αυτός που δίνει στον εαυτό του την πολυτέλεια να δημιουργήσει ένα διανοητικό σώμα, ασφαλώς κατορθώνει την αθανασία στον κόσμο των δώδεκα νόμων.

Αυτός που σφυρηλατεί ένα αιτιατό σώμα, αναντίρρητα κατορθώνει την ποθούμενη αθανασία στον κόσμο των έξι νόμων.

Μόνο κατασκευάζοντας τα προαναφερθέντα ηλιακά οχήματα μπορούμε να ενσαρκώσουμε αυτό που ονομάζεται Ανθρώπινη ψυχή, θέλω να αναφερθώ στην τρίτη άποψη της Ινδοστανικής Τριμούρτι: Άτμαν-Μπούδι-Μάνας.

Πολλά έχουν ειπωθεί μέχρι τώρα για το περίφημο Ηλιακό Σώμα, το χρυσό σώμα του Ηλιακού Ανθρώπου. Αναντίρρητα πρόκειται για την Φορεσιά του Γάμου της Ψυχής, το οποίο αναφέρεται στο βιβλικό Χριστικό Ευαγγέλιο. Ασφαλώς αυτή η φορεσιά αποτελείται από τα υπερευαίσθητα σώματα, από τις εξαίρετες αποκρυσταλλώσεις του Σεξουαλικού Υδρογόνου Si12.

Δεν είναι δυνατόν κατά κανένα τρόπο να εισχωρήσουμε στο Άγιο Βασίλειο, Βασίλειο των Θεών, Βασίλειο της Μαγείας, χωρίς το Νυφικό Φόρεμα της Ψυχής.

Με την σωστή πρόθεση να φωτίσω ακόμα περισσότερο αυτές τις παραγράφους, στην συνέχεια θα μεταγράψουμε την παραβολή της Γαμήλιας Γιορτής:

«Απαντώντας ο Ιησούς, τους ξαναμίλησε με παραβολές, λέγοντας: Το Ουράνιο Βασίλειο μοιάζει με ένα Βασιλιά που έκανε γαμήλια γιορτή για τον γιο του. Και έστειλε τους υπηρέτες του να φωνάξουν τους καλεσμένους στον γάμο, αυτοί όμως δεν θέλησαν να πάνε. Ξαναέστειλε άλλους υπηρέτες, λέγοντας:

-Πέστε στους καλεσμένους, να εδώ, έχω ετοιμάσει το φαγητό μου. Οι ταύροι μου και τα καλοθρεμμένα ζώα θανατώθηκαν, και όλα είναι έτοιμα, ελάτε στους γάμους.

Όμως εκείνοι, χωρίς να δώσουν σημασία, έφυγαν ο ένας στα χωράφια του και οι άλλοι για τα μαγαζιά τους. Και άλλοι πιάνοντας τους υπηρέτες, τους πρόσβαλαν και τους θανάτωσαν. Ακούγοντας τα ο Βασιλιάς, θύμωσε και στέλνοντας τις στρατιές του, κατέστρεψε εκείνους τους δολοφόνους και έκαψε την πόλη τους. Και τότε είπε στους υπηρέτες του:

-Οι γάμοι στ’ αλήθεια είναι έτοιμοι, όμως αυτοί που είχαν προσκαλεστεί δεν ήταν άξιοι της πρόσκλησης. Πηγαίνετε λοιπόν στις εξόδους των δρόμων και καλέστε στους γάμους όσους βρείτε.

Και βγήκαν οι υπηρέτες στους δρόμους, μάζεψαν όσους βρήκαν, καλούς και κακούς μαζί· και οι γάμοι είχαν πολλούς καλεσμένους. Και μπήκε ο Βασιλιάς να δει τους καλεσμένους του, και είδε εκεί έναν άνθρωπο ο οποίος δεν ήταν κατάλληλα ντυμένος για τον γάμο. Και του είπε:

-Φίλε, πώς μπήκες εδώ χωρίς το ντύσιμο του γάμου;

Αυτός όμως έμεινε βουβός. Τότε ο Βασιλιάς είπε στους υπηρέτες:

-Δέστε τον χειροπόδαρα και πετάξτε τον έξω στο σκοτάδι, εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών. Γιατί πολλοί είναι οι καλεσμένοι και λίγοι οι εκλεκτοί».

Είναι σαφές και φανερό ότι εκείνος ο καλεσμένος που δεν ήταν κατάλληλα ντυμένος με το Κοστούμι των Γάμων της Ψυχής δεν μπορούσε γνήσια να πάρει το χαρακτηρισμό Άνθρωπος, αποδίδεται όμως αυτός ο όρος απλώς από αγάπη και σεβασμό στους ομοίους μας.

Χοντροκομμένη θα είχε καταλήξει η παραβολή, εάν είχε πει ότι εκεί υπήρχε ένα ζώο που δεν ήταν ντυμένο για γάμο.

Προφανώς κανένα ζώο -συμπεριλαμβανομένου και του σκεπτόμενου κτήνους- δεν βρίσκεται ποτέ ντυμένο με την Φορεσιά του Γάμου της Ψυχής.

Ας γυρίσουμε όμως στην προσωπική μου περίπτωση για να πλησιάσουμε λίγο ακόμα τον σκοπό αυτού του κεφαλαίου.

Στο όνομα της αλήθειας πρέπει να πω με όλη την ειλικρίνειά μου ότι γεννήθηκα με τα τέσσερα σώματα: φυσικό, αστρικό, διανοητικό και αιτιατό.

Το να επισκευάζω την δύναμη της Φωτιάς σε κάθε σώμα, το να ανακεφαλαιώνω μυήσεις, ήταν πραγματικά απαραίτητο για μένα, επείγον, χωρίς αναβολή.

Μετά τις τέσσερις προηγούμενες μυήσεις έπρεπε να ξανακοιτάξω υπομονετικά την Πέμπτη Μύηση της Φωτιάς.

Στον ορισμό «ξανακοιτάξω» θέλω σε αυτές τις γραμμές να δώσω μια ουσιαστική, υπερβαίνουσα και υπερβατική σημασία.

Επειδή και σε προηγούμενες ζωές είχα περάσει από τις Κοσμικές Μυήσεις της Φωτιάς, το μόνο που χρειαζόμουν σήμερα ήταν να τις επισκευάσω.

Όταν ζήτησα από τον Λόγο του ηλιακού μας συστήματος του Όρς την άδεια για να μπω στα μυστήρια της Πέμπτης Μύησης της Φωτιάς, μου δόθηκε η εξής απάντηση: «Εσύ τώρα πια δεν χρειάζεσαι να ζητάς άδεια για να μπεις στην μύηση, έχεις κάθε δικαίωμα να το κάνεις».

Ο Ευλογημένος τότε εμπιστεύτηκε σε έναν ευγενή ειδικό του αιτιατού κόσμου την αποστολή να μου συμπαρίσταται και να με βοηθά.

Ο παραπάνω ειδικός έπρεπε να μου οδηγήσει έξυπνα την Ιερή Φωτιά από το νωτιαίο κανάλι του αιτιατού μου σώματος ή σώματος της Συνειδητής Βούλησης.

Η αφύπνιση του Πέμπτου Πύρινου Φιδιού των μαγικών μας δυνάμεων στο τσάκρα Μουλαντάρα, του κόκαλου του κόκκυγα, γιορτάστηκε στον Ναό με μια λαμπρή γιορτή.

Το ανέβασμα της Κουνταλίνι από σπόνδυλο σε σπόνδυλο και από τσάκρα σε τσάκρα κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης του αιτιατού μου σώματος, πραγματοποιήθηκε σιγά-σιγά σύμφωνα με τις αξίες της καρδιάς.

Οπωσδήποτε γεννήθηκα ξύπνιος και διαθέτω ασφαλώς αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Αντικειμενική Συνείδηση και Αντικειμενική Γνώση· μου ήταν πολύ εύκολο να φέρω τις αναμνήσεις του αιτιατού κόσμου στο φυσικό μου μυαλό.

Διευκρινίζω: Η σύγχρονη Επαναστατική Ψυχολογία της Νέας Εποχής του Υδροχόου χρησιμοποιεί τους ορισμούς αντικειμενικό και υποκειμενικό με την παρακάτω μορφή:

α) Αντικειμενικό: Πραγματικό, πνευματικό, αληθινό, θεϊκό κ.τ.λ.

β) Υποκειμενικό: Ασαφές, ασυνάρτητο, ανακριβές, παραισθησιακό, φανταστικό, παράλογο, γελοίο.

Στον κόσμο των φυσικών αιτίων κατάλαβα την ανάγκη να μάθω να υπακούω στον Πατέρα τόσο στην Γη όσο και στον Ουρανό.

Η είσοδος μου στο Ναό της Μουσικής των Σφαιρών σε αυτήν την κοσμική περιοχή, ασφαλώς ήταν μια από τις μεγαλύτερες ευτυχίες μου.

Στην είσοδο του Ναού αυτού, ο Φύλακας μου έδειξε έναν από τους μυστικούς χαιρετισμούς της Απόκρυφης Αδελφότητας. Το πρόσωπο εκείνου του Φύλακα έμοιαζε σαν μια αστραπή. Όταν ο Άνθρωπος αυτός ζούσε στον κόσμο αυτόν ονομαζόταν Μπετόβεν.

Στον αιτιατό κόσμο συνάντησα πολλούς μποντισάτβας οι οποίοι δούλευαν εντατικά για την ανθρωπότητα.

Αυτοί οι Αιτιατοί Άνθρωποι εξελίσσονται θαυμάσια, κάθε ένας κάτω από την διεύθυνση του Εσωτερικού Θεού του.

Μόνο ο Αιτιατός Άνθρωπος έχει κατορθώσει την οριστική αθανασία. Αυτή η τάξη όντων βρίσκεται πιο πέρα από το καλό και το κακό.

Το να βιώνεις το Δράμα του Κοσμικού Χριστού σε αυτές τις περιοχές, μετατρεπόμενος στο κεντρικό πρόσωπο όλου του θείου Δράματος, είναι ασφαλώς κάτι που ποτέ δεν θα μπορούσα να ξεχάσω.

Χρειαζόμαστε να εκλεπτυσθούμε, εξαγνιστούμε πράγματι, εάν στ’ αλήθεια ποθούμε να βιώσουμε σοβαρά τις τρομερές πραγματικότητες οι οποίες περιέχονται στον θεϊκό Χριστικό Συμβολισμό.

Χωρίς να χαλιναγωγήσω με κανένα τρόπο τους εσώτερους πόθους μου, ομολογώ ειλικρινά ότι στον κόσμο των φυσικών αιτίων βρέθηκα φορτωμένος με το βάρος του δικού μου σταυρού, μπροστά στα βέβηλα πλήθη, που θυμωμένα με πετροβολούσαν.

Πολύ σημαδιακό μου φάνηκε το πρόσωπο του Λατρευτού, τυπωμένο θαυματουργά στο άγιο μαντήλι της Βερόνικα. Δεν είναι περιττό να θυμίσω ότι οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν πολλές πέτρινες κεφαλές στεφανωμένες από αγκάθια. Αυτές οι προτομές ανήκουν στην Εποχή του Χαλκού.

Αυτό είναι φανερό ότι έρχεται να μας θυμίσει την Ρούνα αγκάθι για την οποία ήδη μιλάμε εκτεταμένα στο «Εσωτεριστικό Κείμενο της Ρουνικής Μαγείας».

Κάθε άνθρωπος ενημερωμένος στον Παγκόσμιο Γνωστικισμό, ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει αυτή η ρούνα.

Η βαθιά σημασία του θείου προσώπου με το κεφάλι στεφανωμένο με αγκάθια είναι: «Θέληση του Χριστού».

Με ιδιαίτερη θεϊκή σαφήνεια και διαφάνεια είδα εκστατικός να λάμπει το μαντήλι της Βερόνικα επάνω στον Ιερό Βωμό την νύχτα της Μύησης.

Το τελικό κοσμικό γεγονός επανήλθε αναπόφευκτα όταν το Πέμπτο Φίδι, αφού πέρασε από τον αδένα της επίφυσης και το μαγνητικό πεδίο της ρίζας της μύτης, έφθασε στον αντίστοιχό του μυστικό θάλαμο, στην ήσυχη καρδιά.

Τότε, λειτουργώντας με το Πραγματικό Εσωτερικό μου Είναι, ευτυχής, αισθάνθηκα να γυρίζω στην παραδεισιακή μου παιδική κατάσταση.

Αφού τελείωσε η τελική ιεροτελεστία, προσκύνησα τον Γκουρού μου τον Αδολφίτο, αναφωνώντας: Ευχαριστώ Σεβαστέ μου Δάσκαλε, σε σένα τα οφείλω όλα.

Ο Μαχάτμα ο Ευλογημένος, αφού σηκώθηκε απάντησε: «Μην με ευχαριστείς! Αυτό που θέλω να ξέρω είναι πώς θα συμπεριφερθείς τώρα στην ζωή».

«Τα γεγονότα μιλούν για μένα, Σεβαστέ μου Δάσκαλε, εσύ το βλέπεις». Αυτά ήταν τότε τα λόγια μου.

Αργότερα με επισκέφθηκε ένα μεγάλο στοιχειώδες Πνεύμα. Αναφέρομαι σε εκείνον τον Deiduso που προσωποποιεί την Σφίγγα της ερήμου της Αιγύπτου.

Εκείνο το Ον είχε τα πόδια του γεμάτα λάσπη. Κατάλαβα την βαθιά εσωτεριστική, απόκρυφη σημασία.

«Φέρνεις τα πόδια γεμάτα λάσπη» του είπα. Το μυστηριώδες πλάσμα έμεινε σιωπηλό. Αναντίρρητα μου έλειπε το νίψιμο των ποδιών. Όταν θέλησα να αποθέσω στα μαγουλά του το άγιο φιλί, με λεπτότητα με ξαναέφερε στην τάξη, λέγοντας: «Φίλησέ με με αγνότητα». Εγώ έτσι έκανα.

Αργότερα με επισκέφτηκε η Ίσις, της οποίας το πέπλο δεν έχει σηκώσει κανένας θνητός, η θεϊκή μου Μητέρα Κουνταλίνι. Εγώ την ρώτησα αμέσως για τα αποτελέσματα.

-Ω, Μητέρα μου! Έχω λοιπόν τα Πέντε Φίδια σηκωμένα;

-Ναι, γιε μου.

-Θέλω τώρα να με βοηθήσεις να σηκώσω το Έκτο και Έβδομο φίδι.

-Αυτά τα έχεις σηκωμένα.

Σε εκείνες τις στιγμές ανάβλυσε σε μένα η τέλεια ανάμνηση του εαυτού μου:

-Α! Εγώ είμαι ένας αρχαίος Δασκαλάκος· ήμουν πεσμένος, τώρα το θυμάμαι.

-Ναι, γιε μου, είσαι ένας Δάσκαλος.

-Ω, Ντέβι Κουνταλίνη! Εσύ είσαι η Λάκσμι, η Σύζυγος του Σίβα. Μητέρα Λατρευτή! Εσύ είσαι η Θεϊκή Μνηστή του Σίβα Παρθένα σεβαστή! Εσύ είσαι η υδατώδης Σαρασβάτι, η Συμβία του Μπραχάμα.

Ω, Αγαπητέ αναγνώστη! Άκουσε με: Αυτή ασφαλώς είναι το Αιώνιο Θηλυκό που αντιπροσωπεύεται από την Σελήνη και από το Νερό· η Μεγάλη Μητέρα από την οποία προέρχεται το μαγικό «Μ» και το περίφημο ιερογλυφικό του Υδροχόου.

Αναντίρρητα Εκείνη είναι επίσης η Παγκόσμια Μήτρα της Μεγάλης Αβύσσου, η Πρωτόγονη Αφροδίτη, η Μεγάλη Παρθένα Μητέρα που αναδύεται από τα κύματα της θάλασσας με τον Cupido-Έρωτα, που είναι ο γιος της.

Χωρίς καμιά αμφιβολία πρέπει να βεβαιώσουμε με ειλικρίνεια και χωρίς φραγμούς ότι Αυτή είναι η Ινδοστανική Prakriti και μεταφυσικά η Aditi και μέχρι η Mulaprakriti.

Ποτέ δεν θα μπορούσαμε να πατήσουμε το πέτρινο μονοπάτι που οδηγεί μέχρι την τελική απελευθέρωση χωρίς την βοήθεια της Θεϊκής Μητέρας Κουνταλίνι.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18

ΜΙΑ ΥΠΕΡΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

Συζητώντας στο δάσος του μυστηρίου, τρεις φίλοι που περιφερόμαστε, φτάσαμε σιγά-σιγά μπροστά στον ιερό λόφο.

Χωρίς τον παραμικρό φόβο γίναμε λοιπόν τότε μάρτυρες κάποιου γεγονότος ασυνήθιστου και παράξενου. Είναι απαραίτητο να το διηγηθώ για το καλό των αγαπητών μου αναγνωστών.

Ακηλίδωτη πέτρα χιλιόχρονη άνοιξε ξαφνικά στο πετρώδες έδαφος, σαν να είχε χωριστεί ακριβώς σε δύο όμοια κομμάτια, αφήνοντας μας άφωνους και έκπληκτους…

Πριν να έχει δοθεί αρκετός καιρός για να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε αυτό το πράγμα, χωρίς να σκεφθώ καθόλου, σαν τραβηγμένος από παράξενη δύναμη, πλησίασα την μυστηριώδη γρανιτένια πόρτα…

Χωρίς να εμποδιστώ από τίποτα, με θάρρος πέρασα το κατώφλι ενός Ναού. Στο εξωτερικό του, οι φίλοι μου, ήρεμοι κάθισαν μπροστά στην γιγαντιαία μάζα που έκλεινε μπροστά τους…

Οποιοδήποτε εξαιρετικό λεξιλόγιο θα κατέληγε ειλικρινά ανεπαρκές, αν προσπαθούσαμε να περιγράψουμε λεπτομερώς όλο το μεγαλείο εκείνου του υπόγειου Αγιαστηρίου…

Χωρίς πολυλογία κανενός είδους, προτιμώ να μιλήσω πάνω σε αυτό χονδρικά, όμως ειλικρινά περιοριζόμενος να διηγηθώ αυτό που συνέβη.

Έχοντας εμψυχωθεί από την Ζωντανή Φλόγα του Πνεύματος προχώρησα από ένα στενό διάδρομο μέχρι να φτάσω σ’ ένα μικρό σαλόνι…

Εκείνο το εξωτικό μέρος έμοιαζε περισσότερο με γραφείο δικηγόρου…

Εμπρός στο γραφείο βρήκα καθισμένο έναν Άρχοντα του Πεπρωμένου· δυσανάγνωστη προσωπικότητα· ερμητικός Δικαστής του Κάρμα· μυστικιστής ντυμένος με την κομψότητα ενός σύγχρονου ιππότη…

Πόσο σοφός ήταν εκείνος ο δικηγόρος-μάντης! Ύψιστος προγνώστης! Αλάθητος! Και τρομερά θεϊκός. Με βαθειά ευλάβεια πλησίασα μέχρι το γραφείο του· η Ιερή Φωτιά έλαμψε στο πρόσωπο του. Αμέσως αισθάνθηκα σε άμεση μορφή την βαθειά σημασία του.

-Ευχαριστώ Σεβαστέ Δάσκαλε! είπα με απέραντη ταπεινότητα…

Ο αυστηρός Ιεροφάντης, με τόνο σιβυλλικό, πήρε την παραβολή του και είπε:

-Ο τάδε -αναφερόμενος στον ένα από τους δύο φίλους μου που με περίμεναν απ’ έξω- είναι ο τύπος του κουρελή· θα ζει πάντα στην μιζέρια. Ο δείνα -αναφερόμενος στον άλλο φίλο μου- είναι ο τύπος του Σαμούρο.

-Πώς; Σαμούρο;»

-Επαναλαμβάνω: Σαμούρο (Φίλος αγωνιστής και πνευματικός σαν τους προοδευτικούς Βουδιστές Σαμουράι της Αυτοκρατορίας του Ανατέλλοντος Ήλιου).

Τέλος, απευθυνόμενος στο ασήμαντο άτομο μου που δεν έχει καμιά αξία, είπε: «Εσύ είσαι ο τύπος του αξιωματικού γιατί θα έχεις να παρασύρεις πλήθη, να σχηματίσεις τον Στρατό της Παγκόσμιας Σωτηρίας, να αρχίσεις την νέα Εποχή του Υδροχόου».

Κατόπιν συνέχισε έτσι: «Η συγκεκριμένη αποστολή σου είναι να δημιουργήσεις ανθρώπους, να διδάξεις στον κόσμο πώς να κατασκευάζει τα σώματα αστρικό, διανοητικό και αιτιατό για να μπορέσουν να ενσαρκώσουν την Ανθρώπινη Ψυχή τους».

Μετά σηκώθηκε από το γραφείο του με την προφανή πρόθεση να ψάξει στην βιβλιοθήκη του να βρει ένα από τα έργα μου, και μόλις το πήρε στα χέρια του, μεθυσμένος από έκσταση αναφώνησε: «Το βιβλίο που σε καλή ώρα έστειλες με το ταχυδρομείο στον τάδε, άρεσε πολύ».

Εκείνο που συνέβη μετά είναι εύκολο να το συμπεράνουμε. Με άπειρη ευλάβεια και μεγάλη ταπεινότητα, χωρίς στολίδια κανενός είδους, μακριά από μάταιη κενοδοξία, αποχαιρέτησα τον Αξιοσέβαστο και έφυγα από τον Ναό.

Το να ανατρέξουμε σήμερα, να στοχαζόμαστε, να διαλογιζόμαστε σοβαρά πάνω στο ουσιαστικό ζήτημα του διηγήματος αυτού, είναι επείγον και απαραίτητο.

Εξαιρώντας από το λεξιλόγιο μας κάθε κουβέντα κακογουστιάς, δίνουμε έμφαση στο παρακάτω αξίωμα: «Είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε τον Άνθρωπο μέσα μας εδώ και τώρα».

Επειδή βρίσκομαι διδάσκοντας στον κόσμο την Διδασκαλία, προφανώς είμαι ένας δημιουργός Ανθρώπων.

Υπάρχει αναγκαιότητα να δημιουργήσουμε μέσα μας την προϋπόθεση για τον Άνθρωπο. Δεν είναι περιττό να θυμίσουμε ότι οι καιροί του τέλους ήδη έχουν φτάσει.

Πολλά έχουν ειπωθεί σήμερα στην απόκρυφη λογοτεχνία για τα δύο μονοπάτια. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στους δύο δρόμους, τον ελικοειδή και τον ευθύ.

Αναμφίβολα οι δύο δρόμοι ανοίγουν μεγαλοπρεπώς μόνο εμπρός στον αυθεντικό Άνθρωπο. Ποτέ μπροστά στο διανοητικό ζώο.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω τις τελευταίες στιγμές της Πέμπτης Μύησης της Φωτιάς. Μετά από όλες αυτές τις ανακεφαλαιωτικές διαδικασίες, αναγκάστηκα να αντιμετωπίσω θαρραλέα ένα Νιρβανικό Φύλακα τρομερά θεϊκό.

Ο καλότυχος Κύριος της Τελειότητας δείχνοντας μου την ελικοειδή Νιρβανική οδό, είπε:

-Αυτή είναι μια καλή δουλειά.

Μετά δείχνοντας μου την ίσια οδό φώναξε με δυνατή φωνή σαν να βρυχάται λιοντάρι:

-Αυτή είναι μια δουλειά ανώτερη.

Αργότερα τον είδα να προχωρεί προς εμένα με το τρομακτικά επιτακτικό ύψος των μεγάλων μεγαλειοτήτων. Αυτός με ρώτησε κι εγώ του απάντησα, κάνοντας τον εξής διάλογο:

-Από ποιον από αυτούς τους δύο δρόμους θα συνεχίσεις τώρα;

-Αφήστε με να το σκεφτώ.

-Μην το σκέφτεσαι, πες το αμέσως, αποφάσισε το.

-Θα πάω από τον ευθύ δρόμο που οδηγεί μέχρι το Απόλυτοι

-Μα τι λες, δεν έχεις πάρει είδηση ότι αυτός ο δρόμος είναι πάρα πολυ οδυνηρός;

-Επαναλαμβάνω: Εγώ πάω για το Απόλυτοι

-Πώς σκέφτεσαι να μπεις από αυτόν το δρόμο; Δεν θέλεις να καταλάβεις ότι θα υποφέρεις; Τι σου συμβαίνει κύριε;

-Εγώ πάω για το Απόλυτο.

-Καλά, σε προειδοποίησα!

Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Φύλακα και μετά αποσύρθηκε επίσημα.

Άλλο βράδυ ήμουν έξω από τα υπερευαίσθητα σώματα μου, σε πλήρη εξάσκηση των δραστηριοτήτων μου σαν Άτμαν ή Άνθρωπος-Πνεύμα…

Στον πλήρη Νιρβάνα, μοναχικός βρισκόμουν επάνω στην όμορφη ταράτσα της κατοικίας των ευτυχιών στην γωνιά της Αγάπης…

Είδα αιωρούμενος στο ιερό διάστημα, τους κατοίκους αυτής της περιοχής να αυξάνουν σε αριθμό…

Ευτυχισμένες πήραν θέση στον κήπο τον γεμάτο από αρωματισμένα λουλούδια. Η θεϊκή Αλγοριθμία, η ύψιστη Έστρο, η Νούμεν η αξέχαστη…

Άτμαν-Μπούδι-Μάνας, η Τριμούρτι της Τελειότητας.

Τις στιγμές που γράφω αυτές τις γραμμές μου έρχεται να επαναλάβω εκείνον τον στίχο του βιβλίου «Ό Απόκρυφος Οίκος» που λέει επί λέξει:

«Εγώ είμαι ο ιερός κροκόδειλος Σεμπέκ.

Είμαι η φλόγα από τρία φυτίλια, και τα φυτίλια μου είναι αθάνατα.

Εγώ μπαίνω στην περιοχή του Σεκέμ,

Εγώ μπαίνω στην περιοχή των φλογών

που έχουν κατατροπώσει τους αντίπαλους μου».

Ένα ξαφνικό πύρινο πλάσμα πήρε το λόγο στο όνομα της Ιερής Αδελφότητας και είπε:

-Αδελφέ μου, γιατί πηγαίνεις από αυτόν τον δρόμο τον τόσο σκληρό; Εδώ στο Νιρβάνα είμαστε ευτυχείς. Μείνε εδώ μαζί μας!

Η απάντηση μου γεμάτη από μεγάλη ενέργεια ήταν η ακόλουθη:

-Δεν το κατάφεραν τα διανοητικά ζώα με τους πειρασμούς τους, και πολύ λιγότερο εσείς οι θεοί. Εγώ πάω για το Απόλυτοι

Οι Άφατοι σώπασαν και εγώ αποσύρθηκα βιαστικά από εκείνη την κατοικία.

Η Φωνή της Σιωπής έχει πει: «Ο Μποντισάτβα που παραιτείται από το Νιρβάνα, από αγάπη προς την ανθρωπότητα, είναι τρεις φορές αξιότιμος και μετά από πολλές Νιρβάνες κερδισμένες και χαμένες για αυτόν τον λόγο, κερδίζει το δικαίωμα να μπει σε κόσμο υπερνιρβανικής ευτυχίας…».

Ο Νιρβάνα έχει κύκλους δραστηριότητας και κύκλους βαθειάς ανάπαυσης. Από αυτήν την εποχή του 20ου αιώνα βρίσκεται σε περίοδο δράσης.

Οι Νιρβάνις που μετενσαρκώθηκαν στην διάρκεια των πρώτων φυλών, μόνο τώρα έχουν ξανα-μετενσαρκωθεί. Μόλις περάσει αυτή η εποχή, θα βυθιστούν μέσα στην άπειρη μακαριότητα μέχρι το μελλοντικό Μαχαμβαντάρα.

Το μονοπάτι του μακρινού και πικρού καθήκοντος είναι διαφορετικό, σημαίνει απόλυτη απάρνηση. Όμως, μας οδηγεί κατ’ ευθείαν στο Απόλυτο.

Οποιαδήποτε νύχτα από αυτές τις τόσες, ενώ βρισκόμουνα ευτυχής σε κατάσταση Σαμάντι, είδα να λάμπει με πορφυρές ανταύγειες ο πλανήτης Άρης…

Οι δονήσεις ήταν σαφώς τηλεπαθητικού χαρακτήρα. Αισθάνθηκα στην ήσυχη καρδιά μου, πως με φώναζαν επειγόντως από τον κεντρικό πυρήνα εκείνης της πλανητικής μάζας. Αυτές οι αναλαμπές ήταν πολύ χαρακτηριστικές…

Γρήγορα μεταφέρθηκα ντυμένος με το Ηλιακό Σώμα μέχρι τα ζωντανά σωθικά εκείνου του κόσμου…

Ντυμένος με την στολή, του ουράνιου στρατού, λάμποντας με περίμενε ο Σαμαέλ, η ίδια η ιδιαίτερη μου Μονάδα, η ατομική, το Πραγματικό μου εσώτερο Είναι, ο θεϊκός Κυβερνήτης εκείνου του πλανήτη.

Γονάτισα ευλαβικά εμπρός στον Παντογνώστη, τον φωτισμένο Κύριο εκείνου του τόπου και παίρνοντας το λόγο είπα:

-Εδώ είμαι Πατέρα μου! Γιατί μ’ έχεις καλέσει;

-Εσύ γιε μου, με ξεχνάς!

-Όχι Πατέρα μου, δεν σε ξεχνώ!

-Ναι γιε μου, εάν σου παραδώσουν την φύλαξη της εισόδου του Σύμπαντος, θα με ξεχάσεις!

-Ω, Πατέρα μου, εγώ ήρθα για να φιλήσω το χέρι σου και να πάρω την ευλογία σου!

Ο Πολυεύσπλαχνος με ευλόγησε και εγώ γονατισμένος του φίλησα το δεξί χέρι. Στο βάθος του πλανητικού Ναού φαινόταν ένα κρεβάτι του πόνου…

Αργότερα μπήκα σε βαθείς στοχασμούς: Γιατί διάλεξα εγώ ο ίδιος τον δρόμο; Γιατί ξέχασα τον Πατέρα μου εμπρός στην τρομερή παρουσία του Φύλακα των Δρόμων

Ο Ιησούς, ο Μεγάλος Γνωστικός Ιερέας, στο όρος των Ελαίων,

μας έδωσε ένα μεγάλο μάθημα όταν αναφώνησε:

«Πατέρα μου, πάρε από μένα τούτο το ποτήρι, όμως ας μη γίνει το θέλημά μου, αλλά το θέλημά σου».

Δέκα οχτώ χρόνια μετά: Βροντώντας και αστράφτοντας, έσκισα τα ρούχα μου διαμαρτυρόμενος από τον τόσο μεγάλο πόνο. Αχ! Αχ! Αχ!

Μια παρθένα από το Νιρβάνα μου απάντησε: « Έτσι είναι ο δρόμος που εσύ ο ίδιος διάλεξες. Για μας τους κατοίκους του Νιρβάνα οι θρίαμβοι είναι μικρότεροι και γι’ αυτό είναι φανερό ότι υποφέρουμε λιγότερο. Όμως αφού οι θρίαμβοί σου είναι μεγαλύτεροι, οι πόνοι σου θα είναι επίσης πιο έντονοι».

Όταν θέλησα να ξεκουραστώ λίγο, οι Πράκτορες του Κάρμα μου έκαναν παρατήρηση λέγοντας μου: «Τι σας συμβαίνει, κύριε; θα προχωρήσετε; Κυκλοφορείτε φίλε! Κυκλοφορείτε! Κυκλοφορείτε!»

Υπομονετικά συνέχισα την πορεία μου στο πετρώδες μονοπάτι που οδηγεί στην τελική Απελευθέρωση.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19

ΚΑΤΑΔΙΩΞΕΙΣ

Στα τροπικά ποταμάκια της Σιέρα Νεβάδα, στις άκρες του Μακουρίμπα ή Καραϊβικής θάλασσας, εγώ είχα να ανακεφαλαιώσω με υπομονή τις διάφορες εσωτεριστικές μυητικές διαδικασίες της Τρίτης, Τέταρτης και Πέμπτης Μυήσεων της Φωτιάς.

Εκεί ζούσα προσηλωμένος με μια ομάδα πολύ εκλεκτή γνωστικών μαθητών, μακριά από την φασαρία, την ψεύτικη σοφία και την υποκρισία της κούφιας κουλτούρας.

Ακέραιοι και άψογοι γνωστικοί ασκητές, ευχαριστημένοι, μου είχαν φτιάξει από ξύλα εκείνων των δασών μια απλή κατοικία…

Θέλω να ανακαλέσω σήμερα για μια στιγμή όλους αυτούς τους εξέχοντες άντρες, μερικοί από τους οποίους αυτή την στιγμή εξέχουν σαν αξιοσημείωτοι διεθνείς απόστολοι…

Από αυτήν την αρχαία μου πόλη του Μεξικού σας χαιρετώ, εξαίρετοι Κύριοι από την Νοτιαμερικάνικη Σιέρρα Νεβάδα!…

Θέλω να περιλάβω επίσης σε αυτούς τους χαιρετισμούς μου τις γυναίκες τους, τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους…

Πόσο ευτυχισμένος ζούσα σ’ εκείνο το αξέχαστο καταφύγιο του πυκνού δάσους, μακριά από την φασαρία της πολυκοσμίας…

Τότε επέστρεψα στους στοιχειώδεις παραδείσους της Φύσης και τους Πρίγκιπες της φωτιάς, του αέρα, των νερών και της αρωματισμένης γης, οι οποίοι μου παράδωσαν τα μυστικά τους…

Μια οποιαδήποτε μέρα, δεν πειράζει ποια, μερικοί από αυτούς τους ασκητές του Παγκόσμιου Γνωστικισμού χτύπησαν την πόρτα της κατοικίας μου, για να με παρακαλέσουν να σβήσω την φωτιά. Το αδιάκοπο τρίξιμο του πύρινου στοιχείου, προχωρούσε τρομερό μέσα από την πυκνή βλάστηση, κατακαίγοντας ό,τι εύρισκε στον δρόμο του…

Τρομακτικό καψάλισμα απειλούσε να κάψει καλλιέργειες και καλύβες. Μάταια έκαναν αυλάκια, χαντάκια, με σκοπό να ανακόψουν την θριαμβευτική πορεία της φωτιάς. Το πύρινο στοιχείο προσπερνούσε όλα τα χαντάκια και τις τάφρους, απειλώντας χωρίς οίκτο όλα τα γύρω περιβάλλοντα και τα περιφερειακά του τόπου, όπως και τα πιο πέρα…

Φυσικά εγώ ποτέ δεν ήμουνα πυροσβέστης ούτε «κοπροφάγος», όπως αποκαλούν χαϊδευτικά αυτούς τους ηρωικούς δημόσιους υπηρέτες…

Όμως, ομολογώ ειλικρινά και χωρίς περιστροφές ότι σε εκείνες τις στιγμές η τύχη όλων αυτών των γνωστικών αδελφών βρισκόταν στα χέρια μου. Τι να κάνω;

Ποθούσα να τους υπηρετώ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και αυτή ήταν χωρίς καμιά αμφιβολία, μία από τις καλύτερες ευκαιρίες…

Ανόητο και μέχρι αχάριστο θα είχε γίνει το να αρνηθώ τόσο επείγουσα βοήθεια. Όχι μόνο πληρώνουμε Κάρμα από το κακό που κάνουμε αλλά και από το καλό που δεν κάνουμε όταν μπορούμε να το κάνουμε.

Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να ενεργήσω μαγικά. Προχωρώντας με τα πόδια μέχρι το σημείο της τιτάνιας καταστροφής, κάθισα πολύ κοντά εκεί και μετά συγκεντρώθηκα στον Εσώτερο…

Προσευχόμενος μυστικά παρακάλεσα τον ίδιο, να επικαλέσου τον Αγνή, τον παντοδύναμο και εξαίρετο θεό της Φωτιάς…

Ο Εσώτερος άκουσε την επίκληση μου και αναφώνησε με δυνατή φωνή, σαν λιοντάρι που βρυχάται, καλώντας τον Αγνή και επτά βροντές επανέλαβαν την φωνή του…

Γρήγορα βρέθηκε στο πλάι μου ο λαμπρός Κύριος της Φωτιάς, ο υπέρλαμπρος Γιος της Φλόγας, ο Πολυεύσπλαχνος..

Τον αισθάνθηκα σε όλη την παρουσία του Είναι μου και τον παρακάλεσα στο όνομα της Παγκόσμιας Ευσπλαχνίας να σβήσει εκείνη την φωτιά…

Προφανώς, ο Ευλογημένος Κύριος της Τελειότητας θεώρησε δίκαιο και τέλειο το αίτημα μου…

Με ανεξήγητο τρόπο ξεπρόβαλε μέσα από το μπλε μυστήριο του βαθιού δάσους μία απαλή αρωματική αύρα που άλλαξε τελείως την κατεύθυνση των πύρινων γλωσσών και τότε εξαφανίστηκε τελείως η πυρκαγιά…

Μία άλλη μέρα, συζητώντας με τους γνωστικούς ασκητές, σε ένα πολύ όμορφο ξέφωτο του πυκνού δάσους, πολύ κοντά στις καλύβες, βρεθήκαμε ξαφνικά κάτω από την απειλή μιας χειμαρρώδους βροχής…

Γεμάτος πόθο συγκεντρώθηκα στον Εσώτερο, προσευχόμενος έντονα και παρακαλώντας να επικαλέσου τον Παράλυτα, το Στοιχειώδες Πνεύμα των ανήσυχων σίφων του αέρα.

Ολύμπιο πρόστρεξε εκείνο το Ντέβα με τον φανερό σκοπό να με βοηθήσει. Εγώ επωφελήθηκα από την καταπληκτική ευκαιρία που μου προσφερόταν και τον παρακάλεσα να απομακρύνει από εκείνο το μέρος τα θυελλώδη σύννεφα…

Αναμφίβολα, αυτά τα τελευταία άνοιξαν επάνω από τα κεφάλια μας σε μορφή κύκλου και μετά έφυγαν εμπρός στους έκπληκτους εκείνους μυστικιστές, εκείνης της γωνιάς της αγάπης…

Εκείνον τον καιρό οι γνωστικοί αδελφοί πήγαιναν κάθε βδομάδα στις αμμώδεις παραλίες της φουρτουνιασμένης εκείνης θάλασσας…

Η Λιτελάντες ανέθετε σε εκείνους τους ειλικρινείς ασκητές να μας φέρνουν ψάρια και μέχρι χορταρικά και φρούτα, που στην Σιέρρα Νεβάδα δεν ήταν δυνατόν να καλλιεργηθούν, γεγονός που οφειλόταν στην ακόρεστη πείνα των μυρμηγκιών…

Αυτά τα πλάσματα που βρίσκονται σε καθοδική εξέλιξη, κατατρώγουν ακατάπαυστα λουλούδια, φρούτα και λαχανικά και ασφαλώς τίποτα δεν μπορούσε να τα συγκρατήσει. Έτσι είναι ο «νόμος της ζούγκλας» αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι Θεοί και οι Άνθρωποι. Οι νυχτερινές επιδρομές των μυρμηγκιών λαμπίτσας είναι βέβαια τρομερές…

Τα δηλητηριώδη φίδια, όπως το τρομερό Τάλε Χ και τα άλλα, γνωστά από αρχαιοτάτων χρόνων με τα κλασσικά ονόματα κροταλίας, κοράλλι, οχιά, τριγύριζαν και πολλαπλασιάζονταν παντού, εδώ, εκεί και παραπέρα…

Ακόμα θυμάμαι έναν γέρο πρακτικό γιατρό των βουνών, που τον έλεγαν Χουάν. Αυτός ο άνδρας έμενε με την γυναίκα του στο πιο πυκνό μέρος του δάσους…

Σαν καλός Σαμαρείτης της Παλαιάς Διαθήκης, εκείνος ο άνθρωπος με τα πολύτιμα βάλσαμά του γιάτρευε τους ταπεινούς βουνίσιους από τα δαγκώματα των φιδιών…

Δυστυχώς, εκείνος ο κύριος μισούσε τα φίδια και αμείλικτος και εκδικητικός τα σκότωνε νωρίς διάκριση.

-Φίλε Χουάν -του είπα μια μέρα- βρίσκεστε σε πόλεμο με τα φίδια και αυτά ετοιμάζονται να υπερασπιστούν. Για να δούμε ποιος θα κερδίσει την μάχη…

-Εγώ μισώ τα φίδια.

-Θα ήταν καλύτερα να τα αγαπούσατε. Να θυμάστε ότι τα φίδια είναι διορατικά, στην αστρική αύρα αυτών των πλασμάτων λάμπει ο θαυματουργός Ζωδιακός και ξέρουν από απ’ ευθείας πείρα, ποιος τα αγαπά στ’ αλήθεια και ποιος τα μισεί…

-Εγώ δεν μπορώ να τα αγαπήσω… Αισθάνομαι να μου αποσυντίθεται το σώμα όταν τα βλέπω… Φίδι που διασχίζει το δρόμο μου το σκοτώνω…

-Αχ, καλέ μου γέροντα! Δώδεκα φίδια σας έχουν δαγκώσει, και όταν σας δαγκώσει το δέκατο τρίτο θα πεθάνετε.

Λίγο αργότερα, κοντά στην μοναχική του καλύβα, τον γέρο τον δάγκωσε ένα τρομερό φίδι που κουλουριασμένο τρεις γύρους και μισό και κρυμμένο, τον περίμενε…

Η προφητεία μου βγήκε αληθινή: ο γέρος πρακτικός πέθανε με το Αρκάνο δέκα τρία της Καββάλα, κανένας από τους φίλους του δεν μπόρεσε να συναντήσει το δηλητηριώδες φίδι…

Ο γέρο γιατρός είχε πάντα μέσα στο ταγάρι του μερικά θαυματουργά φυτά. Να θυμηθούμε τις πέντε καπετάνισσες:

Καπετάνισσα Σολαμπάστα.

Καπετάνισσα Τζενεράλα.

Καπετάνισσα Σιλβαντόρα

Καπετάνισσα Πουγιαντόρα

Καπετάνισσα Λέγκουα ντε Βενάντο

Θαυματουργά χορτάρια που δεν είναι καταχωρημένα στην Βοτανική και είναι γνωστά μόνο στην Σιέρρα Νεβάδα κοντά στα αφρισμένα νερά του Μακουρίμπα. Εξαίρετα φυτά με τα οποία ο γέρο-θεραπευτής του μοναχικού δάσους γιάτρευε τα θύματα των φιδιών.

Δεν χωρά αμφιβολία ότι ο γέρος τα χρησιμοποιούσε θεραπευτικά με πολύ σοφό τρόπο, δίνοντας τα από το στόμα σαν τσάι ή για χρήση εξωτερική, πλένοντας τις πληγές ή την πληγή με το βράσιμο αυτών των χόρτων.

Οι γνωστικοί ερημίτες της Σιέρρα Νεβάδα ποτέ δεν σκότωναν τα επικίνδυνα φίδια. Είχαν μάθει να τα αγαπούν ειλικρινά…

Σαν συνέπεια από αυτήν την συμπεριφορά, κέρδισαν την εμπιστοσύνη αυτών των τρομερών ερπετών. Τώρα αυτά τα δηλητηριώδη φίδια έχουν μετατραπεί σε φρουρούς του Ναού.

Όταν αυτοί οι αναχωρητές των βουνών ήθελαν να απομακρύνουν τα φίδια, τραγουδούσαν γεμάτοι πίστη τα ακόλουθα μάντραμς: Οσί… Οσόα… Ασί.

Κάθε φορά που αυτοί οι ερημίτες ποθούσαν στ’ αλήθεια να γοητεύσουν μαγικά τα τρομερά φίδια, συλλάβιζαν τα μυστηριώδη λόγια: Οσί… Οσόα… Ασί.

Ποτέ κανένας μυστικιστής του βουνού εκείνου, δεν αφαίρεσε την ζωή κάποιου φιδιού! Αυτοί οι ασκητές έμαθαν να σέβονται κάθε ύπαρξη… όμως υπάρχουν και ορισμένες εξαιρέσεις· αυτή είναι η περίπτωση του πολύτιμου φιδιού Κροταλίας…

ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Στο όνομα της αλήθειας θέλω να τοποθετήσω σε αυτό το βιβλίο την ακόλουθη αναφορά: Ήδη έχει ανακαλυφθεί το αλάθητο φάρμακο για τον τρομερό Καρκίνο και αυτό βρίσκεται στο Φίδι.

Συνταγή σωτηρίας: θυσιάστε το παραπάνω ζώο· βγάλτε του τα κρόταλα και το κεφάλι (αυτά τα μέρη είναι άχρηστα). Αλέστε το κρέας που χρησιμεύει μέχρι να το ελαττώσετε σε λεπτή σκόνη. Κλείστε αυτή την ουσία μέσα σε κάψουλες άδειες, που μπορούν να βρεθούν σε οποιοδήποτε φαρμακείο.

Δόση: Να παίρνετε μία κάψουλα κάθε ώρα.

Παρατήρηση: Να συνεχίσετε την θεραπεία μέχρι να γίνετε εντελώς καλά.

Προειδοποίηση: Ο άρρωστος πρέπει να σταματήσει ριζικά κάθε άλλο φάρμακο και να περιοριστεί στην θεραπεία με το φίδι.

ΓΕΡΑΚΙΑ

Αναβλύζουν στο νου μου αυτές τις στιγμές εξοχικές αναμνήσεις, θύμησες από βουνά, αναπολήσεις αγριότητας…

Πόσο υπέφεραν εκείνοι οι ασκητές με τα σκληρά αρπακτικά πουλιά!… Τα πονηρά γεράκια εφορμούσαν στα κοτέτσια, παίρνοντας με τις αρπαγές τους κοτόπουλα και κότες…

Εγώ είδα πολλές φορές αυτά τα αιμοβόρα αρπαχτικά επάνω στα κλαδιά των γύρω δέντρων, να παραμονεύουν τα αθώα θύματά τους.

Το να καταπίνεις και να σε καταπίνουν είναι ο Νόμος του Αιώνιου Κοινού Κοσμικού Τρωγο-Αυτοεγωκρατικού (αμοιβαία τροφή για όλους τους οργανισμούς).

Αναντίρρητα τέτοια αμοιβαιότητα, αντιστοιχία, προέρχεται εσώτερα από το απανταχού ενεργό στοιχείο Οκιντανόχ.

ΚΑΤΑΔΙΩΞΕΙΣ

Πόσο ευτυχείς ζούσαμε στις καλύβες μας του μοναχικού δάσους! Δυστυχώς ήρθαν καινούργιες καταδιώξεις…

Βέβηλοι άνθρωποι από τα γειτονικά χωριουδάκια βάλθηκαν, πολύ κακώς, να διαδίδουν εναντίον μας διάφορες συκοφαντίες δυσφημιστικές…

Το κουτσομπολιό των γυναικών, τα ψέματα των ανδρών, το σούσουρο, οι ψίθυροι, και το πες-πες, έδωσε γιγαντιαίες διαστάσεις στο θέμα και ξέσπασε η καταιγίδα…

Αναντίρρητα εγώ μετατράπηκα στο κεντρικό πρόσωπο του δράματος, εναντίον μου δε στράφηκε όλη μπόρα, όλη η φωτιά…

Αυτή η κατάσταση πραγμάτων όλο και χειροτέρευε, κάθε μέρα από το κακό στο χειρότερο και τελικά βρέθηκε ο ψιθυριστής, ο ρουφιάνος, ο καταδότης…

Αναστατωμένη η αστυνομία με έψαχνε παντού με αυστηρές διαταγές να μου εφαρμόσει το νόμο της φυγής…

Ασφαλώς δεν ήμουν εγώ γι’ αυτούς τους φτωχούς χωροφύλακες ένας απλός κλεφτοκοτάς ή σαματατζής του χωριού στο στυλ του Παύλου της Ταρσού, αλλά κάτι χειρότερο: Ένας μαγγανιστής της Κόλασης που δραπέτευσε από μυστηριώδεις ακουελάρες, ένας πονηρός κακός οιωνός, ένα τέρας που ήταν απαραίτητο να φυλακιστεί ή να θανατωθεί…

Ένα βράδυ με αστροφεγγιά, ενώ βρισκόμουν σε κατάσταση έκστασης, με επισκέφθηκε ένας Μαχάτμα, ο οποίος παίρνοντας τον λόγο είπε:

-Έρχονται να σε βρουν πολλοί άνθρωποι οπλισμένοι· πρέπει να φύγεις από άλλον δρόμο.

Δεν είναι περιττό να τονίσω, με μεγάλη έμφαση, ότι εγώ πάντα ξέρω να υπακούω στις διαταγές της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας…

Επωφελούμενος την νυχτερινή σιωπή, κατέβηκα από το βουνό από έναν απότομο και δύσκολο δρόμο. Στο Επίπεδο -όπως λένε οι γνωστικοί ερημίτες τα παράλια μέρη- μακριά από την Σιέρρα με πήρε ο Σεβαστός Δάσκαλος Γκάργκα Κουιτσίνες. Μας μετέφερε με το αυτοκίνητο του μέχρι μία ωραία πόλη.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 20

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ

Αποκλείοντας από τον νου μου όλη την περιττολογία, χωρίς καμία διάθεση αυτοπροβολής, με ταπεινότητα, εξομολογούμαι ειλικρινά και χωρίς περιστροφές ότι μετά από το ανέβασμα μου από τα πέντε σκαλοπάτια των Πύρινων Μυήσεων, έγινε επείγουσα για μένα η ανάπτυξη του Φωτός με τους Οκτώ Βαθμούς της Μύησης της Αφροδίτης (Βενούστα).

Το να εργάζεσαι στο Αναμμένο Καμίνι του Ηφαίστου (το Σεξ) καταλήγει να είναι κάτι χωρίς αναβολή, όταν στ’ αλήθεια επιθυμείς το πλήρες ξύπνημα του Πρώτου Φιδιού του Φωτός.

Είναι γραμμένο με χρυσές λέξεις στο Βιβλίο όλων των Λάμψεων, το ακόλουθο: «Η Κουνταλίνι αναπτύσσεται, επαναστατεί και ανεβαίνει μέσα από την θαυμάσια αύρα του Μαχατσόαν».

Αναντίρρητα πρώτα εργαζόμαστε με την Φωτιά και κατόπιν με το Φως. Ποτέ δεν πρέπει να μπερδεύουμε τα Φίδια της Φωτιάς με τα Φίδια του Φωτός…

Το εξαιρετικό ανέβασμα του Πρώτου Φιδιού του Φωτός προς τα μέσα και προς τα επάνω, κατά μήκος του νωτιαίου καναλιού του φυσικού σώματος, μου επέτρεψε να γνωρίσω τα μυστικά της αβύσσου.

Η βάση αυτού του μυστικού βρίσκεται στον Νόμο της Πτώσης έτσι όπως διατυπώθηκε από τον Άγιο Βενόμα. Και να η διατύπωση που ο Δάσκαλος έδωσε σε αυτόν τον κοσμικό Νόμο που ανακαλύφθηκε από αυτόν:

«Όλα τα πράγματα που υπάρχουν στον κόσμο πέφτουν προς το βάθος. Και το βάθος για κάθε μέρος του Σύμπαντος, είναι η πιο κοντινή σταθερότητα και αυτή η σταθερότητα είναι ο τόπος ή σημείο επάνω στο οποίο συμπίπτουν όλες οι γραμμές δύναμης που προέρχονται από όλες τις κατευθύνσεις. Τα κέντρα όλων των ήλιων και όλων των πλανητών του Σύμπαντός μας είναι ακριβώς αυτά τα σημεία σταθερότητας. Δεν είναι παρά τα κατώτερα σημεία εκείνων των περιοχών του διαστήματος, προς τα οποία συγκλίνουν οριστικά οι δυνάμεις που προέρχονται από όλες τις διευθύνσεις εκείνου του δοθέντος μέρους του Σύμπαντος. Επίσης συγκεντρώνεται σε αυτά τα σημεία η ισορροπία που επιτρέπει στους ήλιους και πλανήτες να διατηρούν την θέση τους».

Ο «Τίγρης του Τουρκεστάν» σχολιάζοντας, λέει: «Εκθέτοντας την αρχή του, ο Άγιος Βενόμα είπε επί πλέον ότι πέφτοντας τα πράγματα στο διάστημα, όπου και να βρίσκεται αυτό, είχαν την τάση να πέσουν προς τον έναν ή τον άλλον ήλιο, προς τον έναν ή τον άλλον πλανήτη, ανάλογα με το σε ποιον ήλιο ή πλανήτη ανήκε εκείνο το δεδομένο μέρος του διαστήματος στο οποίο έπεφτε το αντικείμενο, αποτελώντας κάθε ήλιος ή πλανήτης, σε αυτήν την καθορισμένη σφαίρα, την σταθερότητα ή το βάθος».

Οι προηγούμενοι παράγραφοι μεταξύ εισαγωγικών μνημονεύουν καθαρά τις δύο απόψεις, εξωτερική και εσωτερική του Νόμου της Βαρύτητας. Το εξωτερικό δεν είναι παρά μόνο η προβολή του εσωτερικού. Πάντα επαναλαμβάνεται σε μορφή τρισδιάστατη η μυστική βαρύτητα των σφαιρών…

Ο κεντρικός πυρήνας αυτής της πλανητικής μάζας στην οποία ζούμε, είναι πέρα από κάθε αμφιβολία, ο τόπος ή μαθηματικό σημείο, όπου συγκλίνουν όλες οι γραμμές δύναμης που προέρχονται από διάφορες διευθύνσεις.

Στο κέντρο της πλανητικής σταθερότητας συναντιούνται και ισορροπούν αμοιβαία οι δυνάμεις της καθοδικής και ανοδικής εξέλιξης της Φύσης.

Κύματα ουσιώδη ξεκινούν την ανοδική εξέλιξή τους στον ορυκτό κόσμο, προχωράνε με το φυτικό στάδιο, συνεχίζουν με την ζωική κλίμακα και τέλος φθάνουν στην στάθμη του διανοητικού ανθρωποειδούς.

Κύματα ζωής κατεβαίνοντας κατόπιν πέφτουν στην καθοδική εξέλιξη σύμφωνα με τον Νόμο της Πτώσης, ξαναζώντας διαδικασίες ζωικές, φυτικές, ορυκτές, προς το κέντρο βαρύτητας της γης.

Γυρίζει ο τροχός του Samsara: Από την δεξιά μεριά ανεβαίνει ο Ανούβης στην ανοδική εξέλιξη και από την αριστερή κατεβαίνει ο Τυφών στην καθοδική εξέλιξη…

Η παραμονή μέσα στην κατάσταση διανοητικού ανθρωποειδούς είναι κάτι σχετικό και περιστασιακό ταυτόχρονα.

Με πολύ δίκιο μας έχει ειπωθεί ότι οποιαδήποτε περίοδος ανθρωποειδούς αποτελείται πάντα από εκατόν οκτώ ζωές τύπου ανοδικής και καθοδικής εξέλιξης που διαδικάζονται και επαναλαμβάνονται πάντα, είτε σε σπείρες πιο ψηλές είτε σε σπείρες πιο χαμηλές.

Διευκρινίζω: Σε κάθε περίοδο λογικού ανθρωποειδούς, του καθορίζουν πάντα εκατόν οκτώ υπάρξεις, που διατηρούν αυστηρή μαθηματική συμφωνία με τον ίδιο αριθμό από χάντρες που, αποτελούν το περιδέραιο του Βούδα.

Μετά από κάθε εποχή ανθρωποειδούς, σύμφωνα με τους νόμους .του χρόνου, διαστήματος και κίνησης, γυρίζει αναπόφευκτα ο τροχός του Αρκάνο δέκα του Ταρώ. Τότε γίνεται χειροπιαστό και φανερό ότι οι κυματισμοί της καθοδικής εξέλιξης της ζωής κατεβαίνουν στο βυθισμένο ορυκτό βασίλειο προς το κέντρο της πλανητικής σταθερότητας, για να ξανανεβούν στην ανοδική εξέλιξη λίγο αργότερα.

Κάθε νέο ανέβασμα στην ανοδική εξέλιξη από το κέντρο βαρύτητας της γης, απαιτεί προηγούμενη αποσύνθεση του «εμένα ο ίδιος». Αυτός είναι ο Δεύτερος Θάνατος.

Δεδομένου ότι η ουσία είναι μποτιλιαρισμένη μέσα στο Εγώ, η διάλυση αυτού του τελευταίου είναι απαραίτητη με σκοπό αυτή να ελευθερωθεί.

Στο κέντρο της πλανητικής σταθερότητας επισκευάζεται η καταγωγική και γνήσια αγνότητα κάθε ουσίας.

Τρεις χιλιάδες φορές γυρίζει ο τροχός του Samsara. Το να κατανοηθεί αυτό, να συλληφθεί η βαθιά του σημασία, είναι απαραίτητο και χωρίς αναβολή, εάν πράγματι ποθούμε την τελική απελευθέρωση .

Συνεχίζοντας το παρόν κεφάλαιο είναι απαραίτητο να προσελκύσουμε την προσοχή του αναγνώστη, με τον σκοπό να τονίσουμε το εξής: Αφού τελειώσουν οι τρεις χιλιάδες περίοδοι του μεγάλου τροχού, κάθε μορφή εσωτερικής αυτοπραγμάτωσης είναι αδύνατη.

Με άλλα λόγια, είναι αναγκαίο να βεβαιώσουμε το αναπόφευκτο γεγονός ότι σε όλες τις Μονάδες καθορίζονται μαθηματικά τρεις χιλιάδες περίοδοι για την βαθειά εσωτερική αυτοπραγμάτωση. Είναι αναμφίβολο ότι μετά την τελευταία στροφή του τροχού οι πόρτες κλείνουν.

Όταν αυτό το τελευταίο συμβαίνει, τότε η Μονάδα, η Αθάνατη Σπίθα, το πραγματικό μας Είναι, μαζεύει την Ουσία του και τις Αρχές του, για να απορροφηθεί τελειωτικά ανάμεσα στα στήθη του Παγκόσμιου Πνεύματος της Ζωής (το ανώτερο Parabraha­tman).

Γραμμένο είναι, με μυστηριώδη πύρινα γράμματα στην διαθήκη της Αρχαίας Σοφίας, το συγκεκριμένο γεγονός, σαφές και οριστικό, ότι πολύ λίγες είναι οι θεϊκές Μονάδες ή παρθενικές Σπίθες που πραγματικά θέλουν τη μαεστρία.

Όταν μια οποιαδήποτε Μονάδα ποθεί ασφαλώς τη μαεστρία, είναι σαφές ότι θα την αποκτήσει εργαζόμενη εντατικά στην Ουσία της.

Κάθε Ουσία εσωτερικά δουλεμένη από μέσα από τη θεϊκή Μονάδα της είναι πολύ εύκολο να την αναγνωρίσεις στον κόσμο των πυκνών μορφών. Αυτή είναι η περίπτωση κάθε ατόμου με μεγάλες πνευματικές ανησυχίες.

Προφανώς, αυτός ο συγκεκριμένος τύπος μυστικιστικών ανησυχιών, ποτέ δεν θα μπορούσε να υπάρξει σε ανθρώπους των οποίων η Ουσία δεν έχει δουλευτεί από μέσα από την αντίστοιχη Θεϊκή Μονάδα της. .

Κάποια φορά που βρισκόμουν σε διακοπές στο λιμάνι του Ακαπούλκο στις ακτές του Ειρηνικού στο Μεξικό, συνέβη να μπω στην κατάσταση γιόγκα του Nirvi-Kalpa-Shamadhi.

Θέλησα τότε να γνωρίσω κάτι σχετικό με αυτές τις Μονάδες οι οποίες αφού πέρασαν από τους τρεις χιλιάδες γύρους του τροχού του Samsara, είχαν χάσει πια κάθε κοσμική ευκαιρία.

Εκείνο που είδα σ’ εκείνη την περίπτωση, μακριά από το σώμα των συγκινήσεων και του νου, ήταν πράγματι εξαιρετικό…

Εντελώς βυθισμένος μέσα στο Ρεύμα του Ήχου, μέσα στον αστραφτερό και άσπιλο ωκεανό του Ανώτερου Parabrahatman­ Atman, μπήκα από τις πόρτες ενός άφατου Ναού…

Δεν χρειάστηκε να ρωτήσω, να εξετάσω προσεκτικά ή να ερευνήσω. Σε όλη την παρουσία του Είναι μου μπόρεσα να συνειδητοποιήσω την τρομερή πραγματικότητα αυτών των ύψιστων Μονάδων: αυτές βρίσκονται πιο πέρα από το Καλό και το Κακό.

Μικρούτσικα αθώα πλάσματα, σπινθηροβολίες της Θεϊκότητας χωρίς αυτοπραγμάτωση, ευτυχισμένα όντα, αλλά χωρίς Μαεστρία.

Αιωρούνταν ευτυχισμένα εκείνα τα ευγενικά πλάσματα ανάμεσα στην άσπιλη λευκότητα του Μεγάλου Ωκεανού, έμπαιναν ή έβγαιναν από τον Ναό, προσεύχονταν και προσκυνούσαν μπροστά στους Buddhas, εμπρός στους Άγιους Θεούς, εμπρός στους Μαχάτμα.

Αναντίρρητα, αυτές οι θείες Μονάδες βλέπουν τους Δασκάλους με τον ίδιο τρόπο που τα μυρμήγκια βλέπουν τους ανθρώπους.

ΟΙ Agnisvatas, οι Buddhas του ελέους, οι Ιεροφάντες, είναι γι’ αυτόν τον τύπο Μονάδων χωρίς μαεστρία, κάτι που δεν μπορεί να κατανοηθεί, παράξενα όντα, αινιγματικά, τρομερά θεία…

Στα Sanctas ή Εκκλησίες της ζωής ελεύθερης στην κίvησή της, οι παραπάνω Μονάδες υπακούουν στους Άγιους Θεούς και τους υπηρετούν με απέραντη ταπεινότητα…

Την ευτυχία εκείνες οι Μονάδες πολύ δίκαια την αξίζουν, γιατί η Ουσία κάθε μιας από αυτές γνώρισε τους τρόμους της αβύσσου και γύρισε τρεις χιλιάδες φορές στον τροχό του Samsara.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21

Η ΒΑΦΤΙΣΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ

Ο Δεύτερος Βαθμός της Μύησης Venusta, ανώτερης οκτάβας από την αντίστοιχη της Μύησης της Φωτιάς, ξεπήδησε υπερβατικά σαν αποτέλεσμα εσωτεριστικό της θαυματουργής ανόδου του Δεύτερου Φιδιού, που ακτινοβολεί Φως, προς τα μέσα και προς τα πάνω, από το νωτιαίο κανάλι της σπονδυλικής στήλης του ζωτικού οργανικού βάθους (lingam sarira).

Ασυνήθιστη, μαγική συνάντηση, ήταν ασφαλώς εκείνη που έπρεπε να έχω με τον Ιωάννη στον Κήπο των Εσπερίδων, όπου τα ποτάμια από αγνό νερό ζωής ρέουν μέλι και γάλα…

Θέλω να αναφερθώ με μεγάλη επισημότητα στον Βαφτιστή, ζωντανότατη μετενσάρκωση του Ηλία, εκείνον τον κολοσσό που έζησε στις αγριότητες του Βουνού Κάρμηλου, έχοντας σαν συντροφιά τα άγρια θηρία, και από όπου έβγαινε σαν κεραυνός για να καθαιρέσει και να αναδείξει βασιλιάδες. Υπερανθρώπινο πλάσμα, άλλοτε ορατός, άλλοτε αόρατος, τον οποίον σεβόταν μέχρι και ο ίδιος ο θάνατος.

Προφανώς, η θεϊκή εσωτεριστική Βάφτιση του Χριστού Ιωάννη έχει πολύ βαθιές αρχαϊκές ρίζες. Δεν είναι περιττό σε αυτήν την παράγραφο να θυμίσουμε την Βάφτιση του Ράμα, του Χριστού-Γιόγκι του Ινδοστάν:

«Όταν βρέθηκαν στη μέση yodjana της νότιας παραλίας του ποταμού Sarayu, είπε με γλυκύτητα ο Visvamitra: Ράμα είναι αναγκαίο να ρίξεις νερό επάνω σου, σύμφωνα με τις τελετουργίες μας. Θα σου διδάξω τους χαιρετισμούς μας για να μη χάνουμε χρόνο. Πρώτα λάβε αυτές τις δύο θαυμάσιες επιστήμες: την Δύναμη και την Υπερδύναμη. Αυτές θα εμποδίσουν την κούραση, τα γεράματα ή άλλο κακό ν’ ακυρώσει τα μέλη του σώματός σου.

Λέγοντας αυτά τα λόγια ο Visvamitra, ο άνθρωπος των μαρτυρίων μύησε στις δύο επιστήμες τον Ράμα, που είχε ήδη εξαγνιστεί στα νερά του ποταμού, όρθιος, με το κεφάλι σκυμμένο και τα χέρια ενωμένα».

Αυτό είναι ακριβές απόσπασμα από το Ραμαγιάνα και προσκαλεί τους καλούς Χριστιανούς στον διαλογισμό.

Η αδαμάντινη βάση της βάφτισης, αναντίρρητα συναντιέται στο Sahaja-Maithuna (Σεξουαλική Μαγεία).

Η απόλυτη πληροφόρηση για την Sexo-Yoga ήταν επείγουσα για τον υποψήφιο πριν να πάρει τα νερά της βάφτισης.

Ο Ράμα έπρεπε να είναι ενημερωμένος εκ των προτέρων από τον Visvamitra, πριν βαπτισθεί,’ έτσι γνώρισε την επιστήμη της Δύναμης και της Υπερδύναμης.

Στην επιστημονική μεταβολή των σπερματικών νερών της πρώτης στιγμής, βρίσκεται το κλειδί της Βάφτισης.

Το μυστήριο της βάφτισης αφ’ εαυτού είναι γεμάτο από μια βαθειά σημασία: είναι εκ των πραγμάτων μία σεξουαλική υποχρέωση.

Το να βαφτιστείς ισοδυναμεί εκ των πραγμάτων με το να υπογράφεις μία συμφωνία Σεξουαλικής Μαγείας. Ο Ράμα εκ πλήρωσε αυτήν την τρομερή υποχρέωση: εξάσκησε το Sahaja Maithuna με την σύζυγο ιέρειά του.

Ο Ράμα μετέβαλε τα σπερματικά νερά στο Κρασί του Φωτός του Αλχημιστή και τελικά βρήκε τον Χαμένο Λόγο και η Κουνταλίνι άνθισε στα γόνιμα χείλια του γινόμενη Λόγος. Τότε μπόρεσε να φωνάξει με όλες τις δυνάμεις της Ψυχής του: «Ο Βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο Βασιλιάς».

Μπροστά στον Χριστό Ιωάννη μπόρεσα να αισθανθώ σε όλη την παρουσία του Κοσμικού μου Είναι τη βαθειά σημασία της Βάφτισης.

ΟΙ Ναζαρηνοί ήταν γνωστοί σαν Βαφτιστές, Σαβεάνοι, και Χριστιανοί του Αγίου Ιωάννη. Το Πιστεύω τους ήταν ότι ο Μεσσίας δεν ήταν Γιος του Θεού, παρά μόνο απλώς ένας Προφήτης, που θέλησε να ακολουθήσει τον Ιωάννη.

Ο Ωριγένης (Τόμος ΙΙ Σελ. 150) παρατηρεί ότι «υπάρχουν μερικοί που λένε για τον Ιωάννη το Βαφτιστή ότι αυτός ήταν ο Χρισμένος (Χριστός).

«Όταν οι μεταφυσικές συλλήψεις των Γνωστικών, που έβλεπαν στον Ιησού τον Λόγο και τον Χρισμένο, άρχισαν να κερδίζουν έδαφος, οι πρωτόγονοι Χριστιανοί χωρίστηκαν από τους Ναζαρη­νούς, οι οποίοι κατηγορούσαν τον Ιησού ότι διαστρέβλωνε τις διδασκαλίες του Ιωάννη και ότι άλλαξε με άλλον την Βάφτιση στον Ιορδάνη». (Codex Nazareus Π, σελ. 109).

Θα τελειώσω αυτό το κεφάλαιο δίνοντας έμφαση στο ακόλουθο:

Όταν το Δεύτερο Φίδι του Φωτός ήρθε σ’ επαφή με το άτομο του Πατέρα στο μαγνητικό πεδίο της ρίζας της μύτης, έλαμψε ο Χριστός-Ήλιος επάνω από τα Νερά της Ζωής και άρχισε η τελική μυητική ιεροτελεστία.

Ας είναι οι ευλογίες του Amenzano, με την αφθαρσία τους, για όλη την αιωνιότητα. Αμήν!

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Το φωτεινό ανέβασμά του Τρίτου Φιδιού του Φωτός προς τα μέσα και προς τα πάνω από το λαμπρό κανάλι του σπονδυλικού μυελού του αστρικού σώματος, μου έδωσε ελεύθερη είσοδο στην όγδοη ανώτερη Ve­nusta της αντίστοιχης Μύησης της Φωτιάς…

Δεν είναι δυνατόν να περιγράψω μέσα στα στενά πλαίσια αυτού του έργου, όσα είχα παλιότερα μάθει σε όλους και σε κάθε ένα χωριστά στους τριάντα τρεις άγιους θαλάμους…

Η εξαίρετη επανάσταση του Τρίτου ακτινοβόλου Φιδιού διαδικάσθηκε πολύ αργά, σύμφωνα με τις αξίες της ήσυχης καρδιάς…

Όταν το Φωτεινό Φίδι πέρασε το κατώφλι του τρίτου μυστικού θαλάμου του Ναού-Καρδιά, αισθάνθηκα φανερά μεταμορφωμένος…

Σε αυτό, μήπως υπάρχει κάτι αρκετά παράξενο; Δεν συνέβη το ίδιο στον Μωυσή στο όρος Νεμπό; Αναντίρρητα δεν είμαι ο πρώτος που του συμβαίνει αυτό, ούτε ακόμα και ο τελευταίος…

Σε τέτοιες στιγμές ευτυχίας, μεταφέρθηκα εμπρός σ’ εκείνον το λαμπρό άνδρα με την ξεκάθαρη εξυπνάδα και το ευγενικό πρόσωπο, που τον γνώριζα από τότε που ήμουν ακόμα ένας τρυφερός έφηβος.

Θέλω να αναφερθώ χωρίς περιστροφές και ειλικρινά στον καθηγητή Ροδόσταυρο, τον οποίο αναφέρω στο κεφάλαιο πέντε αυτού του βιβλίου.

Δυστυχώς αυτός ο λαμπρός κύριος δεν μπόρεσε να με δει ούτε καν σε πλήρη Μεταμόρφωση…

Η συγκινητική και θαυμάσια σκηνή της Μεταμόρφωσης του Ιησού, για την οποία, καθώς και για την Ανάληψη, εκείνοι που θεωρούνται Χριστιανοί ποτέ δεν έχουν μελετήσει αρκετά, εμφανίζεται να περιγράφεται από τον Λουκά (ΙΧ, 18-37) με τους παρακάτω χαρακτήρες:

«Και συνέβη, βρισκόμενος ο Ιησούς να προσεύχεται, να ρωτήσει τους μαθητές του: Ποιός, λέει ο κόσμος ότι είμαι; Και εκείνοι του απάντησαν: Άλλοι λένε ότι είσαι ο Ιωάννης ο Βαφτιστής (Joagnes, Ra ή το αρνάκι του Θεού), άλλοι λένε ότι είσαι ο Ηλίας, και πολλοί άλλοι ότι μέσα σου έχει αναστηθεί κάποιος αρχαίος προφήτης.

Σε αυτό ο Ιησούς πρόσθεσε: Και εσείς, ποιός λέτε ότι είμαι; Απαντώντας ο Σίμων Πέτρος, είπε: Εσύ είσαι ο Χριστός του Θεού. Εκείνος τότε τους προειδοποίησε για να μην πουν σε κανένα τίποτα σχετικά με όλα αυτά, λέγοντάς τους: Είναι απαραίτητο ο Γιος του Ανθρώπου να υποφέρει πολλά και να τον περιφρονούν οι γέροντες και οι πρίγκιπες, οι ιερείς και οι γραμματείς και να παραδοθεί στον θάνατο και ν’ αναστηθεί την τρίτη ημέρα.

Και πρόσθεσε σε όλους: Όποιος επιθυμεί να με ακολουθήσει, ας αρνηθεί τον εαυτό του (να διαλύσει το Εγώ), να πάρει τον σταυρό του (να εξασκεί τη Σεξουαλική Μαγεία) και να μ’ ακολουθεί (να θυσιαστεί για την ανθρωπότητα).

Γιατί όποιος θέλει να σώσει τη Ψυχή του (ο εγωιστής που ποτέ δεν θυσιάζεται για τους πλησίον του) θα την χάσει, και αυτός που από αγάπη σε μένα, θέλει να χάσει την Ψυχή του (ο αλτρουιστής που ανεβαίνει στον Βωμό της Υπέρτατης Θυσίας για την ανθρωπότητα) αυτός θα την σώσει.

Γιατί σε τι ωφελείται ένας άνθρωπος κερδίζοντας όλα τα καλά του κόσμου, όταν βλάπτεται και χάνει τον ίδιο του τον εαυτό;

Γιατί όποιος ντρέπεται για μένα και για τον λόγο μου, ντρέπεται για το Γιο του Ανθρώπου, όταν θα έρθει με όλη τη μεγαλειότητά του και αυτήν του Πατέρα και των Αγίων του Αγγέλων.

Όμως σας λέω αληθινά, ότι υπάρχουν μερικοί που δεν θα γνωρίσουν το θάνατο μέχρι να δουν από μόνοι τους το Βασίλειο του Θεού».

Και μετά από αυτήν την θεώρηση, παίρνοντάς την κατά γράμμα αναφέρεται στον Ιησού, αλλά παίρνοντάς την συμβολικά ή «σε πνεύμα» αναφέρεται, στην πραγματικότητα, σε όλους τους ανθρώπους, όπως θα δούμε παρακάτω, συνεχίζει με την σκηνή της Μεταμόρφωσης, λέγοντας:

«Και συνέβη, οκτώ μέρες μετά απ’ αυτά τα λόγια (Και σαν το γεγονός, προσθέτουμε εμείς ήρθε να γίνει μία πρακτική και χειροπιαστή απόδειξη αυτών) και παίρνοντας ο Ιησούς τους μαθητές του Πέτρο, Ιακώβ και Ιωάννη, ανέβηκε σ’ ένα βουνό για να προσευχηθεί.

Και τη στιγμή που ο Δάσκαλος έκανε την προσευχή του, άλλαξε η μορφή του προσώπου του και έγινε διαφορετική και τα ενδύματά του έγιναν άσπρα και αστραφτερά».

Και να εδώ που με τον Ιησού μιλούσαν δύο άνδρες. Και αυτοί ήταν ο Μωυσής και ο Ηλίας, που εμφανίστηκαν γεμάτοι μεγαλοπρέπεια Και του μιλούσαν για την έξοδό του από την Ιερουσαλήμ.

Όμως ο Πέτρος και οι σύντροφοί του ήσαν βαθειά κοιμισμένοι και ξυπνώντας είδαν την δόξα του Ιησού και των δύο ανδρών που βρίσκονταν μαζί του.

Και όταν αυτοί απομακρύνθηκαν από αυτόν, είπε ο Πέτρος στον Ιησού μη ξέροντας τι έλεγαν: Δάσκαλε, καλό είναι να μείνουμε εδώ. Να κάνουμε τρεις σκηνές, μία για σένα, άλλη για τον Μωυσή και άλλη για τον Ηλία.

Και ενώ ο Πέτρος έλεγε αυτά, ήρθε ένα μεγάλο σύννεφο που τους τύλιξε, προκαλώντας τους μεγάλο πανικό.

Και από το σύννεφο ακούστηκε μια φωνή να λέει: Αυτός είναι ο Γιος μου ο αγαπητός! Ακούστε τον, και όταν η φωνή σταμάτησε, βρήκαν τον Ιησού μόνο του. Και εκείνοι σώπασαν και σε κανέναν δεν είπαν τίποτα απ’ ότι είδαν ή άκουσαν…».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23

ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ

Η καταπληκτική ανάπτυξη, επανάσταση και άνοδος του Τέταρτου Venusta Φιδιού, προς τα μέσα και προς τα πάνω από το κανάλι του μυελού του διανοητικού σώματος, μου επέτρεψε να ζωντανέψω όλον τον ωμό Ευαγγελικό ρεαλισμό της μεγαλειώδους εισόδου του Μεγάλου Καβίρ Ιησού στην Ιερουσαλήμ.

Τότε μπόρεσα να εξακριβώσω από μόνος μου και με άμεσο τρόπο τις μορφές κατώτερη (Κόλαση) και ανώτερη (Ουρανός) του διανοητικού κόσμου. Αναμφισβήτητα, αυτή η υποκινήτρια όλων των μοιρολατριών, η μεγάλη πόρνη της Αποκάλυψης, της οποίας ο αριθμός είναι 666, βρίσκεται σε καθαρά καθοδική πορεία στις διανοητικές κολάσεις…

Δεν είμαι ασφαλώς κανένας δόλιος εικονοκλάστης προορισμένος να καταστρέφει, σαν κουλτουριάρης βάνδαλος, αγαπητά ιδανικά, όμως πρέπει να ομολογήσω ειλικρινά και χωρίς περιστροφές όλα όσα είδα μέσα σε αυτές τις περιοχές maηasicas της Φύσης.

Εικαστική εμφανίζεται η λογική του παραλόγου, στην κατώτερη περιοχή της συγκεκριμένης πλανητικής διάνοιας…

Εκείνο που συνελάμβανα με την διαστημική αίσθηση στις διανοητικές κολάσεις ήδη έχει ειπωθεί από τον Άγιο Ιωάννη, στην Αποκάλυψη:

«Εμπορεύματα από χρυσάφι και ασήμι και από πολύτιμες πέτρες και από μαργαριτάρια και από φίνο λινό και από άλικο μετάξι και από κάθε μυρωδάτο ξύλο και από κάθε ελεφάντινο ποτήρι και από χαλκό και από σίδερο και από μάρμαρο.

Από κανέλλα και αρώματα και αλοιφές και από κρασί και από λάδι και αλεύρι και στάρι και από ζώα και αρνιά και από άλογα και κάρα και υπηρέτες και από Ψυχές ανθρώπων».

Τρομερά κτίρια και κρεβάτια του Προκρούστη, όπου πορνεύεται αδιάκοπα η Μεγάλη Πόρνη.

Σιχαμερά πορνεία, αηδιαστικοί δρόμοι, κινηματογράφοι, όπου προβάλλονται πορνοταινίες κτλ.

Να περάσει κανείς ΠΙΟ πέρα από το σώμα των συγκινήσεων και της διάνοιας είναι απαραίτητο όταν θέλεις την θριαμβευτική είσοδο στην άνωθεν Ιερουσαλήμ. (Ο Ουρανός του Ερμή και μετά ο κόσμος του Πνεύματος).

Ας δούμε τώρα το κεφάλαιο 21 του κατά Ματθαίον, στίχοι 1 έως 20:

«Και καθώς πλησίασαν στην Ιερουσαλήμ και ήρθαν στη Βηθσφαγή στο όρος των Ελαιών, ο Ιησούς έστειλε τους μαθητές, λέγοντάς τους: Πηγαίνετε στο χωριό που είναι μπροστά σας και εκεί θα βρείτε μια γαϊδούρα δεμένη, και ένα μικρό γαϊδουράκι μαζί της, λύστε την και φέρτε τα σε μένα. Και αν κάποιος σας πει κάτι, πέστε του: Ο Κύριος τα χρειάζεται, και θα σας αφήσει.

Και όλα αυτά έγιναν, για να εκπληρωθεί το ρητό του Προφήτη, που είπε: Πέστε στην κόρη της Σιών: Ο Βασιλιάς σου έρχεται σε σένα, γαλήνιος, καθισμένος επάνω σε μια γαϊδούρα (σύμβολο της διάνοιας) και επάνω σε γαϊδουράκι, παιδί του υποζυγίου.

Και οι μαθητές επήγαν, και έκαναν αυτό που ο Ιησούς (ο Μέγας Καβίρ) τους πρόσταξε.

Και έφεραν την γαϊδούρα και το γαϊδουράκι και έστρωσαν επάνω του τους μανδύες τους και εκείνος κάθισε επάνω τους. Και η συντροφιά, που ήταν πολυάριθμη, έστρωνε τους μανδύες στον δρόμο, και άλλοι έκοβαν κλαδιά από τα δέντρα, και τα έστρωναν στον δρόμο (τον εσωτεριστικό).

Και ο κόσμος που προπορευόταν (στο μονοπάτι της κόψης του ξυραφιού) και αυτοί που ακολουθούσαν (στο εσωτεριστικό μονοπάτι) αναφωνούσαν λέγοντας: Ωσαννά ο Γιος του Δαυίδ! Ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου! Ωσαννά εν τοις υψίστοις.

Και μπαίνοντας στην Ιερουσαλήμ η πόλη όλη αναστατώθηκε, λέγοντας: Ποιος είναι αυτός;

Και ο κόσμος έλεγε: Αυτός είναι ο Ιησούς, ο προφήτης από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας.

Και μπήκε ο Ιησούς στον Ναό του Θεού (τον Ναό που ο κάθε ένας από μας έχει μέσα του) και πέταξε έξω όλους όσους πουλούσαν και αγόραζαν (τους εμπόρους, τα Εγώ που προσωποποιούν τα ψυχολογικού τύπου ελαττώματά μας) και αναποδογύρισε τους πάγκους των συναλλασσομένων (δαιμόνια που διαφθείρουν κάθε τι το καλό) και τις καρέκλες αυτών που πουλούσαν περιστέρια (διάβολοι που πουλάνε τον Τρίτο Λόγο, που εμπορεύονται βεβηλώνοντας το Άγιο Πνεύμα: Ερωτομανείς, Πόρνες, Λεσβίες, Ομοφυλόφιλους).

Και τους λέει: Είναι γραμμένο: ο Οίκος μου είναι οίκος προσευχής, αλλά εσείς τον κάνατε φωλιά ληστών (έτσι ο νους του κάθε ανθρώπου είναι άντρο διαστροφής).

Τότε ήρθαν προς αυτόν τυφλοί και κουτσοί στον Ναό και τους γιάτρεψε (άνθρωποι ανίκανοι να δουν την αλήθεια και άτομα που δεν μπορούσαν να περπατήσουν τον Δρόμο).

Όμως οι πρίγκιπες των αρχιερέων και γραμματέων (οι διανοούμενοι), βλέποντας τα θαύματα που έκανε και τα παιδιά που τον επευφημούσαν στο Ναό λέγοντας: Ωσαννά στον Γιο του Δαυίδ, θύμωσαν.

Και του είπαν: Ακούς αυτά που λένε αυτοί; Και ο Ιησούς τους είπε: Ναι. Ποτέ δεν διαβάσατε; Από το στόμα των νηπίων και εκείνων που θηλάζουν έκανες τέλειο ύμνο.

Και αφήνοντάς τους, έφυγε έξω από την πόλη, στη Βηθανία, και εκεί έμεινε.

Και το πρωί, γυρίζοντας στη πόλη πείνασε.

Και βλέποντας μια συκιά στον δρόμο του (σύμβολο της σεξουαλικής δύναμης) πήγε κοντά της και δεν βρήκε τίποτα επάνω της, παρά μόνο φύλλα και της είπε: Να μην κάνεις ποτέ πια κανένα φρούτο. Και αμέσως η συκιά ξεράθηκε.

Και βλέποντας αυτό ω μαθητές έκπληκτοι έλεγαν: Πώς έγινε και ξεράθηκε αμέσως η συκιά;»

Γραμμένο είναι με αναμμένα κάρβουνα στο Βιβλίο των Λάμψεων: «Δέντρο που δεν δίνει καρπούς κόβεται και πετιέται στην φωτιά».

Όταν ο Αδάμ και η Εύα (η παραδεισιακή ανθρωπότητα) έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό, άνοιξαν τα μάτια και των δύο και κατάλαβαν ότι ήταν γυμνοί, τότε έραψαν συκόφυλλα και έφτιαξαν ποδιές.

Ο Gauthama ο Βούδας, καθισμένος τέσσερις μέρες με τις νύχτες τους σε βαθύ διαλογισμό στη σκιά της συκιάς, κατόρθωσε την τελική φώτιση.

Στην αρχαία Αίγυπτο των Φαραώ, η συκιά λατρευόταν πάντα σαν ζωντανό σύμβολο της Δημιουργικής Ενέργειας του Τρίτου Λόγου.

Τα πλάσματα της καθοδικής εξέλιξης των Κόσμων της Κόλασης ασφαλώς είναι στείρες συκιές που ποτέ δεν καρποφόρησαν.

Επάνω σε αυτήν την πάντα πράσινη συκιά μπορούσε να γραφτεί μια παράξενη επιγραφή, γιατί μία από τις πιο τυπικές λεπτομέρειες που συνοδεύει ορισμένα αστρικά οράματα, είναι αυτή του φυτού τού πάντα πράσινου και που περιστρέφεται ιλιγγιωδώς.

Ένας καλός φίλος από την Jumilla μου λέει: «Στην άκρη αυτού του χωριού υπάρχει μια σπηλιά μεγάλη σε έκταση και ύψος, όπου είναι φυτρωμένη μία συκιά που ποτέ δεν ρίχνει τα φύλλα ούτε κάνει καρπούς, και όλοι πιστεύουν, στηριζόμενοι σε μαρτυρίες διαφόρων που λένε ότι το έχουν δει, ότι την ημέρα του Αγίου Ιωάννη, με το χάραμα, βγαίνει από την σπηλιά αυτή ένας λόχος από στρατιώτες φαντάσματα με πολεμικά άλογα με πλούσια ιπποσκευή. Πολεμιστές με φανταστικά λάβαρα κατευθυνόμενη προς τα νότια, και χάνονται στον ορίζοντα έτσι σαν να ανακάλεσαν κάποιο μακρινό ιστορικό γεγονός». (Αυτό είναι αντιγραφή από το Δέντρο των Εσπερίδων).

Ο Ιησούς, ο Μεγάλος Γνωστικός Ιερέας, είπε:

«Η Πέτρα (Φιλοσοφική, το Σεξ), που απορρίψανε αυτοί που οικοδομούσαν (άνθρωποι πολλών θρησκευμάτων) έγινε ακρογωνιαίος λίθος. Από τον Κύριο γίνεται αυτό, και είναι θαυμάσιο πράγμα στα μάτια μας.

Γι’ αυτό σας λέω ότι το Βασίλειο του Θεού θα αφαιρεθεί από σας, και θα δοθεί σε ανθρώπους, που καρποφορούν το φρούτο εκείνου (Πρόσωπα που είναι ικανά να εξασκήσουν τη Σεξουαλική Μαγεία, να διαλύσουν το Εγώ και να θυσιαστούν για τους συνανθρώπους τους).

Και αυτός που θα πέσει επάνω σ’ αυτήν την Πέτρα (το Σεξ) θα συνθλιβεί, και σ’ αυτόν που θα πέσει αυτή, θα κομματιαστεί».

Αναντίρρητα, μόνο δια μέσου της σεξουαλικής Φωτιάς είναι δυνατόν να κατακάψουμε όλα τα ψυχικά διεστραμμένα ακόλουθα που έχουμε μέσα μας για να μπούμε στην Ουράνια Ιερουσαλήμ την Κυριακή των Βαΐων (να δείτε το βιβλίο μου με τίτλο Το Μυστήριο της Χρυσής Άνθισης).

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24

ΤΟ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΑΙΩΝ

Το θαυμαστό ανέβασμα του Πέμπτου Φιδιού του Φωτός προς τα μέσα και προς τα πάνω από το σπονδυλικό κανάλι του νωτιαίου μυελού του Αιτιατού Σώματος, μου έδωσε αφ’ εαυτού απ’ ευθείας είσοδο στα μυητικά μυστήρια του Πέμπτου Βαθμού της Venusta Σοφίας.

Εάν έγραφα με λεπτομέρειες όλα όσα τότε έμαθα στους 33 άγιους θαλάμους του Αιτιατού Κόσμου, είναι φανερό ότι θα γέμιζα έναν απέραντο τόμο.

Σαν Αιτιατός Άνθρωπος, καθισμένος με μεγάλη ταπεινότητα, σταύρωσα στο στήθος τα χέρια μου για να παρακολουθήσω την τελική ιεροτελεστία…

Δυστυχώς, εγώ είχα την άσχημη συνήθεια να σταυρώνω τα χέρια μου με τέτοιον τρόπο, ώστε το αριστερό να κάθεται επάνω στο δεξί…

-Δεν πρέπει να σταυρώνεις έτσι τα χέρια σου, μου είπε ένας μύστης του ναού και μετά πρόσθεσε: Το δεξί πρέπει να πάει επάνω από το αριστερό. Εγώ υπάκουσα στην υπόδειξή του.

Έχεις δει αιγυπτιακές σαρκοφάγους; Τα μπράτσα των νεκρών σταυρωμένα επάνω στο στήθος απεικονίζουν αυτές τις διαβεβαιώσεις.

Κάθε κρανίο ανάμεσα σε δύο κόκαλα, σαν σήμα κινδύνου λέει το ίδιο.

Το να κάνεις το θέλημα του Πατέρα, τόσο στους Ουρανούς όσο και στην Γη, το να πεθαίνεις στον Κύριο, είναι το βαθύ νόημα αυτού του συμβόλου…

Ο Μέγας Καβίρ Ιησούς, στο όρος των Ελαιών, προσευχήθηκε έτσι:

«Πατέρα μου, αν είναι δυνατόν πάρε από μένα το ποτήρι αυτό, όμως ας μη γίνει το θέλημά μου, αλλά το δικό σου.

Και μέσα σε αγωνία, προσευχόταν εντονότερα και ο ιδρώτας του ήταν σαν μεγάλες σταγόνες από αίμα που έπεφταν μέχρι την γη.

Και καθώς σηκώθηκε από την προσευχή, και ήρθε προς τους μαθητές του, τους βρήκε να κοιμούνται από τη θλίψη (με την Συνείδηση κοιμισμένη).

Κω τους είπε: Γιατί κοιμάστε;. (Γιατί έχετε τη Συνείδηση κοιμισμένη;). Σηκωθείτε, και προσευχηθείτε να μην μπείτε σε πειρασμό (γιατί οι κοιμισμένοι είναι φανερό πως πέφτουν σε πειρασμό)».

Αλήθεια, αλήθεια σας λέω ότι η συνείδησή σας πρέπει να παραμένει πάντα σε εγρήγορση και να φυλά όπως ο φρουρός σε καιρό πολέμου.

Είναι γραμμένο: «Πριν ο κόκορας (ο Λόγος) λαλήσει (ή ενσαρκωθεί σε μας), θα με αρνηθείτε τρεις φορές».

Όταν ο Ιεροφάντης Πάταρ ή Πέτρος ξέχασε τον εαυτό του, αρνήθηκε τον Χριστό τρεις φορές.

Ο Πέτρος, Πέτρα ή Piedra ήταν ο ίδιος Ιεροφάντης ή ο διερμηνέας στη Φοινίκη, και από εκεί βγαίνει η περίφημη ευαγγελική φράση: «Εσύ είσαι ο Πέτρος κι επάνω σ’ αυτήν την Πέτρα θα οικοδομήσω την Εκκλησία» (τον εσωτερικό μας Ναό).

Ο Bunsen, στο έργο του «Θέση της Αιγύπτου στην Παγκόσμια Ιστορία» (Τόμος 5, σελ. 90), σχολιάζει με τη σειρά του το επίγραμμα που βρέθηκε στην σαρκοφάγο μιας μεγάλης Βασίλισσας της εντεκάτης Δυναστείας (2.250 χρόνια π.χ.), και που είναι μόνο μεταγραφή του «Βιβλίου των Νεκρών» (4.500 π.χ.) ερμηνεύοντας ιερογλυφικά του Peter, Patar, Αποκάλυψη, Μύηση κ.τ.λ.

Με κανένα τρόπο δεν λάθεψαν ποτέ οι γέροι αλχημιστές του μεσαίωνα, όταν ανακάλυψαν την «Petera Iniciatica» στα σεξουαλικά μας όργανα…

Αναντίρρητα, το να σκορπάς το Ποτήρι του Ερμή, να εκπορνεύεις την Πέτρα της Αλήθειας, ισοδυναμεί με το να αρνείσαι τον Χριστό…

Όλο, Άγνωστο ή Απόλυτο Μηδέν, συνεπάγεται, στην αρχή μία εκδήλωση ή Σύμπαν, η Πυθαγόρια Μονάδα, ο Λόγος, ο Αρχιμά­γος ή ο Ιεροφάντης, ο Ένας-Μοναδικός, ο βουδιστικός Aunad-Ad, ο Ain-Soph, Εn Soph ή Χαλδαϊκή Πνεύμα-Εικόνα, ο Ruach Elohim ή Θεϊκό Πνεύμα του Κυρίου αιωρούμενο επάνω από τα γενεσιακά νερά, ο Υπάρχων από τον εαυτό του, Anupadaka, ή ο Άριος Manu-Swayambu-Narayana.

Αυτή, η ιδιαίτερη Μονάδα του καθένα από μας, μεταμορφώνεται σε Δυάδα πιο ύψιστη: την Θεία Μητέρα Κουνταλίνι ιδιαίτερη, ατομική…

Αυτός και Αυτή αποτελούν στην πραγματικότητα τον Πατέρα­ Μητέρα γνωστικό, τον Zeru-Ana Parsi, τον Πρωτόγονο Dual ή Adam-Kadmon, τον Θεό-Χάος της Θεογονίας του Ησίοδου, τον Ur-Anas ή Φωτιά και χαλδαϊκό Ύδωρ, τον Αιγύπτιο Όσιρι-Ίσιδα, τον Jah-Hovah, Jehovah ή Σημίτη Iod-Heve κ.τ.λ.

Roma, αντίστροφα είναι Amor (Αγάπη). Το Μυστήριο της Εκκλησίας της Αγάπης ή Roma είναι το Sahaja Maithuna (Σεξουαλική Μαγεία).

Πρέπει να μάθουμε να εκπληρώνουμε αυτό το Άγιο Μυστήριο, παλλόμενο αρμονικά με το Θεϊκό ζευγάρι.

Αυτός πρέπει να μεταβληθεί σε ζωντανή έκφραση του Εβραϊκού Iod. Αυτή πρέπει να είναι η ζωντανή εκδήλωση του Heve.

Ο Καβαλιστής Adam-Kadmon, ο Rha-Sephira ή αιώνιο Αρσενικό-Θηλυκό, συμφωνούντες με απόλυτη αρμονία επάνω και κάτω, στο απείρως μεγάλο και στο απείρως μικρό, αποτελούν, την αποκορύφωση του Όρους των Ελαιών.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 25

Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΕΝΗ

Το θαυμάσιο και ύψιστο ανέβασμα του Έκτου ακτινοβόλου Φιδιού, προς τα μέσα και προς τα επάνω, κατά μήκος του νωτιαίου σπονδυλικού καναλιού του βουδικού σώματος, μου έδωσε, εκ των πραγμάτων και δικαιωματικά, ανοιχτό δρόμο προς την Έκτη Venusta Μύηση.

Στον βουδικό κόσμο ή παγκόσμιο διαισθητικό, βίωσα σε εκείνη την εποχή μερικά υπερβατικά κεφάλαια του Χριστικού Ευαγγελίου.

Θέλω να αναφερθώ τώρα, με πολλή λεπτότητα, σε ορισμένα σημεία τρομερά μυστικά, επίτηδες αφαιρεμένα από το πρωτότυπο κείμενο από τους γραμματείς και τους νομομαθείς.

Είναι ασφαλώς λυπηρό ότι η Αγία Βίβλος των Εβραίων έχει ακρωτηριαστεί τόσο βάναυσα, έχει νοθευτεί, παραμορφωθεί. ..

Αυτό που τότε δοκίμασα στην κοσμική διαισθητική περιοχή, διατηρεί πολλαπλές, τέλειες, Koσμικές, ρυθμικές συγχορδίες, με τις διάφορες εσωτεριστικές μυητικές διαδικασίες, που εμείς πρέπει να βιώσουμε εδώ και τώρα…

Υπέροχες σκηνές σχετικές με τους άλλους πλανήτες του ηλιακού συστήματος του Ors, στο οποίο ζούμε, κινούμαστε και έχουμε το Είναι μας.

Όταν το Έκτο Φίδι του Απαστράπτοντος Φωτός πέρασε το μεγαλοπρεπές κατώφλι του αντίστοιχου θαλάμου στην ήσυχη καρδιά, ένδοξα έλαμψε ο Ήλιος του Μεσονυκτίου στο αμετάβλητο άπειρο…

Εγώ μπήκα στον Ναό της Μύησης συνοδευόμενος από πολλούς Ηλιακούς ανθρώπους, κάθε ένας της συνοδείας κρατούσαμε στο δεξί μας χέρι ένα κερί, λαμπάδα ή πυρσό φλεγόμενο…

Εκείνες τις στιγμές αισθάνθηκα να ξαναζωντανεύουν εκείνοι οι εσωτεριστικοί στίχοι του Χριστού, που επί λέξει λένε:

«Και κατόπιν, ενώ μιλούσε αυτός, ήρθε ο Ιούδας, που ήταν ένας από τους δώδεκα και μαζί του μια παρέα με σπαθιά και ξύλα, εκ μέρους των Αρχιερέων (των ανθρώπων που αποτελούν κοσμική αρχή) και από τους Γραμματείς (δηλαδή από τους θεωρούμενους σοφούς στον κόσμο), και από τους Γέροντες (αυτούς που ο κόσμος θεωρεί συνετούς, λογικούς και εχέμυθους).

Και ερχόμενος ο Ιούδας (το Δαιμόνιο της Επιθυμίας) Τον πλησίασε και του είπε: Δάσκαλε, και τον φίλησε.

Τότε εκείνοι τον έπιασαν και τον συνέλαβαν».

Μεθυσμένος από έκσταση φώναξα: Εγώ είμαι ο Χριστός!

Μια Κυρία-Μύστης με παρατήρησε λέγοντας: Πρόσεξε! Μην το λες αυτό, είναι έλλειψη σεβασμού.

-Αυτές τις στιγμές τον αντιπροσωπεύω, απάντησα. Η Ιερή Κυρία κράτησε τότε σιωπή με σεβασμό.

Το Κοσμικό Δράμα μέσα στον Ναό με τους Διαφανείς Τοίχους, είχε κάποια γεύση μεγαλοπρέπειας, πολύ σοβαρή, τρομερά Θεϊκή.

Αφού μετατράπηκα στο κεντρικό πρόσωπο, πειραματίστηκα στον εαυτό μου τα εξής ευαγγελικά εδάφια:

«Και έφεραν τον Ιησού στον Ύπατο Ιερέα Καϊάφα (το Δαιμόνιο της Κακής Βούλησης) και μαζεύτηκαν μαζί του όλοι οι Αρχιερείς (οι επίσημες αρχές αυτού του κόσμου) και οι Γέροντες (οι πολύ έμπειροι και σεβάσμιοι άνθρωποι) και οι Γραμματείς (οι διανοούμενοι). Και οι Αρχιερείς και όλο το Συμβούλιο έψαχναν μαρτυρίες ενάντια στον Ιησού (τον Εσωτερικό Σωτήρα) για να τον παραδώσουν στο θάνατο, όμως δεν έβρισκαν. Γιατί πολλοί ψευδομαρτύρησαν εναντίον αυτού, όμως οι μαρτυρίες τους δεν συμπίπτανε.

Τότε σηκώθηκαν μερικοί, ψευδομαρτύρησαν εναντίον του, λέγοντας: Εμείς τον ακούσαμε να λέει: Εγώ θα γκρεμίσω αυτόν τον ναό, που είναι χειροποίητος (αναφερόμενος στο ζωικό σώμα) και σε τρεις μέρες θα χτίσω άλλον χωρίς να είναι χειροποίητος (το πνευματικό σώμα, το Ηλιακό Σώμα). Όμως ούτε και έτσι δεν συνέπιπτε η μαρτυρία αυτών.

Τότε, ο Αρχιερέας (με την Κακή Βούληση) αφού σηκώθηκε μέσα στην μέση ρώτησε τον Ιησού λέγοντας: “Δεν απαντάς καθόλου; Τι σου καταμαρτυρούν αυτοί;. Όμως αυτός σώπαινε και δεν απαντούσε τίποτα (η Σιωπή είναι η ευγλωττία της Σοφίας).

Ο Αρχιερέας τον ξαναρώτησε, και του λέει: Είσαι ο Χριστός ο Γιος του Θεού; (Ο Δεύτερος Λόγος) και ο Χριστός του λέει: Εγώ είμαι (Αυτός Είναι) και θα δείτε τον Γιο του Ανθρώπου (κάθε αληθινό Χριστικοποιημένο ή Οσιροποιημένο) καθισμένον στα δεξιά της δύναμης του Θεού (του Πρώτου Λόγου) και ερχόμενο στα ουράνια σύννεφα.

Τότε ο Αρχιερέας (ο Δαίμονας της Κακής Βούλησης) έσκισε τα ρούχα του και είπε: Ποια άλλη μαρτυρία χρειαζόμαστε; Ακούσατε τη βλασφημία! Τι νομίζετε; και όλοι εκείνοι τον καταδίκασαν σε θάνατο. Και μερικοί άρχισαν να τον φτύνουν, και να σκεπάζουν το πρόσωπο, και να του δίνουν χαστούκια, και να του λένε: Προφήτευσε. και οι υπηρέτες τον τραυμάτιζαν με γροθιές.

Και μετά το πρωί, έχοντας συμβούλιο οι Αρχιερείς με τους Γέροντες και τους Γραμματείς και μ’ όλο το συμβούλιο, πήγαν τον Ιησού δεμένο και τον παρέδωσαν στον Πιλάτο.

Και Ο Πιλάτος (το Δαιμόνιο του Νου) τον ρώτησε: Είσαι εσύ ο Βασιλιάς των Ιουδαίων; και απαντώντας εκείνος του είπε: Εσύ το έχεις πει.

Και οι Αρχιερείς (οι αρχές αυτού του κόσμου) τον κατηγορούσαν.

Και τον ξαναρώτησε ο Πιλάτος, λέγοντας: Δεν απαντάς τίποτα; Κοίταξε για πόσα πράγματα σε κατηγορούν (τον εσωτερικό Χριστό τον κατηγορούν όλοι οι άνθρωποι, μέχρι και αυτοί που λέγονται οπαδοί του).

Όμως ο Ιησούς (ο Εσώτερος Χριστός), ούτε και σ’ αυτά απάντησε (Επαναλαμβάνω: Η Σιωπή είναι η ευγλωττία της Σοφίας). Ο Πιλάτος (το Δαιμόνιο της Διάνοιας) έμεινε έκπληκτος.

Όμως, την ημέρα της γιορτής άφηναν έναν κατάδικο, όποιον ζητούσαν. Και υπήρχε ένας που λεγόταν Βαραββάς (το Δαιμόνιο της διαστροφής που ο καθένας έχει μέσα του), φυλακισμένος με τους συντρόφους του για ένα κίνημα στο οποίο είχαν σκοτώσει (γιατί το Εγώ είναι πάντα δολοφόνος και κακό). Και ερχόμενο το πλήθος, άρχισε να ζητά να κάνουν ό,τι έκαναν πάντα.

Και Ο Πιλάτος τους απαντά, λέγοντας: Θέλετε να σας παραδώσω τον Βασιλιά των Ιουδαίων; Γιατί ήξερε ότι από ζήλεια τού τον είχαν παραδώσει οι Αρχιερείς (οι αρχές κάθε είδους). Όμως οι Αρχιερείς παρότρυναν το πλήθος, να ζητήσει να ελευθερωθεί Βαραββάς (οι αρχές κάθε τύπου υπερασπίζουν το Εγώ. Αυτές λένε: Πρώτο Εγώ, Δεύτερο Εγώ, Τρίτο Εγώ).

Και απαντώντας ο Πιλάτος, τους ξαναλέει: Τι θέλετε λοιπόν να κάνω αυτόν που ονομάζετε Βασιλιά των Ιουδαίων; Και εκείνοι ξανάρχισαν να φωνάζουν: Σταυρώστε τον. (Crucifixia! Crucifixia! Crucifixia!)»

Από το άρρητο ιερό βγήκα εκστασιασμένος, μετά αφού έζησα σε άμεση μορφή τον τρομερό εσωτερικό ρεαλισμό όλων αυτών των εδαφίων, των γραπτών, που αναφέραμε πω πάνω.

Ξαναντυμένος με μια Καινούργια χλαμύδα της Δόξας, υπέροχο ένδυμα που έφθανε μέχρι κάτω, βγήκα από τη Μεγάλη Μητρόπολη της Ψυχής…

Πόσο ευτυχής αισθάνθηκα θαυμάζοντας από εκεί το μεγάλο πανόραμα! Τότε είδα την ροή και επαναροή των πραγμάτων…

Ο Buddhi είναι σαν ένα αλαβάστρινο ποτήρι φίνο και διάφανο, μέσα στο οποίο καίει η φλόγα του Prajna…

Ο Άτμαν, το Είναι, έχει δύο Ψυχές. Η πρώτη είναι η Πνευματική Ψυχή και είναι θηλυκή (Βuddhi),η δεύτερη είναι η Ανθρώπινη Ψυχή και είναι αρσενική (Manas Superior).

Το διανοητικό ζώο, λανθασμένα ονομαζόμενο «άνθρωπος», έχει ενσαρκωμένη μέσα του μόνο την Ουσία.

Ασφαλώς αυτή η τελευταία είναι το buddhata, ένα μικρό κλάσμα της Ανθρώπινης Ψυχής, το ψυχικό υλικό με το οποίο μπορεί και πρέπει να κατασκευάσει το Χρυσό Έμβρυο (να δείτε το Μυστήριο της Χρυσής Άνθισης).

Η πηγή και βάση της Υψηλής Μαγείας βρίσκεται στον τέλειο αρραβώνα του Buddhi-Manas, ήδη στις καθαρά πνευματικές περιοχές, ή στον γήινο κόσμο.

Elena σημαίνει καθαρά τους αρραβώνες του Nous (Ατμαν-Μπούδι) με το Manas (την Ανθρώπινη ή Αιτιατή Ψυχή), ένωση μέσω της οποίας ταυτίζονται η Συνείδηση και η Θέληση, μένοντας γι’ αυτόν τον λόγο και οι δύο Ψυχές προικισμένες με Θεϊκές δυνάμεις…

Η ουσία του Άτμαν, του Πρωτόγονου, αιώνια και παγκόσμια Θεϊκή Φωτιά, βρίσκεται να περιέχεται μέσα στο Buddhi που σε πλήρη ένωση με το Αιτιατό Manas (Ανθρώπινη Ψυχή), προσδιορίζουν το αρσενικό-θηλυκό.

Η Ωραία Ελένη της Τροίας είναι η ίδια η Ελένη του “Φάουστ” του Γκαίτε, η Shakti ή Θηλυκή Δύναμη του Εσώτερου Είναι…

Αυτός και Αυτή, Buddhi-Manas, είναι οι Δίδυμες Ψυχές μέσα σ’ εμάς τους ίδιους (παρ’ όλο που το λογικό ζώο ακόμα δεν τις έχει ενσαρκώσει), οι δύο λατρευτές κόρες του Άτμαν (του Εσώτερου), ο Σύζυγος και η Σύζυγος αιώνια ερωτευμένοι…

Αυτός ο Έρωτας έχει άπειρους συσχετισμούς, ήδη στα ζευγάρια τα ενωμένα από τους διπλούς ήλιους του ουρανού, και από αυτόν της Γης με τη Σελήνη, ήδη στο πρωτοπλασματικό Anfiaster των καθοριστικών κυττάρων, από το μυστηριώδες φαινόμενο της διχοτόμησης ή τον μορφολογικό διπλασιασμό του μονού κυττάρου, όπως είναι γνωστό ήδη στον παγκόσμιο συμβολισμό των επών και όλη την υπόλοιπη λογοτεχνία, όπου ο ιδανικός έρωτας μεταξύ δύο όντων αντίθετου φύλου, αποτελεί το «Alma Μater» της λογοτεχνικής παραγωγής.

Αναντίρρητα το Sahaja Maithuna σαν Μυστήριο της Εκκλησίας της ROMA επαναλαμβάνεται με τους Διδύμους στο Akasha Tattwa και συνεχίζεται ένδοξο με τον Όσιρις-Ίσις στην περιοχή του Anupadaka.

Ξεκαθαρίζω: Όταν αναφέρουμε την Εκκλησία της Ρώμης, (ROMA), αναγραμματίστε τη λέξη και θα έχετε τη λέξη AMOR (Αγάπη). Προφανώς το Σεξ είναι η Εκκλησία της Αγάπης.

Η θεωρία των Διδύμων Ψυχών δεν περιέχει κανένα κίνδυνο, όταν συλλάβουμε το βαθύ της νόημα.

Η χημική συνουσία, η μεταφυσική σεξουαλική συνεύρεση, λάμπει ένδοξα στο Ζενίθ του ιδεώδους, χωρίς την παραμικρή σκιά ρυπαρότητας…

Ο γνήσιος ερωτισμός ποτέ δεν αποχωρίζεται από το σεξ. Η σεξουαλική πράξη είναι ασφαλώς η συν-ουσιαστικοποίηση της αγάπης στον ψυχο-φυσιολογικό ρεαλισμό της φύσης μας.

Ο αρραβώνας μεταξύ Buddhi-Manas είναι δυνατόν να γίνει μόνο με την χημική συνουσία. Η σεξουαλική απόλαυση είναι ένα γνήσιο δικαίωμα του ανθρώπου.

Ο Renato έκανε το βαρύ λάθος να βεβαιώσει με εμφατικό τρόπο, ότι η Ελένη του Σίμωνα του Μάγου ήταν μια όμορφη γυναίκα με σάρκα και οστά, την οποία ο παραπάνω Μάγος είχε συναντήσει σ’ ένα χαμαιτυπείο της Τύρου, και κατά τους βιογράφους του, ήταν η μετενσάρκωση της Ελληνίδας Ελένης.

Αυτή η άποψη δεν αντέχει μια ανάλυση σε βάθος. Τα γνήσια Μυητικά κολλέγια διδάσκουν με πλήρη σαφήνεια, ότι η Ωραία Ελένη είναι το Buddhi, η Πνευματική Ψυχή της Έκτης Μύησης Venusta, το Δυναμικό Θηλυκό Shakti.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΓΟΛΓΟΘΑ

Η ακτινοβολούσα άνοδος του Έβδομου Φιδιού Venusta, προς τα μέσα και προς τα πάνω από το πνευματικό, νωτιαίο σπονδυλικό κανάλι του θεϊκού οχήματος (Άτμαν), μου επέτρεψε να ξαναζήσω το γεγονός του Γολγοθά…

Αναντίρρητα χρειάζομαι να εξομολογηθώ ειλικρινά και χωρίς περιστροφές, το πραγματικό, καθαρό και τελειωτικό γεγονός, ότι βρέθηκα να είμαι το κεντρικό πρόσωπο του Κοσμικού Δράματος.

Το να πειραματιστώ στον εαυτό μου το Κοσμικό γεγονός του Γολγοθά, με όλον τον ωμό υπερβατικό ρεαλισμό του κόσμου του Θείου Πνεύματος (Άτμαν), είναι ασφαλώς κάτι μεγαλειώδες.

Δεν είμαι ο πρώτος που βιώνει το γεγονός του Όρους των Κρανίων, ούτε θα είμαι και ο τελευταίος.

Και είδα τον εαυτό μου μετά την σταύρωση, ξαπλωμένο σαν ένα πτώμα επάνω στο «δέρμα της Γης». Τότε η Δυναμική Shakti, η Θεία Σύζυγος του Shiva, η τέλεια Μητέρα μου Κουνταλίνι, γονατισμένη μ’ απέραντη ταπεινότητα, με λάτρευε…

«Ω, Μητέρα μου! αναφώνησα. Εσύ είσαι η Μητέρα μου! Εγώ είμαι αυτός που πρέπει να γονατίσει μπροστά σου! Δεν είναι δυνατόν εσύ να σκύβεις μπροστά μου! Εγώ δεν το αξίζω αυτό! είμαι ένα ευτελές σκουλήκι της λάσπης της γης’ ένας αμαρτωλός ένας ανάξιος… ».

Όμως, είναι φανερό ότι σε τέτοιες στιγμές του Κοσμικού Δράματος εγώ αντιπροσώπευα τον Χριστό, Vishnu, τον Δεύτερο Λόγο, τον Υιό…

Τις στιγμές που γράφω αυτές τις γραμμές έρχεται στην θύμησή μου εκείνη η άρρητη προσευχή του Δάντη που επί λέξει λέει:

«Παρθένα Μητέρα, Κόρη του Γιου σου, η πιο ταπεινή και ταυτόχρονα η πιο υψηλή απ’ όλα τα πλάσματα, σταθερό όριο της Αιώνιας Βούλησης, εσύ είσαι αυτή που εξευγένισες την ανθρώπινη φύση με τέτοιον τρόπο, που ο Δημιουργός σου δεν δίστασε να μετατραπεί σε δικό σου έργο.

Στην αγκαλιά σου άναψε η Αγάπη, της οποίας η ζέστη έκανε να καρπίσει αυτό το λουλούδι στην Αιώνια Ειρήνη.

Είσαι εδώ, για μας, Ήλιος του Νότου της Ευσπλαχνίας, και κάτω, για τους θνητούς, ζωντανή Πηγή της Ελπίδας.

Είσαι τόσο μεγάλη, Κυρία, και αξίζεις τόσο, που όποιος θέλει να φθάσει μια χάρη και δεν καταφεύγει σε σένα, θέλει η επιθυμία του να πετάξει χωρίς φτερά.

Η καλοσύνη σου όχι μόνο βοηθά αυτόν που παρακαλεί, αλλά και πολλές φορές προτρέχει αυθόρμητα στην επίκληση. Σε σένα είναι συγκεντρωμένες η ευσπλαχνία, ο οίκτος, η μεγαλοψυχία και ότι καλό υπάρχει στα πλάσματα». (Αναντίρρητα κάθε Ον έχει την Θεία Μητέρα Κουνταλίνι γνήσια, ιδιωτική, ατομική).

Αυτό λοιπόν, που από την πιο βαθειά λίμνη του Σύμπαντος, ως εδώ έχει δει μια-μια όλες τις υπάρξεις του πνεύματος, σε ικετεύει να του παραχωρήσεις την χάρη να αποκτήσει τέτοια αρετή, που να μπορεί να ανυψωθεί με τα μάτια ως την Ύπατη Υγεία».

Κι εγώ, που ποτέ δεν έχω επιθυμήσει να δω περισσότερο απ’ όσο επιθυμεί αυτός να βλέπει, σου απευθύνω όλες μου τις ικεσίες και σε παρακαλώ να μην είναι μάταιες, με σκοπό να διαλύσεις με τους δικούς σου όλες τις ομίχλες που προηγούνται από την θνητή σου κατάσταση, με τύχη να μπορώ να αποθαυμάζω ανοιχτά την Άφατη Ηδονή.

Σε ικετεύω επί πλέον, Ω Βασίλισσα, να μπορείς όποτε θέλεις να διατηρείς αγνές τις αγάπες σου, μετά από όσα βλέπεις, η συνοδεία σου να θριαμβεύει στις ορμές των ανθρώπινων παθών».

Μέχρι εδώ αυτή η θεσπέσια Δάντεια προσευχή. Θα συνεχίσουμε τώρα με το θέμα αυτού του κεφαλαίου, θα μελετήσουμε ορισμένα εδάφια του Χριστού…

«Οι στρατιώτες του Αρχιερέα πήγαν το Χριστό στο Πραιτόριο και τον έβαλαν μαζί με την συμμορία όλη. Και γυμνώνοντάς τον, του έριξαν επάνω έναν άλικο χιτώνα (η Φιλοσοφική Πέτρα πρώτα είναι μαύρη, μετά άσπρη και στο τέλος κόκκινη).

Και έβαλαν επάνω στο κεφάλι του ένα αγκάθινο στεφάνι (κλασσικό οδυνηρό διάδημα του πόνου σε κάθε Χριστικοποιημένο αστρικό) και ένα καλάμι στο δεξί του χέρι (σαν το ραβδί του Ααρών ή την Πατριαρχική Ράβδο, ζωντανό σύμβολο της σπονδυλικής στήλης) και γονατίζοντας μπροστά του τον περιγελούσαν λέγοντας: Χαίρε, Βασιλιά των Ιουδαίων. Και αφού τον χλεύασαν (γιατί έτσι είναι αυτός ο δρόμος του Σεξ) τον γύμνωσαν από τον χιτώνα του (γιατί αυτοί οι σκοταδιστές, δεν θέλουν ποτέ να ντύνεται ο Μυημένος με την πορφύρα του Εσώτερου Λόγου του) και τον έντυσαν με τα ρούχα του και τον πήγαν για να τον σταυρώσουν.

Και βγαίνοντας συνάντησαν έναν Κυρήνειο που ονομαζόταν Σίμων, αυτόν έβαλαν να κουβαλήσει τον Σταυρό του (ο Γκου­ρού πάντα βρίσκεται στον δρόμο μας για να μας βοηθήσει).

Και φτάνοντας στο μέρος που λέγεται Γολγοθάς, που λέγεται Κρανίου Τόπος (συνώνυμο του θανάτου) του έδωσαν να πιει ξύδι με χολή, και δεν θέλησε να το πιει (είναι φανερό ότι το μονοπάτι της Κόψης του Ξυραφιού είναι πολύ πικρό).

Και μετά που τον σταύρωσαν (με Σεξουαλικό Σταυρό γιατί ο φαλλός βαλμένος μέσα στην μήτρα σχηματίζει αυτό το αγιότατο σύμβολο) έβαλαν στον κλήρο τα ρούχα του (καθαρή αναφορά για την εξάλειψη της ανθρώπινης ιδιοκτησίας) και καθισμένοι εκεί τον φύλαγαν. Και έβαλαν επάνω απο το κεφάλι του τον γραπτό Σκοπό του: INRI: Ignis Natura Renovatur Integram (Η Φωτιά ανανεώνει αδιάκοπα την Φύση).

Και σταύρωσαν μαζί του δύο ληστές, έναν από τα δεξιά και άλλον από τα αριστερά (καλός κλέφτης: η Θεία μυστική δύναμη που για την χριστικοποίηση κλέβει την σεξουαλική ενέργεια. κακός κλέφτης: ο μυστικός εχθρός ο οποίος για το κακό λεηλατεί το απόθεμα του Σεξουαλικού Υδρογόνου SiI2).

Και οι περαστικοί (οι βέβηλοι και οι βεβηλωτές του παντός) τον έβριζαν, κουνώντας τα κεφάλια τους. και έλεγαν: Εσύ που γκρεμίζεις το ναό και σε τρεις μέρες τον ξαναχτίζεις (εσύ που εξαλείφεις το αμάρτημα του Αδάμ για να γεννηθεί ο Ουράνιος Αδάμ) σώσου μόνος σου. Αν είσαι Γιος του Θεού, κατέβα από τον Σταυρό (γιατί στους σκοταδιστές δεν τους αρέσει η εισχώρηση του οριζόντιου ξύλου που διαμορφώνουν τα δύο μπράτσα σου, σαν δύο πελώρια χέρια, που επεκτείνονται για να τρομάζουν τις σκοτεινές δυνάμεις και τις κατώτερες εξουσίες).

Μ’ αυτόν τον τρόπο οι Αρχιερείς (οι αρχές) συμμαχώντας με τους Γραμματείς (διανοούμενους) και τους Φαρισαίους (που πάντα υποκρίνονταν τους καλούς και τους Άγιους) και τους Γέροντες (ανθρώπους πολύ σεβαστούς από τον κόσμο) έλεγαν: Άλλους τους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να τον σώσει; Εάν είναι ο Βασιλιάς του Ισραήλ να κατεβεί από τον σταυρό (να εγκαταλείψει το μονοπάτι της Κόψης του Ξυραφιού και το Sahaja Maithuna) και θα πιστέψουμε σ’ αυτόν. Εμπιστεύτηκε τον Θεό. Ας τον απαλλάξει τώρα αν τον θέλει, γιατί είπε: είμαι ο Γιός του Θεού (αυτός χριστικοποιήθηκε και γι’ αυτόν τον λόγο έγινε Γιος του Αιώνιου. Εμείς είμαστε Γιοι του Διαβόλου, γιατί είμαστε φρούτα πορνείας).

Και από την ώρα την Έκτη (του Πειρασμού) έγινε σκοτάδι επάνω σ’ όλη την Γη ως την Ενάτη Ώρα (αθροίζοντας Καβαλιστικά έχουμε 9 συν 6 ίσον 15. Αυτό είναι το Arcano του Τυφώνα Bafometo: του Διαβόλου. Αυτή η εσωτεριστική αξία αντιστοιχεί στον Αστερισμό της Φάλαινας, κάτω από την κοσμική επίδραση της οποίας αναπτύσσεται ο Μυημένος μέχρι να καταφέρει την Ανάσταση. Ας θυμηθούμε το σημάδι του Ιωνά).

Και κοντά στην ενάτη ώρα, ο Ιησούς αναφώνησε με μεγάλη φωνή, λέγοντας: Ήλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί, που σημαίνει: Θεέ μου γιατί με εγκατέλειψες; (προφανώς πριν από την Ανάσταση κάθε Μυημένος αισθάνεται πραγματικά εγκαταλελειμμένος). Και μερικοί που βρίσκονταν εκεί, ακούγοντάς τον, έλεγαν: Αυτός φωνάζει τον Ηλία (Ηλίας, Eliu, Ήλιος, ο Ήλιος Χριστός, ο Εσώτερος Λόγος, είναι ο μέγιστός μας σκοπός).

Και μετά τρέχοντας ένας απ’ αυτούς, πήρε ένα σφουγγάρι και το μούσκεψε με ξύδι και βάζοντάς του σε ένα καλάμι (σύμβολο της σπονδυλικής στήλης) του έδωσε να πιει (σαν να έλεγε: η δουλειά με τις Σεξουαλικές σπονδυλικές φωτιές, είναι πιο πικρή και από την χολή).

Μετά όμως ο Ιησούς, αφού ξαναφώναξε δυνατά, παράδωσε το πνεύμα (έτσι είναι πώς οι μυημένοι πεθαίνουμε στον εαυτό μας, με Θάνατο στον Σταυρό. Δες το βιβλίο μου με τίτλο: Το Μυστήριο της Χρυσής Άνθισης).

Και να το πέπλο του ναού (το περίφημο πέπλο της Ίσιδας ή Αδαμικό Σεξουαλικό Πέπλο προϊόν του προπατορικού αμαρτήματος) σχίστηκε στα δύο (οφειλόμενο αυτό στον ύψιστο θάνατο του Εγώ) και η γη σείστηκε και οι πέτρες (του μονοπατιού της Κόψης του Ξυραφιού) σχίστηκαν».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 27

Η ΑΓΙΑ ΤΑΦΗ

Είναι γραμμένο με πύρινα γράμματα στο Βιβλίο των Θαυμάτων ότι, όταν ο Ιησούς -ο Μεγάλος Γνωστικός Ιερέας- έβγαλε την τελευταία του εκπνοή, η φιλοσοφική γη, η πολύ ανθρώπινη προσωπικότητά του, τρεμούλιασε όταν κατάλαβε την δύσκολη αποστολή που η μοίρα τού είχε επιφυλάξει και οι πέτρες του μονοπατιού της Κόψης του Ξυραφιού σχίστηκαν κάνοντας το δρόμο ακόμα πιο δύσκολο. Αυτό το καταλαβαίνουν ολοκληρωτικά εκείνοι οι Δάσκαλοι, που αφού έχουν πεθάνει στον εαυτό τους, ετοιμάζονται για την Ανάσταση.

Ο Ερμής σαν αστρολογικός Πλανήτης, είναι πολύ πιο μυστηριώδης από την ίδια την Αφροδίτη και είναι παρόμοιος με τον Mithra Mazdeista, τον Βούδα, το Πνεύμα ή Θεό, εγκατεστημένος μεταξύ Ήλιου και Σελήνης. ο συνεχής σύντροφος του Ήλιου της Σοφίας.

Ο Παυσανίας στο 5ο βιβλίο του μας το δείχνει με το να έχει έναν βωμό κοινό με το Δία. Είχε φτερά για να εκφράσει ότι εξυπηρετούσε τον Ήλιο στην πορεία του και ονομαζόταν ο Αγγελιαφόρος και ο Λύκος του Ηλίου: Solaris Luminis Particeps. Ήταν ο Αφέντης ή ο Ανακλητής των Ψυχών, ο Αρχιμάγος και ο Ιεροφάντης.

Ο Βιργίλιος τον περιγράφει να παίρνει το Κηρύκειο ή Σκήπτρο του για να καλέσει ξανά στην ζωή τις δυστυχισμένες ψυχές τις κατακρημνισμένες στον Όρχο ή Limbus: «Tum virgam capit, hac Anlmas ille evocat Orco», με τον καλό σκοπό να τις κάνει να μπουν στην ουράνια στρατιά.

Μετά από αυτές τις εξηγήσεις γίνονται σαφή τα παρακάτω εδάφια (ερμηνευμένα).

«Και άνοιξαν οι τάφοι, και πολλά σώματα Αγίων (που είχαν αποκοιμηθεί στον Όρχο ή Limbus) σηκώθηκαν. Και βγήκαν από τους τάφους (μετά από την Ανάστασή τους την εσωτεριστική), ήρθαν στην Άγια Πόλη, (την Άνωθεν Ιερουσαλήμ) και εμφανίστηκαν σε πολλούς».

Αναντίρρητα πολλοί Άγιοι θέλησαν να αυτοπραγματοποιη­θούν εσωτερικά χωρίς το Άγιο Μυστήριο της Εκκλησίας της Αγάπης (Sahaja Maithuna).

Αυτές ω δύστυχες Ψυχές πέφτουν πάντα στον Όρχο ή Limbo της άγνοιας, τα σκοτάδια και τον πόνο…

Τότε μόνο, πεθαίνοντας στον εαυτό τους με τον Θάνατο του Σταυρού απόλυτα σεξουαλικό σύμβολο- είναι δυνατή η ανάσταση…

Αν ο σπόρος δεν πεθάνει το φυτό δε γεννιέται. Το Μονοπάτι της Ζωής είναι σχεδιασμένο με τα ίχνη των οπλών του αλόγου του Θανάτου.

Ο Ερμής είναι ο Χρυσός Πλανήτης, ο άφατος, τον οποίο οι Ιεροφάντες απαγόρευαν να τον ονομάζουν και συμβολίζεται στην Ελληνική Μυθολογία από τα περίφημα σκυλιά φύλακες του ουράνιου κοπαδιού, που ποτίζεται στις αγνότατες πηγές της Απόκρυφης Σοφίας…

Ο Ερμής είναι επίσης Hermes-Anubis, ο καλός εμπνευστής ή Αγαθοδαίμων. Σαν Πουλί του Άργους φυλάει πάνω στην Γη, όποιον τον περνάει λανθασμένα για τον ίδιο τον Ήλιο, όντας οι δύο αντίστοιχα ο Sarama και Sarameya των Ινδών.

Ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός προσευχόταν κάθε βράδυ στον Απόκρυφο Ήλιο για την παρεμβολή του Ερμή, γιατί όπως λέει ο Vossius: «Όλοι οι θεολόγοι βεβαιώνουν ότι ο Ερμής και ο Ήλιος είναι ένα». Γι’ αυτό τον θεωρούσαν σαν τον πιο γλαφυρό και σοφό από τους Θεούς, το οποίο δεν είναι για να εκπλήσσει, διότι και ο Ερμής βρίσκεται τόσο κοντά στην Σοφία και στην Λέξη (ή Λόγος) που και με τα δυο συγχέεται…

Ο Ερμής είναι ο Τρίτος Λόγος, Shiva, το Άγιο Πνεύμα, ο Πρωτότοκος της Δημιουργίας, η αυθεντική μας Μονάδα, ιδιαίτερη, ατομική…

Ω, Άγιοι Θεοί! Πόσο θλιβερή θα ήταν η τύχη των Αγίων στο Limbo, αν ο Ερμής τους εγκατέλειπε…

Ο Ερμής, Shiva, Μέγας Ιεροφάντης, Αγγελιαφόρος και Λύκος του Εσώτερου Χριστού, ανώτατη ελπίδα εκείνων που κοιμούνται μέσα στον Άγιο Τάφο…

Εγώ αναγνώρισα το φαλλικό σημάδι στην «Βάρκα του Ρα» περνώντας από την Όγδοη Μύηση Venusta, τότε φώναξα δυνατά λέγοντας:

-Όταν θα ηχήσει η πρώτη σάλπιγγα θ’ αναστηθώ από τους νεκρούς.

-Χαίρε, ω μεγάλη Θεότητα, που αρμενίζεις με το πλοίο σου! Μ’ έφεραν μέχρι εδώ, παρουσιάζομαι μπροστά σου».

-Άσε με ν’ ανεβώ στην γέφυρα και να κατευθύνω την μανούβρα του πλοίου, όπως κάνουν οι υπηρέτες σου, οι Άρχοντες των πλανητών .

Η Λιτελάντες λυπήθηκε λίγο βλέποντας τον Άγιο Τάφο μου. «Μην φοβάσαι -της είπε ένας Μαχάτμα- το φυσικό σώμα του ακόμα δεν θα πεθάνει». Αυτές οι λέξεις την καθησύχασαν τελείως.

Σ’ εκείνη την μακρινή εποχή της παρούσας ύπαρξής μου, ούτε καν είχα πεθάνει μέσα μου, συνέχιζα με το Εγώ ολοζώντανο. η ταφή ήταν τότε εντελώς συμβολική, όπως το φέρετρο σ’ όλες τις μασονικές στοές…

Καταλάβαινα, ναι, σε ολοκληρωτική μορφή, τον συμβολισμό της ταφής. Ήξερα ότι έπρεπε να πεθάνω μέσα μου για να έχω δικαίωμα στην Ανάσταση του Hiram Abif, του Μυστικού Δασκάλου, μέσα στον Ναό-Καρδιά μου.

Τελείωσε εκείνη η μύηση με ακριβείς οδηγίες, σχετιζόμενες με την αποστολή που τώρα εκτελώ στον κόσμο…

ΤΑ ΤΡΙΑ ΒΟΥΝΑ – γ μέρος

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΟΥΝΟ

28. ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ

29. ΟΙ ΕΝΝΙΑ ΒΑΘΜΟΙ ΤΗΣ ΜΑΕΣΤΡΙΑΣ

30. Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΝΩΧ

31. Ο ΣΕΛΗΝΙΑΚΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

32. GINEBRA

33. Ο ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΟΥ

34. ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΜΑ ΤΩΝ ΣΕΛΗΝΙΑΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

35. Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΕΡΜΗ

36. Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

37. Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

38. Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΑΡΗ

39. Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑ

40. Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ

41. Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

42. Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ

43. Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΤΡΙΤΟ ΒΟΥΝΟ

44. ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ

45. Ο ΔΕΚΑΤΟΣ ΑΘΛΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ

46. Ο ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΑΘΛΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ

47. Ο ΔΩΔΕΚΑΤΟΣ ΑΘΛΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ

ΔΕΥΤΕΡΟ ΒΟΥΝΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 28

ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ

Είναι αυταπόδεικτο ότι εμείς οι Αδελφοί του Ναού των δυο φορές γεννημένων, είχαμε εξαλείψει από τον ψυχισμό μας διάφορα υποκειμενικά στοιχεία, παρανθρώπινα· όμως αφού είχαμε περάσει τις Οκτώ Μυήσεις, ποθούσαμε, με όλες τις δυνάμεις των Ψυχών μας, να εισαχθούμε στις εσωτερι­στικές μαγικές εργασίες του Βουνού της Ανάστασης.

Μας είχαν πει στο Ναό ότι έπρεπε να περιμένουμε μ’ ατέλειωτη υπομονή τον αβ­βά του Μοναστηριού· όμως είναι φανερό ότι οι ώρες περνούσαν μακριές και βαρετές με μια ανυπόφορη μονοτονία. Ο Σεβάσμιος δε φαινόταν βέβαια να βιάζεται καθόλου.

Μερικοί από τους βετεράνους του Πρώτου Βουνού τριγύριζαν εδώ κι εκεί και παρακεί, διαμαρτυρόμενοι, ανυπόμονοι για την ιδιαίτερη αργοπορία του Ανώτερου.

Υπάρχουν περιπτώσεις που σε εκπλήσσουν στην ζωή και μια από αυτές ήταν η εκπληκτική είσοδος του αββά στον Ναό. Όλοι οι Αδελφοί του Ιερού Τάγματος μείναμε κατάπληκτοι, γιατί μερικοί από τους δικούς μας είχαν χάσει την ελπίδα να δουν τον Δάσκαλο…

Απέναντι από την Άγια Αδελφότητα μίλησε ο Σεβάσμιος λέγοντας:

«Εσάς Αδελφοί, σας λείπουν δυο αρετές που αυτός ο αδελφός έχει». Αυτά είπε ενώ μ’ έδειχνε με το δάκτυλο. Αργότερα, με τρόπο γλυκό και επιτακτικό συγχρόνως με διέταξε:

«Πέστε τους εσείς αδελφέ, ποιες είναι αυτές οι δυο αρετές».

«Πρέπει να ξέρουμε να είμαστε υπομονετικοί, πρέπει να ξέρουμε να είμαστε ήρεμοι» φώναξα με φωνή αργή και καθαρή…

«Βλέπετε; Πεισθήκατε; είπε ξαφνικά ο αββάς με μεγάλη επισημότητα. Όλοι οι Μύστες τρομαγμένοι και έκπληκτοι συγχρόνως, κράτησαν μια ευλαβική σιωπή…

Αναντίρρητα όλα τα μέλη της Συναγωγής, εκτός από μένα, τότε απορρίφθηκαν, δηλαδή μόνο το ασήμαντο πρόσωπό μου, που δεν αξίζει τίποτα, βγήκε θριαμβευτικά από την δύσκολη δοκιμασία.

Ο αυστηρός ιεροφάντης μου δώρισε στην συνέχεια ένα όμορφο πορτοκάλι· εγώ συνέλαβα αμέσως το βαθύ νόημά του…

Πολύ αργότερα μετά από καιρό, έπρεπε να παρουσιαστώ ενώπιον της Αδελφότητας άλλου Μοναστηριού της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας, με τελικό σκοπό να λάβω οδηγίες και να υπογράψω έγγραφα…

Τότε με προειδοποίησαν με τ’ ακόλουθα λόγια: «Πρέπει να φυλάγεσαι πολύ καλά από το Σεληνιακό κρύο».

Ο γυρισμός μου στο Αναμμένο Καμίνι του Ηφαίστου, μετά από μακριά απουσία, ήταν επείγων.

Αναντίρρητα, μεταξύ Βουνού και Βουνού υπάρχουν πάντα μεγάλες περίοδοι σεξουαλικής αποχής…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 29

ΟΙ ΕΝΝΕΑ ΒΑΘΜΟΙ ΤΗΣ ΜΑΕΣΤΡΙΑΣ

Το να συλλάβεις, να παγιδέψεις, να πιάσεις σε ολοκληρωτική, ενιαία μορφή, την βαθειά σημασία των εννέα Δασκάλων που πήγαν σε αναζήτηση του Hiram και των δολοφόνων του, είναι επείγον, χωρίς αναβολή.

Ασφαλώς κανένας από τους εννέα Δασκάλους δεν πήγε προς τις περιοχές του Βορρά, αλλά έξυπνα ταξινομημένοι σε τρεις ομάδες από τρεις, μοιράστηκαν αντίστοιχα στην Ανατολή, Μεσημβρία και Δύση. Αναμφίβολα ήταν οι τελευταίοι αυτοί, που κατάφεραν να ανακαλύψουν τον τάφο και τους δολοφόνους.

Αυτό το συμβολικό εσωτεριστικό προσκύνημα των εννέα Δασκάλων, αναφέρεται ιδιαίτερα σαν συνέπεια, στο ατομικό προσκύνημα, που κάθε μυημένος πρέπει να πραγματοποιήσει στο Δεύτερο Βουνό, περνώντας από εννέα στάδια η διαδοχικούς βαθμούς, απόλυτα αριθμημένους και καθορισμένους στις εννέα σφαίρες:

Σελήνη, Ερμής, Αφροδίτη, Ήλιος, Άρης, Δίας, Κρόνος, Ουρανός, Ποσειδώνας.

Μπορούμε και οφείλουμε να εκπέμψουμε το ακόλουθο μήνυμα:

Μόνο μέσω αυτών των εσώτερων προσκυνημάτων από σφαίρα σε σφαίρα, θα είμαστε σε θέση να αναζωογονήσουμε και να κάνουμε να ξαναβγεί, μέσα από τον καθένα από εμάς, ο Μυστικός Δάσκαλος Hiram, Shiva: ο Σύζυγος της Θειας Μητέρας μας Kουνταλίνι, ο, Αρxι-ιεροφάντης και ο Αρχιμάγος, η ατομική ιδιαίτερη Μονάδα, το Πραγματικό μας Είναι…

Άλλο πράγμα είναι το να είσαι Δάσκαλος και άλλο πολύ διαφορετικό, ασφαλώς, το να φτάσεις στην τελειοποίηση της Μαεστρίας.

Κάθε εσωτεριστής που κατασκευάζει στο Αμόνι των Κυκλώπων το Ηλιακό Σώμα, την Φορεσιά για τον Γάμο της Ψυχής, μεταβάλλεται γι’ αυτόν τον λόγο σε Άνθρωπο και έτσι, σε έναν Δάσκαλο· όμως η τελειοποίηση της Μαεστρίας είναι κάτι πολύ διαφορετικό.

Ο αριθμός εννέα, εφαρμοσμένος στην Ρητορική, μας βάζει σε στενή, μυστικιστική σχέση με τις εννέα αθάνατες Μούσες. Δεν είναι περιττό ν’ αναφέρουμε σε αυτό το κεφάλαιο κάθε μια από αυτές τις άφατες θεότητες του αρχαίου κλασικισμού:

Κλειώ

Ερατώ

Μελπομένη

Καλλιόπη

Ευτέρπη

Θάλεια

Ουρανία

Πολύμνια

Τερψιχόρη

Τα βιώματα είναι κάτι το πολύ σπουδαίο, με σκοπό να μπορέσουν να καταλάβουν καλύτερα οι πολύ αγαπητοί μου αναγνώστες την διδασκαλία…

Ακούστε με: Κάποιο βράδυ, δεν έχει σημασία η ημερομηνία, ούτε η μέρα, ούτε η ώρα, υπέρλαμπρα ντυμένος με την Φορεσιά του Γάμου της Ψυχής, βγήκα θεληματικά από το φυσικό μου σώμα.

Πειραματιζόμενος με όλη την παρουσία του Κοσμικού μου Είναι κάποια εξαίρετη πνευματική ηδονικότητα, αιωρήθηκα με απόλυτη απαλότητα στην αύρα του σύμπαντος…

Με ανώτατη μακαριότητα ακούμπησα τα πόδια μου σαν να ήμουν ένα ουράνιο πουλί επάνω στον φλοιό της γης, κάτω από το πράσινο φύλλωμα ενός σιωπηλού δένδρου

-Η ώρα η καλή, φώναξα τότε με δυνατή φωνή επικαλώντας τους Μύστες της Απόκρυφης Αδελφότητας.

Αναντίρρητα με βοήθησαν…

Οι Αδελφοί με οδήγησαν ευγενικά στον θαυμάσιο Ναό με τους διάφανους τοίχους…

Ο Μαχάτμα βρισκόταν καθισμένος μπροστά στο γραφείο του σαν να εξυπηρετούσε πολλούς ανθρώπους…

-Θέλω να μάθω -είπα- τι είναι αυτό που μου λείπει.

Ο Σεβάσμιος, βγάζοντας μέσα από τα συρτάρια του γραφείου του ένα μυστικό βιβλίο, συμβουλεύτηκε τις σελίδες του και μετά απάντησε:

-Εσάς σας λείπουν πενήντα οκτώ (58) λεπτά. Πρέπει να παρουσιάσετε εδώ τριάντα έξι bolivares από είκοσι τρία (23) κιλά το κάθε ένα. Και οι οκτώ (8) Μυήσεις που λάβατε πρέπει να βαθμολογηθούν.

-Ευχαριστώ, Σεβάσμιε Δάσκαλε.

Μετά απομακρύνθηκα από τον Ναό με άπειρη ταπεινότητα και ευλάβεια…

Καββαλιστική ανάλυση της υπόθεσης:

58 λεπτά: 5 συν 8, ίσον 13. Αυτό το Arcano σημαίνει τον θάνατο όλων των υποκειμενικών στοιχείων που αποτελούν το Εγώ.

36 bolivares: 3 συν 6, ίσον 9. Να σπάσω αλυσίδες και κλειδαριές στους βυθισμένους κόσμους των εννέα πλανητών, που αναφέρονται σε αυτό το κεφάλαιο… δουλειά πολύ έντονη στο Αναμμένο Καμίνι του Ηφαίστου…

23 κιλά: 2 και 3, ίσον 5. Οι εργασίες της Ελευθέρωσης θα πρέπει να είναι τέλειες, κάτω από τις λάμψει ς του Πυρογενούς Αστεριού με τις πέντε γωνίες… (Δεν είναι περιττό να θυμίσω επ’ ευκαιρία τον Rishi Baha-Deva και τους 23 Προφήτες του).

Βαθμολογία: Πριν από την αυθεντική Ανάσταση, κάθε μια από τις οκτώ Μυήσεις πρέπει να βαθμολογηθεί. Αυτό διαδικάζεται σε οκτώ χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων οφείλουμε να πειραματιστούμε το Βιβλίο του Πατριάρχη Ιώβ σε όλον του τον ωμό ρεαλισμό.

Δίνουμε έμφαση με επισημότητα στο επόμενο γεγονός: «Ποτέ δεν θα μπορούσαν να βαθμολογηθούν οι οκτώ Μυήσεις σε λιγότερο χρόνο από οκτώ χρόνια, που αναφέρεται.

Προφανώς σε κάθε μια από τις οκτώ μυήσεις αντιστοιχεί ένας χρόνος· σαν συμπέρασμα είναι οκτώ χρόνια για τις οκτώ Μυήσεις… Διευκρινίζω: Ο ήδη αναφερθείς χρόνος αντιστοιχεί αποκλειστικά στον επίλογο μιας ολόκληρης μυστικιστικής σειράς από βαθιές εσωτεριστικές δουλειές, πραγματοποιούμενες σ’ όλους και στον καθένα από τους εννέα προαναφερθέντες πλανήτες.

Αναμφίβολα τέτοιες εργασίες εξελίσσονται σε διαφορετικούς χρόνους και είναι συνήθως στ’ αλήθεια πολύ λεπτές.

Είναι αυταπόδεικτο ότι καθένας που μπαίνει στο Δεύτερο Βουνό, δεν παίρνει γι’ αυτόν το λόγο περισσότερους Βαθμούς ούτε Μυήσεις.

Η τελειοποίηση της Μαεστρίας επέρχεται μόνο με την εσωτερι­στική μεταβατική Ανάσταση.

Η πλήρης εκδήλωση της Μονάδας μέσα στον Αναστημένο Δάσκαλο του απονέμει εξαιρετικές μαγικές δυνάμεις…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 30

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΝΩΧ

Το σύμβολο του χρόνου, στο οποίο το μπρούντζινο δαχτυλίδι κάνει επίσης εμφατική αναφορά, οδηγεί κυκλικά στο Γνωστικό Ahrat, μέχρι εκείνη την αρχαία Πατριαρχική εποχή, που ονομαζόταν επίσης Εποχή του Μπρούντζου ή Dvapara Yuga, που αναμφίβολα προηγήθηκε από την δική μας τωρινή Εποχή του Σιδήρου ή Κελί Γιόγκα…

Οι καλύτεροι συγγραφείς του αποκρυφισμού βεβαίωναν πάντα ότι μεταξύ αυτών των δυο Εποχών, επήλθε η Δεύτερη Καταστροφή Transapalniana, που μεταμόρφωσε εντελώς την γεωλογική φυσιογνωμία του πλανήτη Γη.

Ο έβδομος από τους δέκα ύψιστους προκατακλυσμιαίους Πατριάρχες, είναι, έξω από κάθε υπόθεση, εντελώς διαφορετικός από τους έξι που στο πέρασμα του χρόνου προηγήθηκαν… (Αδάμ, Σηθ, Ενώς, Καϊνάν, Μαλελεήλ, Ιάρεδ), καθώς και από τους τρεις που τον διαδεχθήκαν (Μαθουσάλας, Λαμέχ, Νώε) .

Όμως, είναι φανερό, ότι αυτό που μας εκπλήσσει σ’ όλα αυτά, είναι το άγιο όνομα του Ενώχ, που μεταφρασμένο σημαίνει: «Μυημένος, αφοσιωμένος, καθαγιασμένος, Δάσκαλος».

Η Εβραϊκή Γένεση (Τ.24) βεβαιώνει με πολύ επίσημο τρόπο ότι ο Ενώχ δεν πέθανε από φυσικό θάνατο στην πραγματικότητα, αλλά «περπάτησε με τον Θεό και εξαφανίστηκε γιατί τον πήρε ο Θεός».

Αρχαιότατες εσωτεριστικές παραδόσεις, που χάνονται στην νύχτα των αιώνων, λένε καθαρότατα ότι, βρισκόμενος ο Ενώχ επάνω στην μεγαλόπρεπη κορυφή του βουνού Moria, είχε ένα samadi διορατικό στο οποίο η φωτισμένη αντικειμενική συνείδησή του αρπάχτηκε και μεταφέρθηκε στους αναφερόμενους Εννέα Ουρανούς, που αναφέρονται από τον Δάντη στην Θεία Κωμωδία και στον τελευταίο των οποίων -σ’ αυτόν του Ποσειδώνα- συνάντησε τον Πατριάρχη, τον Χαμένο Λόγο (τον ίδιο του τον Λόγο, την Ιδιαίτερη και Ατομική του Μονάδα).

Αργότερα θέλησε εκείνος ο Μεγάλος Ιεροφάντης να εκφράσει αυτό το όραμα σ’ ένα μνημείο μόνιμο και άσβηστο…

Έτσι εξέθεσε κατηγορηματικά και με μεγάλη σοφία, ότι θα γινόταν κάτω από εκείνο το ίδιο ευλογημένο μέρος, ένας μυστικός και υπόγειος ναός, περιλαμβάνοντας εννέα διαδοχικές κρύπτες τοποθετημένες η μια κάτω από την άλλη, μέσα στα ζωντανά σωθικά του βουνού.

Ο γιος του ο Μαθουσάλας ήταν πραγματικά ο αρχιτέκτονας ο επιφορτισμένος γι’ αυτόν τον εξαίρετο ναό…

Δεν αναφέρεται το περιεχόμενο και η συγκεκριμένη και καθορισμένη μοίρα, κάθε μιας από αυτές τις κρύπτες ή μαγικές σπηλιές, που συγκοινωνούσαν η μια με την άλλη μέσω μιας ελικοειδούς σκάλας…

Η τελευταία απ’ αυτές τις σπηλιές είναι αυτή που συγκεντρώνει όλο το κρυφό ενδιαφέρον με τρόπο που οι προηγούμενες αποτελούν μονάχα τον μυστικό δρόμο τον απαραίτητο, μέσω του οποίου φθάνεις σ’ εκείνη, στο πιο βαθύ σημείο του Βουνού…

Σε αυτήν την τελευταία, το penetral ή πιο εσώτερο sancta, ο Πατριάρχης Ενώχ θα αποθήκευε τον πιο πλούσιο εσωτερι­στικό θησαυρό του…

Το Χρυσόμαλλο Δέρας των αρχαίων, ο άφατος και ακατάλυτος θησαυρός που ψάχνουμε, δεν βρίσκεται ποτέ στην επιφάνεια, παρά πρέπει να σκάψουμε, ανασκάψουμε, να ψάξουμε στα εσώτερα της Γης, μέχρι να τον βρούμε…

Κατεβαίνοντας θαρραλέα στα έγκατα ή Κολάσεις του Βουνού της Αποκάλυψης, ο Μυημένος ο μυστικιστής βρίσκει το θησαυρό -την Θεϊκή του Μονάδα- που διατηρείται γι’ αυτόν διά μέσου των αμέτρητων αιώνων που προηγήθηκαν στο δρόμο της Ιστορίας…

Στο κεφάλαιο 2 της Αποκάλυψης του Ιωάννη, μπορούμε ακόμα να διαβάσουμε το ακόλουθο: «Στον νικητή θα δώσω να φάει από το Μάννα το κρυμμένο και θα του δώσω μια άσπρη πέτρα και στην πέτρα ένα νέο όνομα γραμμένο, το οποίο δεν γνωρίζει άλλος από αυτόν που θα το λάβει».

Το Μεγάλο Ατομικό Έργο συμπληρώνεται στην ζωδιακή κυριαρχία των Τιτάνιων Δυνάμεων…

Οι Δώδεκα Άθλοι του Ηρακλή, πρωτότυπο του αυθεντικού Ανθρώπου, δείχνουν, υποδεικνύουν το μυστικό δρόμο που θα μας οδηγήσει μέχρι τους βαθμούς του Τέλειου Δάσκαλου και Μεγάλου Εκλεκτού…

Πρώτος μέσα σε όλους, έρχεται η σύλληψη και θανάτωση του Λέοντα της Νεμέας, της δύναμης των ενστίκτων και των ανεξέλεγκτων παθών που διαλύει και κατατρώει τα πάντα…

Σε κατάσταση έκστασης με πήγαν, συνειδητά και θετικά στον σεληνιακό κόσμο (ή αστρικό κόσμο), τότε με συμβούλεψαν με απέραντη σοφία…

Η Ψυχή μου συγκινήθηκε, μέσα στα τα πιο εσώτερα βάθη της, συναντώντας εκεί το Γέροντα του Ναού των δύο φορές γεννημένων. Ο αγαπητός μας Αρχηγός, ο Ιερός Γέρος, φαίνεται πραγματικά να έχει όλα τα χαρακτηριστικά του λεμονιού, όμως είναι φανερό ότι ακτινοβολεί απέραντη Αγάπη…

Κατάλαβα ότι για να έχω δικαίωμα στην άνοδο στον Σεληνιακό Ουρανό (ανώτερος αστρικός), θα έπρεπε πρώτα να κατέβω στις Σεληνιακές Κολάσεις (κατώτερος αστρικός) και να αντιμετωπίσω θαρραλέα τις Τρεις Furias (Γοργόνες).

Τις στιγμές που γράφω αυτές τις γραμμές, έρχεται στην θύμησή μου εκείνο το μυητικό περιστατικό, στο οποίο ο Gines de Ιara οδηγούμενος από τον Δάσκαλό του, αποθαυμάζει έκπληκτος τα γυαλιστερά νερά της λίμνης…

«Κοίταξε τώρα εδώ» αναφωνεί ο Μαχάτμα…

Και ο Gines κοίταξε, και του σηκώθηκαν οι τρίχες της κεφαλής του, και είδε δυο εκπληκτικά πράγματα, που κανείς θνητός δεν έχει δει, αλλά όχι γι’ αυτό λιγότερο εκπληκτικά και λιγότερο αληθινά…

Είδε πρώτα σαν σε γιγάντιο τηλεσκόπιο, τους κατοίκους της από ‘δω πλευράς της Σελήνης, δυστυχισμένα όντα, κακομοιριασμένα, έξω από κάθε λογική, και που σχετικά με την φύση τους και καταγωγή τους διατηρείται μεγάλο μυστήριο μεταξύ «αυτών που τα ξέρουν όλα»…

Και είδε μετά κάτι πιο αξιοθαύμαστο ακόμη· το μυστικό της άλλης πλευράς του δορυφόρου, δηλαδή το μυστικό του άλλου ημισφαιρίου πάντα γυρισμένο προς την άλλη μεριά και απ’ όπου ποτέ δε φαίνεται η άθλια Γη, μέρος όπου κάποιος μυστικιστής θέλησε να τοποθετήσει σαν τον Παράδεισο του Ενώχ και του Ηλία των δυο Jinas του Εβραϊκού λαού…

Μετά απ’ αυτή την μικρή διάκριση συνεχίζουμε με το θέμα του παρόντος κεφαλαίου…

Όταν θέλησα ν’ ανέβω από την συμβολική Σκάλα του Ιακώβ, ο Γέρος Ιερέας του Ναού έκοψε από το Δέντρο της Γνώσης -ή Δέντρο της Επιστήμης του Καλού και του Κακού- ένα θαυμάσιο κλαδί και μ’ έβαλε να το μυρίσω· εκείνη η μυρωδιά ήταν ασφαλώς Νιρβανική. «Μύριζε πάντα αυτό το κλαδί για να μπορείς ν’ ανεβαίνεις»· αυτά ήταν τα λόγια του Μύστη…

Ασφαλώς οφείλουμε να εξασκούμε το Sahaja Maithuna, να εισπνέουμε το ηδονικό άρωμα του απαγορευμένου καρπού, αλλά να μην τον φάμε: αυτός είναι ο Νόμος…

Στις Αβύσσους της Σελήνης άρχισα την εργασία μου εξαλείφοντας τον Ιούδα, το Δαιμόνιο της Επιθυμίας…

Μπορώ να πω με μεγάλη επιτυχία ότι σε καλή στιγμή και χάρη στην άμεση βοήθεια της Θεϊκής μου Μητέρας Κουνταλίνι, έγινε στάχτες το ασχημότατο Δαιμόνιο της Επιθυμίας.

Λίγο αργότερα συνέχισα την εργασία μου με το ανήσυχο Δαιμόνιο του Νου, που τόση πίκρα μας φέρνει, τον σιχαμερό Πιλάτο όλων των καιρών…

Εξουδετέρωση! Λέξη τρομερή… Αυτό ήταν το τέλος, το καταστροφικό, του θανάσιμου Πιλάτου που με στενοχωρούσε…

Αργότερα συνέχισα την δουλειά μου στην άβυσσο με επίθεση στον Καϊάφα, το Δαιμόνιο της Κακής Θέλησης, της πιο απαίσιας από τις τρεις κλασσικές Furias (Γοργόνες) μέσα στο εσωτερικό του καθένα μας…

Πέθανε, ασφαλώς, η Τρίτη Γοργόνα αφού την χτύπησα αρκετές φορές με την λόγχη στο σώμα της… Καμιά δεν είχε την απαίσια όψη της· καμιά δεν είχε για μαλλιά τόσα φίδια· οι ίδιες της οι αδελφές την έτρεμαν· είχε η δύστυχη στα χέρια της όλα τα δηλητήρια από τις γοργόνες της Κόλασης…

Μπόρεσα να εξακριβώσω με μεγάλη καθαρότητα που εκπλήσσει, όλη την διαδικασία του θανάτου των Τριών Γοργόνων…

Είναι αναντίρρητο το ότι πέρασαν από όλες τις μαγικές μεταμορφώσεις τις τραγουδισμένες από τον Οβίδιο.

Εάν στην αρχή ήταν γιγάντιες και τρομακτικές, όπως το τέρας Πολύφημος της καταραμένης γης, που έτρωγε αχόρταγα τους συντρόφους του Οδυσσέα, μετά, λίγες στιγμές πριν φτάσει η Parca soberana, (ο Χάρος) είχαν ήδη την μορφή νεογέννητων μωρών…

Εκείνες οι απαίσιες σκιές, εκείνοι οι τρεις προδότες που έφερα μέσα μου, πέθαναν ευτυχώς…

Αχ! Αχ! Αχ! Τι θα γινόμουνα χωρίς την βοήθεια της Θεϊκής μου Μητέρας Κουνταλίνι;

Εγώ παρακαλούσα την Μητέρα μου από το βυθό της Αβύσσου και εκείνη χούφτωνε την Λόγχη του Έρωτα…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 32

GINEBRA

Η Αιώνια Κυρία, η Ψυχή-Πνεύμα (Bud­dhi), απαιτεί πάντα από τον Άνδρα της την Ανθρώπινη Ψυχή (Ανώτερο Μάνας) όλων των ειδών τις πρωτάκουστες θυσίες και αποδείξεις θάρρους…

Εκείνη, η τέλεια Θεϊκή Σύζυγος είναι η Ginebra, η Βασίλισσα των Jinas, εκείνη που σέρβιρε το κρασί στον Lanzarote…

Εξαίσιο κρασί της μεταβατικής πνευματικότητας στα ποτήρια της μύησης των Sukra και Manti…

Ποτήρια που δεν είναι άλλα, σε τελευταία ανάλυση, από το Άγιο Γκριάλ με την σημασία του υπέρτατου ποτού ή μυητικού νέκταρ των Αγίων Θεών…

Ευτυχισμένος ο Ιππότης που μετά την σκληρή δουλειά γιορτάζει τ’ αρραβωνιάσματα με την Βασίλισσα των Jinas!

Είναι γραμμένο με χρυσά γράμματα στο Βιβλίο της Ζωής ότι μέσα στο Buddhi (Πνευματική Ψυχή), καίει όπως μέσα σ’ ένα διάφανο ποτήρι από λεπτό αλάβαστρο, η Φλόγα του Prajna (το Είναι).

Ένα βράδυ εξαιρετικών απολαύσεων είχα την ευτυχία να συναντήσω την αγαπημένη μου στο μυστικό τοπίο του Δεύτερου Βουνού…

Από το μοναχικό μονοπάτι προχωρούσε αργά το αμάξι της αγαπημένης μου…

Λέει η παράδοση των αιώνων ότι η Μαρκησία του Beaupre έκανε βόλτες με μία άμαξα ιδιαίτερης ομορφιάς, γιατί ήταν φτιαγμένη από καθαρή πορσελάνη· αλλά η θριαμβευτική άμαξα της λατρευτής μου Βαλκυρίας έμοιαζε περισσότερο μ’ εκείνη την άλλη άμαξα που, στην εποχή του ροκοκό, χρησιμοποιούσε η γυναίκα του Δούκα του Κλερμόντ, θαυμάσια άμαξα που σερνόταν από έξι άλογα, πεταλωμένα με ασήμι και ρόδες από το ίδιο μέταλλο…

Η θριαμβευτική άμαξα της λατρεμένης μου σταματά μπροστά σ’ ένα Αλκαζάρ από γυαλιστερό πορφυρίτη με τον πλούτο και την λάμψη της Ανατολής, με τοίχους και σκαλίσματα διαμαντένια…

Το φανταχτερό όχημα σταμάτησε μπροστά στις πόρτες από γυαλισμένο μπρούτζο, που με τόση μεγαλοπρέπεια τρομάζουν…

Γρήγορα βρίσκεται η άμαξα περιτριγυρισμένη από ευγενή χορωδία· διακεκριμένοι ιππότες, πρίγκιπες και ευγενείς· όμορφες κυρίες και λεπτά μικρά παιδιά…

Κάποιος κάνει ένα γνέψιμο και εγώ υπακούω· προχωρώ προς την άμαξα της Αγάπης· βλέπω μέσα στην άμαξα από τα κρύσταλλα της ευτυχίας την Βαλκυρία μου (Buddhi).

Στολισμένη αυτή με το νυφικό φόρεμα, την Φορεσιά του Γάμου της Ψυχής, έφτασε η αρραβωνιαστικιά μου με το αστραφτερό της αμάξι για τον γάμο…

Να παντρευτώ μπροστά στο βωμό με την Δίδυμη Ψυχή μου, το Θεοσοφικό Buddhi. Τι ευτυχία Θεέ μου! Όμως, μου είπαν ότι έπρεπε να περιμένω ακόμα λίγο…

Η αρρενωπή προμηθεύτρια της δύναμης από ψηλά με καθυστερούσε και εγώ υπέφερα αβάσταχτα…

Εκείνη την εποχή βυθίστηκα βαθειά στα Άγια Μυστήρια της Minna, τα ανατριχιαστικά σεληνιακά σκοτάδια μιας αγάπης που είναι δίδυμη αδελφή με το θάνατο…

Εργάστηκα έντονα στο υπερ-σκοτάδι της σιωπής και του μεγαλοπρεπούς μυστικού των σοφών…

Έπρεπε να περιμένω για ένα χρόνο και χρόνους και μισό…

Όμως, εγώ αναστέναζα για την Ginebra, την Βασίλισσα των Jinas (την Πνευματική Ψυχή μου). Κάποιο βράδυ, τ’ αστέρια απαστράπτοντα στο άπειρο διάστημα, έμοιαζαν να έχουν μία καινούργια όψη…

Μακριά από την φασαρία των εγκόσμιων βρισκόμουν σ’ έκσταση· η πόρτα του δωματίου μου βρισκόταν ερμητικά κλειστή…

Ήταν τότε βέβαια που γιόρταζα τους Γάμους μου με την λατρευτή μου (Buddhi)· εκείνη μπήκε μέσα μου και εγώ χάθηκα σ’ εκείνη…

Εκείνες τις στιγμές της μακαριότητας έλαμψε έντονα ο Ήλιος του Μεσονυκτίου (ο Ηλιακός Λόγος).

Αισθάνθηκα μεταμορφωμένος σε ολοκληρωτική μορφή· το περίφημο τσάκρα Sahasrara, ο Λωτός με τα Χίλια Πέταλα, το φωτοστέφανο των Αγίων, έλαμψε θριαμβευτικά στον αδένα της επίφυσής μου και μπήκα στην κατάσταση, που είναι γνωστή στους Ινδοστανούς με το σανσκριτικό όρο του paramaηaηda (ανώτατη πνευματική ευτυχία). Ήταν τότε, που αισθάνθηκα την ανάγκη να μετατραπώ σ’ έναν αυθεντικό και γνήσιο Brahmavidvarishta.

Τα χίλια yoga του ηadis του Sahasrara μου απένειμαν στην πραγματικότητα εξουσία επάνω σε ορισμένες λεπτές δυνάμεις της Φύσης…

Το Buddhi, η Ginebra μου, η Πνευματική μου Ψυχή, εκτός του ότι έφερε το Shiva-Shakti-Tattwa στο ανώτατο της παλμικής του δραστηριότητας, είχε βάλει το Padma της κορυφής του κεφαλιού σε κάποια κατάσταση έντονης μυστικιστικής λειτουργίας…

Τότε με είδα μετατρεμμένο σε Αγγελιαφόρο της Νέας Εποχής του Υδροχόου διδάσκοντας την ανθρωπότητα μια Διδασκαλία τόσο νέα και τόσο επαναστατική… Και όμως τόσο αρχαία…

Όταν άνοιξα την πόρτα του δωματίου μου, το Διαμαντένιο Μάτι (η επίφυση) μου επέτρεψε να δω αναρίθμητους εχθρούς. Είναι φανερό ότι η διάδοση της Γνώσης, στην επαναστατική της μορφή, θα αυξάνει όλο και περισσότερο τον αριθμό των αντιπάλων μου.

Δεν είναι περιττό να πω ότι μετά από αυτό το μεγάλο κοσμικό συμβάν, έπρεπε να γίνει και κάποια γαμήλια τελετή στον Ναό….

Παραβρέθηκαν πολλοί άνθρωποι σ’ αυτήν την γιορτή της Αγάπης…

Αναντίρρητα στην Πέμπτη Μύηση της Φωτιάς είχα ενσαρκώσει την Ανθρώπινη Ψυχή μου (το ανώτερο Μάνας της Θεοσοφίας).

Όμως τώρα, ω Θεοί! μ’ αυτόν το γάμο τον αλχημιστικό και καβαλιστικό ενσαρκωνόμουν επίσης και την Πνευματική μου Ψυχή (Buddhi).

Αναντίρρητα μέσα σ’ αυτό το τελευταίο καίει πάντα σε αναλλοίωτη μορφή η Φλόγα του Πράνα (του Εσώτερου).

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 33

Ο ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΣΚΟΤΑΔΙΩΝ

Εγώ σκεπτόμουν ότι μετά τους Χημικούς Γάμους με την Πνευματική μου Ψυχή, θα έμπαινα κατ’ ευθείαν σ’ ένα παραδεισένιο Μήνα του Μέλιτος. Δεν υποπτευόμουν καθόλου ότι μέσα στις βυθισμένες σπηλιές του ανθρώπινου Υποσυνείδητου, θα κρυβόταν ο αριστερός και σκοτεινός Mara του, Βουδιστικού Ευαγγελίου· ο φημισμένος Δράκοντας των Σκοταδιών, που αναφέρεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη· ο πατέρας με τους τρεις προδότες…

Γιγάντιο τέρας των αβύσσων με επτά παρανθρώπινα κεφάλια, προσωποποιώντας πάντα τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα: Θυμός, Φιλαργυρία, Λαγνεία, Ζήλεια, Υπερηφάνεια, Τεμπελιά και Λαιμαργία…

Και βρυχήθηκε το μεγάλο θηρίο τρομαχτικά, σαν να βρυχάται λιοντάρι και ανατρίχιασαν από τρομάρα οι δυνάμεις του σκοταδιού…

Μόνο με τον μεταβατικό σεξουαλικό ηλεκτρισμό σε πλήρη σεξουαλική Μαγεία είναι δυνατόν να ελαττώσεις σε κοσμική σκόνη εκείνο το τρομερό γέννημα της αβύσσου…

Ευτυχώς εγώ επωφελήθηκα πλήρως το cοitus reservatus για να κάνω τις παρακλήσεις μου στην Devi Kudalini, το Φλογερό Φιδι των μαγικών μας δυνάμεων.

Αρπάζει το τέρας με το αριστερό του χέρι την τρομερή λόγχη· τρεις φορές προσπαθεί να με χτυπήσει μάταια· απελπισμένο ρίχνει εναντίον μου την σκληρή άκρη· τότε επεμβαίνει εκείνη την στιγμή η Θεϊκή μου Μητέρα Κουνταλίνι· αρπάζει το ιδιαίτερο κειμήλιο και μ’ αυτό πληγώνει θανάσιμα τον Κόκκινο Δράκοντα…

Ο Mara, το τρομερό κτήνος της κόλασης, χάνει τότε το γιγάντιο ανάστημά του, αρχίζει να μικραίνει σιγά-σιγά, φθάνει σ’ ένα μαθηματικό σημείο και μετά εξαφανίζεται για πάντα απ’ το σκοτεινό άντρο…

Αργότερα, εκείνο το κλάσμα της συνείδησής μου, προηγουμένως μποτιλιαρισμένο μέσα στο απαίσιο τέρας, επιστρέφει, γυρίζει σε μένα…

Τρομερά είναι τα μυστικά της παλαιάς αβύσσου, ωκεανός συννεφιασμένος και ατέλειωτος, όπου η Νύχτα η Πρωτογενής και το Χάος, πρόγονοι της Φύσης, διατηρούν μια συνεχή αναρχία ανάμεσα στην βουή αιωνίων πολέμων, στηριζόμενοι με την βοήθεια της σύγχυσης…

Η ζέστη, το κρύο, η υγρασία, η δίψα, τέσσερις τρομεροί πρωταθλητές, μαλώνουν εκεί για την ανωτερότητα και οδηγούν στην μάχη τα έμβρυα των ατόμων τους που, μαζεμένα τριγύρω απ’ το λάβαρο των λεγεώνων και μαζεμένα σε διάφορες φυλές, ελαφρά ή βαριά αρματωμένα, μυτερά, στρογγυλεμένα, γρήγορα ή αργά, μυρμηγκιάζουν αναρίθμητα σαν την άμμο του Barca ή εκείνης της φλεγόμενης παραλίας της Κυρήνης, σερνόμενα για να λάβουν μέρος στην μάχη των ανέμων και να χρησιμοποιηθούν σαν έρμαια στα γρήγορα φτερά τους…

Το άτομο επάνω στο οποίο προσκολλάται μεγαλύτερος αριθμός ατόμων εξουσιάζει για μια στιγμή. Το Χάος κυβερνά σαν διαιτητής και οι αποφάσεις του αυξάνουν την αταξία κάθε φορά περισσότερο, χάρη σ’ αυτήν βασιλεύει. Μετά από αυτό, είναι φανερό ότι σ’ αυτούς τους κολασμένους κόσμους η σύμπτωση κατευθύνει τα πάντα…

Μπροστά σ’ εκείνη την άγρια άβυσσο, κούνια και τάφο της Φύσης, μπροστά σ’ εκείνο το άντρο που δεν είναι ούτε γη ούτε θάλασσα, ούτε αέρας ούτε φωτιά, αλλά αποτελείται απ’ όλα αυτά τα στοιχεία που, συγκεχυμένως αναμεμειγμένα στα γόνιμά τους αίτια, πρέπει να πολεμούν με τον ίδιο πάντα τρόπο, εκτός αν ο Δημιουργός διαθέτει από τα μαύρα του υλικά για να φτιάξει καινούργιους κόσμους. Μπρος από εκείνα τα βάρβαρα Τάρταρα, ο Δράκοντας των Σκοταδιών βγάζει την τελευταία πνοή του…

Είναι εύκολο να κατεβείς στους κόσμους της κόλασης αλλά δεν είναι για να γυρίσεις. Εκεί είναι η σκληρή δουλειά! Εκεί η δύσκολη δοκιμασία!…

Μερικοί ύψιστοι ήρωες, λίγοι στ’ αλήθεια έχουν καταφέρει την θριαμβευτική επιστροφή τους. Αδιαπέραστα δάση χωρίζουν την Κόλαση από τον Φωτεινό Κόσμο και τα νερά του χλωμού ποταμού, του Κωκυτού, χαράζουν λαβυρινθώδεις πτυχές σ’ εκείνο το ημίφως, που μόνο το είδωλό του τρέμει…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 34

ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΜΑ ΤΩΝ ΣΕΛΗΝΙΑΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

Μετά αφού μετέτρεψα σε κοσμική σκόνη τον Mara, τον πατέρα των Τριών κλασσικών Γοργόνων (Furιas), βρέθηκα αντιμέτωπος με τα δευτερεύοντα κτήνη της αβύσσου…

Η μέρα τελείωνε αργά, ο εξαίσιος αέρας της νύχτας καλούσε τα όντα τα ζωντανά που κατοικούσαν στον φλοιό της Γης να ξεκουραστούν από την κούρασή τους κι εγώ, ταπεινό σκουλήκι της γης, το μόνο που ήθελα ήταν να συγκρατήσω τις μάχες του δρόμου και των πραγμάτων, που ήσαν άξια για κατανόηση και που η μνήμη μου θα γράψει χωρίς να κάνει λάθος.

Ω, άφατες Μούσες! Ω, υψηλή Θεϊκή ευφυΐα! Ελάτε να με βοηθήσετε. Εμπνεύστε με για να μην ξεφύγει ο τρόπος γραφής από την φύση του θέματος.

Ο βαθύς μου ύπνος διακόπηκε από μια βροντή τόσο δυνατή…

Σαν άντρας, τον οποίο ξυπνάμε βίαια, σηκώθηκα και κοιτάζοντας γύρω μου, κάρφωσα το βλέμμα μου για να αναγνωρίσω το μέρος στο οποίο βρισκόμουν. Βρέθηκα τότε σ’ ένα ερημικό σπίτι κοντά στον σκοτεινό δρόμο…

Καθισμένος σε μια χοντροκομμένη πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο, από το οποίο μπορούσα να ατενίζω το απότομο μονοπάτι, ανακάλεσα πολύ ειλικρινά τους περασμένους Καιρούς…

Ασφαλώς σ’ άλλες ηλικίες είχα ξαναβρεθεί εκεί στην κατοικία της αβύσσου και μπροστά από τον ίδιο δρόμο…

Τίποτα δεν μου φάνηκε νέο· κατάλαβα ότι βρισκόμουν να ανακεφαλαιώνω μυστήρια· σηκώθηκα από την καρέκλα, άνοιξα την παλιά πόρτα εκείνου του σπιτιού και βγήκα περπατώντας αργά… αργά… αργά στον μοναχικό δρόμο…

Με μια μόνο ματιά, και διασχίζοντας με το βλέμμα μου ένα διάστημα τόσο μακρινό όσο είναι δυνατόν να διαπερνάει κανείς με το πνευματικό βλέμμα του, είδα εκείνο το θλιβερό, απογυμνωμένο και σκοτεινό τοπίο…

Το έδαφος ήταν υγρό και εγώ αναγκάστηκα να σταματήσω απότομα μπροστά σε κάποιο ηλεκτρικό καλώδιο που βρισκόταν απλωμένο στο έδαφος…

Ένα χάλκινο σύρμα φορτισμένο με υψηλή τάση; Τι τρομάρα!

Και ήμουν έτοιμος να το πατήσω!…

«Είναι προτιμότερο να πεθάνεις όντας ελεύθερος, από το να ζεις όντας φυλακισμένος». Έτσι αναφώνησε η Φωνή της Σιωπής την νύχτα του Μυστηρίου…

Κι εγώ, που πανικόβλητος προσπαθούσα σ’ αυτά τα πολύτιμα λεπτά να γυρίσω πίσω, αισθάνθηκα αναζωογονημένος.

Προχώρησα αποφασιστικά από εκείνα τα υπο-σεληνιακά τοπία κατά μήκος του βασανιστικού μονοπατιού της αβύσσου…

Το κακοτράχαλο μονοπάτι, στρίβοντας ξαφνικά προς τ’ αριστερά, εισχώρησε σε κάτι πολύ γραφικούς λόφους…

Εκεί είδα κάτι σαν δημόσιο κήπο ημέρα Κυριακή· ένα πολύχρωμο πλήθος ανθρώπινων πλασμάτων φαίνονταν να απολαμβάνουν μ’ ευχαρίστηση το πράσινο.

Για να περνά ευχάριστα η ώρα πολλών, υπήρχαν μερικοί περιπλανώμενοι πωλητές που πουλούσαν πολύχρωμα μπαλόνια και πηγαινοέρχονταν.

Ζωντανό σύμβολο της βέβηλης ζωής, έτσι το κατάλαβα· όμως είναι φανερό ότι θέλησα να ζήσω όλο εκείνο έντονα…

Βρισκόμουν πολύ απορροφημένος μ’ όλα εκείνα κοιτάζοντας τα παντοτινά πλήθη, όταν ξαφνικά να, εδώ κάτι ασυνήθιστο και πρωτοφανές συμβαίνει: μου φάνηκε στ’ αλήθεια σαν ο χρόνος να σταμάτησε προς στιγμή…

Εκείνη την στιγμή της τρομάρας ξεπετάγεται από το δάσος ένας αιμοβόρος λύκος, που άγριος και με πονηρή ματιά προσπαθεί μάταια να πιάσει το θύμα του. Μπροστά από εκείνον φεύγουν από τον ανελέητο χάρο μερικές κότες, που απελπισμένες κακαρίζουν…

Εξαίρετη κρυφή συμβολογία: ζώα από το κοτέτσι, δειλά και μικρόψυχα. Λύκος αιμοχαρής, σκληρός, ανελέητος…

Τρόμος! Φόβος! Πανικός!… Ανθρώπινες καταστάσεις υπο-σεληνιακές του ανθρώπινου παρα-ασυνείδητου και εγώ, που πίστευα ότι είχα πεθάνει μέσα μου αγνοούσα την ύπαρξη αυτών των ψυχικών ακόλουθων μέσα στις ατομικές μου κολάσεις…

Ευτυχώς, ποτέ στην σκληρή μου πάλη δεν ξέχασα την Αγία Λόγχη μου· χάρη στην Θεϊκή Μητέρα μου Kουνταλίνι μπόρεσα να ξεπεράσω πολλούς στην δύναμη και ικανότητα στην Λόγχη.

Έχοντας πέσει πια τα πρωτεύοντα Δαιμόνια-Εγώ, ευτελείς προσωποποιήσεις των τρομερών παρανθρώπινων ελαττωμάτων, τελείωσαν επικά οι σεληνιακές εργασίες μου θανατώνοντας με την Άγια Λόγχη μου πολλά άλλα θηρία της κόλασης…

Δεν θεωρώ περιττό να πω, ότι μάζεψα πολλά λάφυρα πολέμου μετά από πολλές σκληρές μάχες…

Θέλω να αναφερθώ με έμφαση σ’ εκείνες τις πολλές πολύτιμες πέτρες της ίδιας μου της ύπαρξης, σ’ εκείνα τα σπόρια της συνείδησης, βυθισμένα, μποτιλιαρισμένα, μέσα στα τρομακτικά γεννήματα της Κόλασης…

Το τελευταίο μέρος της εργασίας μου ήταν εντελώς ατομικού χαρακτήρα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να αποβάλλεις τις κάκιστες ευφυΐες μέσα από τις πυρηνικές τους κατοικίες…

Αυτό είναι πραγματικά εκείνο που εννοείται να μετατρέψεις τα μαύρα νερά σε άσπρα…

Τώρα, αυτά τα άτομα έχουν μετατραπεί σε οχήματα θαυμάσια απ’ ορισμένες φωτεινές ευφυΐες…

Θαυμάσιες σπίθες, άτομα ικανά να πληροφορήσουν σχετικά με τις κινήσεις ενός μυστικού εχθρού…

Μια βραδιά δόξας είχα την μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να προσφερθεί σε ανθρώπινο ον: Με επισκέφθηκε ο Κοσμικός Χριστός. Ο Λατρευτός είχε ένα βιβλίο στο δεξί του χέρι και σαν να μου έλεγε: «Τώρα θα μπεις στην Σφαίρα του Έρμη».

Βλέποντας τον Δάσκαλο δεν μπόρεσα να μην αναφωνήσω, λέγοντας: «Κύριε! Έχετε έρθει πιο νωρίς απ’ όσο πίστευα. Δεν σας περίμενα ακόμα».

Ο ζωντανός Χριστός απάντησε με γλυκύτητα: «Εγώ πολλές φορές καθυστερώ όταν τύχει να έρθω μήνα Μάρτιο… Εσύ πρέπει να εξακολουθήσεις να πεθαίνει ς ακόμα… ».

«Πώς; Να εξακολουθήσω να πεθαίνω; Ακόμα;»

“Ναι –απάντησε ο Λατρεμένος- πρέπει να εξακολουθήσεις να πεθαίνεις» επανέλαβε…

Αυτό που συνέβη μετά ήταν θαυμάσιο. Ο Δάσκαλος σηκώθηκε αργά προς τον Ήλιο του Μεσονυκτίου, ξεφεύγοντας μετά λίγο από τον Βασιλιά-Αστέρι για να μ’ ευλογήσει και να συγχωρήσει τα παλιά μου λάθη…

Έτσι κατάφερα να ξαναμπώ στον Πρώτο Ουρανό, την κατοικία των άφατων Αγγέλων…

Αναντίρρητα ήμουν ένας Άγγελος πεσμένος, όμως είναι φανερό ότι είχα συγχωρεθεί…

Στη Μητρόπολη της Ψυχής υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για έναν αμαρτωλό που μετανοεί, παρά για χίλιους δίκαιους που δε χρειάζονται μετάνοια.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 35

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΕΡΜΗ

Έρχεται τώρα υπερβαίνων και υπερβατικός ο Δεύτερος Άθλος του Ηρακλή: η εξολόθρευση της Λερναίας Ύδρας, συμβολικό τέρας αθάνατης προέλευσης, που είχε Εννέα Κεφάλια απειλητικά που ξαναφύτρω­ναν κάθε φορά που καταστρεφόταν, απειλώντας τα κοπάδια καθώς και την συγκομιδή.

Σκληρή δουλειά στην οποία ο Ηλιακός Ήρωας συνοδευόταν και από τον Ιόλαο, τον οδηγό και εμπνευστή, του οποίου ο αξιοσημείωτος ρόλος είναι πολύ παραπλήσιος με του Sri Krishna στην σχέση του με τον Arjuna. (Δείτε το Βagaνad Guita, Το Άσμα του Κυρίου).

Ακόμα και όταν αυτή η θαυμάσια δουλειά μπορεί να ερμηνευτεί σαν ένα έργο βελτιωτικό σ’ ένα βαλτώδες Δέλτα όπως αυτό του αγιασμένου Νείλου, αυτή η Ύδρα η πολυκέφαλη είναι επίσης μια αλληγορική εικόνα που προσωποποιεί καθαρά το Νου με όλα του τα ψυχολογικά ελαττώματα.

Σαν αστερισμός, αυτή η συμβολική Ύδρα, έχει το εμπρός μέρος μεταξύ Λέοντος και Καρκίνου, εκτεινόμενη νότια μέχρι τα αστραφτερά πόδια της Παρθένου.

Με αναμμένα κάρβουνα, ο Ιόλαος καίει τα κεφάλια που ξαναφυτρώνουν στην θέση αυτών που ο Ηρακλής λιώνει με το ρόπαλό του, το οποίο μετά -αφού έκοψε το αθάνατο κεφάλι, σύμβολο εξαίρετο της αυθεντικής Αγάπης- το κρύβει κάτω από έναν βράχο, ο οποίος προφανώς θα χρησιμεύσει σαν Φιλοσοφική Πέτρα στην εξαιρετικά πνευματική ανανεωμένη ζωή.

Είναι γραμμένο με πύρινα γράμματα στο Βιβλίο της Ζωής: «Αυτός που θέλει ν’ ανέβει πρέπει πρώτα να κατεβεί. Σε κάθε ανάταση προηγείται πάντα μια τρομερή ταπείνωση».

Αναντίρρητα, εγώ ποθούσα στ’ αλήθεια και με όλες τις δυνάμεις της Ψυχής μου, ν’ ανέβω, να σκαρφαλώσω, στον Ουρανό του Ερμή, το Devachan των Φανοστατών, τον ανώτερο διανοητικό κόσμο, την κατοικία των Αρχαγγέλων. Όμως ήταν απαραίτητο πριν, να κατεβώ στις Κολάσεις του Νου για να καταστρέψω εκεί την Λερναία Ύδρα.

Εκείνα τα ψυχολογικά ελαττώματα πολυκέφαλης δομής, που στις Σεληνιακές Κολάσεις είχα μετατρέψει σε κοσμική σκόνη, συνέχιζαν να υπάρχουν, όπως οι απαίσιες κεφαλές της θανάσιμης Ύδρας, στις διάφορες πτυχές του νου.

Τρομακτικά κτηνώδη πλάσματα, αηδιαστικά γεννήματα της αβύσσου, προσωποποιούσαν ξεκάθαρα κάθε ένα από τα δικά μου ψυχολογικά ελαττώματα.

Ένας μπορεί να έχει την πολυτέλεια να καταλάβει κάθε ψυχολογικό σφάλμα, χωρίς γι’ αυτόν τον λόγο να έχει συλλάβει το βαθύ νόημα…

Αναντίρρητα χρειαζόμαστε επειγόντως, χωρίς αναβολή, όχι μόνο να καταλάβουμε αλλά επίσης να συλλάβουμε το βαθύ νόημα εκείνου που θέλουμε να εξαλείψουμε.

Το να εξαλείψουμε τις κεφαλές (ψυχολογικά ελαττώματα) της Λερναίας Ύδρας είναι δυνατόν μόνο με τον υπερβατικό σεξουαλικό ηλεκτρισμό κατά την διάρκεια του Sahaja Maithuna στο Καμίνι των Κυκλώπων.

Οπωσδήποτε η μεταφυσική συνουσία στην Ένατη Σφαίρα είναι μια μορφή προσευχής, εγώ παρακαλούσα εκείνες τις στιγμές την Devι Kundaιini…

Ο Γκαίτε, ο μεγάλος Γερμανός Μυημένος, λατρεύοντας την Θεϊκή του Μητέρα Κουνταλίνι, γεμάτος από έκσταση αναφωνούσε:

«Αγνή Παρθένα στο νόημα το πιο όμορφο.

Μητέρα άξια λατρείας. Βασίλισσα εκλεγμένη από μας με μεγαλείο όμοιο των Θεών».

Ποθώντας να πεθάνει στον εαυτό του εδώ και τώρα, κατά την χημική συνουσία, εκείνος ο μεγάλος βάρδος έλεγε:

«Βέλη διαπεράστε με· δόρατα υποτάξτε με· ρόπαλα τραυματίστε με. Όλα να εξαφανισθούν, ας εξανεμισθούν όλα. Να λάμψει το αιώνιο αστέρι, λάμπα της αιώνιας αγάπης».

Ασφαλώς εγώ πάντα προχωρούσα με τρόπο πολύ όμοιο και η Λερναία Ύδρα, σιγά-σιγά, αργά, έχανε κάθε μια από τις απαίσιες κεφαλές της.

Σε κάποια περίσταση, ευρισκόμενος στο ανατολικό Θιβέτ μέσα σ’ ένα Μοναστήρι, είχα την έμπνευση να πω στην Θεϊκή μου Μητέρα Κουνταλίνι τα εξής:

«Εσύ και εγώ συζητάμε και φαινόμαστε δύο πρόσωπα διαφορετικά και παρ’ όλα αυτά είμαστε το ίδιο Είναι».

Δεν είναι περιττό να τονίσω ότι η απάντηση ήταν πραγματικά εξαιρετική:

«Ναι, Γιε μου! Εσύ και εγώ είμαστε το ίδιο Είναι· όμως προϊόν». Στ’ όνομα της Αλήθειας ομολογώ ειλικρινά και χωρίς περιστροφές ότι χωρίς την άμεση βοήθεια της Θεϊκής μου Μητέρας της Λατρευτής, με κανένα τρόπο δεν θα είχα καταφέρει να εξαφανίσω ριζικά την Λερναία Ύδρα… (Τα ψυχολογικά μου ελαττώματα στο Διανοητικό Υποσυνείδητο).

«Πριν η χρυσή φλόγα μπορέσει να καίει με ήρεμο φως, η λάμπα πρέπει να είναι καλά φυλαγμένη σε μέρος που να μη φυσά. Οι γήινες σκέψεις πρέπει να πέσουν νεκρές στις πύλες του Ναού».

«Ο νους που είναι σκλάβος των αισθήσεων, κάνει την Ψυχή τόσο ανίκανη σαν την βάρκα που ο αέρας παρασέρνει στα νερά».

Όταν έλαμψε θριαμβευτής ο Ήλιος του Μεσονυκτίου στο πνευματικό στερέωμα, γύρισα στην Αρχαγγελική κατάσταση που σε άλλη εποχή είχα χάσει και μπήκα ευτυχής στον Ουρανό του Ερμή.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 36

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

Έρχεται τώρα εξαιρετικός ο Τρίτος Άθλος του Ηρακλή, του Ηλιακού Ήρωα. Θέλω ν’ αναφερθώ με έμφαση στην σύλληψη δύο ζώων, απαλό το ένα αλλά και γρήγορο, ταραχώδες και απειλητικό το άλλο: Το Ελάφι της Κερύνειας και ο Ερυμάνθιος Κάπρος.

Μπορούμε και μέχρι οφείλουμε να ταυτίσουμε αυτά τα περίφημα τετράποδα με τους δύο αστραφτερούς μεσημβρινούς αστερισμούς, πιο κοντινούς στα άστρα των Διδύμων, που βρίσκονται κοντά στους δύο Κένταυρους, με τους οποίους ο Ηρακλής κάνει μια μάχη αιματηρή.

Στο Ελάφι με τα μπρούτζινα πόδια και τα χρυσά κέρατα, αφιερωμένο στην Άρτεμη και διαφιλονικούμενο από τον Απόλλωνα, τον Θεό της Φωτιάς, μπορούμε να δούμε μια καθαρή αναφορά στην Ανθρώπινη Ψυχή (τον Σύζυγο της Βαλκυρίας), το ανώτερο Μάνας της Θεοσοφίας.

Και ο τρομερός Κάπρος, διεστραμμένος όσο κανένας, είναι το ζωντανό σύμβολο όλων των χαμηλών παθών των ζώων.

Δεν είναι περιττό να τονίσω αυτές τις στιγμές ότι εγώ ποθούσα πολύ ειλικρινά και με όλες τις δυνάμεις της Ψυχής μου, να μπω στον Ουρανό της Αφροδίτης, τον αιτιατό κόσμο, την κατοικία των Πριγκιπάτων.

Όμως, είναι φανερό ότι xpειαζόμουν πρώτα να δημιουργήσω αξίες, να διαλύσω σε κοσμική σκόνη τον τρομερό Κάπρο…

Να κατεβείς είναι αναγκαίο πριν ανεβείς· σε κάθε ανάταση προηγείται πάντα μια τρομερή ταπείνωση.

Το να κατεβώ στην Κόλαση της Αφροδίτης ήταν απαραίτητο, επείγον, χωρίς αναβολή πριν την άνοδο…

Χρειαζόμουν πληροφόρηση εκ των προτέρων και αυτή, ήταν ασφαλώς επείγουσα, επιτακτική…

Εξαιρετικές και ακριβείς οδηγίες, μου ήρθαν κατά την διάρκεια του διαλογισμού· είναι αναντίρρητο ότι ο Μυημένος πάντα είναι εξυπηρετημένος…

Επάνω σε μια μεγάλη τάβλα, πολύ όμοια με μια όμορφη σκακιέρα αντί για τα γνωστά πιόνια του παραπάνω παιχνιδιού, είδα πολλές ζωώδεις φιγούρες πολύ αηδιαστικής μορφής…

Αναντίρρητα, με την βοήθεια της Θεϊκής μου Μητέρας Κουνταλίνης, εγώ είχα εξαλείψει πολλά ελαττώματα Ψυχολογικού τύπου, πρώτα στον αστρικό κόσμο, τώρα στο διανοητικό κόσμο, όμως, ω αιτιατοί σπόροι εκείνων εξακολουθούσαν να υπάρχουν μέσα μου, εδώ και τώρα…

Μέσα στο έδαφος της πιο καθαρής πειραματικής Ψυχολογίας, μπορούμε να πούμε τα ακόλουθα:

«Η ριζική εξάλειψη κάθε ψυχολογικού ελαττώματος αποτυγχάνει εντελώς όταν δεν διαλύεται η μυστική του αιτία».

Το να ξεριζώσω από τον ψυχισμό μου τέτοιες εσωτερικές αιτίες, ήταν ασφαλώς η δουλειά μου στις Κολάσεις της Αφροδίτης…

Είναι φανερό ότι τότε πέρασα θριαμβευτικά από τρομακτικές σαρκικές προκλήσεις, όπως εκείνες που υπόφερε ο γνωστικός πατριάρχης Άγιος Αυγουστίνος στο πόδι του Σταυρού…

«Το γνωστικό μυστήριο είναι παρόν στο φρόνιμο πέταγμα του περιστεριού, και το αμάρτημα του κόσμου στο φίδι που δαγκώνει το πόδι του Αγγέλου που το δαμάζει».

«Πάνω από την αιώνια νύχτα του παρελθόντος ανοίγεται η αιώνια νύχτα του αύριο.

Κάθε ώρα, μια νύμφη της αμαρτίας! Και το σύμβολο: το φίδι και το μήλο».

Απέραντο είναι το πλήθος των εγκλημάτων, των οποίων τους αιτιατούς σπόρους θα έπρεπε να εξολοθρεύσω· και να είχα εκατό στόματα, εκατό γλώσσες και σιδερένια φωνή, δεν θα μπορούσα να τα απαριθμήσω όλα…

Στα Τάρταρα, όπου τιμωρούνται οι κακοί, συνάντησα επίσης δύο παλιούς φίλους της νιότης μου: ο ένας ακόμα ζει, ο άλλος έχει πεθάνει.

Δεν είναι περιττό να θυμηθούμε εκείνους τους Τιτάνες των αρχαίων καιρών, που θέλησαν να σκαρφαλώσουν στον ουρανό· υποφέρουν σήμερα στις αβύσσους αλυσοδεμένοι από τον θυμό του Δία.

Εκεί επίσης ζουν οι προσβλητικοί Λάπιθες και ο τολμηρός Ιξίωνας που έκανε απόπειρα ενάντια στην Ήρα και ο Πειρίθοος, που θέλησε να κλέψει την Περσεφόνη…

Στον υπόγειο κόσμο ζει επίσης ο περίφημος Σαλμονεύς, βασιλιάς της Ηλείας, που απαίτησε για τον εαυτό του θεϊκές τιμές, όντας αυτός ένας απλός θνητός, ένα ευτελές σκουλήκι της λάσπης της γης…

Στιγμές πριν φύγω οριστικά από την κατοικία του Πλούτωνα, είδα κάτι τρομακτικό, φοβερό, σαν ένα πελώριο τέρας γιγαντιαίων διαστάσεων να ήθελε να κατασπαράξει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αχ! Αχ! Αχ!

Αργότερα ένοιωσα μεταμορφωμένος ανάμεσα σ’ αυτές τις ατομικές κολάσεις· ο Κοσμικός Χριστός μπήκε μέσα μου και εγώ χάθηκα σ’ αυτόν…

Τότε, πολλές μητέρες μου έφεραν τα παιδιά τους και εγώ γεμάτος έκσταση αναφώνησα: «Αφήστε να έρθουν τα μικρά προς εμένα, γιατί δικό τους είναι το Βασίλειο των Ουρανών».

Πόσο ευτυχής αισθάνθηκα με το αιτιατό σώμα μετασχηματισμένοι Αφού ευλόγησα όλα αυτά τα τρυφερά παιδιά, εγκατέλειψα το βυθισμένο ορυκτό βασίλειο και εισχώρησα θριαμβευτής στον Ουρανό της Αφροδίτης (τον αιτιατό κόσμο).

Έτσι ξαναμπήκα στην κατάσταση των Πριγκιπάτων, που προηγούμενα είχε χαθεί όταν στο κεντρικό οροπέδιο της Ασίας έκανα το ίδιο λάθος με τον Κόμη Ζανόνι.

Το να πέσεις νικημένος στα παραδεισένια πόδια της εξαίρετης θηλυκής καλλονής, το να πιεις το ποτό του Μανδραγόρα, το να φας τα Χρυσά Μήλα από τον Κήπο των Εσπερίδων, ήταν πραγματικά το λάθος που ανέφερα. Όμως εργαζόμενος αργότερα με τον σεξουαλικό υπερβατικό ηλεκτρισμό μπόρεσα να επιστρέψω στον δρόμο που σε άλλη εποχή είχα εγκαταλείψει…

Αυτός ο θαυμάσιος αιτιατός κόσμος ή κόσμος της Συνειδητής θέλησης, που αναφέρεται τόσες φορές από τον Leadbeter, Anie Besant, Arthur Power, Rudoιf Steiner, Η.Ρ.Β. κ.τ.λ., προφανώς είναι τρόμος Αγάπης και Νόμου. Αναμφίβολα ο Ουρανός της Αφροδίτης δεν είναι του χρόνου και βρίσκεται πιο πέρα από τον νου.

Καταλήγει χειροπιαστό ότι η ακασική ουσία, σαν φυσικό στοιχείο και η δόνηση ή tattwa, αποτελεί από μόνη της την ζωντανή και φιλοσοφική βάση του κόσμου της κοσμικής αιτιότητας.

Το βαθύ μπλε ελεκτρίκ λάμπει θαυμάσια σ’ αυτήν την περιοχή και σπινθηροβολεί από εδώ, από κει, και πιο κάτω, γεμίζοντάς μας με μια υπέροχη πνευματική ηδονικότητα, απερίγραπτη…

Ο κόσμος των Φυσικών Αιτιών είναι σαν ένας ωκεανός χωρίς όρια και άκρες. Το συνεχές κύμα Δράσης και Αποτελέσματος, ρέει και ξανα-ρέει εκεί από στιγμή σε στιγμή…

Είναι φανερό ότι δεν υπάρχει αιτία χωρίς αποτέλεσμα, ούτε αποτέλεσμα χωρίς αιτία. Κάθε δράση ακολουθείται από μια αντίδραση· από κάθε πράξη αποσπάται μια συνέπεια…, ή καλύτερα θα λέγαμε, σειρά από συνέπειες…

Εκείνη την εποχή της παρούσας μου ύπαρξης, παρέλαβα πολύ μεγάλο αριθμό αντικειμενικών πληροφοριών αποδεδειγμένων και δυνατόν να αποδειχθούν.

Παράδειγμα: Παρουσιάστηκα μπροστά στον ομιλητή κάποιου ακροατηρίου σε στιγμή πλήρους απαρτίας· δεν ξέρω να κρατάω τα προσχήματα και χώνω την μύτη μου οπουδήποτε, καταρρίπτω επιχειρήματα…

Αποτέλεσμα: Ο ομιλητής, ένας άνθρωπος του αιτιατού κόσμου ­ αποσύρεται θυμωμένος…

Αργότερα, ο ομιλητής εκείνος σχολιάζει με άλλους την συμπεριφορά μου και αυτό μετατρέπεται εκ των πραγμάτων σε μια αλυσιδωτή σειρά συνεπειών…

Στον αιτιατό κόσμο είδα επίσης, με μυστικιστική έκπληξη, το μέλλον που επιφυλάσσεται για τον πλανήτη Γη και για τα ανθρώπινα πλάσματα που ζουν σε αυτόν τον φυσικό κόσμο…

Ντυμένος με την φορεσιά του αιτιατού σώματος βρέθηκα ξαφνικά μέσα σε έναν μεγάλο σιδηροδρομικό σταθμό…

Ασφαλώς η Γνωστική Κίνηση είναι ένα τρένο σε πορεία: επιβάτες ανεβαίνουν στον ένα σταθμό και κατεβαίνουν στον άλλο. Σπάνιοι είναι εκείνοι που φτάνουν μέχρι το τελικό τέρμα…

Αργότερα βυθίστηκα μέσα στο έναστρο άπειρο διάστημα· χρειαζόμουν να ερευνήσω κάτι στο αμφιθέατρο της Κοσμικής Επιστήμης…

Έκπληκτος, με θαυμασμό -δεδομένου ότι ακόμα δεν έχω χάσει την ικανότητα να εκπλήσσομαι- μπόρεσα να συλλάβω με το Μάτι του Dangma ή Μάτι του Shiva, κάτι ασυνήθιστο και πρωτοφανές…

Μπροστά στα πνευματικά μάτια μου εμφανίστηκε η Γη θανάσιμα περικυκλωμένη από δώδεκα πελώριους γίγαντες, μαύρους, τρομερούς, απειλητικούς… (οι δώδεκα ζωδιακοί αστερισμοί, πρακτορεύοντας την οριστική κρυσταλλοποίηση του παγκόσμιου Κάρμα).

Άνθρωποι από άλλους κόσμους δεν αγνοούν την μεγάλη καταστροφή που θα επέλθει και θα πλησιάσουν με τα διαστημόπλοιά τους για να καταγράψουν ή να φωτογραφίσουν τον κατακλυσμό. Και να η Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννη σε πλήρη πορεία.

Σύγκρουση των Κόσμων. Αχ! Αχ! Αχ!

Με την ευκαιρία θα αναφέρουμε εδώ μερικά εξαιρετικά εδάφια από το Κοράνι:

«Μεταξύ των σημαδιών που πρέπει να προηγηθούν από την άφιξη της τελευταίας ώρας, υπάρχει και το ότι η Σελήνη θα χωριστεί στα δύο. Αλλά παρ’ όλα αυτά οι δύσπιστοι δεν θα πιστεύουν στα μάτια τους».

(Είναι φανερό ότι με κανένα τρόπο δεν μπορεί να αναφέρεται σε γεωλογικό ή φυσικό διαχωρισμό του γειτονικού δορυφόρου μας. Να ερμηνεύεται με πολιτικό ή στρατιωτικό τρόπο. Οι μεγάλες δυνάμεις θα διεκδικούν την Σελήνη).

«Όταν θα ηχήσει η σάλπιγγα για πρώτη φορά… Όταν η Γη και τα βουνά θα μεταφερθούν στους αέρηδες και συντριμμένα από ένα μόνο χτύπημα… Όταν ο ουρανός θα σκιστεί και θα πέσει κομμάτια….

Αυτή η μέρα θα είναι η αναπόφευκτη ημέρα!».

(Σύγκρουση! Είναι ο ακριβής όρος. Ο πλανήτης Γη θα συγκρουσθεί με άλλον κόσμο που πλησιάζει επικίνδυνα).

«Το χτύπημα που είναι! Θα είναι η ημέρα της Τελικής Κρίσης. Αυτοί που έχουν κάνει έργα που ζυγίζουν στην Ζυγαριά, θα έχουν ζωή ευχάριστη. Αυτών που δεν ζυγίζουν, θα έχουν για κατοικία τον καυτό λάκκο» (τους κόσμους της κόλασης).

«Όταν η γη τρέμει με το τρέμουλο που της επιφυλάσσεται…

Όταν θα έχει ξεράσει τους νεκρούς που αναπαύονται στα σπλάχνα της… ο άνθρωπος θα προετοιμαστεί για να κριθεί».

«Ο Ήλιος θα κομματιαστεί, τ’ άστρα θα πέσουν, τα βουνά θα είναι σε κίνηση και θα σωριαστούν στην Γη. Ο ουρανός θα εκραγεί σε χίλια κομμάτια και οι θάλασσες και οι ποταμοί θα ανακατέψουν τα νερά τους. Οι τάφοι θ’ ανοίξουν και θ’ αναστηθούν οι νεκροί. Αυτοί που έκαναν το καλό θα έχουν απεριόριστη ευτυχία, αλλά και οι αμαρτωλοί θα τιμωρηθούν αλύπητα».

Αναντίρρητα πριν από την αναπόφευκτη σύγκρουση, το υπερβολικό πλησίασμα αυτής της πλανητικής μάζας θα προκαλέσει τρομερές ηλεκτρομαγνητικές καταιγίδες.

Είναι φανερό ότι η παρουσία εκείνου του διαστημικού κόσμου, εξασκεί έλξη επάνω στο υγρό πυρ του εσωτερικού του πλανήτη μας· τότε το πύρινο στοιχείο θα ψάξει για διέξοδο ανοίγοντας αμέτρητα ηφαίστεια.

Εκείνες τις ημέρες η Γη θα τρέμει από τρομακτικούς σεισμούς σε γη και θάλασσα.

Χωριά και πόλεις θα γκρεμίζονται θανάσιμα σαν μίζεροι πύργοι από τραπουλόχαρτα, γινόμενες ερείπια.

Κύματα τερατώδη που ποτέ δεν έχουμε δει θα μαστιγώνουν με μανία τις ακροθαλασσιές και ένα βουητό πολύ παράξενο θα ακούγεται από τους βυθούς της θάλασσας.

Αναμφίβολα η εξαιρετική ακτινοβολία αυτού του πλανήτη θα σκοτώσει εκατομμύρια πλάσματα και όλα θα λιώσουν σε αποκαλυπτικό ολοκαύτωμα.

Ο Πέτρος ή Patar, ο Μεγάλος Ιεροφάντης είπε:

«Όμως η ημέρα του Κυρίου θα έρθει όπως ο κλέφτης την νύχτα· στην οποία τα ουράνια θα εξαφανιστούν με μεγάλο πάταγο, και τα στοιχεία φλεγόμενα θα γίνουν κομμάτια, και η Γη και τα έργα επάνω σ’ αυτήν θα καούν».

Στον αιτιατό κόσμο εγώ κοίταζα με μυστικιστική έκπληξη την μεγάλη καταστροφή που πλησιάζει και καθώς οπωσδήποτε αυτή είναι η περιοχή της Άφατης Μουσικής, η όραση εικονογραφήθηκε στο ρεύμα του ήχου.

Κάποια εξαίσια τραγική συμφωνία αντηχούσε στα βαθιά πέρατα του Ουρανού της Αφροδίτης.

Εκείνη η παρτιτούρα εξέπληττε γενικά, για το μεγαλείο της και την μεγαλειότητα, την έμπνευση και ομορφιά του σχεδίου της, για την αγιότητα των γραμμών της και για τον χρωματισμό της σοφίας της και την γλυκιά και αυστηρή ενορχήστρωση, μεγαλειώδη και τρομακτική, δραματική και σαγηνευτική συγχρόνως.

Τα μελωδικά κομμάτια που ακούστηκαν στον αιτιατό κόσμο, στις διάφορες προφητικές καταστάσεις, είναι μεγάλης εκφραστικής δύναμης και σε στενή σχέση με το μεγάλο γεγονός και με τα ιστορικά συμβάντα που αναπόφευκτα θ’ ακολουθήσουν με τον καιρό…

Υπάρχουν στην παρτιτούρα αυτής της μεγάλης κοσμικής Όπερας, κομμάτια συμφωνικά συσχετισμένα με τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο· μελωδίες γλυκές και πένθιμες, συμβάντα ανατριχιαστικά, ατομικές βόμβες, τρομακτική ραδιενέργεια σε όλη την Γη, πείνες, ολική καταστροφή των μεγάλων μητροπόλεων, άγνωστες ασθένειες, ασταμάτητες μάχες εδώ, εκεί και πιο εκεί κ.τ.λ.

Ανακατεμένα με μια πρωτοφανή τέχνη, ακούστηκαν τα θέματα που αναφέρονται στην καταστροφή της Ν. Υόρκης, Παρισιού, Λονδίνου, Μόσχας κ.τ.λ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 37

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Ο επόμενος Άθλος του Ηρακλή, του Ηλιακού Ήρωα, είναι ασφαλώς ο εξαιρετικός καθαρισμός των περίφημων στάβλων του Αυγεία, Βασιλιά της Ήλιδας, του οποίου η κόρη, που γνώριζε τις ιδιότητες των φυτών, έφτιαχνε μαγικά ποτά με αυτά.

Σε αυτούς τους αναφερόμενους στάβλους (ζωντανή συμβολική παράσταση των δικών μας υποσυνείδητων βαθιών υπόγειων χώρων) που στέγαζαν τα αναρίθμητα ζώα του (αυτά τα πολλαπλά κτηνώδη ψυχικά επιπρόσθετα που αποτελούν το Εγώ) και μεταξύ αυτών δώδεκα απλούς ταύρους, που συμβολίζουν το ζωδιακό Κάρμα, είχε μαζευτεί κοπριά από αρκετές γενιές ζώων.

Ασφαλώς ο Ηρακλής έπρεπε να καθαρίσει αυτούς τους στάβλους σε μία ημέρα. Λένε παλιές παραδόσεις που χάνονται στα σκοτάδια των αιώνων, ότι το κατόρθωσε κάνοντας μια τρύπα στον τοίχο και εκτρέποντας την ροή ενός ποταμού, έτσι ώστε να περάσουν τα νερά του και να πλημμυρίσει.

Αυτή η ασυνήθιστη εργασία μπορεί, γι’ αυτό, να ταυτιστεί με τον Υδροχόο, ζωδιακό οίκο του Ουρανού, Ur-Aηas, την Φωτιά και τα πρωτόγονα Νερά, συμβολίζοντας καθαρά τα σεξουαλικά ρεύματα στον ανθρώπινο οργανισμό.

Ο Ουρανός σαν πρώτος Θεϊκός Βασιλιάς της πρωτόγονης Ατλαντίδος είναι ο κυβερνήτης των σεξουαλικών μας αδένων.

Ο Ουρανός, ο Asura-Maya, είναι στην πραγματικότητα ο πρώτος που αποκάλυψε τα Μυστήρια της Ζωής και του Θανάτου.

Είναι ασφαλώς ο Ur-Aηas, η Φωτιά και το Νερό τα πρωτόγονα, ο οποίος καθορίζει βασικά την πρώτη λατρεία σελήνης-ήλιου της Ανδρόγυνης ΙΟ… (ιιιιι οοοοο).

Ο Pitar είναι ο Ήλιος. Meηes ή Maηi είναι η Σελήνη.

«Om Maηi Padme Hum» σαν μάντραμ απέραντης εσωτερικής δύναμης, έχει τις αντιστοιχίες στους Θεούς Ήλιο και Σελήνη, στο στήθος του Ιερού Λωτού φυτρωμένου θαυματουργά από τα σπερματικά νερά της πρώτης στιγμής…

Λέει η μυθολογία των αιώνων, ότι ο Ουρανός είχε σαράντα πέντε γιους από διάφορες γυναίκες, και επί πλέον είχε και από την Τιταέα άλλους δέκα οκτώ γιους. Αυτοί οι τελευταίοι έλαβαν το κοινό όνομα Τιτάνες εξαιτίας της μητέρας τους.

Προσθέτοντας μεταξύ τους, ξεχωριστά, κάθε μια από αυτές τις Καβαλιστικές ποσότητες, θα έχουμε τα ακόλουθα αποτελέσματα:

45:4 συν 5 ίσον 9. Ο Ερημίτης του Tarot. Η Ένατη Σφαίρα, το Σεξ.

18:1 συν 8 ίσον 9. Το Μυστικό (Arcaηo) 18 είναι το Λυκόφως του Tarot. Συμπεριλαμβάνει το Μυστικό (Arcaηo) 9, δύο φορές: σημαίνει τους μυστικούς, κρυφούς εχθρούς, την υπόγεια πάλη στα βασίλεια της Ένατης Σφαίρας, το σκοταδιστικό…

Ασφαλώς ο Ουρανός είναι ο απόλυτος βασιλιάς των σεξουαλικών λειτουργιών, ο αφέντης της Νέας Εποχής του Υδροχόου.

Όπως η Τιταέα υπερίσχυσε από όλες τις γυναίκες σε ομορφιά και προσόντα, την έβαλαν επίσης και στον αριθμό των Θεών. Μας έχει ειπωθεί ότι οι πιστοί ευσεβείς της από ευγνωμοσύνη για τα καλά που τους έκανε την ονόμασαν Γη.

Στ’ όνομα της αλήθειας πρέπει να ομολογήσω ειλικρινά και απερίφραστα, ότι ο Τέταρτος Άθλος ήταν για μένα τρομακτικά εύκολος, όμως αναγκάστηκα προηγουμένως να περάσω μια πολύ λεπτή δοκιμασία.

Σ’ ένα παλιό πάρκο της πόλης είδα τον εαυτό μου να συζητώ με μια ευγενική κυρία’ κάποια, που χωρίς περιθώριο για αμφιβολίες ήταν πραγματικά μια μεγάλη φίλη.

Πολύ κοντά καθίσαμε σ’ ένα παγκάκι, αισθανόμενοι και οι δύο μια μεγάλη αγάπη. Για μια στιγμή φανήκαμε δύο ερωτευμένοι. Αλλά…

Ξαφνικά θυμήθηκα την Θεϊκή μου Μητέρα Κουνταλίνι! Και τότε εξέτρεψα αυτό το ρεύμα της Αγάπης προς τα μέσα και προς τα επάνω, προς την λατρευτή μου Μητέρα…

Εκείνη την στιγμή φώναξα με όλη την δύναμη της ψυχής μου: «Αυτή η αγάπη είναι για την Μητέρα μου!… ».

Έτσι έγινε και ο Ηρακλής εξέτρεψε την ροή ενός ποταμού, έτσι ώστε τα νερά του να πλημμυρίσουν τους στάβλους του Αυγεία. (Αυτός που έχει κατανόηση ας κατανοήσει γιατί εδώ υπάρχει σοφία).

Αναντίρρητα ήμουν τοποθετημένος μέσα στα εσωτερικά ορυκτά του Ήλιου, στις Ηλιακές Κολάσεις…

Πόσο καθαροί μου φαίνονταν οι βυθισμένοι κόσμοι του Βασιλιά Αστεριού! Κολάσεις χωρίς ψυχές πονεμένες, χωρίς Δαιμόνια. Τι θαύματα!

Είναι φανερό ότι μέσα στο ζωντανό εσωτερικό του αστραφτερού Ήλιου δεν μπορούσαν να ζήσουν τα Δαιμόνια’ ποτέ δεν θα μπορούσαν ν’ αντέξουν αυτά τα τελευταία τις δυνατές δονήσεις αυτού του άστρου.

Όταν βρέθηκα κλεισμένος μέσα σ’ έναν από τους συμβολικούς στάβλους του Αυγεία, τον βρήκα τελείως καθαρό και χωρίς κανενός είδους ζώα, τότε κατάλαβα…

Θέλησα να βγω, αλλά η πόρτα ήταν ερμητικά κλεισμένη. «Σουσάμι άνοιξε!», φώναξα με όλες μου τις δυνάμεις.

Εκείνη την στιγμή οι πόρτες άνοιξαν σαν από θαύμα και τότε μπήκα σ’ έναν δεύτερο στάβλο, τον βρήκα τόσο καθαρό όσο τον πρώτο…

«Σουσάμι άνοιξε! ξαναφώναξα και όταν άνοιξαν οι πόρτες μπήκα σε έναν τρίτο στάβλο. Και αυτός ήταν καθαρός και όμορφος…

«Σουσάμι άνοιξε!», φώναξα για τέταρτη φορά. Και όταν άνοιξε η τέταρτη πόρτα, πέρασα το κατώφλι ενός λαμπρού ηλιακού σπιτιού…

Αυτό που είδα στο βάθος του Ιερού ήταν κάπως ασυνήθιστο και απρόσμενο. Ω Θεοί! Καθισμένοι στους θρόνους τους με περίμεναν Osiris, Isis, Horus…

Προχώρησα μέχρι εκεί και γονατίζοντας, τους προσκύνησα.

Εκείνες τις στιγμές αισθάνθηκα τις ευλογίες τους.

Τρεις μορφές του Είναι μου, αλλά προϊόν. Έτσι το κατάλαβα και αυτό αξίζει μια εξήγηση:

Μια από τις γνωστικές εσωτεριστικές τελετουργίες λέει κατά γράμμα το εξής:

Όσιρις: Ο Αρχι-ιεροφάντης και ο Αρχιμάγος, η Ιδιαίτερη Μονάδα μας, η ατομική, δυνατός αυτοκράτορας, απαντάει στον ικέτη γιο….

Ίσις: Αναδίπλωση του Όσιρι, η μυστική Δυάδα, Ντέβι Κουνταλίνη, αξιότατη Μητέρα, απαντάει στον ικέτη.

Ώρος: O Eσώτερoς Χριστός, απαντάει στον ικέτη προσκυνητή!

Αυτοί με υποδέχθηκαν και μπήκα θριαμβευτής στον Ουρανό του Ήλιου, στον Οίκο των Αγγελικών Δυνάμεων, στον κόσμο τον βουδικό ή διαισθησιακό. Και τότε ανάκτησα την θέση μου μεταξύ αυτών των Θεϊκών πλασμάτων, δοξασμένη συνειδητή κατάσταση που σε άλλη εποχή είχα χάσει…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 38

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΑΡΗ

Ο Πέμπτος Άθλος του Ηρακλή, του Ηλιακού Ήρωα, ήταν το κυνήγι και η καταστροφή των ανθρωποφάγων και σκοταδιστικών πουλιών που βρίσκονταν στην Στυμφαλία λίμνη και που σκότωναν τους ανθρώπους με τα μπρούτζινα φτερά τους, που τα εκτόξευαν σαν βέλη θανατηφόρα ενάντια στ’ απροστάτευτα θύματά τους.

Είναι φανερό ότι αυτή η δουλειά βρίσκεται στενά συνδεδεμένη με τον αστερισμό του Ιχθύ, σπίτι του Ποσειδώνα, του Κυρίου της Πρακτικής Μαγείας.

Ασφαλώς εκείνα τα ανθρωποφάγα πουλιά είναι οι σκληρές Άρπυιες που αναφέρονται από το Βιργίλιο, τον ποιητή από την Μάντουα.

Για το καλό του Μεγάλου Σκοπού, για τον οποίο όλοι εμείς οι αδελφοί του Γνωστικού Κινήματος παλεύουμε, θα μεταγράψω τώρα μερικές παραγράφους από την Αινειάδα…

«Πλησιάζουμε τα νησιά Στροφάδες, που βρίσκονται στο Ιόνιο πέλαγος, και στα οποία ζουν οι τρομερές Άρπυιες (τρομακτικές μαύρες μάγισσες Χίνας), τέρατα με κεφάλι και λαιμό γυναίκας που πριν ήταν όμορφες κοπέλες, αλλά τώρα μεταμορφώθηκαν σε Γοργόνες, και το άγγιγμά τους καταστρέφει τα πάντα. Τις διοικεί η σιχαμερή Kελαινώ και είναι εφοδιασμένες με μακριά νύχια, έχουν πάντα στο πρόσωπο την χλομάδα της πείνας. Χωρίς να τις σκεφτούμε καθόλου, φθάσαμε σ’ εκείνη την γη και μόλις βγήκαμε στην στεριά συναντήσαμε ένα κοπάδι αγελάδες όμορφες και καθαρές, που βοσκούσαν χωρίς κανείς να τις προσέχει. Και πεινασμένοι καθώς είμαστε, δεν αργήσαμε να τις θυσιάσουμε για να χορτάσουμε την πείνα μας με το φρέσκο κρέας τους. Αλλά ενώ είμαστε στο καλύτερο μέρος του φαγητού, κατέβηκαν από το βουνό οι Άρπυιες (μάγισσες) μουγκρίζοντας σαν ελάφια και χτυπώντας τα φτερά και πλησίασαν στο φαγητό μας τα ακάθαρτα στόματά τους. Το κρέας αποσυντέθηκε και η μυρωδιά μόλυνε τον αέρα. Πιστεύαμε ότι θα ήταν αδύνατον να τους ξεφύγουμε και αλλάξαμε μέρος για να κρυφτούμε σε κάτι σπηλιές παράμερες από την παραλία. Αλλά για δεύτερη φορά ενώ ετοιμαζόμαστε να φάμε, αφού σφάξαμε άλλες αγελάδες, ξαναγύρισαν εκείνα τα τέρατα (εκείνα τα ανθρωποφάγα πουλιά) και μας ξαναχάλασαν το φαγητό. Γεμάτοι θάρρος, ω άνδρες μου ετοιμάστηκαν να επιτεθούν, ετοιμάζοντας βέλη και δόρατα για να εξοντώσουν τα τόσο τρομερά όντα. Όμως το δέρμα τους δεν το περνούσαν τα όπλα μας και τα πλευρά τους ήταν αδιαπέραστα. Τότε η τρομερή Κελαινώ, φώναξε ενώ πετούσε επάνω από τα κεφάλια μας: Γιατί μας πολεμάτε, κουτοί; οι θεοί μας έχουν κάνει αθάνατες. Δεν έχουμε προσβληθεί χωρίς αιτία, γιατί εσείς έχετε θυσιάσει πολλές αγελάδες από το κοπάδι μας. Για τιμωρία, θα σας δώσω μια κατάρα: Ο Αινείας και η γενιά του θα γυρίζουν χαμένοι στην θάλασσα μέχρι να συναντήσουν την γη που ψάχνουν και θα περάσουν πείνα. Δεν θα μπορέσετε να σηκώσετε τα τείχη της νέας σας πόλης μέχρι που, από την μεγάλη πείνα, θα αναγκαστείτε να φάτε τα ίδια σας τα τραπέζια. Αυτά τα παράξενα λόγια μας γέμισαν τρόμο. Παρακαλώντας τους Θεούς να πάρουν από μας αυτές τις απειλές, εγκαταλείψαμε εκείνη την θλιβερή γη και ξαναμπαρκάραμε».

Μέχρι εδώ αυτή η εσωτεριστική και απόκρυφη διήγηση. Θα συνεχίσουμε τώρα με τις επεξηγήσεις.

Πολλές από αυτές τις Άρπυιες της αβύσσου, αιφνιδιασμένες, πιάστηκαν με συγκεκριμένες μεθόδους…

Μερικές παλιές παραδόσεις λένε: «Εάν βάλουμε στο πάτωμα ψαλίδια ατσαλένια, ανοιγμένα σε σχήμα σταυρού και αν ρίξουμε ένα γύρο από αυτό το μεταλλικό αντικείμενο μαύρο σινάπι οποιαδήποτε μάγισσα μπορεί να πιαστεί».

Προκαλεί έκπληξη ότι ορισμένοι μορφωμένοι αποκρυφισμός αγνοούν ότι αυτές οι μάγισσες μπορούν ν’ αποφεύγουν το νόμο της παγκόσμιας βαρύτητας!

Παρ’ όλο που φαίνεται πρωτάκουστη η είδηση, εμείς βεβαιώνουμε με πολλή επισημότητα ότι αυτό είναι δυνατόν βάζοντας το σώμα, από σάρκα και οστά, μέσα στην τέταρτη διάσταση.

Δεν είναι, κατά κανένα τρόπο, παράξενο το ότι αυτές οι calchoonas με τους zanganos τους βαλμένες με το φυσικό τους σώμα μέσα στην τέταρτη κάθετο (το υπερδιάστημα), μπορούν να υπερυψωθούν και να ταξιδέψουν σε λίγα δευτερόλεπτα σ’ οποιοδήποτε μέρος του κόσμου.

Είναι φανερό ότι έχουν μυστικές συνταγές για να ξεφεύγουν «φυσικά» από αυτόν τον τρισδιάστατο κόσμο του Ευκλείδη.

Σε όρους αυστηρά απόκρυφους, μπορούμε καλά να κατατάξουμε αυτές τις αριστερές και σκοταδιστικές Άρπυιες με τον τίτλο Jinas μαύρες, για να τις διαφοροποιήσουμε από τους Jinas λευκούς.

Ο ανθρώπινος οργανισμός τοποθετημένος στην τέταρτη διάσταση, αντίθετα με ότι λέει η επίσημη επιστήμη, μπορεί να πάρει οποιοδήποτε σχήμα και να αλλάξει σχήμα…

Θυμηθείτε, αγαπητοί αναγνώστες την σιχαμερή Κελαινώ και τις βρωμερές Άρπυιές της, τρομερά πουλιά των νησιών Στροφάδων του Ιονίου Πελάγους.

Ένα οποιοδήποτε απομεσήμερο, δεν ενδιαφέρει η ημερομηνία, ούτε η μέρα, ούτε η ώρα, καθισμένος κοντά στα κάγκελα ενός παμπάλαιου κελιού, μελετούσα ένα εσωτεριστικό έργο.

Ο ήλιος κρυβόταν μέσα στα κατακόκκινα χρώματα της φωτιάς του ηλιοβασιλέματος και το φως εξαχνιζόταν αργά…

Ξαφνικά, κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει: ακούω κοντά μου ένα γέλιο που ξεκούφαινε, σαρκαστικό, περιπαιχτικό, χαρακτηριστικά γυναικείο…

Πρόκειται για ένα από κείνα τα ανθρωποφάγα πουλιά που κατοικούν στην Στυμφαλία λίμνη· μια calchona, μια μάγισσα κακού μαντάτου, μία γυναίκα από αριστερούς aquelarres…

Η διεστραμμένη φεύγει και κρύβεται στα τρομακτικά σκοτάδια του κόσμου της κόλασης… .

Έτσι αρχίζει το τολμηρό μου ταξίδι στα ζωντανά σωθικά του καταποντισμένου ορυκτού βασιλείου του Άρη.

Πριν ν’ ανεβείς είναι απαραίτητο να κατεβείς: αυτός είναι ο Νόμος. Σε κάθε ανάταση προηγείται μια τρομερή και φοβερή ταπείνωση.

Το να εξολοθρεύσω μέσα μου αυτά τα απάνθρωπα μαγικά στοιχεία, αυτά τα πουλιά των κακών οιωνών, ήταν ασφαλώς η δουλειά μου στα σκοτεινά Τάρταρα.

Παρ’ όλο που μοιάζει απίστευτο -για το πρωτάκουστο της είδησης- είναι επείγον να ξέρετε ότι όλα τα ανθρώπινα όντα, χωρίς εξαίρεση καμία, έχουν στα ασυνείδητα κατάβαθά τους διάφορα μαγγανικά στοιχεία.

Αυτό σημαίνει ότι στον κόσμο υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που, χωρίς να το ξέρουν εξασκούν ασυνείδητα την Μαύρη Μαγεία.

Αναμφισβήτητα ακόμα και οι ίδιοι οι Άγιοι όλων των θρησκειών υποφέρουν τα πάνδεινα όταν αυτο-αποκαλύπτονται· τότε μπορούν να εξακριβώσουν μόνοι τους τον ωμό ρεαλισμό αυτών των απάνθρωπων στοιχείων, που οπωσδήποτε είναι υποχρεωμένοι να εξαλείψουν από τον ψυχισμό τους.

Κάθε Μύστης ή Μυστικιστής ή Άγιος, εφ’ όσον δεν έχει πεθάνει ριζικά σ’ όλα και σε κάθε ένα από τα σαράντα εννέα διαμερίσματα του υποσυνείδητου, είναι περίπου μαύρος.

Να εδώ ένας από τους μεγάλους λόγους για τους οποίους δεν είναι σωστό να καταδικάζουμε κανέναν. «Όποιος αισθάνεται καθαρός από αμάρτημα να ρίξει την πρώτη πέτρα».

Εκείνη την εποχή της ζωής μου μού επιτέθηκαν ασταμάτητα κι αλύπητα τα γρουσούζικα πουλιά που ζουν στην Στυμφαλία Λίμνη.

Στα mandingos, σαλόνια των σκοτεινών μάγων, μέσα στις Κολάσεις του Άρη έκπληκτος ανακάλυψα πολλούς αδελφούς του πέτρινου μονοπατιού…

Επρόκειτο για «ψυχικά ακόλουθα μαύρης μαγείας», ασφαλώς αγνοούμενα από τις ανθρώπινες προσωπικότητες.

Αφού τελείωσα τις εργασίες μου στις ορυκτές αβύσσους του Άρη, ανέβηκα θριαμβευτής στον Πέμπτο Ουρανό, στον κόσμο του Άτμαν, τον λαμπρό οίκο των Αρετών.

Έτσι έγινε και γύρισα στον Ουρανό του Άρη· τότε ξανα-κατέκτησα την θέση μου μεταξύ αυτών των ύψιστων όντων, θεϊκή θέση που σε άλλη εποχή είχα χάσει…

Ο σκοπός των εργασιών μου στις Κολάσεις του Άρη είχε εκπληρωθεί. Με εξαλειμμένα απ’ τον ψυχισμό μου τα απάνθρωπα στοιχεία, η συνείδησή μου έμενε ελεύθερη…

Τα διανοητικά σίδερα είχαν εξαλειφθεί και η συνείδησή μου ελευθερωμένη, έξω από το φοβερό μπουντρούμι του νου, όπου για τόσον καιρό ζούσε φυλακισμένη είχε καταφέρει να ενωθεί, να αναμιχθεί με τον Άτμαν, τον Άφατο, το Πραγματικό μου Είναι.

Α! Αν οι άνθρωποι μπορούσαν να καταλάβουν τι σημαίνει μπουντρούμι της νόησης… Εάν καταλάβαιναν ότι ζουν φυλακισμένοι μέσα στην φυλακή του νου…

Σε πλήρη ευτυχία, σαν Άνθρωπος-Πνεύμα στον Αριανό Ουρανό, μακριά από το σώμα των αισθημάτων και του νου, προχώρησα συνειδητά σαν ένα πουλί από αστραφτερό φως, αντίθεση ριζική αυτών των άλλων γρουσούζικων πουλιών της Στυμφαλίας Λίμνης…

Σε τέτοιες στιγμές εξαίρετης ευτυχίας, πέρασα κοντά από πολλά συμβολικά έργα κατασκευασμένα από καθαρό σίδερο, την περιοχή του Άτμαν, του Άφατου, του κόσμου του πιο σκληρού ρεαλισμού, της διάστασης των Μαθηματικών.

Στον τρισδιάστατο κόσμο του Ευκλείδη ποτέ δεν έχουμε συλλάβει ένα στερεό σε ολοκληρωτική μορφή, συνολική· εδώ βλέπουμε σε μορφή αντικειμενική μόνο γωνίες, επιφάνειες κ.τ.λ.

Όμως στην λαμπρή περιοχή του Άτμαν, όχι μόνο συλλαμβάνουμε στερεά σε ολοκληρωτική μορφή, αλλά επιπλέον υπερ-στερεά, που περιλαμβάνουν την ακριβή ποσότητα ατόμων, που στο σύνολό τους αποτελούν το σύνολο οποιουδήποτε σώματος.

Ασφαλώς στον Ουρανό του Άρη απολαμβάνουμε πραγματικά την αντικειμενική σύλληψη στην πιο πλήρη μορφή.

Πόσο ευτυχής αισθανόμουν σ’ αυτή την περιοχή με τις ατελείωτες χαρές!

Όμως η ζωή δεν είναι πάντα γιορτή· υπάρχουν επίσης ταλαιπωρίες. Εσύ το ξέρεις…

Η έδρα της Ουράνιας Κρίσης, όπου διοικείται η Αντικειμενική Δικαιοσύνη, πάντα παρεμβαίνει.

Μια οποιαδήποτε μέρα, ευτυχισμένος στον Κόσμο του Άτμαν, ήρθε σε μένα ένας Δικαστής του Νόμου της Κατάνθια (το ανώτερο Κάρμα).

Εκείνος κάθισε μπροστά σ’ ένα τραπέζι και εγώ με πολύ σεβασμό και ευλάβεια αναγκάστηκα να απαντήσω σε κατηγορίες.

«Εσείς έχετε κρίνει πολλούς στα βιβλία σας» είπε ο Ιεράρχης.

«Είμαι μαχητικός από την φύση μου», απάντησα με έμφαση.

«Καταδικάζεστε σε επτά μέρες φυλάκιση» (αυτή ήταν η καταδίκη).

Πρέπει να ομολογήσω ειλικρινά και χωρίς περιστροφές ότι ακούγοντας την καταδίκη ήμουν λίγο κυνικός.

Μου φάνηκε αυτή η περίπτωση σαν μια κουτή περίπτωση της αστυνομίας, όπως όταν ένα παιδάκι μαλώνει μ’ ένα άλλο συνομήλικό του και τα βάζουν για μερικές ώρες στην φυλακή…

Όμως όταν βρέθηκα να πληρώνω την καταδίκη μου αισθάνθηκα ότι αυτή η τιμωρία ήταν τρομερά οδυνηρή.

Επτά μέρες μέσα στο τρομερό μπουντρούμι του νου, όταν πια είχα απελευθερωθεί απ’ αυτόν…

Επτά συμβολικές μέρες πίκρας μέσα στην φυλακή του τρομακτικού διανοητικού…

Αχ! Αχ! Αχ!

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 39

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑ

Σχεδόν συνέχεια στο λαμπρό αστερισμό των Ιχθύων βρίσκεται ο αστερισμός του Ταύρου, που αναντίρρητα βρίσκεται άμεσα συσχετισμένος με την εσωτερική υπερβατική δουλειά: «Την σύλληψη του Ταύρου της Κρήτης».

Αυτόν τον είχε στείλει στο βασιλιά Μίνωα ο Θεός Ποσειδώνας για να τον προσφέρει σαν ολοκαύτωμα, αλλά ο βασιλιάς, άπληστος, τον κράτησε παράτυπα για τον εαυτό του και γι’ αυτόν το λόγο το ζώο έγινε τρομερό και απειλητικό, τρομοκρατώντας όλη την χώρα.

Λέει η παράδοση των αιώνων, ότι ο Ηρακλής, ο Ηλιακός Ήρωας, πήρε εύκολα την άδεια να τον συλλάβει, να τον αλυσοδέσει και να τον σύρει από την θάλασσα στις Μυκήνες.

Είναι αναντίρρητο ότι η δουλειά που σχετίζεται με τις Κολάσεις του Δία, βρίσκεται σε πλήρη αλληγορία με τον Έκτο Άθλο του Ηρακλή.

Δεν είναι περιττό σε αυτές τις γραμμές να θυμίσουμε τον πρώτο Δία της Ελληνικής θεογονίας, Πατέρα όλων των Θεών, Κύριο του Σύμπαντος και αδελφό του Ουρανού, Ur-Anas, δηλαδή των πρωτόγονων Φωτιά και Νερό· διότι είναι γνωστό ότι στο Ελληνικό Πάνθεον παρίστανται περίπου τριακόσιοι Δίες.

Στην άλλη όψη του Jove ή Iod-Eve, είναι ο Ιεχωβάς Άνδρας ή Γυναίκα ή Ανδρόγυνα και συλλογικά Ελοΐμ των βιβλίων του Μωυσή, ο Adam-Kadmon των Καβαλιστών, ο Iacho ή Inacho της Ανατολής, που επίσης είναι ο Βάκχος ή ο Διόνυσος των Φοινίκων συνεχιστών της πρωτόγονης θεογονίας του Sanchoniaton.

Ο χαρακτήρας που δινόταν πάντα στον Δία, τον Αξιοσέβαστο Πατέρα των θεών, σαν Ουράνιος Άνθρωπος έδωσε θέση σε όχι λίγα Νορδικά ονόματα, τέτοια όπως Herr-Man και Ηer-Μanas ή Hermes, λογοτεχνικά ο Θεϊκός Άνθρωπος ή ο Κύριος Άνθρωπος, Alcides ή ΕΙ Cid, Θεογονικό πρόδρομο των δικών μας προϊστορικών Cides του Romancero.

Αναντίρρητα ο Δίας, στο Punjab και στο Registan, είναι ο Hari-KuIas ή Ηρακλής, ο Ηλιακός Κύριος, το πρωτότυπο της φυλής του Ήλιου, ο Harl Mukh του Cachemira δηλαδή ο Ήλιος στον ορίζοντα της ζωής.

Ο Δίας ή IO-Pitar, δηλαδή ο πατέρας της ΙΟ, είναι το Θεϊκό Πνεύμα όλης εκείνης της αρχαίας ορδής δημιουργών, που με την μετενσάρκωση σε σώματα αντιθέτου φύλου, έδωσαν ευκαιρία στον Ελληνικό μύθο για τους έρωτες του Δία με την Παρθένα ΗΩ (ιιιι 0000), η οποία μεταμορφώθηκε σε ουράνια αγελάδα ή Ιερή Αγελάδα των Ανατολιτών, για να γλυτώσει από τον θυμό της Ήρας.

Ο Δίας και η Αγελάδα ΗΩ (ιιιι οοοο) μας διευκολύνουν στην σημασία μιας άλλης ποσότητας ονομάτων αρχαϊκών, όπως του ίδιου του Γηρυόνη (Gerlon ή Ferlon) -εκείνου που οδηγεί τις αγελάδες- αυτό του Hyperion Bosphoro -λογοτεχνικά «Ο οδηγός της Αγελάδας»- το ίδιο με τον Gauthama Βούδα.

Έτσι η ορδή των Κυρίων ή Ελοΐμ Δίας, βρίσκεται συμβολικά στο σεξουαλικό ιερόγραμμα της ΗΩ (ιιιι 0000)· είναι φανερό ότι υπάρχουν δωδεκάδες από ονόματα σε κάθε γλώσσα και εκατοντάδες ή χιλιάδες μύθοι για κάθε όνομα από αυτά στην αντίστοιχη γλώσσα.

Όλη αυτή η άφατη στρατιά των Θεϊκών Όντων, όλοι αυτοί οι Ελοΐμ, αποτελούν στο σύνολό τους, τον Μοναδικό Θεό και χωρίς όνομα των Tarteslos, τον αυθεντικό και ύψιστο Δία των αρχαίων καιρών.

Αφού αναπτύξαμε πολύ προσεκτικά αυτό το μεταβατικό θέμα, μπορούμε να συμπεράνουμε επίσημα το παρακάτω: Ο Ουρανός του Δία είναι η κατοικία των Ελοΐμ, ο Νιρβάνα…

Εκείνοι οι ευσεβείς του Μονοπατιού που φθάνοντας στην Πέμπτη Μύηση της Φωτιάς διαλέγουν τον ελικοειδή δρόμο μπαίνουν στο Νιρβάνα.

Η ολοκληρωτική εξέλιξη είναι διαφορετική. Στο όνομα της Αλήθειας πρέπει να εξομολογηθώ με ειλικρίνεια και χωρίς περιστροφές ότι αυτή ήταν πάντα ο μεγαλύτερος πόθος μου…

Η πλήρης ανάπτυξη όλων μου των υπερθετικών δυνατοτήτων, των Νιρβανικών, σ’ όλη την παρουσία του Κοσμικού μου Είναι ήταν ο πόθος μου…

Όμως είναι αναμφισβήτητο ότι πριν ανεβούμε πρέπει να κατεβούμε. Σε κάθε ανάταση προηγείται πάντα μια τρομακτική και φοβερή ταπείνωση…

Το αλυσσόδεμα του συμβολικού Ταύρου της Κρήτης ήταν πραγματικά η εργασία που έπρεπε να κάνω και αυτή καθ’ εαυτή μου φάνηκε τρομερή…

Εκείνη την εποχή της σημερινής μου ύπαρξης πολλές σεξουαλικές προκλήσεις με τριγύριζαν αλύπητα στα σκοτεινά Τάρταρα…

Αυτο-εξερευνήθηκα ψυχολογικά και ανακάλυψα στα βάθη, τα πιο σκοτεινά του ίδιου μου του νου, τον περίφημο Ταύρο της Κρήτης.

Τον είδα, ναι, μαύρο πελώριο, γιγάντιο, απειλητικό και οπλισμένο με μυτερά κέρατα…

Φανερό ήταν ότι εκδηλωνόταν στον Ψυχισμό μου με δυνατούς σεξουαλικούς παλμούς, παθητικούς, ανεξέλεγκτους…

Ήταν επείγον να αλυσοδέσω το σκοτεινό θηρίο· ήταν απαραίτητο να το αποσυνθέσω, να το μετατρέψω σε κοσμική σκόνη. Αναμφίβολα με βοήθησε η Θεϊκή μου Μητέρα Κουνταλίνι, το πύρινο φίδι των μαγικών μας δυνάμεων. Αυτό το μεγάλο κοσμικό γεγονός γιορτάστηκε με λαμπρότητα στον θαυμαστό Ναό του Δία…

Τότε πολλοί Βασιλείς και Ιερείς της Φύσης, ντυμένοι με την ιερή πορφύρα με καλωσόρισαν…

Έτσι ξαναμπήκα στον Ουρανό του Δία, στην κατοικία των Επικρατειών, στην ευτυχία του Νιρβάνα…

Μ’ αυτόν τον τρόπο, εξολοθρεύοντας παρανθρώπινα στοιχεία, ξανα-κατέκτησα την θέση μεταξύ των άφατων Ιεραρχιών, κατάσταση συνειδητή που σε άλλη εποχή είχα χάσει, όταν στο κεντρικό οροπέδιο της Ασίας, πριν από περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια έκανα το λάθος να φάω το απαγορευμένο φρούτο…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 40

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ

Ο Έβδομος Άθλος του Ηρακλή, του Ηλιακού Ήρωα ήταν η σύλληψη των φοράδων του Διομήδη, γιου του Άρη και βασιλιά του πολεμικού λαού των Bισθoνίων, που σκότωναν και έτρωγαν τους ναυαγούς, που έφταναν σε αυτές τις ακτές.

Ο Ηρακλής και οι σύντροφοί του κατάφεραν να πάρουν εκείνα τα ζώα μετά από άγρια μάχη με τους Bισθoνίoυς, οι οποίοι με τον Διομήδη είχαν τρέξει να υπερασπίσουν την ιδιοκτησία τους, τους οποίους νίκησαν, μένοντας ο Βασιλιάς τροφή σε αυτά τα ανθρωποφάγα θηλυκά.

Στις Κολάσεις του Κρόνου έπρεπε να πιάσω και να καταστρέψω τις φοράδες του Διομήδη, παρανθρώπινα εμπαθή στοιχεία, βαθειά βυθισμένα στις ίδιες μου τις ασυνείδητες αβύσσους.

Συμβολικά κτήνη μαζί με τα σπερματικά νερά της πρώτης στιγμής, διατεθειμένα πάντα να κατασπαράξουν τους αποτυχημένους…

Εκείνη την εποχή της σημερινής ύπαρξής μου, δέχθηκα ακατάπαυστες επιθέσεις στα σκοτεινά Τάρταρα.

Οι Μύστες της κακής μαγείας των Ατλάντων, αποφάσισαν να με πολεμήσουν με πρωτοφανή αγριότητα και εγώ αναγκάστηκα να υπερασπιστώ γενναία…

Όμορφες λατρευτές γυναίκες, κάκιστες ομορφιές, εξαιρετικά επικίνδυνες, με περικύκλωσαν από παντού…

Αναμφίβολα στις Κολάσεις του Κρόνου πειραματιζόμαστε, βιώνουμε, ξαναζωντανεύουμε τους Ατλάντειους τρόμους…

Ο Ηρακλής, όπως λέει ο Αιλιανός (Διάφορες Ιστορίες, βιβλίο V, Κ3) καθάρισε την Γη και τις θάλασσες από κάθε μορφή θηριωδίας, όχι από τα θηρία, νικώντας το νεκρομάντη Βριάρεω αυτόν με τα εκατό χέρια, σ’ έναν από τους διάσημους άθλους του ή θριάμβους επί της κακής Ατλάντειας μαγείας, που είχε κυριεύσει όλη την Γη.

Ο Ηρακλής, ο πραγματικός Άρειος Κrishna της Mahabharata, προαισθανόμενος την τελική καταστροφή της Ατλαντίδος που επερχόταν και μαζί της την εξαφάνιση του θείου Κήπου των Εσπερίδων, μεταφύτευσε όπου και να πήγε, δηλαδή σ’ όλο το Penjab, την Μικρά Ασία, την Συρία, την Αίγυπτο, Ελλάδα, Ιταλία, Γερμανία, τα Βρετανικά νησιά, Ισπανία, Μαυριτανία και ακόμη και στην Αμερική με το όνομα Quetzalcoatl (το Φωτεινό Άσπρο Φίδι) το συμβολικό Μυητικό Δένδρο, που θα σώσει όλες αυτές τις χώρες από την καταστροφή.

Όμως, γραμμένο είναι: «Απ’ όλα τα Δέντρα του Κήπου μπορείς να φας· απ’ το Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού όμως δεν θα φας, γιατί την ημέρα που θα φας, θα πεθάνεις».

Το να μεθύσουμε με το εξαίρετο άρωμα του απαγορευμένου καρπού είναι απαραίτητο, έτσι δίδαξε ο Ηρακλής…

Στην θέα του τοίχου, του αδιαπέραστου ωκεανού για τον άνθρωπο, ο Ηρακλής, γεμάτος από Τιτάνια ανταρσία, τέντωσε το τόξο του ενάντια στον Ήλιο σαν να επρόκειτο να τον τραυματίσει για να σταματήσει τον γρήγορο δρόμο του στο μακρινό Ωκεανό, στον οποίο πήγαινε να θαφτεί και όπου δεν μπορούσε να τον κυνηγήσει, αλλά ο θεός Απόλλωνας τον διέταξε να καθίσει ήσυχος και υπομονετικός (γιατί μόνο με υπομονή ατέλειωτη μπορείς να πραγματοποιήσεις το Magnus Opus, το Μεγάλο Έργο) για επιβράβευση δε, του έστειλε ένα Χρυσό Ποτήρι, το Άγιο Grial, αστραφτερό αιώνιο σύμβολο της Μήτρας ή θηλυκού yoni.

Είναι αναντίρρητο ότι η Σαΐτα του Ηρακλή δεν είναι άλλο από την Piedra Magnes, τον φαλλό, την Λόγχη του Longinus, του Ρωμαίου εκατόνταρχου, με την οποία εκείνος τραυμάτισε τα πλευρά του Κυρίου, η ίδια Άγια Λόγχη με της οποίας την μυστική δύναμη ο Parcifal θεράπευσε την πληγή του πλευρού του Amforta…

Με τις θαυματουργές δυνάμεις αυτών των σεβάσμιων κειμηλίων, κατατρόπωσα σε σκληρές μάχες τον βασιλιά των Βισθονίων, τους Ιππότες του Μαύρου Grial, τον Klingsor, το ζωώδες Εγώ…

Τελειώνοντας την εργασία στον Κρόνο, την κατοικία του Πλούτωνα, μεταφέρθηκα με το είδωλο στην Ηλιακή Χώρα των Υπερβόρειων…

Αυτή είναι το νησί Avallon· η Μαγική περιοχή Jinas, όπου κατοικούν οι Άγιοι Θεοί. ..

Περίφημο Νησί του Απόλλωνα· στερεή γη στην μέση του Ωκεανού της μεγάλης ζωής ελεύθερης στην κίνησή της…

Α! Ναι ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος στο Μεσαίωνα θα είχε πραγματοποιήσει στον εαυτό του το Μυστήριο του Δισκοπότηρου, το Υπερβόρειο Μυστήριο… Είναι αναμφίβολο ότι τότε θα είχε ξανανθίσειI λαμπρά το ξερό δέντρο της Αυτοκρατορίας… Είναι αυταπόδεικτο ότι το Βασίλειο του Grial θα είχε ξαναεμφανιστεί θαυμάσιο, μέσα στην ίδια Άγια Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Το μονοπάτι της ζωής είναι φτιαγμένο με τα ίχνη των οπλών του αλόγου του Θανάτου…

Δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιήσεις μέσα σου το Υπερβόρειο Μυστήριο χωρίς προηγουμένως να έχεις κριθεί στην μεγάλη Αίθουσα της Αλήθειας-Δικαιοσύνης…

Δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιήσεις μέσα σου το Μυστήριο του Grial, χωρίς να έχεις προηγουμένως ζυγιστεί ενώπιον της καρδιάς του Νεκρού στην Ζυγαριά που έχει η Αλήθεια – Δικαιοσύνη…

Δεν είναι δυνατή η Εσωτερική Αυτοπραγμάτωση του Είναι, χωρίς να έχεις ανακηρυχθεί «νεκρός» στην Αίθουσα της Αλήθειας-Δικαιοσύνης.

Λέει η παράδοση των αιώνων ότι πολλοί Μυημένοι ταξίδεψαν στο παρελθόν μέχρι την χώρα του Αδελφού Ιωάννη -την Ηλιακή Γη- για να λάβουν κάποιον Εσωτεριστικό Καθαγιασμό, μαγικό, πολύ ειδικό…

Αυτοί οι Αδελφοί του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη στο νησί του Ηλιακού Απόλλωνα, είναι εντελώς «νεκροί»…

Δεν είναι λοιπόν παράξενο ότι και εγώ επίσης θα έπρεπε να ταξιδέψω στην Γη του Φωτός ή Ηλιακή Γη.

Στον ένδοξο προθάλαμο του Βωμού του Κρόνου, μπροστά στα εξαίρετα Όντα, καθισμένος έπρεπε να απαντήσω σε ορισμένες ερωτήσεις. Οι Άγιοι Θεοί κρατούσαν σημειώσεις σ’ ένα μεγάλο βιβλίο…

Σε αυτές τις μυστικιστικές στιγμές ξεπήδησαν, σε όλο μου το Κοσμικό Είναι μερικές αναμνήσεις…

Α! Εγώ είχα ξαναβρεθεί εκεί και πριν και στο ίδιο άγιο μέρος, μπροστά στους Σεβάσμιους Θρόνους, πάνε πολλά εκατομμύρια χρόνια, την εποχή της ηπείρου Mu ή Λεμουρίας.

Τώρα γύριζα θριαμβευτής αφού είχα υποφέρει πολλά. Αχ! Αχ! Αχ!

Αφού συμπληρώθηκαν οι απαραίτητες διατυπώσεις εσωτερισμού, βγήκα από τον προθάλαμο και μπήκα στο Ναό. Αναντίρρητα ο Ναός του Κρόνου στην Ηλιακή Χώρα, Jina, στις μεσημβρινές περιοχές, ήταν γεμάτος πυκνή ομίχλη…

Είναι φανερό ότι ο Ήλιoς και ο Κρόνος αλλάζουν την δουλειά τους στην Κυβέρνηση του Κόσμου.

Και είδα Θρόνους. Και κάθισαν…

oι Άγγελοι του Θανάτου πηγαινοέρχονταν, από δω, από κει και πιο κάτω…

Θεϊκά πρόσωπα έφτασαν στο Ναό. Ήρθαν από διάφορα μέρη του μαγικού Νησιού που βρίσκεται στην άκρη του κόσμου…

Thule ultima a Sole nomen habens». Ajryanem-Vaejo, η Μεσημβρινή Χώρα των αρχαίων Περσών, όπου βρίσκεται μαγικά το Παλάτι του Βασιλιά Αρθούρου, όπως το Midgard, η αστραφτερή κατοικία η Sacrosanta de los Ases, των Άφατων Κυρίων του Βορρά .

-Ω, Maat! Να ‘μαι εδώ που φτάνω σ’ εσένα! Άσε με να θαυμάσω την ακτινοβόλα σου ομορφιά! Κοίτα, το μπράτσο μου σηκώνεται για να λατρέψει το αγιότατο όνομά σου.

-Ω! Αλήθεια-Δικαιοσύνη, άκουσε! Έρχομαι στο μέρος που τα δέντρα δεν καρποφορούν και που η γη δε φυτρώνει φυτά…

Η σκελετώδης μορφή του Θεού του Θανάτου, στην αίθουσα του Ναού, ζύγισε την καρδιά μου στην ζυγαριά της Κοσμικής Δικαιοσύνης μπροστά στην Θεϊκή Ανθρωπότητα.

Εκείνος ο Λόγος της Δύναμης μπροστά στα λαμπρά όντα τα ντυμένα με τα σώματα τα ένδοξα του Kam-Ur με ανακήρυξε νεκρό. Στον χώρο του Ναού υπήρχε ένα συμβολικό φέρετρο, μέσα στο οποίο φαινόταν το πτώμα μου…

Έτσι έγινε και γύρισα στον Ουρανό του Κρόνου, στην Paranιr­vana, στην κατοικία των Θρόνων…

Έτσι έγινε και ξανα-κατάκτησα την Ιεραρχική κατάσταση που σε άλλη εποχή είχα χάσει, όταν είχα κάνει το βαρύ λάθος να φάω από τα χρυσά μήλα από τον Κήπο των Εσπερίδων…

Αργότερα πέρασα από την Τελετή του Θανάτου: Στον γυρισμό μου στο σπίτι, συνάντησα κάτι το ασυνήθιστο…

Είδα νεκρώσιμες αγγελίες στους τοίχους του σπιτιού μου, που ανάγγελλαν το θάνατό μου και που προσκαλούσαν για την κηδεία μου…

Όταν πέρασα το κατώφλι αντίκρισα με μυστικιστική έκπληξη ένα φέρετρο χρώματος άσπρου και πολύ όμορφο…

Είναι φανερό ότι μέσα σ’ εκείνο το κουτί ήταν το πτώμα μου, εντελώς κρύο και άψυχο…

Πολλοί συγγενείς τριγύρω από το φέρετρο εκείνο, έκλαιγαν πικρά…

Εξαίσια λουλούδια γέμιζαν με το άρωμά τους το περιβάλλον εκείνου του δωματίου…

Πλησίασα την μητέρα μου, που εκείνη την στιγμή στέγνωνε μ’ ένα μαντήλι τα δάκρυά της…

Φίλησα με απέραντη αγάπη τα χέρια της και είπα: «Σ’ ευχαριστώ, ω Μητέρα! για το φυσικό σώμα που μου έδωσες. Πολύ μου χρησίμευσε αυτό το όχημα, ήταν πραγματικά ένα θαυμάσιο όργανο, αλλά όλα στην ζωή έχουν μια αρχή και ένα τέλος».

Όταν βγήκα από εκείνο το πλανητικό σπίτι, ευτυχισμένος αποφάσισα να αιωρηθώ στην αύρα του Σύμπαντος…

Είδα τον εαυτό μου μεταμορφωμένο σ’ ένα μωρό, χωρίς Εγώ, απαλλαγμένο από τα υποκειμενικά στοιχεία των αντιλήψεων…

Τα μικρά μου παπουτσάκια δεν μου φαίνονταν πολύ ωραία. Για μια στιγμή θέλησα να τα βγάλω, αλλά μετά είπα στον εαυτό μου:

-Αυτός θα με ντύσει όπως θέλει…

Σε απουσία του οδυνηρού διανοητικού, που κανέναν δεν κάνει ευτυχισμένο, το μόνο που υπήρχε σε μένα ήταν τα πιο καθαρά συναισθήματα…

Και όταν θυμήθηκα το γέρο πατέρα μου και τον αδελφό μου τον German, είπα: Αυτοί πια πέθαναν…

Και στην θύμηση όλων αυτών των πονεμένων που άφηνα στην κοιλάδα του πόνου του Samsara, αναφώνησα: Οικογένεια; Ποια; Δεν έχω οικογένεια…».

Αισθανόμενος εντελώς απαλλαγμένος από το σαρκίο μου, απομακρύνθηκα με πρόθεση να φτάσω σ’ ένα απομακρυσμένο μέρος όπου θα έπρεπε να βοηθήσω άλλους…

Σε τέτοιες στιγμές μυστικιστικής ευχαρίστησης, είπα: Για πολύν καιρό δεν θα αποκτήσω φυσικό σώμα…

Αργότερα αισθάνθηκα ότι η Ασημένια Κλωστή, το περίφημο Antakarana, η Κλωστή της Ζωής, ακόμα δεν είχε κοπεί. Τότε έπρεπε να γυρίσω στο φυσικό σώμα για να συνεχίσω την σκληρή δουλειά της κάθε στιγμής…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 41

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

Λέει ο μύθος των αμέτρητων αιώνων ότι ο Αινείας -ο ικανοποιημένος Τρώας- κάθισε με τον βασιλιά Εύανδρο και τους σεβάσμιους κυρίους στο τραπέζι της γιορτής…

«Οι σκλάβοι του σερβίριζαν κάθε είδους φαγητά και το γλυκό κρασί και όταν χόρτασαν την πείνα και την δίψα τους, ο βασιλιάς Εύανδρος εξήγησε στο φιλοξενούμενό του ότι εκείνη η γιορτή προς τιμή του Ηρακλή, που μόλις είχε γίνει όταν εκείνοι έφθασαν, δεν ήταν καμιά πρόληψη παρά μόνον η τελετή που οφειλόταν στον Θεό, γιατί βρισκόταν εκεί κοντά ο τόπος του πιο μεγάλου άθλου (του όγδοου): η σπηλιά όπου θανάτωσε τον ληστή Κάκο.

Φαινόταν, εκεί κοντά, ένα οροπέδιο τεράστιο σκεπασμένο με πέτρες που φαίνονταν σαν να είχαν γκρεμιστεί από κάποιον σεισμό. Κάτω απ’ αυτές υπήρχε το άνοιγμα, που οδηγούσε στο άντρο, όπου ο Κάκος είχε καταφύγει και όπου ο γιος του Δία τον περικύκλωσε ρίχνοντάς του πέτρες και κορμούς, για τιμωρία, γιατί εκείνος είχε προσπαθήσει να του κλέψει τα κοπάδια.

Μετά απ’ αυτήν την εξήγηση του βασιλιά Ευάνδρου, μια χορωδία από έφηβους έδωσε χρώμα στο εγκώμιο του Ηρακλή και των μεγάλων του κατορθωμάτων.

Απαριθμούσε όλα του τα κατορθώματα: πώς στραγγάλισε την Λερναία Ύδρα· πώς σκότωσε το λιοντάρι της Νεμέας και έβγαλε από τα σκοτάδια στο φως τον Κέρβερο, τον σκύλο της κόλασης (το σεξουαλικό ένστικτο που πρέπει να μας καθοδηγεί μέχρι την τελική απελευθέρωση).

Αφού τελείωσαν τα άσματα και οι τελετουργίες, ο γέροντας Βασιλιάς περπατώντας με αργό βήμα, λόγω ηλικίας, κατευθύνθηκε προς την πόλη Palantia, όπου είχε το θρόνο του, περπατούσε συγκρατούμενος από δύο νέους: Τον Παλάδιο, το γιο του και τον Αινεία.

Ενώ οι τρεις τους περπατούσαν σταματούσαν για να ζωντανέψουν την συζήτηση και ο Βασιλιάς εξήγησε στον Αινεία, ότι το όνομα του Λατίου, όπου χτιζόταν η πόλη του Λατίου (Latium) προερχόταν από τα μακρινά χρόνια όταν ο Κρόνος, ο πατέρας του Δία, κατέφυγε εκεί για να ξεφύγει από τους εχθρούς, που προστάτευαν τον σκοπό του γιου του όταν τον είχε εκθρονίσει.

Τότε άρχισε η Χρυσή Εποχή, την οποία ακολούθησε η Εποχή του Σιδήρου, όπου κυριαρχούσε η λύσσα του πολέμου και η μανία της κατάκτησης.

Η χώρα άρχισε να δέχεται επιθέσεις από ανθρώπους διαφόρων προελεύσεων. Περπατώντας ο Εύανδρος έδειξε στον Αινεία το δάσος και τα μέρη όπου θα συνέβαιναν στο μέλλον, τα γεγονότα της νέας Ρώμης· το μέρος όπου ο ορμητικός Ρωμύλος θα πραγματοποιούσε τα κατορθώματά του· το Καπιτώλιο, ‘Jήμερα πλατεία σκεπασμένη με χρυσάφι και μάρμαρα, τότε ένα ξέφωτο στο δάσος γεμάτο από αγκάθια και θάμνους, και τον βράχο Ταρπήια απ’ όπου η Ρωμαϊκή δικαιοσύνη θα γκρέμιζε τους προδότες της πατρίδας.

Ερείπια σκόρπια έδειχναν εκεί αγάλματα-μνημεία άλλων εποχών και μερικές όρθιες πέτρες για τον Ιανό και άλλες για τον Κρόνο έδιναν τα ονόματα σε δύο μέρη: το Saturno και το Janiculo».

Όλα αυτά είναι ακριβής αντιγραφή από την Αινειάδα του Βιργιλίου, του ποιητή της Μάντουα, του καλού Δάσκαλου του Δάντη του Φλωρεντιανού.

Ο Ιησούς, ο Μεγάλος Καβίρ, σταυρώθηκε ανάμεσα σε δύο ληστές, έναν στα δεξιά του και άλλον στ’ αριστερά του…

Ο ΑΓΑΘΟΣ, ο καλός ληστής στο εσωτερικό μας κλέβει το Σεξουαλικό Υδρογόνο Si12 των δημιουργικών οργάνων με τον φανερό σκοπό να κρυσταλλοποιηθεί στο Άγιο Πνεύμα, τον Μεγάλο Παρηγορητή μέσα σε μας του ίδιους, εδώ και τώρα…

Ο ΚΑΚΟΣ, ο κακός ληστής, κρυμμένος στην σκοτεινή σπηλιά της ανθρώπινης παρασυνείδησης, λεηλατεί το σεξουαλικό κέντρο του οργανισμού για ικανοποίηση κτηνωδών ανθρώπινων παθών…

Ο Σταυρός είναι σεξουαλικό σύμβολο εκπληκτικό, θαυμάσιο, λαμπρό. Το κάθετο ξύλο είναι αρσενικό, το οριζόντιο θηλυκό, στην διασταύρωση των δύο βρίσκεται το κλειδί όλων των εξουσιών.

Το lingam το μαύρο, βαλμένο μέσα στο θηλυκό yoni, σχηματίζει Σταυρό. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι Θεοί και οι Άνθρωποι…

Μπορούμε και πρέπει να τονίσουμε το παρακάτω: Ο ΑΓΑΘΟΣ και ο ΚΑΚΟΣ σταυρωμένοι στον τόπο του Κρανίου, αριστερά και δεξιά του Μεγάλου Kabir, κάνουν την εμφατική αλληγορία του λευκού ταντρισμού και του μαύρου ταντρισμού, την καλή και την κακή Σεξουαλική Μαγεία.

Η Βίβλος, από την Γένεση μέχρι την Αποκάλυψη, δεν είναι παρά μια σειρά από ιστορικά χρονικά της μεγάλης πάλης ανάμεσα στους οπαδούς του ΑΓΑΘΟΥ και του ΚΑΚΟΥ, της Λευκής Μαγείας και της Μαύρης· τους Μύστες του Μονοπατιού της Δεξιάς, τους προφήτες και αυτούς της Αριστεράς, τους Λεβίτες…

Στις Αβύσσους του Ουρανού έπρεπε να μετατρέψω σε κοσμική σκόνη τον Κακό Ληστή, τον σκοτεινό ΚΑΚΟ, αυτόν που πριν λεηλατούσε το Σεξουαλικό Κέντρο της οργανικής μου μηχανής, για την ευτελή ικανοποίηση των ζωωδών παθών…

Όταν εισχώρησα στον προθάλαμο του Ναού, θυμήθηκα ότι είχα ξαναβρεθεί εκεί στους αρχαίους καιρούς…

Με το Μάτι του Shiva είδα στο μέλλον διάφορα ταντρικά κινήματα του Υδροχόου από τα οποία εξείχε εκείνο του Γνωστικού Κόσμου, του οποίου οι σημαίες κυμάτιζαν θριαμβεύουσες σε όλες τις χώρες της Γης…

Αναντίρρητα ο Ουρανός, ο Υδροχόος, είναι σεξουαλικός, μαγικός, επαναστατικός, εκατό τοις εκατό…

Έτσι ξαναμπήκα στον Ουρανό του Ουρανού, τον Mahapara­nirvana, την κατοικία των Χερουβίμ…

Έτσι ξανα-κατέκτησα εκείνη την λαμπρή συνειδητή κατάσταση που σε άλλη εποχή είχα χάσει, όταν έπεσα παραδομένος στα πόδια της θαυμάσιας Εύας της Εβραϊκής Μυθολογίας…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 42

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΠΟΣΕΙΔΩΝΑ

Αναντίρρητα καταλήγει πολύπλοκος ο Ένατος Άθλος του Ηρακλή, του Ηλιακού Ήρωα: Η κατάκτηση της Ζώνης της Ιππολύτης, βασίλισσας των Αμαζόνων, της ψυχικής άποψης του θηλυκού της ιδίας μας της εσωτερικής φύσης…

Μπαίνοντας στα πλοία μαζί με άλλους μυθικούς ήρωες, πρέπει να παλέψει πρώτα με τους γιούς του Μίνωα -τους Μαύρους Μάγους- μετά με τους εχθρούς του βασιλιά Λύκου του οποίου το εξωτικό όνομα μας θυμίζει την αναλογία μεταξύ λύκου και φωτός -πρόκειται δηλαδή για τους Κυρίους του Κάρμα, με τους οποίους θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε λογαριασμούς- και τελικά με τις αμαζόνες -τρομερά προκλητικές γυναίκες- ξεσηκωμένες από την Ήρα, παρ’ όλο που η Ιππολύτη είχε δεχθεί να του παραδώσει την ζώνη της ειρηνικά. Σε αυτό οφείλεται το ότι η Βασίλισσα θυσιάστηκε άσκοπα από την ανδρική αγριότητα, που προσπαθεί να κυριεύσει με την βία την άθιχτη αρετή της.

Αυτή η θαυματουργή ζώνη, ανάλογη με της Αφροδίτης και έμβλημα της θηλυκότητας, χάνει κάθε σημασία και αξία όταν αποχωριστεί από την γνήσια κάτοχό της. Η Αγάπη και όχι η βία κάνει, συνεπώς, την κατάκτησή της πραγματικά σημαντική και αληθινή…

Έχοντας κατακτήσει ο Θεός Ποσειδώνας την ήπειρο Ατλαντίδα, τώρα βυθισμένη στα φουρτουνιασμένα νερά του Ωκεανού που έχει το όνομά της, λένε οι παραδόσεις ότι έκανε αρκετούς γιούς με μια θνητή γυναίκα…

Κοντά στο νησί όπου θα έμεναν υπήρχε όλο πεδιάδα, αλλά στο μέσον της υπήρχε ένας κάμπος πολύ ειδικός, μ’ ένα μικρό βουνό στο κέντρο που απείχε πενήντα στάδια από την αμμουδερή παραλία…

Σε αυτό το βουνό ζούσε ένα απ’ αυτά τα μεγάλα όντα που γεννήθηκαν στην γη, ονομαζόμενος Έβενορ, ο οποίος από την γυναίκα του, την Λευκίππη, είχε αποκτήσει την Clitone, την μοναδική του κόρη.

Όταν πέθαναν οι γονείς της Clitone, ο Ποσειδώνας την παντρεύτηκε και έφτιαξε γύρω από το μέρος που ζούσε διάφορες τάφρους με νερό, από τις οποίες, καθώς λέει η παράδοση των αιώνων, οι τρεις έρχονταν από την θάλασσα και απείχαν το ίδιο από τον Ωκεανό, κάνοντας τείχος γύρω από τον λόφο για να τον κάνει απρόσβλητο και αδιαπέραστο.

Αυτή η Clitone ή Minerνa-Neith έχτισε στην Ελλάδα την Αθήνα και την Σαΐδα στο περίφημο Δέλτα του Νείλου.

Σε ανάμνηση όλων αυτών, οι Άτλαντες έχτισαν τον θαυμάσιο Ναό του Ποσειδώνος και της Clitone…

Σ’ αυτόν τον Ναό εναποτέθηκαν τα πτώματα των Δέκα Γιων του Ποσειδώνα, συμβολικός μαγικός αριθμός…

Δεν μπορούμε να αφήσουμε την μελέτη του αριθμού 10 χωρίς να ασχοληθούμε με την Βιβλική υποχρέωση του diezmo (Δεκάτης), στην οποία βασίστηκε θεληματικά ο Αβραάμ, σε σχέση με τον μυημένο Βασιλιά Μελχισεδέκ…

Καθώς λέει το κεφάλαιο 14 της Γένεσης: «Βγήκε ο Βασιλιάς των Σοδόμων να τον υποδεχτεί (τον Αβραάμ)… Τότε ο Μελχισεδέκ Βασιλιάς του Σαλέμ -ο οποίος ήταν Ιερέας του Ύψιστου Θεού- έβγαλε ψωμί και κρασί και τον ευλόγησε, και είπε: Ευλογημένος να είναι ο Αβραάμ του Ύψιστου Θεού, κάτοχος της Γης και των Ουρανών και ευλογημένος ας είναι ο Ύψιστος Θεός, που παρέδωσε τους εχθρούς σου στα χέρια σου. Και του έδωσε ο Αβραάμ τις Δεκάτες όλων».

Στην εξωτερική ή δημόσια μορφή του, η υποχρέωση της Δεκάτης στην εβραϊκή νομοθεσία, είναι παγκόσμια υποχρέωση, που όλοι οι αδελφοί του Μονοπατιού πρέπει να συνεισφέρουν πιστά ένα μέρος από τα εισοδήματά τους -που δεν πρέπει να είναι λιγότερο από το δέκατο- σ’ εκείνη την μορφή που ελεύθερα είχαν εκλέξει και κρίνουν πιο επίκαιρη και αποτελεσματική για να συντηρήσουν τον Σκοπό της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης…

Στην εσωτερική ή μυστική μορφή, η Δεκάτη συμβολίζει την ζυγαριά πληρωμής στην σφαίρα του Ποσειδώνα…

Είναι αναντίρρητο ότι εδώ πρέπει να λογαριαστούμε με τους εχθρούς του βασιλιά Λύκου (τους Κύριους του Κάρμα).

Είναι αναμφίβολο ότι όλοι εμείς δολοφονούμε τον Θεό Ερμή, τον Hiram, και δεν είναι δυνατόν να τον αναστήσουμε μέσα σε μας τους ίδιους, χωρίς προηγουμένως να έχουμε πληρώσει το απαίσιο έγκλημα…

Κατά συνέπεια, η Δεκάτη γίνεται μια υποχρέωση πρακτική και απαραίτητη της δυναμικής αρχής, που προέρχεται από την μελέτη της Δεκάτης Εντολής, δηλαδή: Να θεωρείτε σαν πηγή, πηγή και πνευματική πρόνοια όλου του εσωτερικού και θείου κέντρου της ζωής μας, το μυστηριώδες Iod που κρύβεται στο μέσον του κεντρικού δέλτα του Ναού του Είναι μας.

Τα λόγια του Ευαγγελίου (Ματθαίος, κεφ 6, παρ 20) ξεκαθαρίζουν το σημείο αυτό της Δεκάτης: «Όμως αποκτήστε θησαυρούς στους Ουρανούς… γιατί όπου βρίσκεται ο θησαυρός, εκεί θα βρίσκεται και η καρδιά σας…».

Το κεφάλαιο 3 του Μαλαχία λέει: «Φέρτε όλες τις Δεκάτες στο Πιθάρι, και για να υπάρχει τροφή στο σπίτι μου· και δοκιμάστε με τώρα σ’ αυτό, εάν δεν σας ανοίξω τα παράθυρα του ουρανού και δεν θ’ αδειάσω προς εσάς ευλογίες μέχρι να περισσέψουν».

Σκάβοντας μέσα στα βαθειά έγκατα της Κόλασης, εργαζόμενος εντατικά στην Ένατη Σφαίρα, εγώ έψαχνα με ατέλειωτη ανησυχία τον θησαυρό του Ουρανού, το Χρυσόμαλλο Δέρας των αρχαίων…

Οι γιοι του Μίνωα, οι Μύστες του Αριστερού Χεριού, οι παντοτινοί Λεβίτες, οργισμένοι μου επετίθεντο ασταμάτητα στις τρομερές Αβύσσους του Ποσειδώνα…

Στην σκληρή δουλειά ποθούσα να κατακτήσω την ζώνη της Ιππολύτης, αλλά οι αμαζόνες, υποκινούμενες από την Ήρα, με ενοχλούσαν συνεχώς με τα χαριτωμένα τους κάλλη της Αβύσσου…

Κάποιο οποιοδήποτε βράδυ, δεν ενδιαφέρει τώρα η ημερομηνία, ούτε η μέρα, ούτε η ώρα, μεταφέρθηκα στον Πύργο του Klingsor, τοποθετημένο ακριβώς στην Σαλαμάνκα της Ισπανίας…

Δεν είναι περιττό να θυμίσω τώρα με μεγάλη έμφαση, ότι σ’ αυτό το παλιό κάστρο που αναφέρεται από τον Βάγκνερ στο έργο του «Πάρσιφαλ», λειτουργεί «η αίθουσα της Μαύρης Μαγείας»…

Αυτό που είδα τότε στην θλιβερή κατοικία των Αρπυϊών, ήταν πραγματικά ανατριχιαστικό…

Γρουσούζες μάγισσες, από αριστερούς aquelares, σκοταδιστικές, μου επιτέθηκαν πολλές φορές μέσα στο εσωτερικό του Πύργου· όμως υπερασπίστηκα θαρραλέα με το πυρογενές σπαθί…

Ο παλιός μου φίλος, ο Άγγελος Αδωναΐ -ο οποίος αυτόν τον καιρό έχει φυσικό σώμα- με συνόδευσε σε αυτήν την περιπέτεια…

Δεν ήταν μάταιες, όχι, οι κοπιώδεις εργασίες των μεγάλων διορατικών για τα πράγματα του αστρικού, που ονομάστηκαν αλχημιστές, καββαλιστές, αποκρυφιστές κ.τ.λ. Αυτό, που βλέπαμε τώρα μέσα στο άντρο αυτό, ήταν ασφαλώς τρομακτικό…

Πολλές φορές ξεθηκάρωσα το πυρογενές μου σπαθί για να ρίξω φωτιές ενάντια στην θανάσιμη κατοικία του Νεκρομάντη Klingsor…

Με ασυνήθιστο τρόπο, ο Αδωναΐ και εγώ πλησιάσαμε προς κάτι μάγισσες που ετοίμαζαν το τραπέζι για την γιορτή…

Μάταια, διαπέρασα με το σπαθί μου το στήθος μιας απ’ αυτές τις μάγισσες· αυτή παρέμεινε ατάραχη. Ασφαλώς ήταν αφυπνισμένη στο κακό και για το κακό.

Είναι φανερό ότι θέλησα να κάνω να βρέξει βροχή από τον ουρανό επάνω σ’ εκείνο το φριχτό Αλκαζάρ…

Έκανα υπέρτατες προσπάθειες, αισθάνθηκα να λιποθυμώ· εκείνη την στιγμή ο Άγγελος Αδωναΐ πλησίασε στο παράθυρο των ματιών μου για να κοιτάξει τι συνέβαινε μέσα σε μένα τον ίδιο…

Φανταστείτε για μια στιγμή ένα οποιοδήποτε πρόσωπο να σταματά μπροστά σ’ ένα παράθυρο κάποιου σπιτιού, για να κοιτάξει μέσα από τα τζάμια και να δει τι συμβαίνει μέσα στο εσωτερικό του.

Είναι φανερό ότι τα μάτια είναι τα παράθυρα της Ψυχής και οι Άγγελοι του Ουρανού μπορούν να βλέπουν μέσα από αυτά τα τζάμια αυτό που συμβαίνει στο εσωτερικό κάθε ενός από μας…

Αφού έγινε η πρωτότυπη παρατήρηση, ο Αδωναΐ αποσύρθηκε ικανοποιημένος. Το ίδιο μου το εσωτερικό κάστρο, η κατοικία του Klingsor είχε γίνει στάχτη με την Εσώτερη Φωτιά…

Κάθε ένας από μας έχει μέσα του ένα Κάστρο, με αριστερούς aquelares· αυτό δεν το αγνοούν ποτέ οι μαχάτμας…

Αργότερα επιβεβαίωσα ξεκάθαρα την σκοτεινή άποψη της ύπαρξης. Είναι φανερό ότι ο Σατανάς έχει το χάρισμα να είναι πανταχού παρών: βλέπει μέσα σου, εδώ εκεί και παρακεί…

Αφού τελείωσαν οι εσωτεριστικές εργασίες στις Κολάσεις του Ποσειδώνα, ανέβηκα τότε στον Έμπειρο, την περιοχή των Σεραφείμ, πλασμάτων της Αγάπης, εκφράσεις άμεσες της Μονάδας.

Έτσι ξανα-κατάκτησα αυτήν την Ιεραρχική κατάσταση στον Ουρανό του Ποσειδώνα. Αυτό είναι το Σύμπαν των Θεϊκών Μονάδων…

Ασφαλώς είχα κατορθώσει ν’ αποκτήσω την ζώνη της Ιππολύτης.

Κάποιο από αυτά τα βράδια το διαπίστωσα σε μια κοσμική γιορτή· τότε χόρεψα με άλλους Άφατους…

Άλλο βράδυ αιωρούμενος στον Έμπειρο, σε κατάσταση Σεραφείμ, ζήτησα από την Θεϊκή μου Μητέρα Κουνταλίνι την λύρα· και τότε ήξερα να την παίζω με μαεστρία…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 43

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Είναι αναντίρρητο ότι για τον Ριχάρδο Βάγκνερ, όπως και για όλες τις Χριστιανικές γενικά χώρες, το Grial είναι το Ιερό Ποτήρι από το οποίο ο Κύριος της Τελειότητας είχε πιει στο τελευταίο του δείπνο, το Θεϊκό Δισκοπότηρο το οποίο έλαβε το πραγματικό του αίμα που έτρεξε από το σταυρό στο όρος των Νεκροκεφαλών και που το μάζεψε με ευλάβεια ο Ρωμαίος συγκλητικός Ιωσήφ της Αριμαθαίας.

Το Μεγάλο Δισκοπότηρο το απόκτησε ο Πατριάρχης Αβραάμ. Ο Μελχισεδέκ, το πλανητικό Πνεύμα του κόσμου μας, το μετέφερε με απέραντη αγάπη από την χώρα της Σεμίραμης στην γη της Χαναάν, όταν άρχισε ορισμένες θεμελιώσεις στον τόπο όπου αργότερα έγινε η Ιερουσαλήμ, η αγαπημένη από τους προφήτες πόλη. Το χρησιμοποίησε σοφά όταν γιόρτασε την θυσία όπου πρόσφερε ψωμί και κρασί της μετουσίωσης παρουσία του Αβραάμ και το άφησε σε αυτόν το Δάσκαλο. Επίσης αυτό το Ιερό Ποτήρι υπήρξε και στην Κιβωτό του Νώε.

Μας έχει ειπωθεί ότι αυτό το Σεβαστό Ποτήρι μεταφέρθηκε και στην άγια πόλη των Φαραώ, την ηλιόλουστη χώρα του Κεμ απ’ όπου ο Μωυσής, ο αρχηγός των Εβραϊκών Μυστηρίων, ο Μεγάλος Ιεροφάντης, ο φωτισμένος, το απόκτησε…

Παλιότατες χιλιόχρονες παραδόσεις, που χάνονται στην νύχτα όλων των εποχών, λένε ότι αυτό το Μαγικό Ποτήρι ήταν φτιαγμένο από μια ειδική ύλη, στερεή σαν μιας καμπάνας και δεν φαινόταν να είναι επεξεργασμένο σαν τα μέταλλα· περισσότερο έμοιαζε να είναι προϊόν ενός είδους φυτού.

Το Άγιο Γκριάλ είναι το θαυματουργό ποτήρι του υπέρτατου ποτού, το ποτήρι όπου περιέχεται το Μάννα που έθρεφε τους Ισραηλίτες στην έρημο, το yoni, η μήτρα του Αιώνιου Θηλυκού…

Σε αυτό το ποτήρι των απολαύσεων περιέχεται το θαυμάσιο Κρασί της υπερβατικής πνευματικότητας…

Η κατάκτηση του Ultra-Mare-Vitae ή κόσμου superliminal και υπερ-γήινου, η εσωτεριστική Ανάσταση, θα ήταν περισσότερο από αδύνατη χωρίς την Σεξουαλική Μαγεία, χωρίς την γυναίκα, χωρίς τον έρωτα…

Ο εξαίσιος Λόγος της Ίσιδας αναβλύζει μέσα από το βαθύ στήθος όλων των ηλικιών, περιμένοντας την στιγμή να πραγματοποιηθεί ..

Οι άφατες λέξεις της Θεάς Neith έχουν σκαλιστεί με χρυσά γράμματα, στους λαμπρούς τοίχους του Ναού της Σοφίας…

«Εγώ είμαι αυτή που υπήρξε, είναι, και θα είναι και κανένας θνητός δεν μου έχει ανασηκώσει το πέπλο».

Η πρωτόγονη περιοχή του Jano ή Jaino, δηλαδή η αύρα, ηλιακή, quiritaria, και υπερανθρώπινη διδασκαλία των Jinas, είναι απόλυτα σεξουαλική.

Μέσα στο άφατο μυστικιστικό ειδύλλιο κοινώς ονομαζόμενο «Ευχαριστίες της Μεγάλης Παρασκευής», αισθανόμαστε στο βάθος της καρδιάς μας ότι στα σεξουαλικά όργανα υπάρχει μια δύναμη τρομερά Θεϊκή…

Η Πέτρα του Φωτός, το Άγιο Δισκοπότηρο έχει την δύναμη να ανασταίνει τον Hiram Abif, τον Μυστικό Δάσκαλο, τον Βασιλιά Ήλιο μέσα σε μας τους ίδιους, εδώ και τώρα…

Το Grial διατηρεί το χαρακτήρα ενός misterium tremendum (τρομερού μυστήριου). Είναι η πεσμένη πέτρα από το Στέμμα του Lucifer…

Σαν τρομερή δύναμη, το Grial τραυματίζει και καταστρέφει τους περίεργους και τους ακάθαρτους, αλλά τους δίκαιους και ειλικρινείς τους προστατεύει και τους δίνει ζωή…

Ασφαλώς το Grial αποκτάται μόνο με την Λόγχη του Έρωτα, πολεμώντας ενάντια στους αιώνιους εχθρούς την νύχτα…

Το να πραγματοποιήσεις μέσα σου το Υπερβόρειο Μυστήριο είναι κατορθωτό μόνο κατεβαίνοντας στους κόσμους της κόλασης…

Η λεγόμενη Ανάσταση είναι η αληθινή αποθέωση ή ανάταση του υψηλού και ζωντανού που υπάρχει στον άνθρωπο: Η Θεϊκή του Μονάδα, αιώνια και αθάνατη, που βρισκόταν νεκρή, απόκρυφη…

Αναμφίβολα εκείνη είναι, η ίδια, ο Λόγος, το φωτεινό και σπερματικό Είναι της πρώτης στιγμής, ο Κύριος Shiva, ο Ύψιστος Σύζυγος της Θεϊκής μας Μητέρας Κουνταλίνης, ο Αρχι-ιεροφάντης και ο Αρχιμάγος, η ιδιαίτερη υπερ-ατομικότητα του καθενός…

Είναι γραμμένο με πύρινα γράμματα στο Βιβλίο της Ζωής: «Σε αυτόν που ξέρει, ο Λόγος δίνει δύναμη. Κανένας δεν τον πρόφερε, κανένας δεν θα τον προφέρει, παρά μόνο αυτός που τον έχει ενσαρκωμένο…».

Με την Ανάσταση του Μυστικού Δάσκαλου σε κάθε έναν από εμάς, φτάνουμε την Τελειότητα στην Μαεστρία… Τότε έχουμε καθαριστεί από κάθε ακαθαρσία και το προπατορικό αμάρτημα έχει φύγει εντελώς…

Εγώ εργάστηκα εντατικά στο υπερ-σκοτάδι της σιωπής και στο υπέροχο μυστικό των σοφών…

Εγώ βυθίστηκα στα Ιερά Μυστήρια της Minna, τα τρομακτικά σκοτάδια μιας Αγάπης, που είναι από τον Θάνατο δίδυμου αδελφού…

Ξανα-κατάκτησα την θέση μου στον Πρώτο Ουρανό ή της Σελήνης, όπου ο Δάντης είχε το όραμα των καλότυχων και αναγνώρισε εκστατικός τον Piccarda Donati και την Αυτοκράτειρα Constanza…

Γύρισα στον τόπο μου, στον Δεύτερο Ουρανό ή του Ερμή, κατοικία των Ενεργών και Ευεργετικών Πνευμάτων…

Γύρισα στον Τρίτο Ουρανό ή της Αφροδίτης, περιοχή των Αγαπητών Πνευμάτων, εκεί όπου ο Δάντης ασχολήθηκε με τον Ρομπέρτο, τον βασιλιά της Νάπολης…

Γύρισα στον Τέταρτο Ουρανό ή του Ήλιου, κατοικία των Σοφών Πνευμάτων, κεφάλαιο όπου ο Δάντης αναφέρει τον Άγιο Φραγκίσκο της Aσiζης.

Ξανα-κατάκτησα τον Πέμπτο Ουρανό ή του Άρη, περιοχή των μαρτύρων της Πίστης, κεφάλαιο όπου ο Δάντης αναφέρει τον Cacciaguida και τους ανωτέρους του, την αρχαία και την νέα Φλωρεντία…

Γύρισα στον Έκτο Ουρανό ή του Δία, περιοχή των Πριγκίπων, Σοφών και Δικαίων…

Επέστρεφα στον Έβδομο Ουρανό ή του Κρόνου, περίφημη κατοικία των Ατενιστικών Πνευμάτων, υπέροχο κεφάλαιο όπου ο Δάντης, ο Φλωρεντινός αναφέρει με μεγάλη έμφαση τον Pedro Danian και μιλά εναντίον της πολυτέλειας των Αρχιερέων…

Ξαναήρθα στον Όγδοο Ουρανό ή Έναστρο, περιοχή του Ουρανού· αθάνατες παράγραφοι όπου ο Δάντης θα αναφέρει τον θρίαμβο του Εσωτερικού Χριστού και την Στέψη της Θεϊκής Μητέρας Κουνταλίνης, παράδεισος των Θριαμβευτικών Πνευμάτων…

Ξαναγύρισα στον Ένατο Ουρανό ή Κρυστάλλινο, την περιοχή του Ποσειδώνα, κεφάλαιο εξαίρετο στο οποίο ο Δάντης θα εξαπολύσει την επινόησή του εναντίον των κακών ιεροκηρύκων…

Αργότερα παραβρέθηκα ενώπιον του Τρίτου Λόγου, Shiva, του Πραγματικού μου Είναι, της ίδιας μου της υπερατομικότητας, του Samael στον εαυτό του… Τότε ο Ευλογημένος πήρε μια διαφορετική μορφή, αλλιώτικη από την δική μου, σαν να επρόκειτο για ένα άγνωστο πρόσωπο· είχε

την εμφάνιση ενός Κυρίου πολύ αξιοσέβαστου…

Ο Σεβάσμιος μου ζήτησε να κάνω μία χειροσοφική μελέτη στις γραμμές του χεριού του…

Η γραμμή του Κρόνου στο πανίσχυρο δεξί του μου φάνηκε πολύ ίσια, εκπληκτική, θαυμάσια· όμως σε κάποιο σημείο μου φάνηκε κομμένη, σπασμένη…

«Κύριε! Εσείς έχετε περάσει κάποια πάλη, στενοχώρια…».

«Κάνετε λάθος· είμαι ένας πολύ τυχερός άνθρωπος, εμένα πάντα όλα μου πάνε καλά…».

«Καλά. Βλέπω ξέρετε κάποια μικρή διακοπή στην γραμμή του Κρόνου».

«Μετρήστε καλά αυτήν την γραμμή: Σε τι ηλικία βλέπετε αυτήν την βλάβη;»

«Κύριε! Ανάμεσα στην ηλικία των (53) πενήντα τριών και των (61) εξήντα ένα περάσατε μια σκληρή εποχή… ».

«Α! Αυτό είναι στην αρχή… Αλλά μετά τι γίνεται;»

«Οκτώ χρόνια περνούν γρήγορα και μετά… ο θρίαμβος σε περιμένει… ».

Αφού τελείωσε αυτή η μελέτη, ο Σεβάσμιος σηκώθηκε και είπε:

«Εμένα μου αρέσουν αυτές οι χειροσοφικές μελέτες αλλά σποραδικά. Και στην γυναίκα μου (Devi Kundalini) επίσης αρέσουν και θα την φέρω. Α! Όμως πρέπει να πληρώσω την εργασία σας. Περιμένετε εδώ και θα γυρίσω να σας πληρώσω…».

Ο Ευλογημένος έφυγε και εγώ έμεινα να τον περιμένω… Από μακριά είδα δύο κόρες μου, τώρα μεγάλες στην ηλικία· όμως φαίνονταν ακόμα μικρές. Είχα την έννοια τους και τις φώναξα…

Είναι αναμφίβολο ότι εκείνη την εποχή της σημερινής μου ύπαρξης εγώ είχα πενήντα τρία (53) σοφά χρόνια… Στο χέρι του Ευλογημένου είχα δει το ίδιο μου το μέλλον…

Προφανώς οι Οκτώ Μυήσεις που είχα λάβει θα έπρεπε να βαθμολογηθούν· σκληρότατη εργασία: έναν χρόνο για κάθε Μύηση…

Το να ξαναζήσω τώρα σε οκτώ χρόνια όλο το Βιβλίο του Πατριάρχη Ιώβ, να πληρώσω τις Δεκάτες του Ποσειδώνα πριν από την Ανάσταση…

Το Βιβλίο του Ιώβ είναι μια πλήρης αναπαράσταση της αρχαίας Μύησης και των λαών που προηγήθηκαν από την μεγάλη ιεροτελεστία.

Ο νεόφυτος, βλέπεται απογυμνωμένος από όλα, ως και από τα παιδιά του και χτυπημένος από μια ακάθαρτη αρρώστια.

Η γυναίκα του τον στενοχωράει κοροϊδεύοντάς τον για την εμπιστοσύνη που έχει σε έναν Θεό που τον μεταχειρίζεται έτσι, και οι τρεις φίλοι του Eliphas, Bildad, Zophaz, τον κρίνουν σαν άθρησκο, σίγουρα ότι την αξίζει τέτοια τιμωρία…

Ο Ιώβ τότε ζητά έναν ελευθερωτή, έναν πρωταθλητή, γιατί αυτός, ξέρει ότι αυτός (ο Shiva) είναι αιώνιος και θα τον ελευθερώσει από την σκλαβιά της Γης (μέσω της Εσωτερικής Ανάστασης) αποκαθιστώντας το πετσί του…

Ο Ιώβ με Θεία άδεια, φαίνεται στεναχωρημένος, γυμνός, άρρωστος, κάτω από την σκληρή επίδραση αυτών των κάκιστων όντων, που ο Αριστοφάνης αποκάλεσε τα «μαύρα πουλιά»· ο άγιος Παύλος, «οι σκληρές δυνάμεις του αέρα»· η Εκκλησία, «τα δαιμόνια»· η Θεοσοφία και η Καββάλα, «τα στοιχειώδη» κ.τ.λ.

Όμως, καθώς ο Ιώβ είναι δίκαιος και τονίζει το θέμα της δικής του δικαίωσης απέναντι σε τέτοια αυστηρότητα του πεπρωμένου, νικά τελικά με το Άγιο «Τ» της Σταύρωσής του στο πληγιασμένο κορμί, και ο Ιεχωβάς (ο Iod-Heve, ο Εσώτερος του καθενός) επιτρέπει να πάνε σ’ αυτόν οι Άγγελοι της θεραπείας ή Jinas, των οποίων ο κλασσικός αρχηγός σ’ άλλα βιβλία, όπως του Τοβία, είναι Αρχάγγελος Ραφαήλ.

Ένα βράδυ, μετά από μια κοσμική γιορτή, που γιορταζόταν προς τιμήν μου για το ότι είχα βαθμολογηθεί καλά στην Πρώτη Μύηση, καθοδηγήθηκα σωστά…

«Πρέπει να πληρώσεις για το έγκλημα της δολοφονίας του Ερμή», μου είπαν…

«Συγχωρέστε μου αυτό το Κάρμα…».

«Αυτό δεν συγχωρείται και μπορείς μόνο να το πληρώσεις εργαζόμενος με την Σελήνη…».

Τότε είδα πως η Σελήνη σε κάθε εργασία πλησίαζε περισσότερο και περισσότερο στον πλανήτη Ερμή, μέχρι που ενώθηκε τελικά μαζί του…

Το Πραγματικό Εσώτερο Είναι μου, ο Θεός Ερμής, Shiva, η Μονάδα μου, πλησιάζοντάς με μου είπε: «Πρέπει να χρησιμοποιήσεις τις μπότες του Θεού Ερμή». Αργότερα μου φόρεσε αυτές την μπότες…

Συγκλονιστική και εξαίρετη ήταν για μένα η στιγμή εκείνη που ο Μεγάλος Ιεροφάντης του Ναού μου έδειξε ένα αθλητικό γήπεδο…

«Κοίτα! -μου είπε- εσύ μετέτρεψες τον Ναό του Ερμή σ’ ένα αθλητικό γήπεδο…».

Ασφαλώς όλοι δολοφονούμε τον Hiram (το Θεό Ερμή, την Μονάδα μας) όταν τρώμε από τον απαγορευμένο καρπό του Κήπου της Εδέμ… Γι’ αυτό μας προειδοποίησε: «Εάν φάτε από αυτά τα φρούτα θα πεθάνετε».

Αργότερα ο Δρόμος έγινε τρομερά δύσκολος και εγώ υπέφερα έντονα…

Είναι φανερό ότι το Μονοπάτι της Κόψης του Ξυραφιού είναι απόλυτα σεξουαλικό. Εσύ το ξέρεις…

«Γιε μου! Πρέπει να υποφέρεις υπομονετικά τις συνέπειες των λαθών σου», φώναξε η Θεϊκή Μητέρα μου Κουνταλίνι…

Άλλο βράδυ, γεμάτη πόνο η Μητέρα μου αναφωνεί δυνατά, λέγοντας:

«Γιε μου! Μ’ έχεις αλλάξει εκεί στον φυσικό κόσμο με άλλες γυναίκες…» .

«Αυτό έγινε στο παρελθόν Μητέρα μου. Τώρα δεν σε αλλάζω με καμία».

«Εσύ με άλλαξες με άλλες γυναίκες».

«Το παρελθόν είναι παρελθόν, αυτό που ενδιαφέρει είναι το παρόν. Εγώ ζω στιγμή προς στιγμή· κάνω κακό που συζητώ μαζί σου… ».

«Παρελθόν, παρόν ή μέλλον, εσύ είσαι ο ίδιος…».

«Έχεις δίκιο, Μητέρα μου… ».

Πώς να αρνηθώ, λοιπόν, ότι είχα μετατρέψει το Ναό του Ερμή σε αθλητικό γήπεδο;

Και συνέβη όταν είχα πάει για διακοπές στο Ακαπούλκο στις ακτές του Ειρηνικού, στο Μεξικό, να διδαχθώ επί του στιγματισμού του αστρικού σώματος…

Έξω από το φυσικό σώμα, ένας άγιος καλόγερος, ένας ερημίτης, προσπάθησε να διαπεράσει τις παλάμες των χεριών μου με σκοπό τον στιγματισμό. την στιγμή που εκείνος ο ασκητής χτυπούσε το καρφί για να τρυπήσει τα χέρια μου, ξεπηδούσαν θεϊκοί κεραυνοί ..

Εκείνες τις στιγμές προσευχήθηκα στον Πατέρα μου, που βρίσκεται «εν κρυπτώ», ζητώντας του βοήθεια. Η προσευχή έφτασε στον Κύριο…

Είναι αναντίρρητο ότι στην Μύηση είχα λάβει τέτοια στίγματα αλλά με μορφή συμβολική…

Στο Βουνό της Ανάστασης θα έπρεπε να τους δώσω μορφή, να τα κάνω στο Καμίνι των Κυκλώπων…

Ο αναχωρητής μ’ οδήγησε ως την Γνωστική Εκκλησία· ο Shiva, η Άγια μου Μονάδα, ήρθε μαζί…

Μέσα στον Ναό είδα ένα θρησκευτικό αντρόγυνο, ντυμένο με τον πορφυρό χιτώνα, κοντά στην πύλη της Βάφτισης…

«Είναι πολύ δυνατός και αποκρίνεται πολύ καλά, αλλά του λείπει να εκπληρώσει καλύτερα το Μυστήριο της Εκκλησίας της Roma (Amor)…», είπε ο Μαχάτμα απευθυνόμενος στην Μονάδα μου…

Από τότε κατάλαβα την ανάγκη του εκλεπτυσμού ακόμα περισσότερο της δημιουργικής ενέργειας. Έτσι ήταν που έκανα το Maithuna μια μορφή προσευχής…

Η είσοδος του κάθετου φαλλού στην οριζόντια μήτρα, κάνουν Σταυρό. Αναντίρρητα τα πέντε χριστικά στίγματα στο αστρικό σώμα, σχηματίζονται με τον Άγιο Σταυρό…

Δεν είναι δυνατή η Ανάσταση χωρίς να έχεις, προηγουμένως, σχηματίσει τα στίγματα του Λατρευτού στο αστρικό σώμα…

Έτσι σχημάτισα εγώ ο ίδιος τα στίγματά μου, έτσι τα σχημάτισαν οι μυστικιστές όλων των εποχών…

INRI… Ignis Natura Renovatur Integram. Η Φωτιά Ανανεώνει Αδιάκοπα την Φύση…

ΤΡΙΤΟ ΒΟΥΝΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 44

ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ

Δευτέρα 12 Ιουνίου, έτος 1972 (100 Έτος του Υδροχόου).

-Ωραία Χουάκο (χαϊδευτικό του Ιωακείμ), σήμερα πάμε κατά το κέντρο της πόλης…

-Γιατί Δάσκαλε; Το Σάββατο της περασμένης εβδομάδας πήραμε την αλληλογραφία που υπήρχε στο ταχυδρομείο. Τι μπορεί να έχει τώρα;».

-Οπωσδήποτε, εγώ πρέπει να πάω στο κέντρο. Έχω στα χέρια μου μια επιταγή και πρέπει να την εξαργυρώσω· δεν πρόκειται για μεγάλο ποσόν αλλά θα μου χρησιμεύσει για να φάω· έτσι θ’ αποφύγω να ξοδέψω τα λίγα χρήματα που έχω μαζέψει για το ενοίκιο του σπιτιού… Επί πλέον πρέπει να βάλω στο ταχυδρομείο πολλά γράμματα· μου αρέσει να έχω την αλληλογραφία αυθημερόν.

Στιγμές αργότερα ο Joaquin Amortegui V, διεθνής γνωστικός απεσταλμένος και μεγάλος ιεροκήρυκας αυτής της τρομερής σταυροφορίας για την Νέα Εποχή του Υδροχόου, και το ασήμαντο πρόσωπό μου, που αξίζει κάτι λιγότερο από την στάχτη ενός τσιγάρου, κατευθυνόμαστε προς το κέντρο της πόλης του Μεξικού…

Δεν είναι περιττό να πω, χωρίς να περιαυτολογώ ότι μου αρέσει να οδηγώ το όχημά μου. Έτσι λοιπόν πολύ ευχαριστημένοι γλιστρούσαμε γρήγορα με το αυτοκίνητο από την Calzada de Tlalpan προς την Πλατεία του Συντάγματος (el Zocalo όπως λέμε οι Μεξικάνοι).

-Αυτή είναι η εποχή του αυτοκινήτου, αγαπητέ μου Χουάκο, όμως σου ομολογώ ειλικρινά και χωρίς περιστροφές ότι αν είχα να διαλέξω ζωή σ’ έναν κόσμο με μια τεχνολογία σαν κι αυτή, ή σε άλλον στην πέτρινη εποχή, αλλά αυτό ναι, εξ ολοκλήρου πνευματική, θα προτιμούσα την δεύτερη, ασφαλώς, και ας έπρεπε αντί για αυτοκίνητο να ταξιδεύω με γαϊδούρι ή ακόμα και με τα πόδια…

-Ω! Και εγώ το ίδιο λέω… Ταξιδεύω τώρα με θυσία, από αγάπη στην ανθρωπότητα, για να διδάξω την Διδασκαλία, αλλά προτιμώ να μετακινούμαι με τα γαϊδούρια και τα άλογα του χτες. Δεν με ευχαριστεί καθόλου ο καπνός αυτών των μεγάλων πόλεων ούτε αυτή η μηχανική ζωή…

Έτσι συζητώντας, ο Χουάκο κι εγώ κατά μήκος ενός δρόμου, που έμοιαζε περισσότερο με ποτάμι από ατσάλι και τσιμέντο, φτάσαμε στο Zocalo, κάναμε τον γύρο περάσαμε από την Μητρόπολη και μετά μπήκαμε στην λεωφόρο της Πέμπτης Μαΐου ψάχνοντας να σταθμεύσουμε.

Μερικές στιγμές αργότερα μπήκαμε σ’ ένα μεγάλο κτίριο.

-Θέλετε να σας πλύνουμε το αυτοκίνητο;

-Όχι, όχι, όχι! Είναι η εποχή των βροχών. Για ποιόν λόγο;

-Να σας γυαλίσουμε το αυτοκίνητο κύριε;

-Όχι παιδί μου. Όχι. Αφήστε πρώτα να το πάω στο φανοποιείο και να το βάψω!

Συμπέρασμα: Βγήκαμε από το κτίριο εκείνο με κατεύθυνση για το ταχυδρομείο αφού παρκάραμε το αυτοκίνητό μας.

Στο ταχυδρομείο μετά είχα ασφαλώς μια ευχάριστη έκπληξη λαμβάνοντας ένα αντίτυπο της έκτης έκδοσης του Τέλειου Γάμου. Μου το έστειλε από την Κούκουτα, της Κολομβία, Νοτ. Αμερική, ο γνωστικός διεθνής απεσταλμένος Efrain Villegas Quintero…

Έλαβα ακόμα και μερικά γράμματα, έριξα αυτά που έφερνα από το σπίτι μου και μετά κατευθυνθήκαμε σε μια Τράπεζα…

Ο υπάλληλος εκείνος με την συνείδηση εντελώς κοιμισμένη, ήταν πολύ απασχολημένος στο γραφείο του.

Τον είδα με δύο τηλέφωνα, ένα στο δεξί του χέρι και ένα στο αριστερό.

Ασφαλώς εξυπηρετούσε ταυτόχρονα και τα δύο τηλέφωνα και μέχρι που συζητούσε κατά διαστήματα με έναν τρίτο πελάτη, που βρισκόταν μπροστά στο γκισέ…

Προφανώς εκείνο το «φτωχό διανοητικό ανθρωποειδές» με υποκειμενική ψυχή, βρισκόταν όχι μόνο ταυτοποιημένος με όλα, αλλά επί πλέον, τρομερά γοητευμένος… και ονερευόμενος βαθειά όρθιος.

Μιλούσε αυτό το «homunculo racional» (λογικό ανθρωπάριο) για αξίες, δόσεις, χρήματα, χρυσό, μεγάλα ποσά, επιταγές, πλούτη κ.τ.λ.

Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να περιμένω πολλή ώρα· ο γραμματέας του μ’ εξυπηρέτησε ταχύτατα…

Λίγο αργότερα βγήκαμε από κείνο το μέρος με μερικά χρήματα στην τσέπη· δεν ήταν πολλά, αλλά αρκετά για το φαΐ μερικών ημερών…

Περπατώντας ξανά στην περιβόητη λεωφόρο της Πέμπτης Μαΐου, αισθάνθηκα την ανάγκη να προσκαλέσω τον Χουάκο να πιούμε ένα μικρό αναψυκτικό. Αυτός, παρ’ όλο που είναι λιγόφαγος, από σεβασμό προς εμένα δεν αρνήθηκε την πρόσκληση.

Συναντήσαμε ένα όμορφο μέρος αναφέρομαι στο Cafe Parιs. Μια κομψή σερβιτόρα μας πλησιάζει:

«Τι θα παραγγείλουν οι κύριοι;»

«Φέρτε μου, δεσποινίς -της είπα- μια γρανίτα φράουλα και ένα κομμάτι τυρόπιττα».

«Εγώ -της είπε ο Χουάκο- θέλω μόνο μια γρανίτα από πεπόνι…».

Αφού πήρε την παραγγελία των κυρίων, η κοπέλα φεύγει για να εμφανιστεί ύστερα από λίγο με την παραγγελία…

Απολαμβάνοντας πολύ σιγά το ποτό, βγάζοντας από αυτά τα ποτά την πνευματική τους ουσία, και οι δύο, ο Χουάκο κι εγώ, αρχίσαμε τον εξής διάλογο:

-Σου λέω, Χουάκο ότι πλησιάζω το τέλος του βιβλίου μου με τίτλο Τα Τρία Βουνά. Το μόνο που λείπει μια εισαγωγή στο Τρίτο Βουνό, τρία κεφάλαια της Ανάληψης και ο επίλογος…

-Τότε ήδη κοντεύετε να τελειώσετε αυτήν την δουλειά…

-Ναι, Χουάκο, ναι, ναι!!… Το σπουδαίο απ’ όλο αυτό είναι ότι σήμερα πρέπει να γυρίσω στην Λεμουρία.

-Πώς; στην Λεμουρία; Γιατί;…

-Είναι φανερό ότι σ’ αυτή την μετενσάρκωση έχω φτάσει μόνο στην κορυφή του Δεύτερου Βουνού… Όμως σ’ αυτήν την αρχαϊκή Ήπειρο Μου ή Λεμουρία, τοποθετημένη σε άλλη εποχή στον απέραντο Ειρηνικό Ωκεανό, πέρασα από τα Τρία Βουνά.

Τότε ασφαλώς κατάφερα την Απελευθέρωση, όμως παραιτήθηκα από κάθε ευτυχία και έμεινα σ’ αυτήν την πεδιάδα των δακρύων για να βοηθήσω την ανθρωπότητα… Είναι φανερό ότι η κατοχή του Ελιξιρίου της μακροζωίας μού επέτρεψε να διατηρήσω εκείνο το Λεμουριακό σώμα για εκατομμύρια χρόνια….

Έτσι λοιπόν, αγαπητέ μου Χουάκο, σου λέω ότι ήμουν αυτόπτης μάρτυρας όλων αυτών των ηφαιστειακών καταστροφών που εξαφάνισαν την Ήπειρο Mu. Είναι αυταπόδεικτο το ότι διά μέσου περισσότερων από δέκα χιλιάδων χρόνων ακατάπαυστων σεισμών, εκείνη η αρχαία γη βυθίστηκε στα ταραγμένα νερά του Ειρηνικού… Είναι κάτι το φοβερό, καθαρό και οριστικό, ότι σύμφωνα μ’ εκείνη την παλιά ήπειρο που βυθίστηκε αργά στα θυμωμένα κύματα του Ωκεανού, η Ατλαντίδα, εκείνη του Πλάτωνα, ξεπετάχτηκε από τα βαθειά νερά του Ατλαντικού…

Αναντίρρητα εγώ έζησα επίσης με το Λεμουριακό σώμα στην «χώρα των λόφων από πηλό», γνώρισα τους δυνατούς πολιτισμούς, πολύ ανώτερους από τον τωρινό, και την είδα να βυθίζεται στα θυμωμένα κύματα του Ωκεανού που έχει το όνομά της…

«Το έτος 6 του Καν, στις 11 Muluc, τον μήνα Zrc, έγιναν τρομεροί σεισμοί που εξακολούθησαν χωρίς διακοπή μέχρι τiς 13 Chuen. Η «χώρα των λόφων του πηλού» η Ατλαντίδα, θυσιάστηκε. Μετά από δύο ταρακουνήματα εξαφανίστηκε στην διάρκεια της νύχτας, ενώ ταραζόταν από τις υπόγειες φωτιές, που έκαναν την γη να βυθιστεί και να ξαναφανεί αρκετές φορές και σε διαφορετικά μέρη. Τέλος η επιφάνεια υποχώρησε και δέκα χώρες χωρίστηκαν και εξαφανίστηκαν. Βυθίστηκαν 64 εκατομμύρια κάτοικοι, 8.000 χρόνια πριν γραφτεί αυτό το βιβλίο».

Αυτό είναι κατά λέξη από ένα χειρόγραφο Maya, που είναι μέρος από την περίφημη συλλογή του Le Plongeon, «Τα Χειρόγραφα του Troano», και μπορείς να τα δεις στο Βρετανικό Μουσείο.

Πριν το άστρο Bal πέσει στο μέρος, που τώρα υπάρχει μόνο θάλασσα και ουρανός, πριν οι επτά πόλεις με τις χρυσές πόρτες και τους διάφανους ναούς να τρεμουλιάσουν όπως τα φύλλα ενός δέντρου από την καταιγίδα, εγώ βγήκα από εκεί με κατεύθυνση το κεντρικό οροπέδιο της Ασίας, σ’ εκείνο το μέρος που σήμερα βρίσκεται το Θιβέτ…

Σ’ εκείνη την περιοχή της Γης ανακατεύτηκαν οι επιζώντες Άτλαντες με τους Βόρειους: έτσι σχηματίστηκε η πρώτη υποφυλή της τωρινής Άριας φυλής μας…

Ο οδηγός σωτήρας των εκλεκτών Ατλάντων, αυτός που τους έβγαλε από την «χώρα των λόφων από πηλό», ήταν ο Βιβλικός Νώε, ο Manu Vaivasvata, ο ιδρυτής της Άριας φυλής…

Ακόμα θυμάμαι, μακριά -στον χρόνο και στον χώρο- εκείνες τις κοσμικές γιορτές που τότε γιορτάζονταν στο μοναστήρι μας… Αναφέρομαι με έμφαση στο Ιερό Τάγμα του Θιβέτ, παλιό εσωτεριστικό ίδρυμα… Είναι σαφές ότι εκείνο το αρχαίο τάγμα αριθμεί διακόσια ένα (201) μέλη. Η Plana Mayor αποτελείται από εβδομήντα δύο (72) Brahamanes. Αναντίρρητα αυτή η καλή μυστικιστική οργάνωση διαφυλάσσει τον θησαυρό του Aryabarta Ahsram. Εκείνον τον καιρό με υποδέχονταν εκεί με πολύ σεβασμό. Κατάληγε εξωτικό να ζεις με Λεμουριακό σώμα στον τελείως Άρειο Κόσμο…

Δυστυχώς «ο διάβολος χώνει παντού την ουρά του» και συνέβη δυστυχώς κάτι ασυνήθιστο. Γύρισα στα παλιά μου στέκια, υποτροπή σ’ ένα έγκλημα. Ερωτεύθηκα ξανά την σαγηνευτική Εύα της Εβραϊκής Μυθολογίας και κατάπια από τον Απαγορευμένο Καρπό… Αποτέλεσμα: Ο Μεγάλος Νόμος μου αφαίρεσε το τόσο πολύτιμο όχημα και από ζωή σε ζωή, έμεινα σαν τον περιπλανώμενο Ιουδαίο επάνω στον φλοιό της Γης…

-Τώρα ναι, Δάσκαλε, αισθάνομαι πιο μικρός από ένα μυρμήγκι, σαν τίποτα. Δεν καταλαβαίνω· εάν εσείς διαλύσατε το Εγώ, τον κάθε εαυτό, ποιος μπορούσε να σας προκαλέσει; Με ποιον τρόπο πέσατε;

-Ω, Χουάκο… Στο όνομα της Αλήθειας θέλω να ξέρεις ότι όταν το Εγώ διαλύεται, μένει στην θέση του ο νους, Ασφαλώς αυτή ήταν η «αιτία των αιτιών» της πτώσης μου.

-Αυτό είναι κάπως παράδοξο· δεν καταλαβαίνω…

-Υποθέσεις πάθους· ερωτεύθηκα, έπεσα στο ίδιο λάθος με τον Κόμη Ζανόνι· αυτό είναι όλο…

Αυτή η κοπέλα με τα μυστηριώδη θέλγητρα, για μένα ήταν απαγορευμένη· όμως πρέπει να πω ότι παραδομένος έπεσα στα πόδια της όμορφης γυναίκας.

Η Θεϊκή μου Μητέρα Κουνταλίνη με πήρε αργότερα στο εσωτερικό μιας σπηλιάς, στο βάθος του βουνού και τότε είδα βροχές, δάκρυα και κατακλυσμούς από θολά νερά, πίκρες και λάσπη, κακομοιριά κ.τ.λ.

-Βλέπεις το μέλλον που σε περιμένει! φώναξε η Μητέρα.

Άδικα τα παρακάλια μου· δεν άξιζα την συγχώρεση· ήμουν ένας υπότροπος σε έγκλημα· τέλος την είδα να κλείνεται μέσα στο chacra Muladhara στο κοκκυγικό οστούν και τότε Αχ! αλλοίμονό μου! Αχ! Αχ!

Είχα κάνει το ίδιο λάθος όπως στην αρχαία ήπειρο Mu αιτιολογήθηκε η αγγελική πτώση… Είναι αναμφίβολο ότι πριν μπω στα Λεμουριακά Μυστήρια είχα υποπέσει στο ίδιο έγκλημα…

Η αλληγορία του βιβλικού Αδάμ, θεωρημένη χωριστά από το Δέντρο της Ζωής, σημαίνει καθαρά ότι εκείνη η Λεμούρια φυλή, που είχε χωριστεί σε αντίθετα φύλα, έκανε κατάχρηση του σεξ και βυθίστηκε στην περιοχή της κτηνωδίας και της θηριωδίας…

Ο Zohar δίδασκε ότι Matromethah (Shekinah, συμβολικά η σύζυγος του Metraton) είναι ο δρόμος προς το Μεγάλο Δέντρο της Ζωής, το Δυνατό Δέντρο και Shekinah είναι η Θεία Χάρη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το Δέντρο το θαυμάσιο φτάνει στον Ουράνιο Κάμπο και βρίσκεται κρυμμένο ανάμεσα στα Τρία Βουνά. Από αυτά τα Τρία Βουνά ανεβαίνει το Δέντρο προς τα πάνω και μετά γυρίζει για να κατεβεί κάτω. Το Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού φυτρώνει από τις ρίζες του Δέντρου της Ζωής. Οι Dhyanis Boddhisattwas μετενσαρκωμένοι σε Λεμουριακά Σώματα αναπαράγονταν με την δύναμη του Kriya Shakti (η δύναμη της θέλησης και του Yoga).

Ιδιότητες του Shiva: το μαύρο Lingam τοποθετημένο μέσα στο yoni. Ασφαλώς ο Αρχι-ιεροφάντης και Αρχιμάγος δεν σκορπά ποτέ το Ποτήρι του Ερμή.

Όταν οι Dyanis -μεταξύ τους ήμουν κι εγώ ο ίδιος- έκαναν το έγκλημα να σκορπίσουν αυτό το υγρό γυαλί, εύκαμπτο, εύπλαστο της Αλχημείας, απομακρύνθηκαν από την Θεϊκή τους Μονάδα (δολοφόνησαν το Θεό Ερμή), έπεσαν στην ζωώδη γέννηση…».

-Είμαι έκπληκτος…

-Γιατί Χουάκο; Γιατί ήμουνα ο πρώτος ή ο τελευταίος που έπεφτα; Η H.P. Blavatsky λέει στην «Μυστική Διδασκαλία» ότι ο Σαμαέλ ήταν ο πρώτος που έπεσε, όμως αυτό είναι συμβολικό. Είναι φανερό ότι είμαι ο Dhyani Boddhisattwa του Πέμπτου από τους Επτά και γι’ αυτόν τον λόγο λέγεται ότι ο Σαμαέλ ήταν ο πρώτος που έπεσε. Ευτυχώς είμαι πια όρθιος, παρ’ ότι διέπραξα το ίδιο έγκλημα…

Πόσο διαφορετικές ήταν οι περιπτώσεις πολλών από αυτούς τους Dhyanis τους πεσμένους στην ζωώδη γέννηση. Ας θυμηθούμε τον Μολώχ, το μεγάλο εγκληματία, τώρα στην τρομακτική καθοδική εξέλιξη στους κόσμους της κόλασης. Να θυμηθούμε τον Andramelek και τον αδελφό του Asmodeo, δύο θρόνους γκρεμισμένους στην Άβυσσο…

-Εγώ πίστευα ότι μετά την Ελευθέρωση κάθε πτώση θα ήταν αδύνατη…

-Κάνεις λάθος, αγαπητέ Χουάκο· στον κόσμο πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να πέσεις. Μόνο μπαίνοντας στον Ανεκδήλωτο Sat, το Αφηρημένο Απόλυτο Διάστημα εξαφανίζεται κάθε κίνδυνος.

Αφού τελείωσε η συζήτηση του τραπεζιού, φωνάξαμε την δεσποινίδα, που ταπεινά εξυπηρετούσε το τραπέζι των κυρίων.

-Τον λογαριασμό δεσποινίς

-Ναι, κύριοι… είναι τόσο.

-Ορίστε και το φιλοδώρημά σας.

Σιωπηλοί βγήκαμε από αυτό το πολυτελές κέντρο για το αυτοκίνητό μας…

Τριγυρίζοντας ξανά, κάτω από το φως του Ήλιου από την περίφημη λεωφόρο της Πέμπτης Μαΐου, μου ήρθε να πω:

-Το σοβαρό, Ω Χουάκο, είναι η απεχθής ανάσταση του ζωώδους Εγώ μετά την πτώση. Αναντίρρητα το Εγώ ο Ίδιος ανασταίνεται σαν τον Φοίνικα από τις ίδιες του τις στάχτες. Τώρα εσύ καταλαβαίνεις βαθειά και σ’ ολοκληρωτική μορφή, ποιος είναι ο εσώτερος λόγος για τον οποίο όλες οι θεογονίες οι θρησκευτικές δίνουν έμφαση στην ιδέα ότι οι πεσμένοι Άγγελοι μετατράπηκαν σε Δαιμόνια…

-Α! Ναι! Αυτό είναι πολύ φανερό.

Λίγο αργότερα γλιστρούσαμε τρέχοντας από την Calzada de Tlaplan γυρίζοντας στο σπίτι…

-Οπωσδήποτε εγώ είχα ανεβεί και έχω κατεβεί και έχω ξανανεβεί, είναι φανερό ότι έχω πείρα σ’ αυτές τις υποθέσεις εσωτεριστικού τύπου.

-Ω, Δάσκαλε! Εσείς έχετε σ’ αυτόν τον τομέα πείρα πολύ ειδική!

Ασφαλώς, αγαπητέ αναγνώστη: Εγώ δεν είμαι τίποτε άλλο από ένα κακόμοιρο σκουλήκι της γης· ένας οποιοσδήποτε χωρίς καμία αξία· όμως, καθώς έχω διατρέξει την διαδρομή, μπορώ να την υποδείξω με πλήρη σαφήνεια, και αυτό δεν είναι έγκλημα…

Θα κλείσουμε το κεφάλαιο αυτό με εκείνη την φράση του Γκαίτε:

«Κάθε θεωρία είναι γκρίζα και μόνο το δέντρο των χρυσών φρούτων, που είναι η ζωή, είναι πράσινο».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 45

Ο ΔΕΚΑΤΟΣ ΑΘΛΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ

Ο Δέκατος Άθλος του Ηρακλή, του Μεγάλου Ηλιακού Ήρωα, υπήρξε η κατάκτηση του κοπαδιού του Γηρυόνη, σκοτώνοντας τον ιδιοκτήτη τους, τον οποίο αντιμετώπισε μετά τους φύλακές του, τους σκύλους Όρθρο και Ευρυτίωνα.

Αυτό το ασυνήθιστο περιστατικό είχε για σκηνικό το νησί Ερύθεια (η κόκκινη), στα βάθη του Ωκεανού, το οποίο μοιάζει να αναφέρεται σ’ ένα νησί του Ατλαντικού Ωκεανού κατοικημένο από γιγάντια όντα, προσωποποιημένα καθαρά από τον ίδιο τον Tricipite Gerion, (Τρικέφαλο Γηρυόνη), ο οποίος πέθανε από τα θανατηφόρα βέλη, μετά από τον βοσκό του και τον σκύλο, χτυπημένος από το ρόπαλό του.

Η συγκριτική μυθολογία, παρομοιάζει το δικέφαλο σκύλο Όρθρο, αδελφό του Κέρβερου, με το Βρίτρα, το βεδικό Πνεύμα της καταιγίδας.

Στο ταξίδι του περνά ο Ηρακλής από την Ευρώπη στην Αφρική, για να διασχίσει μετά τον Ωκεανό στην Χρυσή κούπα (το καθαγιασμένο Ποτήρι), ο οποίος έξυπνα την χρησιμοποιεί στο νυχτερινό του ταξίδι…

Αυτό σημαίνει καθαρά ότι ο λαμπρός Ήλιος έπρεπε να περιμένει ενώ δεν γύριζε, σταματώντας στην ισημερία για το καλό του Ήρωα…

Αναμφίβολα ο Άνθρωπος-Θεός πέρασε με το αποκτημένο κοπάδι στο ίδιο Ποτήρι ή Άγιο Γκριάλ, για να γυρίσει μετά από τον δρόμο της γηραιάς Ευρώπης, σ’ ένα ταξίδι γεμάτο ατέλειωτες περιπέτειες…

Λέει η παράδοση των αιώνων, ότι τότε ο Ηλιακός Ήρωας ανέγειρε τις Στήλες J και Β του Απόκρυφου Μασονισμού στο στενό του Γιβραλτάρ, πιθανόν για να ευχαριστήσει τους Διόσκουρους, που τον έκαναν να βγει θριαμβευτής από την επιχείρηση…

Στον γυρισμό στις Μυκήνες, οι αγελάδες θυσιάστηκαν στην Ήρα για να την εξευμενίσουν για τον αδελφό της Ευρυσθέα.

Προκειμένου για τα Αρχαϊκά Μυστήρια δεν είναι περιττό να πούμε ότι αυτά γιορτάζονταν πάντα σε μεγαλοπρεπείς Ναούς…

Όταν πέρασα το κατώφλι εκείνου του Ναού Mu ή Λεμουριακού, όπου παλιότερα είχα διδαχθεί τα Μυστήρια της Ανάληψης του κυρίου, με απέραντη ταπεινότητα ζήτησα από τον ιεροφάντη μερικές εξυπηρετήσεις, που μου παραχωρήθηκαν…

Είναι αναμφίβολο -και αυτό το ξέρει κάθε Μυημένος- ότι σε κάθε ανάταση προηγείται πάντα μια τρομερή ταπείνωση…

Καθαρά έχουμε τονίσει με έμφαση ότι σε κάθε ανέβασμα προηγείται ένα κατέβασμα…

Ο Δέκατος Άθλος του Ηρακλή, του Ηλιακού Ήρωα του εσωτερισμού, πραγματοποιείται στους κόσμους της κόλασης του πλανήτη Πλούτωνα…

Πονεμένα συναισθήματα ξέσκισαν την ψυχή μου όταν βρέθηκα στο βασανιστήριο του αποχωρισμού…

Εκείνες οι κυρίες των καλών καιρών, ενωμένες μαζί μου από τον Νόμο του Κάρμα, με την καρδιά σκισμένη με περίμεναν στην κόλαση…

Όλες αυτές οι προκλητικές ομορφιές, επικίνδυνα όμορφες αισθάνονταν ότι έχουν απόλυτο δικαίωμα επάνω μου…

Για καλό ή για κακό μου, εκείνες ω τρομερά απολαυστικές γυναίκες υπήρξαν σύζυγοί μου σε προηγούμενες μετενσαρκώσεις, σαν φυσική συνέπεια της μεγάλης ανταρσίας και της αγγελικής πτώσης…

Οι σκύλοι Όρθρος και Ευρυτίων, σύμβολα ζωντανά του ζωώδους πάθους, μου επιτέθηκαν ανελέητα με πρωτοφανή σκληρότητα· πολλαπλασιάστηκαν μέχρι το άπειρο οι προκλήσεις…

Όμως, με βάση την Θέληση και βαθειά κατανόηση και με την βοήθεια της Θεϊκής μου Μητέρας Κουνταλίνης, νίκησα τον κύριο του Χρόνου, τον τρικέφαλο Γηρυόνη…

Είναι αναμφίβολο ότι έτσι απόκτησα το κοπάδι και έγινα γνήσιος βοσκός, όχι αγελάδων όπως λένε, αλλά αρνιών…

Για το καλό του Μεγάλου Σκοπού συμφέρει στην συνέχεια να μελετήσουμε μερικά εδάφια από το δέκατο κεφάλαιο του Ιωάννη:

«Αλήθεια, αλήθεια σας λέω: Αυτός που δεν μπαίνει από την Πόρτα (το Σεξ) στο μαντρί των αρνιών, αλλά ανεβαίνει από άλλη μεριά (προκηρύττοντας διάφορες διδασκαλίες που δεν έχουν καμία σχέση με την Λευκή Σεξουαλική Μαγεία), αυτός είναι κλέφτης και ληστής (αρπάζει τα πρόβατα και τα οδηγεί στην Άβυσσο)».

Εμείς βγαίνουμε από την Εδέμ, από την Πόρτα του Σεξ· μόνον από αυτήν την Πόρτα μπορούμε να γυρίσουμε στην Εδέμ. Η Εδέμ είναι το ίδιο το Σεξ.

«Όμως αυτός, που μπαίνει από την Πόρτα (το Σεξ), ο Βοσκός του κοπαδιού είναι. Σ’ αυτόν ανοίγει ο φύλακας και τα πρόβατα ακούνε την φωνή του· και τα πρόβατά του τα φωνάζει με το όνομά τους (με τον Εσωτερικό Λόγο) και τα βγάζει έξω (τα οδηγεί στο Μονοπάτι της Κόψης του Ξυραφιού). Και όπως έχει βγάλει έξω όλα τα δικά του, πηγαίνει μπροστά τους και τα πρόβατα τον ακολουθούν, γιατί γνωρίζουν την φωνή του (τον Λόγο του). Όμως τον ξένο δεν θα τον ακολουθήσουν, θα φύγουν απ’ αυτόν, γιατί δεν γνωρίζουν την φωνή των ξένων (οι ψεύτικοι βοσκοί δεν κατέχουν τον Λόγο). Αυτή την παραβολή τους είπε ο Ιησούς (του οποίου η σημασία είναι Σωτήρας), όμως αυτοί δεν κατάλαβαν τι ήθελε να τους πει (είναι φανερό ότι πίσω από το γράμμα που σκοτώνει βρίσκεται το Πνεύμα που ζωογονεί. Και τους ξαναείπε ο Ιησούς (ο Εσωτερικός Σωτήρας): Αλήθεια, αλήθεια λέω: Εγώ είμαι η Πόρτα των προβάτων (Δεν είναι η δύναμη στο μυαλό ούτε σε κανένα άλλο μέρος του σώματος, παρά μόνο στο Σεξ)».

Με άλλα λόγια τονίζουμε το ακόλουθο: Η δύναμη της δημιουργίας του Λόγου συναντιέται αποκλειστικά στο Σεξ. Είναι εύκολο τώρα να καταλάβουμε γιατί Αυτός είναι η Πόρτα των προβάτων: το να ψάχνεις να διαφύγεις είναι σαν να τρέχεις, να φύγεις από την Πόρτα της Εδέμ.

«Όλοι που πριν από μένα ήρθαν (γιατί δεν μυήθηκαν στα σεξουαλικά μυστήρια) κλέφτες και ληστές είναι. Εγώ είμαι η Πόρτα: Αυτός που θα περάσει από μένα, σωθεί (δεν θα πέσει στην άβυσσο της απώλειας) και θα μπει και θα βγει και θα βρει βοσκή (πλούσια πνευματική τροφή)».

Ο Χριστός, χωρίς το Σεξουαλικό Φίδι δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα: Είναι γι’ αυτήν την αιτία που ο Δεύτερος Λόγος, ο Κύριος της Τελειότητας, ο Εσωτερικός Λόγος του καθενός, κατεβαίνει από την υψωμένη του σφαίρα και γίνεται γιος της Θεϊκής Μητέρας Κουνταλίνης, του Πύρινου Φιδιού των μαγικών μας δυνάμεων (από έργο και χάρη του Τρίτου Λόγου).

Οι Setιanos λάτρευαν το Μεγάλο Φως και έλεγαν ότι ο Ήλιος στις ακτινοβολίες του σχηματίζει φωλιά σε μας και αποτελεί το Φίδι.

Είναι φανερό ότι εκείνη η γνωστική αίρεση είχε σαν ιερό αντικείμενο ένα Δισκοπότηρο, ένα Υοni, το Άγιο Γκριάλ, στο οποίο έπιναν το Σπέρμα του Βενιαμίν. Αυτό το ίδιο ήταν ένα μίγμα Κρασιού και Νερού…

Ασφαλώς και ποτέ δεν έλειπε από το βωμό των Ναζαρηνών Γνωστικών, το άγιο σύμβολο του Σεξουαλικού Φιδιού…

Η δύναμη, η ισχύς, που συνόδευσε τον Μωυσή, ήταν το Φίδι επάνω στην Ράβδο που αργότερα μετατράπηκε το ίδιο σε Ραβδί.

Το φίδι ήταν αυτό που μίλησε στα υπόλοιπα φίδια και που προκάλεσε την Εύα…

Στο τραγούδι του Όμηρου στην Δήμητρα, που βρέθηκε σε μια ρωσική βιβλιοθήκη, φαίνεται ότι όλα γύριζαν γύρω από ένα φυσιολογικό-κοσμικό γεγονός μεγάλης υπέρβασης.

«Εγώ είμαι ο καλός Βοσκός· ο καλός Βοσκός (αυτός που ήδη έφτασε αυτόν τον εσωτεριστικό βαθμό του Χριστού) δίνει την ζωή του για τα πρόβατα. Όμως ο έμμισθος (ο ταντρικός εσωτεριστής που ακόμα δεν έχει κατορθώσει την Χριστικοποίησή του) και του οποίου δεν είναι τα πρόβατα δικά του, βλέπει το λύκο που έρχεται και αφήνει τα πρόβατα και τρέχει, και ο λύκος τα τρομάζει και σκορπίζει τα πρόβατα. Επίσης έχω άλλα πρόβατα που δεν είναι σ’ αυτό το κοπάδι (που βρίσκονται σε άλλες σχολές), και εκείνα με συμφέρει να φέρω και να ακούσουν την φωνή μου και να υπάρχει ένα κοπάδι, ένας Βοσκός. Γι’ αυτό με αγαπά ο Πατέρας, γιατί εγώ βάζω την ζωή μου για να την ξαναπάρω (ο Εσωτερικός Χριστός αποκρυσταλλώνεται μέσα μας και μας λυτρώνει όταν είμαστε άξιοι). Κανείς δεν μου την παίρνει, όμως εγώ την βάζω από μόνος μου (σαν να λέμε: αποκρυσταλλώνομαι στο ανθρώπινο άτομό μου όταν το θέλω). Έχω δύναμη για να την βάλω και έχω δύναμη για να την ξαναπάρω. Αυτήν την εντολή πήρα από τον Πατέρα μου».

Μετά απ’ αυτό το Χριστικό, εσωτεριστικό σχόλιο, είναι απαραίτητο να συνεχίσουμε με το παρόν κεφάλαιο.

Τι απλή, τι ακίβδηλη πρωτόγονη ομορφιά έχουν στ’ αλήθεια όλα αυτά τα Πλατωνικά κομμάτια που αναφέρονται στους αρχαίους Θεούς και Θεές, Θεία όντα του Λεμουριακού παρελθόντος· αυθεντικοί ταντρικοί βοσκοί της Σεξουαλικής Εδέμ!

Ύψιστα πλάσματα που χτίζουν πόλεις κυκλώπειες, εκπαιδεύουν λαούς, τους δίνουν ανυπέρβλητη νομοθεσία και βραβεύουν τους ηρωισμούς τους.

Το να πραγματοποιήσεις στον εαυτό σου το Υπερβόρειο Μυστήρια, το Μυστήρια του Γκριάλ, είναι επείγον όταν ποθούμε να μετατραπούμε σε αυθεντικούς προφήτες, σε γνήσιους χριστικοποιημένους βοσκούς…

Πρέπει να «περάσουμε την Ερυθρά Θάλασσα», να διασχίσουμε τον φουρτουνιασμένο ωκεανό της ζωής, να περάσουμε στην άλλη όχθη, στο Χρυσό Ποτήρι, στο ιερό Ποτήρι που ο Ήλιος, ο ιερός Απόλυτος Ήλιος, μας δανείζει…

Τελειώνοντας τις εσωτεριστικές εργασίες στις κολάσεις του πλανήτη Πλούτωνα, χρειάστηκε να στήσω Στήλες…

Plus Ultra, Adam-Kadmon, Ουράνιος Άνθρωπος: αυτές είναι oι μυστικιστικές σημασίες, που έχουν αποδοθεί στις δύο Στήλες του Ηρακλή…

Από εκείνο το κοσμικό-ανθρώπινο γεγονός προηγήθηκε ο θάνατος της συζύγου μου ιέρειας Λιτελάντες…

Αναμφίβολα εκείνη, με τον ίδιο της τον εαυτό, ήταν ασφαλώς ο μόνος μου καρμικός σύνδεσμος που μου έμενε σ’ αυτήν την οδυνηρή κοιλάδα του Samsara…

Εγώ την είδα να απομακρύνεται από το βγαλμένο Λεμουριακό όχημα, ντυμένη βέβαια με βαρύ πένθος…

Αδάμ-Εύα είναι αναμφίβολα η πιο μυστική σημασία των δύο Στηλών του Ηρακλή…

Η επανασυμφιλίωση με το Θεϊκό καταλήγει επείγουσα, χωρίς αναβολή, αμετάθετη, εσύ το ξέρεις…

Το να σηκώσεις Στήλες είναι επανασυμφιλίωση, επιστροφή του πρωτόγονου ζευγαριού, ξανά στην Εδέμ. Πρέπει να γυρίσουμε στο σημείο αρχικής εκκίνησης, να γυρίσουμε στην πρώτη αγάπη· αυτό είναι αναντίρρητο, αδιαφιλονίκητο, αναμφίβολο…

Στα Αρχαϊκά Μυστήρια της ηπείρου Mu ή Λεμουρίας, εγώ χρειάστηκε να βιώσω τον ωμό ρεαλισμό αυτού σε Παραδεισιακούς Γάμους, Εδεμικούς…

Τότε πήρα για σύζυγο μια μεγάλη Μυημένη. Θέλω ν’ αναφερθώ με εμφατικό τρόπο για το άλλο μισό του πορτοκαλιού, την ιδιαίτερή μου Εύα, την πρωτογέννητη. Έτσι έστησα τις δύο Στήλες του Ηρακλή…

Στο τραπέζι της γιορτής βρισκόμουν ευτυχής, συνοδευόμενος από την καινούργια μου σύζυγο και πολλούς Υψηλούς Ιερείς…

Η Λιτελάντες τότε διέσχισε το κατώφλι της μεγαλειώδους σάλας· ήρθε χωρίς σαρκίο να παραστεί στην γιορτή…

Έτσι… Ω, Θεοί! ήταν σαν να αποκατέστησα τον Δεύτερο Λόγο, τον Κοσμικό Χριστό, στον Ναό της Ψυχής μου…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 46

Ο ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΑΘΛΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ

Ο Ενδέκατος Άθλος του Ηρακλή, του Ηλιακού Ήρωα, έγινε σε υπερατλαντικό βασίλειο, για να αποκτήσει τα Μήλα των Εσπερίδων, των Νυμφών θυγατέρων του Έσπερου, ζωντανότατη αντιπροσώπευση του πλανήτη Αφροδίτη, του υπέροχου άστρου της Αγάπης…

Αγνοώντας τον δρόμο, χρειαζόταν πρώτα ν’ αποκτήσει τον Νηρέα, που τα ξέρει όλα, και μετά στην Αφρική ν’ αντιμετωπίσει σε μια πάλη σώμα με σώμα τον τρομακτικό γίγαντα Ανταίο, γιο του Ποσειδώνα.

Επίσης συνδυάζεται αυτό το ταξίδι με την απελευθέρωση του Προμηθέα-Lucίfer, σκοτώνοντας τον αετό που τον βασάνιζε, καθώς και την προσωρινή αντικατάσταση του φημισμένου Άτλαντα, φορτώνοντας στις τιτάνιες πλάτες του τον κόσμο, για να έχει την βοήθειά του…

Τελικά, τα συμβολικά Χρυσά Μήλα τού παραδόθηκαν από τις ίδιες τις Εσπερίδες, αφού σκότωσε προηγουμένως τον Δράκοντα που τις φύλαγε…

Ασφαλώς, αυτός ο άθλος έχει στενή σχέση με το Βιβλικό κομμάτι σχετικά με τους καρπούς του Δέντρου της Γνώσης του Καλού και του Κακού, στον κήπο της Εδέμ, στον οποίον όμως ο Δράκοντας έχει αντικατασταθεί από ένα Φίδι, το οποίο προσκαλεί να κόψουν και να δοκιμάσουν αυτούς τους θαυμάσιους καρπούς, που ο Ηρακλής μετά παραδίνει στην Αθηνά, την Θεά της Σοφίας και την Θεία προστάτιδά του…

Το τολμηρό κατέβασμα στα γέρικα Τάρταρα του ενδέκατου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, έγινε επείγον, αναντικατάστατο, αμετάθετο, πριν από την άνοδο στον Πατέρα (τον Πρώτο Λόγο).

Απότομος, σπασμένος και ανώμαλος ο δρόμος της καθόδου, με οδήγησε θανάσιμα μέχρι τα τρομερά σκοτάδια της πόλης του Dite…

Ο «Νηρέας» μου, ή καλύτερα θα λέγαμε ο guruji, Δάσκαλος ή Οδηγός, υπομονετικά μου έδειξε όλους τους κινδύνους…

Και ήταν βεβαίως σ’ εκείνες τις τρομερές αβύσσους του πόνου, σ’ εκείνον τον πλανήτη που είναι πιο κει από την τροχιά του Πλούτωνα, όπου συνάντησα τον Ανταίο, τον πελώριο γίγαντα, πιο τρομακτικό από τον πελώριο Βριάρεω.

Ο Δάντης ο Φλωρεντίνος, στην Θεία κωμωδία του, αναφωνεί:

«Ώ, εσύ, που στην τυχερή πεδιάδα, όπου ο Σκιπίων κληρονόμησε τόση δόξα, όταν ο Αννίβας και οι δικοί του γύρισαν τις πλάτες, πήρες χίλια λιοντάρια για λάφυρα και που, αν είχες παρασταθεί στο μεγάλο πόλεμο των αδελφών σου, ακόμη υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι θα είχες εξασφαλίσει την νίκη στους Γιους της Γης!. .. Εάν δεν το πας για κακό, οδήγησέ μας στον βυθό εκεί όπου το κρύο σκληραίνει τον Κωκυτό. Μην με υποχρεώνεις να απευθυνθώ στον Ticio ούτε στον Tifeo· αυτός που βλέπεις, μπορεί να δώσει αυτό, που εδώ είναι επιθυμητό· γι’ αυτό σκύψε και μη στραβώνεις το στόμα. Ακόμα μπορεί να σου ανανεώσει την φήμη σου στον κόσμο, γιατί ζει και ελπίζει να χαρεί ακόμα μακριά ζωή, αν η χάρη δεν τον καλέσει ενώπιόν της πριν την ώρα. Έτσι του είπε ο Δάσκαλος και ο γίγαντας βιαζόμενος να απλώσει εκείνα τα χέρια που τόσο σκληρά έσφιξαν τον Ηρακλή, έπιασε τον Οδηγό μου. Όταν ο Βιργίλιος ένοιωσε πιασμένος, μου είπε: Πλησίασε για να σε πιάσω. Και αμέσως μ’ αγκάλιασε με τρόπο που και οι δυο αποτελούσαμε ένα μόνο δέμα. Όπως κοιτάζοντας την Corisenda από την μεριά που είναι γερμένη, όταν περνά ένα σύννεφο από πάνω απ’ εκείνη σ’ αντίθετη κατεύθυνση, φαίνεται έτοιμη να γκρεμιστεί, έτσι μου φάνηκε ο Ανταίος όταν τον είδα να γέρνει· και ήταν για μένα τόσο τρομερή εκείνη η στιγμή, που θα ήθελα να είχα φύγει αποτυγχάνει άλλο δρόμο. Αλλά εκείνος μας οδήγησε απαλά προς τον βυθό της αβύσσου που κατατρώει τον Lucifer και τον Ιούδα· και χωρίς χρονοτριβή σταμάτησε την κλίση του, ξανασηκωμένος σαν το άλμπουρο ενός πλοίου».

Αυτό είναι ακριβής αντιγραφή από την Θεία κωμωδία.

Ανταίος: Αλληγορικό πρόσωπο της Μαγείας, αντιπροσωπευτικός Τιτάνας από τις σκοτεινές ορδές της Αβύσσου.

Έγιναν πολύ σκληρές μάχες ενάντια στα δαιμόνια της πόλης Dite, έπρεπε να ελευθερωθεί ο Lucίfer-Προμηθέας. Εγώ είδα ν’ ανοίγει η ατσαλένια πόρτα του τρομερού μπουντρουμιού· ο φύλακας του έκανε δρόμο.

Τρομερές σκηνές από την σκοτεινή κατοικία, περιπτώσεις ασυνήθιστες, ανύποπτες· αυτό που οι κάτοικοι της Γης αγνοούν…

Ο Lucifer είναι ο Φύλακας της Πόρτας των κλειδιών του Ναού, για να μη μπαίνουν σ’ αυτόν παρά οι χρισμένοι που κατέχουν το Μυστικό του Ερμή…

Ο Χριστός-Lucίfer των γνωστικών είναι ο Θεός της Σοφίας κάτω από διαφορετικά ονόματα, ο Θεός του πλανήτη μας Γη χωρίς καμιά σκιά κακίας, δηλαδή είναι ένα με τον Πλατωνικό Λόγο…

Προμηθέας-Lucίfer είναι ο Υπουργός του Ηλιακού Λόγου και κύριος των Επτά κατοικιών του Άδη…

Ο Lucifer ασφαλώς είναι το Πνεύμα της πνευματικής φώτισης της ανθρωπότητας και της ελευθερίας της εκλογής και, μεταφυσικά, η δάδα της ανθρωπότητας· ο Λόγος στην ανώτερη μορφή του και ο αντίπαλος στην κατώτερη μορφή του· ο Θεϊκός αλυσοδεμένος Προμηθέας· η δραστική ενέργεια η φυγόκεντρη του Σύμπαντος· φως, φωτιά, ζωή, πάλη, προσπάθεια, συνείδηση, ελευθερία, ανεξαρτησία κ.τ.λ.

Στον Lucifer έχουν επιδοθεί το Σπαθί και η Ζυγαριά της κοσμικής Δικαιοσύνης, γιατί αυτός είναι τα σταθμά και τα μέτρα και ο αριθμός…

Μέσα σε κάθε έναν από μας, ο Lucifer είναι ο συλλογισμός του Εσωτερικού Λόγου, σκιά του κυρίου προβεβλημένη στο βάθος του δικού μας Είναι…

Τις στιγμές που γράφω αυτές τις γραμμές μου έρχεται στην θύμησή μου ένα ασυνήθιστο περιστατικό…

Ένα οποιοδήποτε βράδυ, αδιάφορο ποιο, έπρεπε να συναντήσω το τρομακτικό πρόσωπο μέσα σ’ ένα όμορφο δωμάτιο. Επιβλητικός, ο Προμηθέας-Lucίfer, συγκρατούμενος από πόδια ζώου αντί πόδια ανθρώπου με κοίταζε απειλητικός. Δύο τρομερά κέρατα γυάλιζαν τρομακτικά στο κούτελό του, όμως ήταν ντυμένος σαν κομψός κύριος. Πλησιάζοντάς τον γαλήνια του έδωσα μερικά χτυπηματάκια στην πλάτη ενώ συγχρόνως του έλεγα:

-Εσύ εμένα δεν με τρομάζεις· σε γνωρίζω πολύ καλά, δεν μπόρεσες να με νικήσεις, είμαι θριαμβευτής.

Ο κολοσσός απομακρύνθηκε κι εγώ κάθισα στο μαλακό και αρωματισμένο κρεβάτι, περίμενα ένα λεπτό…

Αργότερα μπήκε στο δωμάτιο μια καλλονή επικίνδυνα όμορφη· γυμνή ξάπλωσε στο κρεβάτι. Σχεδόν λιπόθυμη από λαγνεία, η καλλονή με τύλιξε στα ξεδιάντροπα μπράτσα της, προσκαλώντας με στις ηδονές της σάρκας…

Ξαπλωμένος κοντά στην καλλονή έδειξα τις δυνατότητές μου στο Διάβολο· κυριάρχησα στον εαυτό μου…

Μετά σηκώθηκα από το κρεβάτι των απολαύσεων· η καλλονή εκείνη σχεδόν νεκρή από ηδονή, αισθανόμενη απογοητευμένη με ατένιζε αδίκως…

Στην συνέχεια μπήκε στο δωμάτιο ένα λαμπρό μωρό· ακτινοβόλο πλάσμα τρομερά θεϊκό…

Το άφατο παιδί, πλούσια ντυμένο με όμορφο ιερατικό χιτώνα σε χρώμα μαύρο πολύ ειδικό, πέρασε το εξωτικό κατώφλι…

Εγώ το γνώρισα αμέσως και πλησιάζοντάς το πολύ ήσυχα, του είπα:

-Άδικα εξακολουθείς να μεταμφιέζεσαι· σε αναγνωρίζω πάντα, Ω, Λούσιφερ! Εσύ ποτέ δεν μπορείς να με νικήσεις.

Εκείνο το άφατο πλάσμα, τρόμος για τους αγνοούντες, γέλασε τότε με αμέτρητη γλυκύτητα…

Αναντίρρητα, αυτός είναι ο Θείος Δαίμων του Σωκράτη· ο ειδικός προπονητής μας στο ψυχολογικό γυμναστήριο της ζωής…

Δίκαιη είναι η ελευθερία μετά από την σκληρή δουλειά· ο Λόγος τον καταπίνει, τον απορροφά…

Ως εδώ αυτή η διήγηση, θα συνεχίσουμε με το σπουδαίο θέμα αυτού του κεφαλαίου…

Η καινούργια μου ιέρεια στο Βουνό της Ανάληψης, αποδείχθηκε ασφαλώς εξαιρετική…

Βέβαια επιταχύνθηκε η εσωτερική πρόοδός μου και, σαν συνέπεια, κατόρθωσα ν’ αποκτήσω τα Χρυσά Μήλα του κήπου των Εσπερίδων…

Οι Νύμφες της Αφροδίτης, εξαιρετικά όμορφες, έπεσαν στα πόδια μου, δεν μπόρεσαν να με νικήσουν…

Αφού τελείωσαν Οι μαγικές εργασίες σ’ εκείνη την κόλαση, ανέβηκα θριαμβευτής στον Πατέρα…

Είναι φανερό ότι αυτό το μυστικιστικό και υπερβατικό γεγονός, με κανένα τρόπο δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο…

Εκείνο το κοσμικό γεγονός γιορτάστηκε τότε με άπειρη χαρά στον Ναό…

Σε λαμπρό θρόνο, καθισμένος μπροστά στην μεγαλόπρεπη ομήγυρη, αισθάνθηκα εντελώς μεταμορφωμένος…

Αυτές τις απερίγραπτες στιγμές ο Γέρος των Ημερών, ο Πατέρας μου ο εν κρυπτώ, η Eυσπλαχνiα των Ευσπλαχνιών, ο Keter της Εβραϊκής Καββάλα έλαμψε μέσα μου· αποκρυσταλλώθηκε οριστικά σ’ όλη την παρουσία του Είναι μου.

Σε τέτοιες στιγμές, οι Αδελφοί της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας, με μεγάλο σεβασμό με κοίταξαν… Το πρόσωπό μου πήρε την μορφή της γέρικης ηλικίας…

Αναμφίβολα είχα καταφέρει να κρυσταλλώσω στα διάφορα μέρη του Είναι μου τις Τρεις Πρωτογενείς Δυνάμεις του Σύμπαντος…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 47

Ο ΔΩΔΕΚΑΤΟΣ ΑΘΛΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ

Ο Δωδέκατος Άθλος του Ηρακλή, του Ηλιακού Ήρωα, του επιβλήθηκε ασφαλώς από τον αδελφό του, δηλαδή από τον λαμπρό Θεϊκό Πρωτότυπο, στον Απόλυτο ιερό Ήλιο…

Αναμφίβολα αυτός ο άθλος ήταν να βγάλει από το πλουτωνικό βασίλειο τον Τρικέφαλο Σκύλο που το φύλαγε…

Έχοντας μπει στην υπόγεια κατοικία των νεκρών, προσπαθεί πρώτα να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Αϊδωνέα, ο οποίος του επιτρέπει να πάρει τον Σκύλο με τον όρο ότι θα τον νικούσε χωρίς να χρησιμοποιήσει κανένα όπλο, το οποίο έκανε αρπάζοντάς από την ουρά τον δράκοντα και μετά από το λαιμό μέχρι σχεδόν να τον πνίξει.

Ο Ερμής τον οδηγεί στο δρόμο του γυρισμού, και μετά αφού ο Κέρβερος επιδείχθηκε στις Μυκήνες, τον αφήνει ελεύθερο να γυρίσει στον τόπο του…

Αναντίρρητα το λαμπρό μας ηλιακό σύστημα Ors έχει δώδεκα πλανήτες και αυτό έρχεται να μας θυμίσει τους Δώδεκα Σωτήρες…

Καταλήγει χειροπιαστό και σαφές ότι ο τελικός άθλος του Ηρακλή πρέπει να πραγματοποιηθεί πάντα στον δωδέκατο πλανήτη της ηλιακής οικογένειας…

Ομοίως, μόνο με τον Σκορπιό, του οποίου ο αστερισμός είναι ο πιο κατάλληλος για να τον παραστήσουμε, μπορούμε και πρέπει να συσχετίσουμε τον τελευταίο από τους ζωδιακούς άθλους, που συνίστατo στο να βγάλει τον Τρικέφαλο Σκύλο από τον ζηλιάρη υπόγειο κόσμο, του βασιλείου των σκοταδιών, όπου η αλήθεια μεταμφιέζεται σε σκοτάδια…

Φυσικά μπορούσε να επιτελέσει αυτόν τον άθλο μόνον με την συγκατάθεση του ίδιου του Άδη ή Πλούτωνα, και με την βοήθεια του Ερμή και της Αθηνάς συγχρόνως (Σεξ-Γιόγκα και Σοφία).

Με απεριόριστο σεβασμό πέρασα το κατώφλι του Ναού. Ποθούσα την τελική απελευθέρωση.

Στην περιτειχισμένη αυλή των ιερέων, έλαμψαν ένδοξα τα σπερματικά νερά της άγιας πισίνας…

Η μυητική λίμνη της αντιπροσώπευσης των Αρχαίων Μυστηρίων, αιώνιο σκηνικό όλων των Ναών, δεν μπορούσε να λείπει από εκεί. ..

Αυτό που τότε ζήτησα σ’ εκείνο τον Λεμουριακό Ναό, ασφαλώς μου παραχωρήθηκε…

Άρχισε η εργασία μου με την κάθοδό μου στα Τάρταρα εκείνου του δωδέκατου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος…

Τρεις φιλήδονες καλλονές, επικίνδυνα όμορφες, άδικα προσπάθησαν με τα ακαταμάχητα κάλλη τους.

Προκλητικές διαβόλισσες, πάλεψαν μέχρις εσχάτων, θέλησαν να με κάνουν να πέσω, όμως εγώ μπόρεσα να επιβληθώ στον εαυτό μου…

Το ζωδιακό σημάδι του Σκορπιού αποδέσμευσε στα δημιουργικά μου όργανα όλες τις παθιασμένες ζέσεις, όμως κέρδισα όλες τις μάχες εναντίον του εαυτού μου.

Ο Σκύλος Οδηγός (το σεξουαλικό ένστικτο) οδηγεί πάντα τον ιππότη από τον στενό δρόμο που πάει από τα σκοτάδια στο φως, από το θάνατο προς την αθανασία…

Ο Σκύλος τραβά το λουρί του αφέντη του, πηγαίνοντάς τον από το δύσβατο μονοπάτι μέχρι το τέρμα. Αργότερα ο Σκύλος πρέπει να ξεκουραστεί: τότε έρχεται η Μεγάλη Παραίτηση.

Σε αρμονική ρυθμική συμφωνία με αυτό το κοσμικό γεγονός, επέρχεται αναπόφευκτος ο ανώτερος αποχωρισμός από όλα τα υλιστικά πράγματα και η ριζική εξάλειψη της επιθυμίας της ύπαρξης…

Η υπερβατική ιδέα της ανάσας των σκοταδιών, κινούμενη επάνω στα κοιμισμένα νερά της Ζωής, που είναι η Πρωτεύουσα Ύλη με το Πνεύμα το παλλόμενο σ’ αυτήν, μας προσκαλεί σε στοχασμό…

Σε όλες τις Κοσμογονίες «το νερό» (ο ens seminis), παίζει τον ίδια ενδιαφέροντα ρόλο· είναι η βάση και η προέλευση της υλικής ύπαρξης και το ξεκίνημα κάθε αυθεντικής εσωτερικής αυτοπραγμάτωσης.

Όμως, είναι επείγον, αμετάθετο, χωρίς αναβολή, να μην αγνοούμε ποτέ ότι μεταξύ της πρωτόγονης αβύσσου, στα βάθη των νερών, ζουν πάρα πολλά επικίνδυνα κτήνη…

Εάν οι Θεϊκοί Τιτάνες της παλιάς ηπείρου Mu, εκείνοι οι Άγγελοι οι πεσμένοι στην ζωώδη γέννηση, δεν είχαν ξεχάσει αυτήν την τρομερή αλήθεια, εάν είχαν παραμείνει σε συναγερμό και εγρήγορση όπως ο φρουρός σε καιρό πολέμου, θα βρίσκονταν ακόμα σε Παραδεισιακή κατάσταση…

Το να γίνεις κύριος απόλυτος του Τρικέφαλου Σκύλου χωρίς κανένα όπλο, σημαίνει αυταπόδεικτα, πλήρη έλεγχο επάνω στο Σεξ…

Όταν εγώ έγινα κύριος αυτού του Σκύλου, ανέβηκα θριαμβευτής από τον βυθό του μαύρου και τρομερού βαράθρου…

Τότε ενσαρκώθηκε μέσα μου το Είναι του Είναι μου· αυτό που είναι πιο πέρα από τον Brahama, Vishnu και Shiva, εκείνο το Πρωτότυπο Θείο Ηλιακό Απόλυτο…

Όταν αυτό το Μυστικιστικό γεγονός συνέβη, μπήκα ευτυχισμένος σ’ έναν μικρό Ναό του Ιερού Απόλυτου Ήλιου…

Από εκείνη την εξαίρετη στιγμή μπόρεσα να τραφώ με τα φρούτα του Δέντρου της Ζωής, πιο πέρα από το Καλό και το Κακό…

Είχα γυρίσει στο σημείο εκκίνησης· αναμφίβολα είχα γυρίσει στο σπίτι μου…

Κάθε ένας από εμάς έχει σ’ αυτήν την ακτινοβόλα σφαίρα του φωτός και της χαράς, το Θεϊκό Πρωτότυπο…

Τα ιερά Άτομα που κατοικούν στον κεντρικό Ήλιο, προετοιμάζονται για να μπουν στο Απόλυτο Αφηρημένο Διάστημα· αυτό συμβαίνει πάντα στο τέλος του mahamvatara (Κοσμικής Ημέρας).

Κάθε σύμπαν του άπειρου διαστήματος κατέχει τον δικό του κεντρικό Ήλιο και το γενικό άθροισμα αυτών των πνευματικών Ήλιων, αποτελεί τον Πρωτόκοσμο.

Η προέλευση του Πoλυεύσπλαχvoύ μας και Ιερού Ηλιακού Απόλυτου είναι εκείνο που η Η.Ρ.Β. ονομάζει «Μεγάλη Πνοή», για την ίδια βαθειά άγνωστη…

Προφανώς αυτή η δραστική και πανταχού παρούσα αρχή, παρ’ όλο που συμμετέχει στην δημιουργία των κόσμων, δεν ανακατεύεται μ’ αυτούς· παραμένει ανεξάρτητη, πανταχού παρούσα και πανταχού εισχωρούσα…

Καταλήγει εύκολο να καταλάβουμε ότι η ανάπλαση του Ηλιακού Απόλυτου εκτυλίσσεται στις Τρεις Πρωτογενείς Δυνάμεις Brahama, Vishnu, Shiva, με τον φανερό σκοπό να δημιουργήσει και να ξαναδημιουργήσει…

Όταν τελειώνει οποιαδήποτε κοσμική εκδήλωση, Οι Τρεις Πρωτογενείς Δυνάμεις ολοκληρώνονται για να αναμιχθούν με την ασταμάτητη Πνοή, για την ίδια βαθειά άγνωστη…

Αυτό που συμβαίνει στον Μακρόκοσμο επαναλαμβάνεται στον Μικρόκοσμο Άνθρωπο· αυτή ήταν η ιδιαίτερή μου περίπτωση…

Έτσι συνέβη και κατάφερα να γυρίσω στους κόλπους του Ιερού Ηλιακού Απόλυτου· όμως, συνέχισα με το φυσικό Λεμουριακό σώμα ζώντας εκατομμύρια χρόνια… Μετατράπηκα σε μια πέτρα ακόμα του Προστατευτικού Τείχους.

Αυτό το τείχος σχηματίζεται από τους Δασκάλους της Συμπόνιας, εκείνους που παραιτήθηκαν από κάθε ευτυχία από Αγάπη για την ανθρωπότητα…

Η Ειρήνη ας είναι μαζί σας

Σαμαέλ Αούν Βεόρ