Πάρσιφαλ – γ μέρος

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 37 ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 38 ΤΟ ΒΡΥΧΩΜΕΝΟ ΚΤΗΝΟΣ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 39 ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 40 ΓΑΛΗΝΗ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 41 Ο ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΣΚΟΤΑΔΙΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 42 ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΕΛΗΝΙΑΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 43 ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 44 Η ΤΕΛΙΚΗ ΦΩΤΙΣΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 45 ΛΕΥΚΟΣ ΤΑΝΤΡΙΣΜΟΣ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 46 Η ΤΡΙΤΗ ΠΡΑΞΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 47 ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΙΩΝΑ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 48 Η ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΣΙΦΑΛ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 37

Η ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Αφού είχα δημιουργήσει το Ηλιακό Σώμα στο Σιδηρουργείο των Κυκλώπων (το σεξ) έπρεπε να περάσω ένα διάστημα σε βαθείς στοχασμούς.

Ταιριάζει με την ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε ότι μέσα στο χρυσό σώμα του ηλιακού ανθρώπου, σαν σε άγιο ποτήρι, περιέχο­νται η ανώτερη συγκίνηση, ο νους του Γνωστικού ασκητή και η συνειδητή θέληση.

Δεν είναι περιττό να υπογραμμίσουμε το υπερφυσικό γεγο­νός της δεύτερης γέννησης αφού είχα ντυθεί με το φόρεμα των γά­μων της ψυχής στον ένατο Δαντικό κύκλο,

Στην κατοικία του έρωτα συνάντησα και άλλους αδελφούς και αδελφές που επίσης είχαν δουλέψει έντονα στο Αναμμένο Κα­μίνι του Ηφαίστου (το σεξ). Όλοι αυτοί άστραφταν δοξασμένα ανά­μεσα στις απερίγραπτες Θεϊκές μαγείες της Μεγάλης Παρα­σκευής.

Ολόφωτο αναπηδά με πλήρη μεσημβρινή λαμπρότητα ότι μι­λάω μυστικιστικά για τον ναό των «Δύο φορές γεννημένων».

Θεϊκή ανθρωπότητα, εξαιρετικοί άνθρωποι διαφόρων λαών, χωρών, γλωσσών!

Σε εκείνο το ΑΟΥΛΑ ΛΟΥΣΙΣ κατάλαβα με πλήρη τρόπο την υπερ­φυσική ιδέα ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι και σαρκικά επί­σης ένα με τον Θεό.

Είναι αναντίρρητο ότι το ανθρώπινο πλάσμα μπορεί να Αυτο­πραγματοποιηθεί εσώτατα μόνο παραδίδοντας το σώμα του στον Θεό.

Αν και φαίνεται παράδοξο, είναι προφανές ότι, οι «δύο φορές γεννημένοι» δεν έχουν όλοι διαλύσει το Εγώ.

Μετά την δεύτερη γέννηση με δίδαξαν έντονα στον ναό, τότε κατάλαβα ότι χρειαζόταν να πεθαίνω από στιγμή σε στιγμή αν δεν ήθελα να μετατραπώ σε έναν Χανασμούσεν με διπλό κέντρο βαρύ­τητος.

Εξήγησα ήδη σε περασμένα μου βιβλία ότι οι Χανασμούσεν εί­ναι κοσμικές αποτυχίες, αποβολές της Θεϊκής Μητέρας Κουντα­λίνης, χαμένες περιπτώσεις.

Είναι απαραίτητο, είναι επείγον να πεθάνουμε ριζικά στον ίδιο μας τον εαυτό, στην σάρκα, στο Εγώ με την σταθερή πρόθεση να ενσαρκώσουμε την δύναμη του Θεού μέσα μας.

Χρειάζεται να συμφιλιωθούμε με τον υπέρτατο Δημιουργό κατά τρόπον ώστε Αυτός να μπορεί να αναγνωρίσει στην σάρκα την ίδια του την δημιουργία.

Το φως και η σκόνη πρέπει να γιορτάσουν τους αρραβώνες τους και ο ουρανός και η γη να απελευθερωθούν μαζί στον έρωτα.

Ένας νέος ουρανός διατίθεται πια και κατά τον ίδιον τρόπο πρέ­πει επίσης να δημιουργήσουμε μια νέα γη όμοια με αυτόν σε ομορφιά και μεγαλοπρέπεια.

Το εξωτερικό δεν είναι παρά μόνο η προβολή του εσωτερι­κού. Όποιος είναι πλέον για τα καλά νεκρός, και έχει τον Θεό μέσα του, προβάλλει έναν παράδεισο.

Βαθιοί συλλογισμοί δόνησαν την ψυχή μου… κατάλαβα σε βά­θος και με πλήρη τρόπο κάθε ένα από τα ίδια μου τα ψυχολογικά ελαττώματα.

Ω Μάχα Λάκσμι, Μάχα Σαρασβάτι, Ίσις, Αδωνία, Ινσομπέρτα, Το­νανζίν, Θεϊκή Μητέρα Κουνταλίνη! ΟΜ… Σάντι… Σάντι…

Χωρίς εσένα Θεϊκή μου Μητέρα, δεν θα μπορούσα ποτέ να εξαλείψω τα κόκκινα Δαιμόνια του Σέθ, αυτές τις οντότητες των σκοταδιών που προσωποποιούν τα ελαττώματά μας.

Μια οποιαδήποτε μέρα, δεν έχει σημασία η ημερομηνία, ούτε η ημέρα, ούτε η ώρα, με επισκέφθηκε ο Κετέρ της Εβραϊκής Κα­μπάλα, ο Γέρος των Ημερών, «ο Πατέρας μου που βρίσκεται εν κρυ­πτώ», «το απόκρυφο του απόκρυφου», «η καλοσύνη των καλο­συ­νών», «η συμπόνια της συμπόνιας».

Ο Κύριος κάθισε στον θρόνο του και είπε: Έτσι όπως δουλεύ­εις πηγαίνεις πολύ καλά, πρέπει να συνεχίσεις την εργασία σου

Περνούσε ο καιρός και εγώ πέθαινα από στιγμή σε στιγμή… η εργασία μου ήταν να καταλαβαίνω και να εξαλείφω.

Γραμμένο είναι με αναμμένα κάρβουνα στο μεγάλο βιβλίο των μεγαλειοτήτων, ότι εκείνοι που έχουν πεθάνει στον εαυτό τους θα γίνουν δεκτοί στον κόσμο των νεκρών…

Η περίπτωσή μου δεν ήταν εξαίρεση στον νεκρικό κανόνα. Ντυμένος με αυτά τα νεκρικά ρούχα που συνηθίζω πάντα να χρη­σιμοποιώ μετά από κάθε αποσάρκωση έζησα τότε ευτυχής στην απόκρυφη κατοικία.

Θέλω να τελειώσω το παρόν κεφάλαιο αντιγράφοντας και μέ­χρι και σχολιάζοντας συνοπτικά κάθε εδάφιο της Αιγυπτιακής εξο­μο­λόγησης.

Πάπυρος ΝΕΜΠΣΕΝΙ

-1. Ω εσύ, Πνεύμα που φεύγεις με μεγάλα βήματα και που αναδύεσαι στην Ηλιούπολη, άκουσέ με! Εγώ δεν έχω διαπράξει διεστραμμένες πράξεις.

Είναι φανερό ότι εκείνος που ήταν στην πραγματικότητα ικα­νός για κακοπροαίρετες πράξεις έπαψε να υπάρχει. Μόνο το Εγώ δια­πράττει τέτοιες δράσεις, το Είναι του νεκρού ακόμα και με το σώμα ζωντανό, δεν θα πραγματοποιούσε τίποτε κακό.

-2. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στο Κέρ Αχά και που τα μπράτσα σου περιβάλλονται από μια φωτιά που καίει! Εγώ δεν έχω δράσει με βία.

Ολόφωτο αναπηδά με πλήρη μεσημβρινή λαμπρότητα ότι η βία είναι πολύπλευρη. Το Εγώ παραβιάζει νόμους, βλάπτει υπολή­ψεις, βεβηλώνει, παραβιάζει ξένους νόες, σπάζει, τσαλακώνει, θα­μπώ­νει, τρομοκρατεί τον πλησίον κλπ. Το Είναι σέβεται την ελεύ­θερη θέληση των ομοίων μας, είναι πάντα ειρηνικό και ευγενικό.

-3. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στην Ερμούπολη και που αναπνέεις την Θεϊκή ανάσα! Η καρδιά μου απεχθάνεται την βα­ναυσότητα.

Το Εγώ βεβαίως είναι χονδροκομμένο, αδέξιο, ανίκανο, φί­λος της ελαφρότητας, κτηνώδες από την φύση του και από το ζω­ικό ένστικτο. Το Είναι είναι διαφορετικό, εκλεπτυσμένο, σοφό, ικανό, θεϊκό, γλυκό, αυστηρό κλπ.

-4. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στις σκιές του Νείλου και που τρέφεσαι πάνω από τις σκιές των νεκρών! Εγώ δεν έχω κλέ­ψει.

Το Εγώ το ευχαριστεί η κλοπή, η αρπαγή, η λεηλασία, το πλιά­τσικο, η απαγωγή, η κατάσχεση, η ατιμία, η εξαπάτηση, να αφαι­ρεί, να ζητά δανεικά και να μην τα επιστρέφει, να καταχράται την εμπιστοσύνη των άλλων και να παρακρατεί το ξένο πράγμα, να εκμεταλλεύεται τον πλησίον, να αφιερώνεται σε καταπατήσεις κλπ. Το Είναι απολαμβάνει να δίνει μέχρι και να απαρνείται τους καρ­πούς της δράσης, είναι χρήσιμο, ανιδιοτελές, ελεήμον, φιλάν­θρωπο, αλτρουιστικό κλπ.

-5. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στο Ρέ Στάου και που τα μέλη σου σαπίζουν και μολύνονται! Εγώ δεν έχω σκοτώσει τους ομοίους μου.

Η δολοφονία είναι πέρα από κάθε αμφιβολία η πιο μεγάλη διε­φθαρμένη πράξη που υπάρχει στον κόσμο. Δεν εξοντώνουμε ή σβήνουμε την ζωή των άλλων μόνο με πιστόλια, αέρια, μαχαίρια, δηλητήρια, πέτρες, ξύλα, κρεμάλες κλπ, αλλά επίσης καταστρέ­φουμε την ζωή των ομοίων μας, με σκληρές λέξεις, βίαιες ματιές, πράξεις αχαριστίας, απιστίας, προδοσίας, καγχασμού κλπ. Πολλοί πατέρες και μητέρες θα ζούσαν ακόμα αν τα παιδιά τους δεν τους είχαν αφαιρέσει την ζωή με τις κακές τους πράξεις. Πολλοί θα ανά­πνεαν ακόμα κάτω από το φως του ήλιου αν ο σύντροφος ή η σύ­ντροφος τους το είχαν επιτρέψει. Ας θυμόμαστε ότι το ανθρώπινο ον σκοτώνει αυτό που αγαπά περισσότερο. Οποιαδήποτε ηθική τα­λαιπωρία μπορεί να μας αρρωστήσει και να μας πάει στον τάφο. Κάθε αρρώστια έχει Ψυχολογικές αιτίες.

-6. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στον ουρανό με την δι­πλή μορφή του λιονταριού! Εγώ δεν έχω αφαιρέσει από το ζύγι­σμα του σταριού.

Το Εγώ παραποιεί αυθαίρετα το βάρος των τροφίμων.

-7. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στην Λητόπολη και που τα δυο σου μάτια πληγώνουν σαν στιλέτα! Εγώ δεν έχω δια­πρά­ξει ατιμία.

Το Είναι ποτέ δεν θα διέπραττε τέτοιο έγκλημα.

-8. Ω εσύ, Πνεύμα, με την εκθαμβωτική μάσκα που προχω­ράς αργά και προς τα πίσω! Εγώ δεν έχω αφαιρέσει αυτό που ανήκε στους Θεούς.

Το Εγώ το ευχαριστεί να λεηλατεί τους τάφους των Μεγά­λων Μυημένων, να βεβηλώνει τους ιερούς τάφους, να κλέβει τα αξιοσέ­βαστα λείψανα, να βγάζει τις μούμιες από τις κατοικίες τους, να ψάχνει στο εσωτερικό της γης τα άγια πράγματα για να τα βεβηλώ­νει.

-9. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στην Ηρακλειούπολη και που συνθλίβεις και βασανίζεις τα κόκαλα! Εγώ δεν είπα ψέ­ματα.

Το Εγώ το ευχαριστεί η απάτη, η εξαπάτηση, η πλαστογρα­φία, η ζαβολιά, η ματαιότητα, το λάθος, ο μύθος, το φαινομενικό κλπ. Το Είναι είναι διαφορετικό, ποτέ δεν ψεύδεται, λέει πάντα την αλήθεια όσο και αν κοστίσει.

-10. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στην Μέμφιδα και που κάνεις να ξεπροβάλλουν και να μεγαλώνουν οι φλόγες! Εγώ δεν έχω αφαιρέσει την τροφή από τους ομοίους μου.

Το Εγώ το ευχαριστεί να αφαιρεί το φαγητό από τους ομοί­ους του, να εμπορεύεται αθέμιτα με την ξένη τροφή, να την μειώ­νει, να την αφαιρεί, ακόμη και αν είναι πράγματα που δεν του ανή­κουν, να πεινάνε οι λαοί ή διάφορες ομάδες ανθρώπων, να μονο­πωλεί τρό­φιμα, να τα ακριβαίνει, να βγάζει απ΄ αυτό ανόητες υπε­ραξίες, να παίρνει, να κλέβει, να ιδιοποιείται, να αρνείται ένα κομ­μάτι ψωμί στον πεινασμένο κλπ.

-11. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στο Αμέντι, Θεότητα των δύο πηγών του Νείλου! Εγώ δεν έχω δυσφημήσει.

Το Εγώ το ευχαριστεί η συκοφαντία, η δολιότητα, το μουρ­μου­ρητό, η κακολογία, να υποτιμά τους άλλους, να δυσφημεί, να βρί­ζει κλπ. Το Είναι προτιμά να σιωπά αντί να βεβηλώνει τον Λόγο.

-12. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στην περιοχή των λι­μνών και που τα δόντια σου λάμπουν σαν τον ήλιο! Εγώ δεν ήμουν επιθετικός.

Το Εγώ είναι από την φύση του προκλητικό, καυστικό, ειρω­νικό, δηκτικό, προσβλητικό, οξύ, του αρέσει η επίθεση, η έφοδος, η εφόρμηση, πληγώνει με το λεπτό χαμόγελο του Σωκράτη και σκο­τώνει με το θορυβώδες γέλιο του Αριστοφάνη. Στο πάντα ειρη­νικό Είναι ισορροπούν σοφά η γλυκύτητα και η γαλήνη.

-13. Ω εσύ, Πνεύμα, που ξεπροβάλλεις κοντά στην αγχόνη και που αδηφάγο ρίχνεσαι πάνω στο αίμα των θυμάτων! Να το ξέ­ρεις: Εγώ δεν έχω δώσει θάνατο στα ζώα των ναών.

Τα καθαγιασμένα ζώα της Θεϊκότητας. Πλην όμως το Εγώ πλη­γώνει και δολοφονεί τα πλάσματα που είναι αφιερωμένα στον Αι­ώνιο. Το Είναι ξέρει μόνο να ευλογεί και να αγαπά και να κάνει τέλεια όλα τα πράγματα.

-14. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στην αχανή αίθουσα των τριάντα δικαστών και που τρέφεσαι με τα σωθικά των αμαρ­τω­λών! Εγώ δεν έχω υπεξαιρέσει.

Το Εγώ το ευχαριστεί να σφετερίζεται, να παίρνει, να κατα­χρά­ται, να κλέβει, να ματαιώνει, να διαταράσσει, να κάνει άνω κά­τω κλπ.

-15. Ω εσύ, Κύριε της παγκόσμιας τάξης που εμφανίζεσαι στην Αίθουσα της Αλήθειας-Δικαιοσύνης, μάθε! Εγώ δεν έχω μο­νοπωλήσει ποτέ τα καλλιεργήσιμα χωράφια.

Η γη είναι όποιου την καλλιεργεί, ο εργάτης δουλεύει, καλ­λιερ­γεί, ιδρώνει. Πλην όμως οι δυνατοί, οι γαιοκτήμονες παρακρα­τούν, απορροφούν τα καλλιεργήσιμα χωράφια. Έτσι είναι το Εγώ.

-16. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στο Μπουμπάστις και που προχωράς οπισθοχωρώντας, μάθε! Εγώ δεν έχω κρυφακού­σει πίσω από τις πόρτες.

Το Εγώ είναι περίεργο και διεστραμμένο από την φύση του και από ένστικτο. Λένε ότι οι καλύβες ή οι τοίχοι έχουν αυτιά και είναι φανερό ότι και οι πόρτες έχουν επίσης. Το Εγώ το γοητεύει να ανακατεύεται στα διάφορα πράγματα του πλησίον. Ο Μεφιστο­φε­λής ή Σατανάς είναι πάντα αδιάκριτος, μικροπρεπής, ωτακου­στής.

-17. Ω εσύ, Πνεύμα, Άστι, που εμφανίζεσαι στην Ηλιού­πολη! Εγώ δεν έχω αμαρτήσει ποτέ υπερβάλλοντας με τον λόγο.

Το εγώ συνηθίζει να είναι τσαρλατάνος, συνομιλητής, ομιλη­τής, πολυλογάς, φλύαρος, ομιλητικός, πάρλας, μπλαμπλάς, γλωσ­σάς, ανοιχτόστομος κλπ. Το Είναι λέει τα αυστηρώς απαραίτητα, δεν παίζει ποτέ με τον λόγο.

-18. Ω εσύ, Πνεύμα,Τάτουφ που εμφανίζεσαι στο Άτι! Εγώ δεν έχω προφέρει ποτέ κατάρες όταν κάποιος μου έχει κάνει ζη­μιά.

Στο Εγώ αρέσει να καταριέται, να εξευτελίζει, να απεχθάνε­ται, να υποτιμά κλπ. Το Είναι ξέρει μόνο να αγαπά, να ευλογεί, να συγ­χωρεί.

-19. Ω εσύ, Πνεύμα Ουαμέντι, που εμφανίζεσαι που εμφανί­ζε­σαι στις σπηλιές του μαρτυρίου! Εγώ δεν έχω διαπράξει ποτέ μοιχεία.

Το εγώ είναι διεφθαρμένος, απατεώνας, διεστραμμένος, ψεύ­της, απολαμβάνει δικαιολογώντας την μοιχεία, εξυψώνοντάς την, δίνο­ντάς της άφατες πινελιές, λεπτές, δίνει την πολυτέλεια να την κα­λύπτει, να την κρύβει από τον ίδιο του τον εαυτό και από τους υπόλοιπους, να την διακοσμεί, να την στολίζει με νόμιμους κανό­νες και γράμματα διαζυγίου, να την νομιμοποιεί με καινούριες τε­λετές αρραβώνων. Εκείνος που ζηλεύει την ξένη γυναίκα είναι εκ των πραγμάτων μοιχός ακόμα και αν δεν συνουσιάστηκε ποτέ μαζί της, στ΄ αλήθεια σας λέγω ότι η μοιχεία στα υποσυνείδητα υπερ­βάθη των πιο αγνών ανθρώπων συνηθίζει να έχει πολλαπλές πλευ­ρές.

-20. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στον ναό του Ανσού και που κοιτάζει προσεκτικά τις προσφορές που σου φέρνουν! Ξέρε: ότι δεν έχω πάψει ποτέ να είμαι αγνός στην κοινωνία.

Η απόλυτη αγνότητα είναι δυνατή μόνο όταν το Εγώ είναι τε­λείως νεκρό. Πολλοί αναχωρητές που εδώ στον φυσικό κόσμο πέ­τυχαν την αγνότητα, την παρθενικότητα της ψυχής, την εντιμό­τητα, την αθωότητα κλπ, όταν τους υπέταξαν σε δοκιμασίες στους υπε­ρευαίσθητους κόσμους απέτυχαν, αδίκησαν, έπεσαν σαν τον Αμ­φόρτα, τον Βασιλιά του Γκριάλ, ανάμεσα στα απρεπή μπράτσα της Κούντρι, της Γκουντρίγια, εκείνης της μεθυστικής ξανθιάς που λε­γόταν Ηρωδιάδα.

-21. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στο Χεχάτου, εσύ Αρ­χηγέ των αρχαίων Θεών! Εγώ δεν έχω φοβίσει ποτέ τους ανθρώ­πους.

Στο Εγώ αρέσει να τρομοκρατεί, να τρομάζει, να σκιάζει, να εκφοβίζει τους άλλους, να απειλεί, να κατεδαφίζει ηθικά τον πλη­σίον, να τον συντρίβει, να τον καταπιέζει, να τον φοβίζει κλπ. Οι εμπορικοί οίκοι συνηθίζουν να στέλνουν στους κακοπληρωτές πε­λάτες τους υπενθυμίσεις μερικές φορές πολύ κομψές, αλλά πάντα απειλητικές.

-22. Ω εσύ, Πνεύμα καταστροφικό που εμφανίζεσαι στο Κα­ουίλ! Εγώ δεν έχω παραβιάσει ποτέ την τάξη του χρόνου.

Το Εγώ αλλάζει αυθαίρετα τα ωράρια και μεταβάλλει το ημε­ρο­λόγιο. Είναι χρήσιμο να θυμηθούμε την αυθεντική τάξη των επτά ημερών της εβδομάδας: Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή, Κυ­ριακή, Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο. Οι ψευτοσοφοί μετέβαλλαν αυτήν την τάξη.

-23. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στο Ουρίτ, και του οποίου την φωνή ακούω να ψάλλει! Εγώ ποτέ δεν έχω παραδοθεί στον θυμό.

Το Εγώ είναι πάντα διατεθειμένο να αφεθεί στον θυμό, στην οργή, στην παρενόχληση, στην ενόχληση, στον εκνευρισμό, στην μανία, στην εξόργιση, στην λύσσα κλπ.

-24. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στην περιοχή της λί­μνης Χεκάτ με την μορφή ενός μωρού! Εγώ ποτέ δεν ήμουν κου­φός στα λόγια της Δικαιοσύνης.

Το Είναι αγαπά πάντοτε την ισότητα, το δικαίωμα, είναι αμε­ρό­ληπτο, ευθύ, δίκαιο. Θέλει την νομιμότητα, αυτό που είναι θε­μιτό, καλλιεργεί την αρετή και την αγιότητα, είναι ακριβές σε όλα του τα πράγματα, τέλειο, πλήρες, ποθεί την ακρίβεια, την ακριβή τή­ρηση. Αντίθετα το Εγώ προσπαθεί πάντα να δικαιολογεί και να συγχωρεί τα ίδια του τα παραπτώματα, ποτέ δεν είναι ακριβές, επι­θυμεί την εξαγορά, είναι παραδομένο στο να δωροδοκεί και να δια­φθείρει τα δικαστήρια της ανθρώπινης δικαιοσύνης.

-25. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στο Ουνές και που η φωνή σου είναι τόσο διεισδυτική! Εγώ ποτέ δεν έχω ξεκινήσει μηνύσεις.

Το Εγώ το ευχαριστεί το παράπονο, η διαφωνία, η φιλονικία, ο καυγάς, η διαμάχη, ο τσακωμός, είναι φίλος των χτυπημάτων, της πάλης, της εριστικότητας, της δικαστικής αγωγής, της προσφυ­γής, των διαπληκτισμών, των απαιτήσεων, των πολέμων κλπ. Αντίθετα θα λέγαμε ότι το Είναι είναι διαφορετικό: Αγαπά την ει­ρήνη, την ηρεμία, είναι εχθρός των σκληρών λόγων, απεχθάνεται τις λογομα­χίες, τους καυγάδες. Λέει αυτό που έχει να πει, και μετά κρατάει σιωπή και αποσύρεται, αφήνοντας στους συνομιλητές του πλήρη ελευθερία να σκεφτούν, να δεχτούν ή να απορρίψουν.

-26. Ω εσύ, Πνεύμα Μπάστι, που εμφανίζεσαι στα Μυστή­ρια! Εγώ δεν έχω κάνει ποτέ τους ομοίους μου να χύσουν δά­κρυα.

Το κλάμα των καταπιεσμένων πέφτει πάνω στους ισχυρούς όπως ένας κεραυνός εκδίκησης. Το εγώ υποκινεί θρήνους και αθλιότητες παντού. Ο εντελώς νεκρός Μυημένος, αν και έχει ακόμα το σώμα του ζωντανό, απ’ οπουδήποτε και αν περνά αφήνει σπίθες φωτός και χαράς.

-27. Ω εσύ, Πνεύμα, του οποίου το πρόσωπο βρίσκεται στο πίσω μέρος του κεφαλιού και που βγαίνεις από την απόκρυφη κα­τοικία σου! Εγώ δεν έχω ποτέ αμαρτήσει εναντίον της φύσης με τους ανθρώπους.

Οι υποσεξουαλικοί της Λιλίτ, ομοφυλόφιλοι, παιδεραστές, λε­σβίες, θηλυπρεπείς κλπ είναι εκφυλισμένοι σπόροι, χαμένες περι­πτώσεις, υποκείμενα που με κανέναν τρόπο δεν μπορούν να Αυτο­πραγματοποιηθούν. Για αυτούς θα είναι τα εξώτερα σκοτάδια όπου ακούγεται μόνο το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών.

-28. Ω εσύ, Πνεύμα, με την γάμπα τυλιγμένη από φωτιά και που βγαίνεις από το Ακχεκχού! Εγώ ποτέ δεν έχω αμαρτήσει από ανυπομονησία.

Η ανησυχία, η ανυπομονησία, η έλλειψη υπομονής και ειρη­νι­κότητας είναι πρόσκομμα, εμπόδιο, κώλυμα για την εσωτερι­στική δουλειά και την Εσώτερη Αυτοπραγμάτωση του Είναι. Το Εγώ εί­ναι από την φύση του ανυπόμονο, ανήσυχο, έχει πάντα την τάση να αλλάζει, να εξοργίζεται, να λυσσάει, να γίνεται έξαλλο, να βρά­ζει από θυμό, να ενοχλείται. Δεν ξέρει να περιμένει και είναι ανα­ντίρ­ρητο ότι αποτυγχάνει.

-29. Ω εσύ, Πνεύμα, που βγαίνεις από το Κενεμέτ και του οποίου το όνομα είναι Κενεμτί! Εγώ δεν έχω βρίσει ποτέ κανέ­ναν.

Είναι φανερό ότι ο εντελώς νεκρός Μυημένος, επειδή εξά­λειψε το Εγώ, έχει μέσα στον εαυτό του μόνο το είναι και είναι προφανές ότι αυτό είναι Θεϊκής φύσεως και για αυτό θα ήταν ανί­κανος να βρίσει τον πλησίον. Το Είναι δεν προσβάλλει κανέναν, είναι τέλειο στην σκέψη, τον λόγο και τα έργα. Το Εγώ πληγώνει, κακομετα­χειρίζεται, βλάπτει, προσβάλλει, βρίζει, αδικεί κλπ.

-30. Ω εσύ, Πνεύμα, που βγαίνεις από την Σαΐδα και που έχεις στα χέρια σου την προσφορά σου! Εγώ δεν έχω γίνει ποτέ μηνυ­τής.

Το Εγώ το ευχαριστούν οι φασαρίες, οι ενοχλήσεις, ο σάλος, οι καυγάδες, οι σαματάδες, τα ξεφαντώματα, οι αναμπουμπούλες, οι μηνύσεις κλπ.

-31. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στην πόλη του Ντζε­φίτ και του οποίου τα πρόσωπα είναι πολλαπλά! Εγώ δεν έχω πράξει ποτέ απερίσκεπτα.

Το Εγώ έχει πάντα την σημειούμενη τάση να κατακρημνι­στεί, παρασύρεται, είναι αστόχαστο, σαστίζει, είναι απερίσκεπτο, παρά­τολμο, επιπόλαιο, επιθυμεί να τρέξει, να κινηθεί βιαστικά, δεν έχει σύνεση. Το Είναι είναι πολύ διαφορετικό, βαθύ, στοχαστικό, σώ­φρον, υπομονετικό, γαλήνιο κλπ.

-32. Ω εσύ, Πνεύμα, που εμφανίζεσαι στην Ούνθ και που εί­σαι γεμάτο οξυδέρκεια! Εμένα δεν μου έλειψε ποτέ ο σεβασμός προς τους Θεούς.

Κατά την διάρκεια του παρόντος σκοτεινού κύκλου του Κάλι Γιούγκα οι άνθρωποι κοροϊδεύουν τους Άγιους Θεούς, τους Praja­patis ή Βιβλικούς Ελοχίμ. Τα πλήθη της μελλοντικής έκτης μεγά­λης ράτσας θα επιστρέψουν στον σεβασμό των άφατων.

-33. Ω εσύ, Πνεύμα, στολισμένο με κέρατα και που βγαίνεις από το Σαντιού! Στις ομιλίες μου δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ υπερβολικές λέξεις.

Παρατηρήστε τους φλύαρους των διαφόρων συχνοτήτων του ραδιοφώνου. Έτσι είναι το Εγώ, πάντα πολυλογάς.

-34. Ω εσύ, Νεφέρ Τούμ που βγαίνεις από την Μέμφιδα! Εγώ δεν έχω εξαπατήσει ποτέ ούτε έχω δράσει με διαστροφή.

Η απάτη έχει πολλές αποχρώσεις ψυχολογικού τύπου. Αι­σθά­νονται εξαπατημένες οι παραπλανημένες αρραβωνιαστικιές, οι προδομένοι σύζυγοι, οι πατέρες και μητέρες που εγκαταλείφθηκαν ή πληγώθηκαν ηθικά από τα παιδιά τους, ο εργάτης που απολύθηκε άδικα από την δουλειά του, το παιδί που δεν πήρε το βραβείο που του υποσχέθηκαν, η εσωτεριστική ομάδα που εγκαταλείφθηκε από τον οδηγό της κλπ. Στο Εγώ αρέσει να εξαπατά, να διαφθείρει, να σαπίζει, να μολύνει όσα αγγίζει.

-35. Ω εσύ, Τούμ Σέπ που βγαίνεις από το Ντζεντού! Εγώ δεν έχω καταραστεί ποτέ τον Βασιλιά.

Οι αρχηγοί της Πολιτείας είναι τα οχήματα του Κάρμα, γι΄ αυτό δεν πρέπει να τους καταριόμαστε.

-36. Ω εσύ, Πνεύμα, που η καρδιά σου είναι ζωντανή και που βγαίνεις από το Ντέπτ! Εγώ ποτέ δεν έχω βρωμίσει τα νερά.

Θα ήταν το άκρον άωτον του παραλόγου ένας Μυημένος, με το εγώ τελείως νεκρό, να διέπραττε το έγκλημα να ρίχνει σκουπί­δια ή βρωμιές στις λίμνες ή τα ποτάμια. Πλην όμως είναι φανερό ότι το Εγώ το γοητεύουν τέτοια εγκλήματα, απολαμβάνει να κάνει το κακό, δεν αισθάνεται συμπόνια για τα διάφορα πλάσματα, δεν θέ­λει να καταλάβει ότι μολύνοντας το υγρό στοιχείο βλάπτει εκ των πραγμάτων όλα όσα έχουν ζωή.

-37. Ω εσύ, Χί, που εμφανίζεσαι στον ουρανό! Να το ξέρεις: τα λόγια μου ποτέ δεν ήταν υπεροπτικά.

Το Εγώ είναι από την φύση του υπεροπτικό, υπερήφανο, αλα­ζο­νικό, αυταρχικό, περιφρονητικό, ακατάδεκτο. Συνηθίζει παρ΄ όλα αυτά να κρύβει την υπερηφάνεια του κάτω από τον χιτώνα του Αρίστιππου (ρούχο γεμάτο τρύπες και μπαλώματα) και μέχρι που έχει την πολυτέλεια να μιλάει με ψεύτικη πραότητα και ευλαβικές στάσεις, αλλά μέσα από τις τρύπες του ενδύματός του φαίνεται η ματαιότητά του.

-38. Ω εσύ, Πνεύμα, που δίνεις διαταγές στους Μυημένους! Εγώ δεν έχω καταραστεί ποτέ τους Θεούς.

Οι διεστραμμένοι άνθρωποι απεχθάνονται και προσβάλλουν τους Θεούς, τους Αγγέλους ή Ντέβας.

-39. Ω εσύ, Νεχέμπ Νεφέρτ που βγαίνεις από την λίμνη! Εγώ ποτέ δεν ήμουν αναιδής ούτε αυθάδης.

Η αναίδεια και η αυθάδεια βασίζονται στην έλλειψη ανθρω­πιάς και υπομονής. Το Εγώ συνηθίζει να είναι βαρύ, ασεβές, άκαιρο, παράλογο, χονδροκομμένο, βιαστικό, αδέξιο.

-40. Ω εσύ, Νεχέμπ Κάου, που βγαίνεις από την πόλη! Εγώ δεν έχω ραδιουργήσει ποτέ , ούτε έχω βοηθήσει άλλους.

Το Εγώ θέλει να ανάβει, να αναρριχηθεί στην κορυφή της κλί­μακας, να γίνει αισθητό, να είναι κάποιος στην ζωή κλπ. Το εγώ είναι φαρσέρ, ταραχοποιός, ραδιούργος, μηχανορράφος, σκευωρός, φίλος της ίντριγκας, της συνομωσίας, δύσκολος, σκοτεινός, επικίν­δυνος.

-41. Ω εσύ, Πνεύμα, του οποίου το κεφάλι είναι αγιασμένο και που ξάφνου βγαίνεις από τον κρυψώνα σου! Να το ξέρεις: εγώ δεν έχω πλουτίσει με παράνομο τρόπο.

Το Εγώ ζει σε σχέση με το «περισσότερο», η συσσωρευτική διαδικασία του Εγώ είναι σίγουρα τρομακτική: περισσότερα χρή­ματα, δεν έχουν σημασία τα μέσα, ακόμα και αν εξαπατήσει, υπε­ξαιρέσει, κλέψει, παγιδεύσει. Ο Μεφιστοφελής είναι εκρηκτικός, διεστραμμένος, κακοποιός. Έτσι ήταν πάντα ο Σατανάς, το «Εγώ ο Ίδιος».

-42. Ω εσύ, Πνεύμα, που βγαίνεις από τον κατώτερο κόσμο και έχεις μπροστά σου το κομμένο σου χέρι! Εγώ ποτέ δεν έχω περι­φρονήσει τους Θεούς της πόλης μου.

Αυτές οι άφατες θεότητες, οι προστάτες άγγελοι του πλή­θους, τα οικογενειακά πνεύματα κλπ αξίζουν τον θαυμασμό και τον σε­βασμό μας. Αυτά είναι οι Θεοί Τιμωροί των αρχαίων χρό­νων. Κάθε οίκημα, λαός, μητρόπολη ή χωριουδάκι έχει τον πνευ­ματικό του οδηγό, τον Πραγιαπάτι του. δεν υπάρχει οικογένεια που να μην έχει τον δικό της πνευματικό διευθύνοντα. Το εγώ περιφρο­νεί τέ­τοιους ποιμένες της ψυχής.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 38

ΤΟ ΒΡΥΧΩΜΕΝΟ ΚΤΗΝΟΣ

Πριν από την δεύτερη Τρανσαλπαλνιάνα καταστροφή που με­τάλλαξε εκ βάθρων την εμφάνιση του γήινου φλοιού, υπήρχε μια παλιά ήπειρος που τώρα είναι βυθισμένη στα νερά του Ατλαντι­κού.

Θέλω να αναφερθώ με έμφαση στην Ατλαντίδα, γύρω από την οποία είναι προφανές ότι υπάρχουν παντού αναρίθμητες παρα­δό­σεις.

Κοιτάξτε ονόματα ξένων Ατλάντων ή βάρβαρων γλωσσών, όπως συνήθιζαν να λένε οι κρετίνοι εκείνοι Έλληνες που ήθελαν να σκοτώσουν τον Αναξαγόρα όταν τόλμησε να υποπτευθεί ότι ο ήλιος ήταν λίγο μεγαλύτερος από την μισή Πελοπόννησο.

Ονόματα, λέω, μεταφρασμένα στα αιγυπτιακά από τους ιε­ρείς της Σαΐδος και τυλιγμένα με την αρχική τους σημασία από τον θεϊκό Πλάτωνα για να τα αδειάσει μετά θαυμαστά στην διάλεκτο της Αττικής.

Κοιτάξτε την διαμαντένια κλωστή της χιλιόχρονης παράδο­σης από τα χρόνια του Σόλωνα, συνεχίζοντας μετά με τους δύο Κριτίες και τον Δάσκαλο Πλάτωνα…

Κοιτάξτε, σας λέω, εξαιρετικές περιγραφές βοτανολογίας, γε­ω­γραφίας, γεωλογίας, πολιτικής, θρησκείας, εθιμολογίας κλπ των Ατλάντων.

Κοιτάξτε επίσης, με μάτια αντάρτη αετού, καλυμμένους υπαι­νιγμούς για τους πρώτους Θεϊκούς Βασιλιάδες εκείνης της πα­λιάς προκατακλυσμιαίας χώρας για τους; Οποίους έχουν τόσες αναφο­ρές ο μεσογειακός Παγανισμός και τα ιερά κείμενα του ανα­τολικού κόσμου.

Μεγαλοπρεπείς Βασιλιάδες για τους οποίους αναφέρουν οι εκ­πληκτικές σημειώσεις του Διόδωρου του Σικελιώτη που ακόμα χρειάζεται να μελετηθούν, με λεπτομερείς υπολογισμούς.

Κοιτάξτε, τελικά, και αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον, την ίδια την θυσία της Ιερής Αγελάδας, χαρακτηριστική των Βραχμάνων, των Εβραίων, των Μωαμεθανών, των ευγενών ευρωπαίων και χι­λιάδων άλλων λαών…

Είναι αναντίρρητο ότι το διασημότατο και άφθαρτό μας Ταυ­ρο­μαχικό αμφιθέατρο κατά βάθος δεν είναι παρά μια αρχαιότατη προγονική επιβίωση εκείνης της γιορτής της Ατλαντικής θυσίας της οποίας περιγραφές βρίσκουμε ακόμα σε πολλά μυστικά βιβλία.

Στην πραγματικότητα είναι πολλοί οι μύθοι που υπάρχουν στον κόσμο, γύρω από αυτούς τους λυτούς ταύρους στον ναό του Πο­σειδώνα, ζώα που δεν τα υπέτασσαν κτηνωδώς όπως σήμερα, με βούκεντρα και σπαθιά, παρά με δεσμά και άλλες τέχνες της κλασ­σικής ταυρομαχίας.

Νικημένο πλέον στον ιερό κύκλο το συμβολικό κτήνος σφα­ζό­ταν προς τιμήν των Αγίων Θεών της Ατλαντίδος οι οποίοι, όπως και ο ίδιος ο Ποσειδώνας, είχαν υποεξελιχθεί από την πρωταρχική ηλιακή κατάσταση μέχρι που μετετράπησαν σε ανθρώπους Σελη­νιακού τύπου.

Η κλασσικά ταυρομαχική τέχνη είναι βέβαια κάτι μυητικό και σχετισμένο με την μυστηριακή λατρεία της Ιερής Αγελάδας.

Κοιτάξτε τον Ατλάντιο κύκλο του ναού του Ποσειδώνα, και τον τωρινό, βεβαίως δεν είναι παρά ένας ζωντανός ζωδιακός, στον οποίο έναστρο κάθεται το αξιότιμο κοινό.

Ο Πρωτοπόρος ή Ιεροφάντης είναι ο Δάσκαλος, οι πεζοί μπα­ντιγιέρος είναι οι σύντροφοι. Οι πικαδόρες με την σειρά τους είναι οι μαθητευόμενοι. Για αυτό αυτοί οι τελευταίοι είναι πάνω σε άλογα, δηλαδή με όλο το φορτίο πάνω στο όχι δαμασμένο σώμα τους, το οποίο συνήθως πέφτει νεκρό στον αγώνα.

Οι σύντροφοι, όταν βάλουν τις μπαντερίγιας ή τα μπαστού­νια αρχίζουν πια να αισθάνονται ανώτεροι από το θηρίο, από το ζωικό Εγώ. Δηλαδή είναι, όπως ο Αρτζούνα του Μπαγκαβάντ Γκιτά, οι διώκτες του μυστικού εχθρού, ενώ ο Δάσκαλος με τον μανδύα της ιεραρχίας του, δηλαδή με την κυριαρχία της Μάγια και χουφτώνο­ντας με την δεξιά του το πυρογενές σπαθί της θέλησης, γίνεται, όπως ο θεός Κρίσνα του παλιού εκείνου ποιήματος, όχι ο διώκτης αλλά ο φονιάς του Εγώ, του κτήνους, του τρομακτικού βρυχώμε­νου τέρατος που έβλεπε επίσης στο Κάμελοτ ή Καμαλόκα ο ίδιος ο Βα­σιλιάς Αρθούρος, ανώτατος αρχηγός των διακεκριμέ­νων ιππο­τών της στρογγυλής τράπεζας.

Είναι λοιπόν, η λαμπρή Ατλάντεια ταυρομαχία, μια βασιλική τέχνη βαθιά σημασιολογική για όσα μας διδάσκει μέσω του λα­μπρού συμβολισμού της, του σκληρού αγώνα που πρέπει να μας οδηγήσει μέχρι την διάλυση του Εγώ.

Οποιαδήποτε αναδρομική ματιά σχετικά με τον ταυρομαχικό εσωτερισμό. Είναι αναμφίβολο ότι μπορεί να μας οδηγήσει σε εσω­τεριστικές ανακαλύψεις σπουδαιότατης μορφής.

Σαν γεγονός άμεσης επικαιρότητας δεν είναι περιττό να ανα­φέ­ρουμε την βαθιά αγάπη που αισθάνεται ο ταυρομάχος για την παρ­θένο του. είναι φανερό ότι παραδίδεται σε αυτήν τελείως πριν εμ­φανιστεί με το φωτεινό του κοστούμι στο αμφιθέατρο.

Αυτό έρχεται να μας θυμίσει τα Μυητικά Μυστήρια, την τρο­μερή θυσία της ιερής αγελάδας και τις αρχαϊκές λατρείες της Ιούς, οι καταγωγές των οποίων προέρχονται επισήμως από την χα­ραυγή της ζωής στον πλανήτη μας γη.

Είναι συγκινητικό, σαφές και οριστικό, ότι μόνο η Ιώ, η Ντέβι Κουνταλίνη, η Ιερή Αγελάδα, η Θεϊκή Μητέρα κατέχει στ΄ αλήθεια αυτήν την μαγική φιδίσια φωτιά που μας επιτρέπει να κά­νουμε κο­σμική σκόνη το ζωικό Εγώ, τον τρομερό ταύρο, το βρυ­χώμενο κτή­νος του κύκλου της ύπαρξης.

Ο Πάρσιφαλ, ο τορέρο του αστρικού, μετά τον σκληρό αγώνα στον θαυμάσιο κύκλο της ζωής, μετατράπηκε, εκ των πραγ­μάτων και δικαιωματικά, σε αυτόν τον αγνό αθώο του Βαγκνερι­κού δρά­ματος που παρουσιάστηκε από την φωνή της σιωπής ανά­μεσα στις εξαίσιες λαμπρότητες του Αγίου Γκριάλ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 39

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ

Και είδα να βγαίνουν από το στόμα του Δράκοντα και από το στόμα του Θηρίου και από το στόμα του ψεύτικου προφήτη τρία βρώμικα πνεύματα με μορφή βατράχου.

Επειδή είναι πνεύματα δαιμονίων που κάνουν τερατουργίες και στέλνονται στους Βασιλείς της γης σε όλον τον κόσμο για να τους συ­γκεντρώσουν στην μάχη εκείνης της μεγάλης μέρας του Θεού του Παντοδύναμου. ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ.

Γραμμένο είναι με αναμμένα κάρβουνα στο θαυμάσιο βιβλίο όλων των λάμψεων ότι αυτοί είναι οι τρεις προδότες που δολοφό­νησαν τον Χιράμ, ή καλύτερα θα λέγαμε τον Χιράμ-Όσιρι, τον εσώτερο Θεό κάθε ανθρώπου που έρχεται στον κόσμο.

Πρέπει να ψάξουμε με άπειρη λαχτάρα, μέσα σε εμάς τους ίδιους, τους τρεις δολοφόνους του μυστικού Δάσκαλου, μέχρι που στο τέλος, μια οποιαδήποτε μέρα (δεν έχει σημασία η ημερομηνία, ούτε η μέρα, ούτε η ώρα) να μπορέσουμε να αναφωνήσουμε με όλες τις δυνάμεις της ψυχής μας: ο Βασιλιάς πέθανε. Ζήτω ο Βασι­λιάς!

Είναι φανερό ότι ο πρώτος προδότης είναι βέβαια το αηδια­στικό δαιμόνιο της επιθυμίας.

Είναι αναντίρρητο ότι ο δεύτερος άπιστος είναι το τρομα­κτικό δαιμόνιο του νου.

Καταλήγει παθιασμένος, σαφής και οριστικός ο τρίτος προδό­της, το αχρείο δαιμόνιο της κακής θέλησης.

Ο Ιούδας είναι ο πρώτος, εκείνος που πουλάει τον μυστικό Χρι­στό για τριάντα αργύρια.

Ο Πιλάτος είναι ο δεύτερος, πάντοτε πλένει τα χέρια του και διακηρύσσεται αθώος, ποτέ δεν αναγνωρίζεται λανθασμένος.

Ο Καϊάφας είναι ο τρίτος, ποτέ δεν κάνει την θέληση του Πα­τέρα, μίσησε τον Κύριο και ακόμα συνεχίζει να τον μισεί.

Η καταγωγή αυτών των τριών κακοποιών είναι βέβαια υπερ­βο­λικά σκοτεινή. Είναι αναμφίβολο ότι εξελίσσονται από την τρο­μερή διαστροφή των τριών Γκούνας.

Σάττουα είναι η Γκούνα της παγκόσμιας αρμονίας.

Ράγιας είναι η Γκούνα της συγκίνησης.

Τάμας είναι η Γκούνα της ενέργειας.

Οποιοσδήποτε φωτισμένος Ιεροφάντης θα μπορέσει να επα­λη­θεύσει από μόνος του με σαφή τρόπο, μελετώντας τα Ακασικά αρ­χεία της φύσης, το βαρυσήμαντο γεγονός της απόλυτης ισορρο­πίας των τριών Γκούνας του μυστηρίου στην διάρκεια της βαθιάς νύ­χτας της μεγάλης Πραλάγια.

Όταν αυτές οι τρεις Γκούνας ανισορροπούν στους δίσκους της κοσμικής ζυγαριάς τότε ξεκινά η χαραυγή της νέας μέρας.

Ο Κρίσνα, εκείνος ο επιφανής άνδρας που άλλοτε εκπλή­ρωσε μια γιγάντια αποστολή στην ιερή γη των Βέδας, αναφερόμε­νος με έμφαση στις τρεις Γκούνας της Αρχαίας σοφίας είπε:

Αν το ενσαρκωμένο ον πεθάνει όταν κυριαρχεί η Σάττουα, τότε πη­γαίνει στην σφαίρα των ευσεβών που λατρεύουν το πιο υψηλό.

Αν την στιγμή του θανάτου κυριαρχεί η Ράγιας γεννιέται κα­νείς ανάμεσα σε ανθρώπους αφοσιωμένους στην δράση και αν κυ­ριαρχεί η Τάμας γεννιέται ανάμεσα σε όντα που δεν συλλογίζο­νται.

Όσοι έχουν Σαττουακή ιδιοσυγκρασία πηγαίνουν ψηλά (στις ανώ­τερες σφαίρες του σύμπαντος).

Οι Ραγιασικοί μένουν στο μέσον. Ξαναγεννιούνται με ανθρώ­πινο σώμα με άμεσο ή έμμεσο τρόπο χωρίς να τους έχει δοθεί η πο­λυτέ­λεια κάποιων διακοπών στις ανέκφραστες περιοχές.

Οι Ταμασικοί πηγαίνουν κάτω. Βυθίζονται στο εσωτερικό της γης, εισέρχονται στο βυθισμένο ορυκτό βασίλειο, για να οπισθο­χω­ρήσουν εξελισσόμενοι καθοδικά στον χρόνο, κατεβαίνοντας τα σκα­λιά: ζωικό, φυτικό και ορυκτό. Μετά βγαίνουν πάλι στο φως του ήλιου και ξαναρχίζουν μια νέα ανάβαση εξελικτικού τύ­που που πρέ­πει να ξαναρχίσει από την σκληρή πέτρα.

Και εκείνος ο διάσημος Κύριος ξαναπήρε τον λόγο για να πει τα εξής:

Όταν η γνώση λάμπει μέσω των αισθήσεων, πρέπει να ληφθεί υπ΄ όψιν ότι κυριαρχεί η Σάττουα.

Όταν επικρατούν η απληστία, η δράση, η σύλληψη νέων επιχει­ρή­σεων, η ανησυχία και η επιθυμία τότε, ώ Μπαράτα! κυριαρ­χεί η Ρά­γιας.

Και όταν κυριαρχεί η Τάμας, ώ Καουντέγια! επικρατεί το νοη­τικό σκοτάδι, η αδράνεια, η αμέλεια και η ψευδαίσθηση.

Εξατμίζοντας τις τρεις Γκούνας, που προκαλούν αυτό το σώμα, το ενσαρκωμένο Είναι απελευθερώνεται από την γέννηση, τον θά­νατο, τα γηρατειά και τα βάσανα και γίνεται αθάνατο.

Η Κουνταλίνη Γιόγκα διδάσκει με λαμπρό τρόπο ότι η Bhu­jan­jini ή φιδίσια δύναμη βρίσκεται κουλουριασμένη τρεισήμισι φο­ρές μέσα στο Κοκκυγικό Τσάκρα. Οι τρεις κύκλοι αντιπροσωπεύ­ουν τις τρεις Γκούνας της Πρακρίτι: Σάττουα, Ράγιας και Τάμας.

Είναι ένα αξίωμα της απόκρυφης σοφίας ότι η υπόλοιπη μισή ουρά αντιπροσωπεύει την Βιρκρίτις, την μετατροπή της Πρακρίτι του αιώνιου θηλυκού.

Το ευαγγέλιο του Κυρίου Βούδα λέει:

Οι τρεις κόρες του Μαρά (οι τρεις διεστραμμένες Γκούνας) πείρα­ξαν τον Μποτισάτβα, αλλά δεν τις έλαβε υπ΄ όψιν και όταν είδε ο Μαρά ότι δεν μπορούσε να ανάψει καμία επιθυμία στην καρδιά του νικηφόρου Σραμάνα, διέταξε όλα τα κάκιστα πνεύματα που, υπά­κουα στις διαταγές του, επιτέθηκαν και εκφόβισαν τον μεγάλο Μούνι, αλλά ο καλότυχος τα παρατήρησε όπως κάποιος κοιτάζει τα αθώα παιχνίδια των παιδιών και το φλογερό μίσος των κακών πνευ­μάτων έμεινε χωρίς αποτέλεσμα. Οι φλό­γες της κόλασης έγιναν αρω­ματισμένες υγιεινές αύρες και οι μαινό­μενες ακτίνες μετατράπηκαν σε άνθη του λωτού.

Μπροστά σε αυτά ο Μαρά (ο δράκος των σκοταδιών) και ο στρα­τός του κρύφτηκαν. Εν τω μεταξύ, από τα ουράνια ύψη, έπεφτε μια βροχή από λουλούδια και ακούγονταν οι φωνές των καλών πνευ­μά­των: Κοιτάξτε τον μεγάλο Μούνι! Το μίσος δεν κινεί το πνεύμα του! οι λεγεώνες του κακού (αυτοί οι κόκκινοι διάβολοι που αποτε­λούν το φημισμένο Εγώ) δεν τον φοβίζουν. Είναι αγνός και σοφός, είναι γεμάτος με αγάπη και συμπόνια.

Όπως οι ακτίνες του ήλιου σαρώνουν τα σκοτάδια του κόσμου έτσι και αυτός που επιμένει στο ψάξιμό του θα βρει την αλήθεια και η αλήθεια θα τον φωτίσει.

Μέχρι εδώ μερικά ιερά εδάφια του ευαγγελίου του Κυρίου μας Βούδα.

Πολλούς αιώνες μετά, ο Θεϊκός Ραβί της Γαλιλαίας φώναζε με όλες τις δυνάμεις της ψυχής του: Γνωρίστε τη αλήθεια και η αλή­θεια θα σας ελευθερώσει.

Ο Θεός είναι Πνεύμα, λέει το χριστιανικό ευαγγέλιο, και αυ­τοί που τον λατρεύουν, στο Πνεύμα και στην Αλήθεια πρέπει να τον λα­τρεύουν.

Όταν, μ΄ όλα ταύτα, έρθει το Πνεύμα της Αλήθειας, Αυτό θα σας δι­δάξει όλες τις αλήθειες, επειδή δεν θα μιλάει για τα δικά του, παρά θα λέει όλα τα πράγματα που θα έχει ακούσει, και θα σας μιλή­σει για τα μελλούμενα.

Γραμμένο είναι, με χαρακτήρες φλογερής φωτιάς, ότι μόνο πε­θαίνοντας στον εαυτό μας μπορούμε να ενσαρκώσουμε το Πνεύμα της Αλήθειας, σε αυτόν που ξέρει ο Λόγος δίνει δύναμη. Κανείς δεν τον πρόφερε, κανείς δεν θα τον προφέρει παρά μόνο εκείνος που τον έχει Ενσαρκώσει.

Ο Σιντάρτα , ο Βούδας, αυτός που εκπληρώνει αυτό που έχει σκοπό, όπως ο Πάρσιφαλ του Βαγκνερικού Δράματος, χουφτώνει θαρραλέα το δόρυ του Έρωτα για να εξοντώσει πρώτα τα Δαιμόνια του Σέθ (το Εγώ) και μετά τις τρεις Μαινάδες που κατοικούν στις τρομερές αβύσσους του Αχέροντα.

Ο Γκαουτάμα ήταν σίγουρα ένας μάγος της Ταντρικής Μύη­σης, εφάρμοσε το Σαάχα Μαϊτούνα έντονα και χειρίστηκε το δόρυ με μοναδική μαεστρία.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 40

ΓΑΛΗΝΗ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ

Κάθε ένας από Εμάς ξέρει πολύ καλά ότι η διάλυση του Εγώ αντιστοιχεί με την εσωτεριστική δουλειά στις αριστερές αβύσσους του Αχέροντα.

Είναι εμφανές ότι εμείς οι Αδελφοί του Μυστικού Τάγματος, ήμασταν τελείως νεκροί, πλην όμως θέλαμε να εισχωρήσουμε σε μια ανώτερη δουλειά.

Όλοι υποφέραμε γεμάτοι από εσωτερικούς πόθους, θέλαμε να ελαττώσουμε σε κοσμική σκόνη αυτές τις τρεις κλασσικές Μαι­νά­δες που ο Δάντης έβλεπε στις κολάσιες αβύσσους.

Μας ειπώθηκε στον Ναό ότι έπρεπε να περιμένουμε με άπειρη υπομονή τον Αββά του Μοναστηριού, όμως είναι φανερό ότι οι ώρες μας φαίνονταν μακριές και ενοχλητικές… ο Αξιοσέβα­στος δεν φαινόταν να βιάζεται καθόλου.

Κατέληξε να είναι κάτι μοναδικό και ασυνήθιστο να βλέπεις αυτούς τους Μυημένους της Λ.Α., πολύ κουρασμένους, ενοχλημέ­νους και κακοδιάθετους.

Μερικοί αδελφοί, πολύ σεβάσμιοι, περιφέρονταν παντού, εδώ, εκεί και παραπέρα διαμαρτυρόμενοι για την ιδιαίτερη αργοπο­ρία του Ηγούμενου.

Υπάρχουν περιπτώσεις που σε εκπλήσσουν πολύ στην ζωή και μια από αυτές ήταν η ξαφνική είσοδος του Αββά στον ναό. Όλοι οι αδελφοί του τάγματός μας έμειναν άναυδοι, εμβρόντητοι, επειδή είχαν πλέον χάσει την ελπίδα να δουν τον Δάσκαλο.

Μπροστά στην ιερή αδελφότητα, μίλησε ο Αξιοσέβαστος λέ­γο­ντας: «Από εσάς, αδελφοί, λείπουν δυο αρετές που έχει αυτός ο αδελφός». Αυτά είπε δείχνοντάς με με το δάχτυλο…

Μετά με γλυκό και επιβλητικό τρόπο ταυτόχρονα μου είπε: «Πέστε τους αδελφέ ποιες είναι αυτές οι δύο αρετές!».

«Πρέπει να ξέρουμε να είμαστε υπομονετικοί, πρέπει να ξέ­ρουμε να είμαστε γαλήνιοι». Έτσι μίλησα με αργή και καθαρή φωνή…

«Βλέπετε τώρα; Πειστήκατε;» αναφώνησε ο Αββάς. Τρομαγ­μέ­νοι και έκθαμβοι ταυτόχρονα όλοι επέλεξαν να κρατήσουν μια τρομερή σιωπή…

Είναι αναμφίβολο ότι όλοι οι αδελφοί έπρεπε να επανεξετα­στούν για την ανώτερη δουλειά αφού μόνο το ασήμαντό μου άτομο βγήκε νικητής από την δύσκολη δοκιμασία.

Πού αργότερα στον χρόνο έπρεπε να εμφανιστώ μπροστά στην αδελφότητα ενός άλλου μοναστηριού της Λ.Α. για να λάβω συγκε­κριμένες οδηγίες και να υπογράψω κάποια σημαντικά έγ­γραφα. Θα δούλευα εντατικά στις σεληνιακές ατομικές κολάσεις εκμηδενίζο­ντας τις τρεις Κόρες του Μαρά και είναι φανερό ότι γι΄ αυτόν τον λόγο έπρεπε πρώτα να λάβω οδηγίες και νουθεσίες.

Δεν περιττεύει να τονίσω το υπερβατικό γεγονός μιας ολο­κλη­ρωμένης εργασίας στο βυθισμένο ορυκτό βασίλειο του πλα­νήτη Γη, επειδή είναι φανερό ότι στα Τάρταρα είχα ελαττώσει σε κο­σμική σκόνη το ζωικό Εγώ.

Πλην όμως, είναι αναντίρρητο ότι η ανώτερη δουλειά στις σε­ληνιακές αβύσσους, για να εξαλείψω τους τρεις προδότες του Χι­ράμ-Όσιρι, έπρεπε να είναι αναμφίβολα πολύ πιο δύσκολη.

Με προειδοποίησαν και με συμβούλεψαν με τα εξής λόγια:

Πρέπει να προσέξεις πολύ το σεληνιακό κρύο (σαν να μου έλε­γαν να μην εγκαταλείπεις την σεξουαλική μαγεία). Έχετε το εγώ τε­λείως νεκρό, όμως αν διαπράττατε το λάθος να πέσετε εκ νέου στην ζωική γέννηση, τότε το εγώ θα αναβίωνε σιγά σιγά.

Σε κατάσταση Νιρβικάλπα Σαμαντί με πήγε ο Θεικός μου AUGOIDES στον Σεληνιακό Κόσμο, τότε με συμβούλεψε σοφά.

Η ψυχή μου συγκινήθηκε στα πιο εσώτερα βάθη της όταν συ­νά­ντησε εκεί τον Αρχαίο του ναού των δύο φορές γεννημένων, τον αγαπημένο μας πρύτανη. Ο ιερός γέρος φαίνεται να έχει όλα τα ψυ­χολογικά χαρακτηριστικά του λεμονιού, όμως είναι εμφανές ότι ακτινοβολούσε άπειρη αγάπη…

Κατάλαβα ότι για να έχω δικαίωμα στην άνοδο στον σελη­νιακό ουρανό, έπρεπε προηγουμένως να κατέβω στις σεληνιακές κολά­σεις και να αντιμετωπίσω θαρραλέα τις τρεις Μαινάδες.

Έλα Μέδουσα να σε κάνουμε πέτρα (φωνάζουν οι διεστραμ­μέ­νες) κάναμε άσχημα που δεν εκδικηθήκαμε την θρασεία είσοδο του Θησέα.

Όταν θέλησα να ανέβω την συμβολική σκάλα του Ιακώβ, ο Ιε­ρός γέρος του ναού έκοψε από το δέντρο της γνώσης ένα θαυμά­σιο κλαδί και μου το έδωσε να το μυρίσω. Εκείνο το άρωμα ήταν Νιρ­βανικό, παραδεισιακό.

Να μυρίζεις πάντα αυτό το κλαδί για να μπορείς να ανεβαί­νεις. Αυτά ήταν τα λόγια του Μυημένου.

Πρέπει να τρεφόμαστε με το θαυμάσιο άρωμα του δέντρου της επιστήμης του καλού και του κακού, όμως να μην το τρώμε… αυ­τός είναι ο Νόμος.

Στις αβύσσους της σελήνης άρχισα την δουλειά μου με τον Ιούδα, το δαιμόνιο της επιθυμίας, τον θεοσοφικό Κάμα Ρούπα. Εί­ναι πολύ λυπηρό ότι πολλοί αγνοούντες άνθρωποι μπερδεύουν αυ­τόν τον πρώτο προδότη με το άστρινο ή αστρικό σώμα που οι δυο φορές γεννημένοι έχουν κατασκευάσει στο Αναμμένο Καμίνι του Ηφαίστου.

Η Θεά με το Κεφάλι του Σκορπιού, η τρίτη άποψη της Θεϊ­κής μου Μητέρας Κουνταλίνης, περπατώντας μέσα στο τερατώδες πά­θος μεταμφιεσμένη σε μυστηριώδη σκορπιό, έκανε να βρέξει πάνω του το κύπελλο της καταστροφής.

Να εδώ που οι Θεοί, που με βοηθούσαν, ξέσκισαν το στήθος της πρώτης Μαινάδας χωρίς καμία συμπόνια. Η Θεά με το Κεφάλι του Λιονταριού, τρομερά Θεϊκή, ακινητοποίησε τα μέλη του και του απέσπασε όλη την κτηνώδη δύναμη που κατείχε.

Περιττεύει να πούμε με πλήρη επιτυχία και μεγάλη έμφαση ότι σε καλή ώρα και χάρις στην βοήθεια της Θεϊκής μου Μητέρας Κουνταλίνης, έγινε στάχτες το τρομακτικό δαιμόνιο της επιθυμίας, ο μοχθηρός Ιούδας.

Λίγο αργότερα έπρεπε να συνεχίσω την δουλειά μου με το ανή­συχο δαιμόνιο του νου που τόση πίκρα μας φέρνει, τον βδε­λυρό Πιλάτο όλων των καιρών. Αυτή η ποταπή κλασσική Μαινάδα προφανώς έχει προκαλέ­σει αρκετή σύγχυση στο διανοητικό αξιοσημείωτων απόκρυφων ερευ­νητών…

Είναι φανερό ότι μερικοί πολύ σοβαροί συγγραφείς μπέρδε­ψαν τον εσωτερικό Πιλάτο του καθενός με το αυθεντικό και νό­μιμο νοητικό σώμα που οι δυο φορές γεννημένοι κατασκεύασαν υπομο­νετικά στο Σιδηρουργείο των Κυκλώπων.

Πίσω, ω νοητικό δαιμόνιο, εσύ, για το οποίο ο Όσιρις (το εσώ­τερο Είναι κάθε ανθρώπινου όντος) αισθάνεται τρόμο! Απομα­κρύν­σου από την βάρκα μου που την σπρώχνουν ευμενείς άνεμοι.

Και κραύγασα με δυνατή φωνή, όπως βρυχάται ένα λιοντάρι, καλώντας με όλες τις δυνάμεις της ψυχής μου την Θεϊκή μου Μη­τέρα Κουνταλίνη καθώς επτά βροντές επανέλαβαν τις κραυγές μου…

Οι Θεοί της απέραντης γης είναι δεμένοι. Φύγε αηδιαστικέ Πι­λάτε, ο Θεός, ο Κύριος της περιοχής των νεκρών, σε απεχθάνεται!

Αυτή η τρομακτική Μαινάδα στο τρομακτικό της λυκόφως, έφτασε να πάρει την μορφή ενός μωρού…

Μάταιη σκιά που ελαττώνεται αργά το σχήμα της, τέρας που ομορφαίνει, χάνει το αρχικό της μέγεθος, ελαττώνεται σε ένα ση­μείο και εξαφανίζεται για πάντα.

Εξόντωση… τρομερή λέξη… αυτό ήταν το τέλος του τρομε­ρού Πιλάτου μου με βασάνιζε…

Μετά συνέχισα την δουλειά μου επιτιθέμενος στον Καϊάφα, τον τρίτο προδότη, την πιο απεχθή από όλες τις Μαινάδες.

Είδα το δαιμόνιο της κακής θέλησης να ανεβαίνει τα σκαλιά της κατοικίας μου, είχε ένα Καισάρειο πρόσωπο.

Δυστυχώς το δυστυχισμένο δεν έφταιγε. Εγώ ο ίδιος το είχα δη­μιουργήσει και σαν άκρο άωτο μέχρι που διέπραξα το σφάλμα να το ενδυναμώσω με τυραννικά άτομα όταν στην Ρώμη ονομαζό­μουν Ιούλιος Καίσαρας.

Δοξασμένες εποχές του ρωμαϊκού αετού: σε εκείνη την εποχή εγκατέστησα την σκηνή για τους ανθρώπους της τέταρτης Αρείας υποφυλής και δολοφονήθηκα από τον μοχθηρό Βρούτο και τους οπαδούς του…

Τι βαθιοί διαλογισμοί… Θεέ μου…!

-Αχ! είπα στον εαυτό μου πρέπει να εξαλείψω από την εσώ­τατη φύση μου αυτόν τον διεστραμμένο απείθαρχο που ποτέ δεν θέ­λησε να υπακούσει στον Πατέρα…

Οι Θεοί μου παραχωρούν τον θρόνο σου! Ω Ρά!, όπως και το δοξασμένο σου σώμα. Την διαδρομή σου εγώ την διατρέχω και την αυγή απορρίπτω το δαιμόνιο της κακής θέλησης που έρχεται ύπουλα πίσω από μια κουρτίνα από παθιασμένες φλόγες, και στον στενό και μακρύ διά­δρομο των εσωτεριστικών δοκιμασιών, μου επιτίθεται απροσδόκητα.

Αχ! Αχ! Αχ! Τι θα είχα απογίνει χωρίς την κοσμική βοήθεια της Θεϊκής μου Μητέρας Κουνταλίνης;

Η Αφροδίτη, η Αδωνία, η Ινσομπέρτα, η Ρέα, η Ίσιδα χου­φτώ­νοντας με την δεξιά της το δόρυ του Έρωτα πάλεψε εναντίον του τρομερού κτήνους…

Ούτε η αμαζόνα Καμίλα, με τα μαλλιά λυτά στον άνεμο και ξανθά σαν το χρυσάφι, όμοια με την Άρτεμη, προχωρώντας σε συ­νάντηση των εχθρών της, δεν θα μπορούσε ποτέ να συναγωνιστεί με την Μητέρα μου σε ομορφιά…

Πέθανε βέβαια η τρίτη Μαινάδα αφού δέχτηκε αρκετά χτυπή­ματα στο σώμα με το δόρυ… καμιά δεν της έμοιαζε στην τρομερή εμφάνιση, καμιά δεν είχε στα μαλλιά της τέτοια φίδια, οι ίδιες οι αδελφές της την έτρεμαν, είχε η δυστυχισμένη στα χέρια της όλα τα Γοργονικά δηλητήρια της Κόλασης.

Μπόρεσα να επαληθεύσω, με πλήρη σαφήνεια που εκπλήσ­σει, όλη την διαδικασία του θανάτου των τριών Μαινάδων.

Είναι αναντίρρητο ότι πέρασαν από όλες τις μαγικές μετα­μορ­φώσεις που τραγούδησε ο Οβίδιος.

Αν και στην αρχή ήταν γιγάντιες και τρομαχτικές όπως το τέ­ρας Πολύφημος της καταραμένης γης, που καταβρόχθιζε αδυσώ­πητα τους συντρόφους του Οδυσσέα, μετά (λίγα λεπτά πριν φτάσει ο Θάνατος) είχαν πια την εμφάνιση μωρών που μόλις γεννήθη­καν…

Εκείνες οι σκιές πέθαναν απελευθερώνοντας μέσα μου το άρωμα της ζωής, κάποιο συγκεκριμένο ποσοστό της συνείδησής μου που ήταν εγκλωβισμένο μέσα τους…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 41

Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΩΝ ΧΙΝΑΣ

Η λόγχη επί σκοπόν, στο στήθος η δυνατή ασπίδα, πάνω στην σέλα το απειλητικό σώμα, το ήρωα τον απειλεί η βάρβαρη μανία, καρφωμένα τα μάτια, χλωμό το πρόσωπο, γαλήνια έκ­φραση, κινή­σεις απότομες, κραδαίνει ο ιππότης τον σπινθηροβόλο σίδηρο και, σκεπασμένη από την σκόνη που σηκώνουν, τρομάζουν την γύρω γη καθώς επιτίθενται.

Περιτριγυρισμένη με σύγχυση είναι η μάχη, πολεμά ο ιππό­της για την Κυρία του, όλοι οι γιοι του Σατανά φλεγόμενοι από θυμό εξαγριώνονται, πετά κομματιασμένο το σχισμένο δίχτυ, σκληρά κτυπήματα τα σώματα μαρτυρούν, δεν υπάρχει σταματη­μός, δεν υπάρχει ηρεμία, αμετακίνητο εμπόδιο, διασταυρούμενα σίδερα χί­λιες φορές σηκώνουν τις τρίχες όρθιες, πληγώνονται και επιστρέ­φουν τις πληγές και περιφρονούν τον θάνατο βράζοντας από θυμό που δυναμώνει.

Η αιώνια Κυρία, η Ψυχή Πνεύμα, το Μπούδι, απαιτεί πά­ντοτε από τον ιππότη της, κάθε είδους ανήκουστα θαύματα θάρ­ρους και θυσίας.

Αυτή, η Τέλεια Θεϊκή Σύζυγος, είναι η Τζινέμπρα, η βασί­λισσα των Χίνας, εκείνη που στο Λανζαρότ σέρβιρε το κρασί.

Θαυμάσιο κρασί της διάχυτης πνευματικότητας στα μυητικά ποτήρια των Σούκρα και των Μάντι…

Ποτήρια που δεν είναι σε τελική ανάλυση παρά το Άγιο Γκριάλ, στην έννοια του Δισκοπότηρου του ανώτατου ποτού ή μυητικού νέκταρ των Άγιων Θεών.

Ευτυχώς ο σκύλος Κέρβερος (το σεξουαλικό ένστικτο) σέρ­νει το λουρί που βοηθάει τον ιππότη στην ασυνήθιστη περιπέτειά του.

Ο Ηρακλής πήρε τον Κέρβερο, τον σκύλο με τα τρία κεφά­λια, και παρ΄ όλα τα γαυγίσματά του τον έβγαλε έξω από τον Τάρ­ταρο δεμένο από το περιλαίμιο…

Τρομερή σπηλιά όπου ουρλιάζει ο Κέρβερος, θαύμα τρόμου που με τα γαυγίσματά του, τα τρία τεράστια πλακουτσωτά κεφάλια του και τον λαιμό του περιτριγυρισμένο από φίδια γεμίζει με τρόμο όλους τους αποθανόντες…

Ο Κέρβερος, ο Σκύλος Οδηγός, οδηγεί ευγνώμων από το μο­νο­πάτι της κόψης του ξυραφιού τον ιππότη που είναι ικανός να τον βγάλει από τα βάσανα της κόλασης.

Ο Κέρβερος, βυθισμένος μέσα στις ατομικές κολάσεις του αν­θρώπου, όταν απελευθερώνεται μετατρέπεται στον καλύτερο οδηγό του Μυημένου.

Ο Θαυμάσιος Σκύλος (σεξουαλικό ένστικτο) τραβώντας την αλυσίδα προσανατολίζει τον Μαθητευόμενο που ψάχνει την Πο­λυαγαπημένη του…

Ευτυχής ο ιππότης που μετά από τον σκληρό αγώνα γιορτά­ζει τους αρραβώνες του με την Βασίλισσα των Χίνας …!

Γραμμένο είναι με χρυσά γράμματα στο βιβλίο της ζωής, ότι μέσα από το Μπούδι, σαν μέσα από αγνό και διάφανο κρυστάλ­λινο ποτήρι, φωτίζει θαυμάσια η φλόγα του Πράνα (το Είναι).

Πολύτιμη Κυρία Πνεύμα, λατρευτή αιώνια σύζυγος, ιδεατή γυ­ναίκα, Βουδική γοητεία του έρωτα.

Να με δεχτείς, τι ευχάριστη τιμή, σαν υπηρέτη και σκλάβο (που είμαι) για σένα. Ξέρω αγαπημένη μου ότι δεν είμαι άξιος για σένα…

Όμως, ευγενική Θεϊκή Κυρία, δεν σας ζητώ παρά να επιτρέ­ψετε να προσφέρω τις υπηρεσίες μου. Όσον αφορά εμένα θα σας υπηρε­τήσω σαν πιστός υποτελής.

Κοιτάξτε… υποταγμένος σε εσάς, με όλο μου τον ενθουσια­σμό και τον ζήλο, παραδίδομαι στην θέλησή σας αιώνια…!

Ξέρουν καλά οι Θεοί και οι άνθρωποι ότι ο Κύριος της Τε­λειό­τητας (ο θεοσοφικός Άτμαν) έχει δύο ψυχές, εσύ και εγώ…(το Μπούδι και το ανώτερο Μάνας ή Αιτιατό).

Δεν αγνοούν οι λίγοι σοφοί που έχουν υπάρξει στον κόσμο, ότι εσύ είσαι η λατρευτή μου και εγώ είμαι ο λάτρης σου…

Είναι το φως της ημέρας που με φωτίζει ή είναι η ανάμνηση της παρουσίας σου; Όπου κι αν στρέψω το βλέμμα μου ο κόσμος φαί­νεται γεμάτος από την εικόνα σου. Στην ακτίνα του ήλιου που τρε­μοπαίζει στο νερό και παιχνιδίζει ανάμεσα στα φύλλα, δεν βλέπω τίποτε περισσότερο από την ομοιότητα με τα μάτια σου…

Σε τί συνίσταται αυτή η αλλαγή που έχει αλλάξει το είναι μου και που έχει διαφοροποιήσει την εμφάνιση του σύμπαντος;

Δεν θα ψάξω καμιά ανακούφιση για τις δοκιμασίες σου. Σε όλες όσες με υποβάλλεις υποτάσσομαι. Είμαι ο υποτελής σου… και εσύ η βασίλισσά μου. Το διακηρύττω με δυνατή φωνή και καυ­χιέ­μαι γι αυτό. Στ΄ αλήθεια το να πεθάνω για σένα θα είναι η με­γαλύ­τερη ευτυχία.

Μια νύχτα ανείπωτων απολαύσεων είχα την ευτυχία να συνα­ντήσω την πολυαγαπημένη μου στον μυστικό τόπο ενός βου­νού.

Στο μοναχικό μονοπάτι προχωρούσε αργά η άμαξα της αρρα­βωνιαστικιάς μου…

Λέει ο μύθος των αιώνων ότι η Μαρκησία του Μπωπρέ περ­νούσε με ένα αμάξι μοναδικής ομορφιάς, γιατί ήταν φτιαγμένο από αγνή πορσελάνη, αλλά η νικηφόρα άμαξα της λατρευτής μου Βαλ­κυρίας έμοιαζε πιο πολύ με εκείνο το αμάξι που τους καιρούς του Ροκοκό χρησιμοποιούσε η γυναίκα του Δούκα του Κλερμόντ: με­γαλοπρεπής άμαξα με έξι άλογα, τα οποία είχαν ασημένια πέταλα και οι ρόδες της άμαξας, τροχοί από το ίδιο μέταλλο.

-Μας αιχμαλώτισες, αδελφή μου, νύμφη, μας αιχμαλώτισες με μια ματιά σου, με ένα περιδέραιο του λαιμού σου.

Γιατί είναι τόσο ωραία τα στήθη σου, αδελφή μου νύμφη;

Γιατί είναι τόσο καλύτερα τα στήθη σου από το κρασί, και η οσμή των ιματίων σου (καλύτερη) από όλα τα αρώματα;

Κηρήθρα αποστάζουν τα χείλη σου (και τρέχουν μέλι), νύμφη.

Μέλι και γάλα (υπάρχει) κάτω από την γλώσσα σου και η οσμή των ιματίων σου (είναι) σαν την μυρωδιά του Λιβάνου.

Κλεισμένος κήπος (είσαι) αδελφή μου νύμφη, κλεισμένος κή­πος (και) πηγή σφραγισμένη.

Τα δώρα σου (είναι) παράδεισος από ροδιές, με καρπούς στα ακρο­βλάσταρα, μυρτιές και νάρδους. Νάρδος και κρόκος (είναι τα δώρα σου), κάλαμος και κανέλλα με όλα τα δέντρα του Λιβάνου, σμύρνα αλώθ μαζί με όλα τα καλύτερα μύρα. Πηγή κήπου (είναι τα δώρα σου), πηγάδι ζώ­ντων υδάτων που πηγάζει από τον Λίβανο.

Βίβλος, Παλαιά Διαθήκη, Άσμα Ασμάτων Κεφ. Δ, παρ. 9-15

Η νικηφόρα άμαξα της λατρευτής μου σταματάει μπροστά σε ένα φρούριο λαμπερού πορφυρίτη, με τα πλούτη και την λάμψη της ανατολής, με τείχη και περίχωρα λαμπερά…

Το μεγαλοπρεπές όχημα σταθμεύει μπροστά στις πόρτες από αστραφτερό μπρούτζο που με τόση μεγαλοπρέπεια τρομάζουν…

Αμέσως εμφανίζεται εκεί να πλησιάζει την άμαξα ευγενές πλή­θος, διακεκριμένοι ιππότες, πρίγκιπες και ευγενείς, όμορφες κυ­ρίες και λεπτοκαμωμένα παιδιά…

Κάποιος δίνει ένα σινιάλο και εγώ υπακούω, προχωρώ προς την άμαξα του έρωτα, βλέπω μέσω των κρυστάλλων της ευτυχίας την Βαλκυρία μου…

-Πόσο όμορφα είναι τα βήματά σου με τα σανδάλια, κόρη Να­δάβ. Οι μηροί σου σαν κοσμήματα, έργο τεχνίτη.

Ο ομφαλός σου (είναι σαν) τορνευτός κρατήρας που δεν του λεί­πει μίγμα κρασιού. Η κοιλιά σου (είναι σαν) θημωνιά σταριού φραγ­μένη με κρί­νους. Τα δυο σου στήθια (είναι) σαν δίδυμα ελαφά­κια γαζέλας

Ο λαιμός σου (είναι) σαν πύργος από ελεφαντοστούν, τα μάτια σου σαν λίμνες της Εσεβών, που έχει πολλούς κατοίκους.

Η μύτη σου (είναι) σαν τον πύργο του Λιβάνου που κοιτάζει προς την Δαμασκό.

Η κεφαλή σου επάνω σου (είναι) σαν το (όρος) Κάρμηλο, και η πλεξούδα του κεφαλιού σου (που είναι) σαν την πορφύρα παγιδεύει τον Βασιλιά όταν περνά.

Βίβλος, Παλαιά Διαθήκη, Άσμα Ασμάτων Κεφ Ζ, παρ 2-6

Ντυμένη με το νυφικό φόρεμα, το κοστούμι των γάμων της ψυ­χής, έχει φτάσει η αρραβωνιαστικιά μου με το αστραφτερό αμάξι της για τους αρραβώνες.

Το να αρραβωνιαστώ μπροστά στον Άγιο Βωμό με την Δί­δυμη Ψυχή μου, το Θεοσοφικό Μπούδι, τι ευτυχία Θεέ μου!… πλην όμως μου ειπώθηκε ότι έπρεπε να περιμένω λίγο ακόμα…

Η αρρενωπός προμηθεύτρια της δύναμης από ψηλά, ανέβαλε κι εγώ υπέφερα με ατελείωτη υπομονή…

Έπρεπε τότε να βυθιστώ σε βάθος στα ιερά μυστήρια της Μίννα, τα τρομακτικά σκοτάδια μιας αγάπης που είναι δίδυμη αδελφή του θανάτου…

Δούλεψα εντατικά στο Υπερσκότος της σιωπής και το μεγα­λο­πρεπές μυστικό των σοφών…

Έπρεπε να περιμένω για έναν χρόνο και χρόνους και μισό… ωστόσο εγώ αναστέναζα για την Τζινέμπρα, την Βασίλισσα των Χίνας …

Κάποια νύχτα… τα αστέρια που έλαμπαν στο διάστημα που τα πάντα περιέχει, έμοιαζαν να έχουν μια καινούρια εμφάνιση…

Μακριά από τον κοσμικό ορυμαγδό βρισκόμουν σε Σαμαντί, η πόρτα του θαλάμου μου παρέμενε ερμητικά κλειστή…

Τότε μπόρεσα να γιορτάσω τους Αλχημικούς Γάμους. Αυτή μπήκε μέσα σε μένα και εγώ χάθηκα σε αυτήν…

Σε εκείνες τις στιγμές καλοτυχίας έλαμψε έντονα ο Ήλιος του Μεσονυχτίου, ο Ηλιακός Λόγος…

Ένιωσα μεταμορφωμένος σε πλήρη μορφή. Η Εκκλησία της Λαοδίκειας, το διάσημο τσάκρα Σαχασράρα, ο Λωτός των Χιλίων Πετάλων, η κορώνα των Αγίων λάμποντας στον Κωνοειδή Αδένα, μου έφερε νόμιμη ευτυχία… (Π-Αράμ Ανάντ).

Σε εκείνα τα λεπτά ανώτατης ευδαιμονίας μετατράπηκα πραγ­ματικά σε έναν αυθεντικό και νόμιμο Μπραχμαβιντβαρίστα.

Τα χίλια γιόγκικα κανάλια του Σαχασράρα μου απένειμαν εκ των πραγμάτων δύναμη πάνω σε συγκεκριμένες δυνάμεις της φύ­σης…

Το Μπούδι, η Τζινέμπρα μου, εκτός του ότι έφερε το Σίβα-Σά­κτι-Τάττουα στο ανώτατο σημείο της δονητικής δραστηριότη­τάς του, είχε τοποθετήσει το στεφανιαίο Πάντμα σε μια συγκεκριμένη κατάσταση σφοδρότατων μυστικιστικών λειτουργιών…

Τότε είδα τον εαυτό μου μετατρεμμένο στον Αγγελιοφόρο της Νέας Υδροχοϊκής Εποχής, διδάσκοντας την ανθρωπότητα μια διδα­σκαλία τόσο νέα και τόσο επαναστατική… και ωστόσο τόσο αρ­χαία.

Όταν άνοιξα την πόρτα του θαλάμου μου, το Μάτι του Δια­μα­ντιού (ο κωνοειδής) μου επέτρεψε να δω αναρίθμητους εχθρούς. Είναι φανερό ότι η διάδοση της Γνώσης με την επαναστατική της μορφή θα αυξήσει κάθε φορά και περισσότερο τον αριθμό των αντιπάλων μου.

Δεν είναι περιττό να πούμε ότι, μετά από αυτό το μεγάλο κο­σμικό γεγονός, έπρεπε να πραγματοποιηθεί η νυφική εθιμοτυπία στον ναό… πολύς κόσμος παρευρέθηκε σε αυτήν την μεγάλη γιορτή της αγάπης…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 42

Ο ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΣΚΟΤΑΔΙΩΝ

Μετά από τους Αλχημιστικούς Γάμους με αυτήν την άφατη γυ­ναίκα που λέγεται Τζινέμπρα, την Βασίλισσα των Χίνας, έπρεπε τώρα να αντιμετωπίσω θαρραλέα τον Δράκοντα των Σκοτα­διών.

Είπα ήδη στο περασμένο κεφάλαιο ότι η θαυμάσια Βαλκυρία απαιτεί πάντοτε από τον λατρευτό της ιππότη κάθε είδους ανήκου­στα θαύματα θάρρους και θυσίας.

Ανάμεσα στην εναγκαλιστική φωτιά του σύμπαντος δεν υπάρ­χουν βέβαια εξαιρέσεις: Μέχρι και οι Κυρίες-Μύστες πρέπει να πολεμήσουν σε πολλές μάχες, όμοιες με επικές αμαζόνες, αν επι­θυμούν πραγματικά να αρραβωνιαστούν με τον Καλότυχο (το Μπούδι).

Εγώ σκεπτόμουν ότι, μετά τους Αλχημιστικούς Γάμους με την λατρευτή μου, θα έμπαινα για τα καλά σε έναν παραδεισιακό μήνα του μέλιτος. Ούτε στο ελάχιστο δεν υποπτευόμουν ότι ανά­μεσα στις βυθισμένες κρυψώνες του Υποσυνείδητου κρυβόταν ο αριστε­ρός και σκοτεινός Μαρά, ο πατέρας των τριών κλασσικών Μαινά­δων.

Γιγάντιο τέρας με επτά υπανθρώπινα κεφάλια που προσωπο­ποιούν πικρά τα επτά βασικά αμαρτήματα…

Εγώ του Εγώ, φρικιαστικό τερατούργημα της αβύσσου μέσα στο οποίο βρισκόταν μποτιλιαρισμένο ένα μεγάλο ποσοστό της συ­νείδησής μου.

Γράφοντας αυτές τις γραμμές δεν μπορώ να μην θυμηθώ εκείνο τον στίχο της Αποκάλυψης που λέει κατά λέξη:

Και ρίχτηκε έξω ο Μέγας Δράκων, το αρχαίο φίδι που λέγεται διάβολος και σατανάς, ο οποίος εξαπατά ολόκληρο τον κόσμο, ρί­χτηκε στην γη και οι άγγελοί του (τα Εγώ που αποτελούν το Εγώ) ρίχτηκαν μαζί του.

Αν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, και οι φωτεινοί του άγγελοι του Θεϊ­κού Φωτός, έδωσαν ηρωικές μάχες εναντίον του Δράκοντα γιατί θα έπρεπε ακριβώς εγώ να είμαι μια εξαίρεση από τον γενικό κα­νόνα;

Βοήθα με Θεέ και Αγία Μαρία! επειδή μέχρι και ο Βούδας Γκαουτάμα Σιντάρτα έπρεπε να ξεκινήσει τρομερούς πολέμους ενάντια στον τρομαχτικό Δράκοντα Μαρά και τις τρεις αηδιαστι­κές Μαινάδες του.

Δεν περιττεύει να μεταγράψουμε εδώ, με κατάλληλη μορφή, ένα εδάφιο του Βουδικού ευαγγελίου που κατά γράμμα λέει:

Ο Μαρά (ο Δράκοντας των Σκοταδιών) πρόφερε τις απειλές που εμπνέουν τρόμο και ξεσήκωσε τέτοιον τυφώνα, που οι ουρανοί σκο­τείνιασαν και η θάλασσα βρυχήθηκε και σπαρτάρισε. Αλλά κάτω από το δέντρο του Μπούδι (την Συκιά, σύμβολο του σεξ) ο Καλότυ­χος παρέμενε ήρεμος χωρίς να φοβάται τίποτα. Ο φωτισμένος ήξερε ότι κανένα κακό δεν μπορούσε να του συμβεί.

Αχ! Αν ο Μυημένος μπορούσε να φωνάξει: Εγώ δεν είμαι ο Δράκοντας…, αν μπορούσε να πει: Αυτό το τέρας δεν έχει να κάνει τίποτε με μένα

Πλην όμως είναι γραμμένο ξεκάθαρα, στο βιβλίο όλων των αι­νιγμάτων, ότι ο Μαρά είναι το Εγώ ο Ίδιος, το Εσύ ο Ίδιος, στις πιο βαθιές καταστάσεις της υποσυνείδησής του.

Ο Δίας από τον Όλυμπο κυβερνά τον κόσμο και πολλές φο­ρές οι Θεοί κάνουν αυτό που δεν περιμένουμε και αυτό που περιμέ­νουμε δεν συμβαίνει και ο ουρανός δίνει στις ανθρώπινες συναλλα­γές απρόσμενο τέλος. Έτσι συνέβη και τώρα.

Να πολεμάς ενάντια στον Δράκοντα μετά από τον γάμο; Τι έκ­πληξη Θεέ μου! τι παράξενο αυτό που συμβαίνει…

Εύκολο είναι να κατέβεις στους Κόσμους Κολάσεις αλλά δεν είναι και τόσο να γυρίσεις. Εκεί βρίσκεται η σκληρή δουλειά! Εκεί βρίσκεται η δύσκολη δοκιμασία.

Μερικοί μεγαλοπρεπείς ήρωες, λίγη στ’ αλήθεια, έχουν πετύ­χει την νικηφόρα επιστροφή. Αδιαπέραστα δάση διαχωρίζουν την κό­λαση από τον κόσμο του φωτός και τα νερά του χλωμού ποτα­μού, του Κωκυτού, σχηματίζουν λαβύρινθους με τις καμπύλες τους σε εκείνο το ημίφως, του οποίου η εικόνα και μόνο τρομοκρατεί.

Και βρυχιόταν το μεγάλο κτήνος τρομακτικά όπως όταν ένας λέων βρυχάται και τραντάζονταν από τρόμο οι δυνάμεις του σκό­τους.

Όταν στο τεράστιο σιωπηλό δάσος, στην μεγαλοπρεπή σκιά του Ταμπούρνο, δύο ταύροι με ακονισμένα κέρατα τρέχουν εξα­γριω­μένοι ο ένας εναντίον του άλλου για να χτυπηθούν, οι ταπεινοί ποιμένες αποτραβιούνται τρομαγμένοι και, όπως είναι απόλυτα φυ­σικό, όλο το κοπάδι μένει εκεί ακίνητο και μουγκό από τρόμο.

Αυτοί με όλες τους τις δυνάμεις γεμίζουν με τρομερές πληγές και, με όλο τους το βάρος, βυθίζουν τα ακονισμένα κέρατά τους στην σάρκα. Οι λαιμοί τους και οι πλάτες αναβλύζουν κόκκινο πορφυρό αίμα και όλο το βαθύ δάσος αντηχεί από τα μουγκρητά τους.

Παρομοίως ο Δράκοντας των σκοταδιών και η επιθυμούσα ψυχή μου έτρεχαν ο ένας εναντίον του άλλου, προστατευμένοι με τις ασπίδες τους, και η άβυσσος γέμιζε με ορυμαγδό.

Ο Δίας, ο αξιοσέβαστος Πατέρας των θεών και των ανθρώ­πων, παρατηρώντας τον σκληρό αγώνα, έχει σε ισορροπία τα δυο θαυ­μάσια πιατάκια της ζυγαριάς της κοσμικής δικαιοσύνης και βά­ζει πάνω σε κάθε ένα από αυτά τα πεπρωμένα των δύο μαχητών. Ποιος θα υποταχθεί; Σε ποιο μέρος θα βαρύνει ο θάνατος; Ο δόλιος Μαρά αισθάνεται άτρωτος με το θράσος του. η ελπίδα και η υπερ­βολή του μίσους τον ωθούν.

Το τέρας χουφτώνει με το αριστερό του χέρι την τρομερή λόγχη του Λονγίμπους. Τρεις φορές προσπαθεί να με πληγώσει αλλά μά­ταια. Απελπισμένο ρίχνει εναντίον μου το Άγιο Δόρυ, απο­φεύγω το κτύπημα της σκληρής αιχμής και σε εκείνες τις συγκεκρι­μένες στιγμές η Θεϊκή μου Μητέρα Κουνταλίνη αρπάζει την μονα­δική αντίκα και πληγώνει θανάσιμα με αυτήν το απαίσιο τερατάκι της κόλασης.

Ο Κόκκινος Δράκοντας χάνει λίγο λίγο το γιγάντιο παρά­στημά του, συρρικνώνεται τρομερά, ελαττώνεται σε ένα μαθημα­τικό ση­μείο και χάνεται για πάντα στο σκοτεινό σπήλαιο…

Τρομερά είναι τα μυστικά της παλιάς αβύσσου, του σκιερού ωκεανού του χωρίς όρια, όπου η πρωτογέννητη Νύχτα και το Χάος (παππούδες της φύσης) διατηρούν διηνεκή αναρχία εν μέσω φημών αιώνιων πολέμων, υποστηριζόμενων με την βοήθεια της σύγχυσης.

Η ζέστη, το κρύο, η υγρασία, η ξηρασία (τέσσερις τρομεροί πρωταθλητές) διεκδικούν εκεί την ανωτερότητα και οδηγούν στην μάχη τα έμβρυα των ατόμων τους τα οποία ομαδοποιούμενα γύρω από το έμβλημα των λεγεώνων τους και μαζεμένα σε διάφορες φυ­λές, οπλισμένα ελαφρά ή βαριά, ακριβή, στρογγυλεμένα, γρήγορα ή αργά, μυρμηγκιάζουν αναρίθμητα (όπως η άμμος της Μπάρκα ή η άμμος της φλογισμένης ακτής της Κυρηναίας) παρασυρμένα να πά­ρουν μέρος στην μάχη των ανέμων και χρησιμεύουν σαν έρμα στα ταχύτατα φτερά τους.

Το άτομο που επάνω του προσκολλάται ο μεγαλύτερος αριθ­μός ατόμων κυριαρχεί για μια στιγμή. Το Χάος κυβερνά σαν διαι­τητής και οι αποφάσεις του έρχονται να αυξήσουν κάθε φορά και περισ­σότερο την αταξία, χάρη σε όποιον κυβερνά. Μετά από αυ­τόν, εί­ναι προφανές ότι σε εκείνες τις βυθισμένες υποσεληνιακές περιο­χές η τύχη τα διευθύνει όλα.

Μπρος σε εκείνη την άγρια άβυσσο λίκνο και τάφο της φύ­σης, μπρος σε εκείνο το σπήλαιο που δεν είναι ούτε θάλασσα, ούτε γη, ούτε αέρας, ούτε φωτιά, παρά είναι διαμορφωμένο από όλα αυτά τα στοιχεία, που συγκεχυμένα, ανάμικτα στις γόνιμες αιτίες τους, πρέπει να πολεμούν με τον ίδιο τρόπο πάντα εκτός και αν ο δη­μιουργικός ΛΟΓΟΣ διατάξει την μαύρη τους ύλη για να διαμορ­φώσει καινούριους κόσμους, μπρο­στά σε εκείνον τον βάρβαρο Τάρταρο, το τρομακτικό τερατούρ­γημα της αβύσσου έβγαλε την τελευταία του πνοή.

Τότε συνέβη κάτι μοναδικό, θαυμάσιο, εξαιρετικό. Εκείνο το κλάσμα της συνείδησής μου, που προηγουμένως ήταν βουτηγμένο μέσα στο τεράστιο σώμα του απαίσιου τέρατος, επέστρεψε στο βά­θος της ψυχής μου…

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 43

ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΕΛΗΝΙΑΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

Αφού είχα ελαττώσει σε κοσμική σκόνη τον Μαρά, τον πα­τέρα των τριών κλασσικών Μαινάδων, έπρεπε τότε να αντιμετω­πίσω θαρραλέα τα δευτερεύοντα κτήνη της αβύσσου.

Η μέρα τελείωνε αργά, ο θαυμάσιος αέρας της νύχτας προ­σκα­λούσε σε ξεκούραση από τις κακουχίες, τα ζωντανά όντα που κα­τοικούν στο πρόσωπο της γης και εγώ ανησυχούσα μόνο για να υποστηρίξω τις μάχες του δρόμου και για τα πράγματα τα άξια συ­μπόνιας που η μνήμη μου θα γράψει χωρίς να κάνει λάθος.

Ω άφατες Μούσες! Ω υψηλή Θεϊκή εφευρετικότητα! Ελάτε προς βοήθειά μου. Δία, αξιοσέβαστε Πατέρα των Θεών και των αν­θρώπων! Ενέπνευσέ με ώστε το ύφος μου να μην ξεφύγει από την φύση του θέματος.

Διέκοψε τον βαθύ μου ύπνο μια βροντή τόσο δυνατή που τρα­ντάχτηκα σαν άνθρωπος που ξυπνάει βίαια, σηκώθηκα και, στρέ­φοντας το βλέμμα τριγύρω μου, κοίταξα να αναγνωρίσω τον τόπο που βρισκόμουν. Ήμουν σε ένα μοναχικό σπίτι δίπλα στον σκο­τεινό δρόμο.

Καθισμένος σε μια τραχιά πολυθρόνα, κοντά στο παράθυρο από το οποίο μπορούσα να παρατηρώ καλά το απόκρημνο μονο­πάτι, αναπόλησα τους περασμένους καιρούς…

Σίγουρα σε άλλες εποχές βρέθηκα εκεί στο αρχοντικό της αβύσσου και μπροστά στον ίδιο δρόμο…

Τίποτε από αυτά δεν μου φάνηκε καινούριο, κατάλαβα ότι ανα­κεφαλαίωνα μυστήρια, σηκώθηκα από την καρέκλα, άνοιξα την παλιά πόρτα εκείνης της κατοικίας και βγήκα περπατώντας αργά… αργά… στον μοναχικό δρόμο…

Με μια μοναδική ματιά, και διαπερνώντας με το βλέμμα μια απόσταση τόσο μεγάλη όσο είναι εφικτό στην διείσδυση της πνευ­ματικής όρασης, είδα εκείνον τον θλιμμένο, καταστροφικό και σκιερό τόπο…

Το δάπεδο ήταν υγρό και εγώ έπρεπε να σταματήσω έγκαιρα μπροστά σε ένα συγκεκριμένο ηλεκτρικό καλώδιο που κειτόταν απλωμένο στο πάτωμα…

Ένα χάλκινο καλώδιο φορτωμένο με υψηλή τάση; Τι τρόμος! και μόλις που θα το πατούσα…

Είναι προτιμότερο να πεθάνεις ελεύθερος παρά να ζεις φυλα­κι­σμένος.

Έτσι φώναξε η φωνή της σιωπής στην νύχτα του μυστη­ρίου…

Και εγώ, που ανήσυχος ήθελα εκείνη την στιγμή να οπισθο­χω­ρήσω, αισθάνθηκα δυναμωμένος.

Προχώρησα αποφασιστικά σε εκείνα τα Υποσεληνιακά μέρη κατά μήκος του στριφογυριστού αβυσσαλέου μονοπατιού…

Απαίσια οδός μέσα στα τρομακτικά σωθικά της χλωμής Σε­λή­νης, μυστηριώδες μονοπάτι της περασμένης μεγάλης κοσμικής ημέρας… πόσες αναμνήσεις μου φέρνεις!…

Αχ ναι! Εγώ ήμουν δραστήριος στον προηγούμενο Μαχαμβα­ντάρα και έζησα τότε μεταξύ των κατοίκων του Σεληνια­κού Κό­σμου…

Τώρα αυτός ο παλιός Σεληνιακός Κόσμος είναι ένα πτώμα και από τους Σελήνιους δεν έμειναν ούτε τα κόκαλα…

Βαθιοί συλλογισμοί συγκίνησαν τρομερά τις πιο εσώτερες ίνες της ψυχής μου καθώς περπατούσα σιωπηλός σε εκείνο το βυ­θι­σμένο μονοπάτι…

Εν των μεταξύ το πλανητικό μου, σώμα εδώ στην γη, κειτό­ταν σε βαθιά ανάπαυση…

Είναι μήπως παράξενο το ότι η ψυχή δραπετεύει από το φυ­σικό σώμα κατά την διάρκεια του διαλογισμού;

Να ονειρεύομαι; Όχι! Εδώ και πολύ καιρό έπαψα να ονειρεύ­ο­μαι… όποιοι ξυπνούν συνείδηση δεν ονειρεύονται πια…

Αυτοσυνείδηση; Αυτή είναι μια διαφορετική ικανότητα και εγώ την έχω γιατί είμαι τελείως νεκρός…

Αντικειμενική Συνείδηση; Είναι σαφές ότι αν δεν την είχα δεν θα μπορούσα να πληροφορήσω τους αγαπητούς μου αναγνώ­στες γύρω από την ζωή στους ανώτερους κόσμους…

Μελέτες; Ναι και τις κάνω έξω από το φυσικό μου σώμα κατά την διάρκεια του Σαμαντί.

Πλην όμως ας γυρίσουμε στην διήγησή μας αγαπητέ αναγνώ­στη και συγχωρήστε αυτήν την μικρή, αλλά σημαντική, παρα­δρομή.

Το απόκρημνο σεληνιακό μονοπάτι στρίβοντας απρόσμενα προς τα αριστερά εισχώρησε μέσα σε κάποιους πολύ γραφικούς λό­φους…

Εκεί είδα κάτι σαν ένα εθνικό πάρκο την Κυριακή, ένα πολύ­χρωμο σύνολο από ανθρώπινα πλάσματα έμοιαζε να απολαμβάνει θαυμάσια το μεγάλο λιβάδι…

Για αναψυχή και προπόνηση πολλών κάποιοι περιοδεύοντες πωλητές πήγαιναν και έρχονταν εδώ, εκεί και παρά πέρα πουλώ­ντας πολύχρωμες σφαίρες…

Ζωντανό σύμβολο της βέβηλης ζωής, έτσι το κατάλαβα, πλην όμως είναι προφανές ότι θέλησα να το ζήσω όλο αυτό με ένταση…

Ήμουν πολύ απορροφημένος από όλα αυτά, παρατηρώντας την παντοτινή κοσμοσυρροή, όταν ξαφνικά να εδώ που κάτι ασυ­νήθι­στο και σπάνιο συμβαίνει, μου φάνηκε σαν ο χρόνος να σταμά­τησε για ένα λεπτό…

Σε εκείνες τις στιγμές τρόμου πηδά μέσα από τα αγριόχορτα ένας αιμοδιψής λύκος που άγριος και με διεστραμμένο βλέμμα προσπαθεί μάταια να αρπάξει την λεία του. μπροστά από αυτόν τρέχουν να ξεφύγουν από την αιλουροειδή ανηλεή Μοίρα μερικές κότες που κακαρίζουν…

Ασυνήθιστη απόκρυφη συμβολογία: πτηνό κοτετσιού, μικρό­ψυχο, δειλό, άτολμο. Αιμοδιψής λύκος, σκληρός, ανηλεής…

Τρόμος! Φόβος! Τρομάρα!… υποσεληνιακές καταστάσεις της ανθρώπινης υποσυνείδησης και εγώ που είχα πεθάνει στον εαυτό μου… αγνοούσα την ύπαρξη αυτών των ζώων μέσα στις ίδιες μου τις ατομικές κολάσεις…

Ευτυχώς ποτέ, κατά την διάρκεια της σκληρής μάχης, δεν πέ­ταξα την Αγία Λόγχη. Χάρη στην Θεϊκή μου Μητέρα Κουνταλίνη μπόρεσα να ξεπεράσω πολλούς σε δύναμη και ικανότητα με το δόρυ…

Έχοντας συντρίψει πλέον τα κυριότερα αβυσσαλέα δαιμόνια, αχρείες αντιπροσωπεύσεις των υποανθρώπινων ελαττωμάτων μου, ολοκληρώθηκαν με επικό τρόπο οι σεληνιακές εργασίες μου θανα­τώνοντας με την άγια λόγχη πολλά άλλα κολάσια θηρία.

Δεν περιττεύει να πούμε ότι μάζεψα πολύ πλούσια λάφυρα πο­λέμου μετά από πολλές αιματηρές μάχες…

Θέλω να αναφερθώ με μεγάλη έμφαση σε εκείνες τις πολλα­πλά ανεκτίμητες πολύτιμες λίθους της ίδιας μου της συνείδησης, τις βουτηγμένες μέσα στα παραμορφωμένα αβυσσαλέα σώματα.

Το τελευταίο μέρος της δουλειάς ήταν τελείως ατομικού χα­ρα­κτήρα. Δεν είναι καθόλου εύκολο να αποβάλλεις τις μοχθηρές ευ­φυΐες μέσα από τους ατομικούς τόπους σου.

Αυτό είναι βέβαια που είναι κατανοητό σαν μετατροπή των μαύρων υδάτων σε λευκά.

Τώρα αυτά τα άτομα έχουν μετατραπεί σε θαυμάσια οχήματα συγκεκριμένων φωτεινών ευφυϊών.

Μεγαλοπρεπείς σπίθες ικανές να μας πληροφορούν σχετικά με τις δραστηριότητες του μυστικού εχθρού…

Μια δοξασμένη νύχτα είχα την πιο μεγάλη τιμή που μπορεί να αποδοθεί σε ανθρώπινο ον: με επισκέφτηκε ο Κοσμικός Χρι­στός. Ο Λατρευτός είχε ένα μεγάλο βιβλίο στο δεξί του χέρι σαν να μου έλεγε: Θα μπείτε τώρα στην σφαίρα του Ερμή.

Βλέποντας τον Δάσκαλο δεν μπόρεσα παρά να φωνάξω λέγο­ντας: Κύριε, έχετε έρθει πιο γρήγορα από ότι νόμιζα. Δεν σας πε­ρί­μενα ακόμα.

Ο Ζωντανός Χριστός απάντησε γλυκά: Μερικές φορές κα­θυ­στερώ να φτάσω όταν είναι να έρθω τον μήνα Μάρτιο. Εσύ πρέ­πει να συνεχίσεις ακόμα να πεθαίνεις.

Πως; Να συνεχίσω ακόμα να πεθαίνω;

Ναι! απάντησε ο Λατρευτός. Πρέπει να συνεχίσετε να πε­θαί­νετε, επανέλαβε…

Αυτό που συνέβη μετά ήταν καταπληκτικό. Ο Δάσκαλος ανέ­βηκε αργά προς τον ήλιο του μεσονυχτίου, αποσπώντας μετά λίγο από το άστρο Βασιλιά σαν για να με ευλογήσει και να συγχω­ρήσει τα αρχαία λάθη μου.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 44

ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ

Ο Τιέχ Σάν έγραψε:

-Γνώρισα τον Βουδισμό από τα δεκατρία μου χρόνια. Στα δε­κα­οκτώ μπήκα στην ιεροσύνη. Μετά, κάποια μέρα, διάβασα μια δια­τριβή που έφερε ένας καλόγερος του Χσουέν Γιέν, η οποία λεγό­ταν «Προχωρημένοι Διαλογισμοί».

Αυτό με έκανε να καταλάβω ότι δεν είχα φτάσει σε εκείνο το σημείο. Τότε πήγα να δω τον Χσουέν Γιέν και ακολούθησα τις οδη­γίες του γύρω από τον τρόπο να διαλογίζομαι πάνω στην λέξη Wu.

Κατά την τέταρτη νύχτα ο ιδρώτας ανάβλυσε από όλο μου το σώμα και ένοιωσα άνετος και ελαφρύς. Παρέμεινα στην Αίθουσα του Διαλογι­σμού συγκεντρωμένος χωρίς να απευθύνω σε κανένα τον λόγο.

Μετά είδα τον Μιάο Κάο Φένγκ ο οποίος μου είπε να συνε­χίσω να διαλογίζομαι πάνω στην λέξη Wu χωρίς σταματημό, μέρα και νύχτα.

Όταν σηκώθηκα, πριν την αυγή, ο Χούα Τού (το νόημα της λέ­ξης η ουσία του ρητού) εμφανίστηκε μπροστά μου. Κάθε φορά που νύσταζα λίγο άφηνα την θέση μου και σηκωνόμουν. Ο Χούα Τού (δηλαδή η λέξη Wu) με συνόδευε καθώς περπατούσα, ετοί­μαζα το κρεβάτι ή το φαγητό, όταν έπιανα το κουτάλι ή όταν άφηνα κάτω τα ξυλάκια. Ήταν μαζί μου όλο το διάστημα, σε όλες μου τις δρα­στηριότητες, μέρα και νύχτα.

«Αν κάποιος καταφέρει να συγχωνεύσει τον νου του σε ένα συ­νε­χές και ομοιογενές σύνολο, η φώτιση είναι σίγουρη».

Σαν αποτέλεσμα αυτής της συμβουλής πείστηκα εντελώς ότι είχα κατορθώσει αυτό το στάδιο.

Στις είκοσι Μαρτίου ο Δάσκαλος Γιέν απευθύνθηκε στην συ­νά­θροιση: Καθίστε όρθιοι, φρεσκάρετε τους νόες σας όπως αν βρι­σκό­σασταν στο χείλος ενός βαράθρου δέκα χιλιάδων ποδιών και συ­γκε­ντρωθείτε στον Χούα Τού σας (την μαγική λέξη Wu). Αν δουλέ­ψετε με αυτόν τον τρόπο κατά την διάρκεια έξι ημερών(χωρίς να ξε­κου­ραστείτε ούτε ένα μόνο δευτερόλεπτο) χωρίς αμφιβολία θα φτά­σετε στην πραγμάτωση. Εγώ πραγματοποίησα μια παρόμοια προσπά­θεια εδώ και σαράντα χρόνια.

Άρχισα να καλυτερεύω καθώς ακολουθούσα αυτές τις οδη­γίες. Κατά την τρίτη ημέρα αισθάνθηκα ότι το σώμα μου επέπλεε στον αέρα, την τέταρτη μέρα έγινα τελείως αναίσθητος από όλα όσα συ­νέβαιναν σε αυτόν τον κόσμο. Εκείνη την νύχτα παρέμεινα ακου­μπισμένος για λίγο σε ένα κάγκελο. Ο νους μου ήταν τόσο γα­λή­νιος σαν να μην ήμουν συνειδητός. Διατηρούσα συνεχώς μπρο­στά μου το Χούα Τού (την λέξη Wu) και μετά γυρνούσα στο κάθι­σμά μου. την στιγμή που πήγαινα να καθίσω, αιφνιδίως, είχα την αί­σθηση ότι όλο μου το σώμα (από την κορφή μέχρι τα νύχια) ήταν διαιρεμένο. Είχα την αίσθηση ότι μου έσπαζαν το κρανίο ή ότι με σήκωναν μέχρι τους ουρανούς από ένα πηγάδι βάθους δέκα χιλιά­δων ποδιών.

Τότε διηγήθηκα στον Δάσκαλο Γιέν αυτήν την απερίγραπτη έκ­σταση και την αναδυόμενη χαρά που είχα πειραματισθεί. Αλλά ο Δάσκαλος Γιέν είπε: Όχι, δεν είναι αυτό! Πρέπει να συνεχίσεις να δουλεύεις στον διαλογισμό σου.

Αφού του το ζήτησα ανέφερε τότε μερικές λέξεις του Ντάρμα από τις οποίες οι τελευταίοι στίχοι ήταν:

-Για να αναπαράγεις και να δοξάσεις τους ευγενείς άθλους των Βουδών και των Πατριαρχών σου λείπει να λάβεις μια καλή σφυριά στον σβέρκο.

Εγώ αναρωτιόμουν: γιατί χρειάζομαι μια σφυριά στον σβέρκο; Εμφανώς, είχα ακόμη στο νου μου μια ελαφριά αμφιβο­λία, κάτι για το οποίο δεν ήμουν σίγουρος. Έτσι, συνέχιζα να δια­λογί­ζομαι ένα μακρύ διάστημα κάθε ημέρα για μισό χρόνο. Μετά, σε κάποια περίπτωση που ετοίμαζα ένα φάρμακο με βότανα για έναν κεφα­λόπονο θυμήθηκα έναν Κοάν (αινιγματική φράση) στον οποίο η Κόκκινη Μύτη έκανε μία ερώτηση στο Naja: Αν επιστρέ­ψεις τα κό­καλά σου στον πατέρα σου και την σάρκα σου στην μητέρα σου, τότε, πού θα βρίσκεσαι εσύ;.

Θυμήθηκα τότε ότι όταν ο καλόγερος που με υποδέχτηκε μου έκανε για πρώτη φορά αυτήν την ερώτηση, εγώ δεν ήξερα να του απαντήσω, αλλά τώρα, ξάφνου, η αμφιβολία μου είχε εξαφανιστεί.

Μετά πήγα να δω τον Μένγκ Σάμ. Ο Δάσκαλος Μένγκ Σάμ με ρώτησε: Πότε και που μπορούμε να πούμε ότι έχει τελειώσει η Ζεν δουλειά μας;.

Εκ νέου δεν ήξερα να απαντήσω, ο Δάσκαλος Μένγκ Σάμ επέ­μεινε ότι έπρεπε να δουλέψω με μεγαλύτερη επιμονή στον δια­λο­γισμό (Dhyana) και ότι έπρεπε να αφήσω στην άκρη τις συνηθι­σμένες ανθρώπινες σκέψεις.

Κάθε φορά που έμπαινα στο δωμάτιό του και έδινα μιαν απά­ντηση στην ερώτησή του, αυτός έλεγε ότι δεν είχα καταλάβει το πράγμα.

Μια μέρα διαλογίστηκα από το απόγευμα μέχρι το επόμενο πρωί, χρησιμοποιώντας την δύναμη του Dhyana για να στηριχτώ και να προχωρήσω, μέχρι που κατόρθωσα απ΄ ευθείας το στάδιο της βαθιάς λεπτότητας. Αφήνοντας το Dhyana κατευθύνθηκα τότε εκεί που βρισκόταν ο Δάσκαλος και του διηγήθηκα την εμπειρία μου. Αυτός ρώτησε: Ποιο είναι το πρωταρχικό σου πρόσωπο;.

Καθώς πήγαινα να απαντήσω ο Δάσκαλος με πέταξε έξω και έκλεισε τη πόρτα. Από εκείνη την στιγμή κατάφερνα κάθε μέρα μια λεπτή βελτίωση.

Αργότερα κατάλαβα ότι όλη αυτή η δυσκολία εμφανίστηκε γιατί δεν είχα παραμείνει αρκετό χρόνο με τον Δάσκαλο Χσούεντ Γιέν για να δουλέψω τις λεπτές και ευαίσθητες απόψεις της δου­λειάς.

Όμως πόσο τυχερός ήμουν που συνάντησα έναν Δάσκαλο του Ζεν τόσο έξοχο! Χάρη σε αυτόν και μόνο μπόρεσα να φτάσω σε αυτό το στάδιο. Δεν είχα καταλάβει ότι αν κάποιος εξασκείται ασταμάτητα και επίμονα, πάντα θα πρέπει να πετυχαίνει κάτι από καιρό σε καιρό και η άγνοιά του θα μειώνεται σε κάθε βήμα στον δρόμο.

Ο Δάσκαλος Μένγκ Σάμ μου είπε: Αυτό είναι το ίδιο με το να γυαλίζεις ένα μαργαριτάρι. Όσο περισσότερο το γυαλίζεις τόσο πιο γυαλιστερό, καθαρό και αγνό γίνεται.

Ένα γυάλισμα τέτοιου είδους είναι ανώτερο από μια ολό­κληρη δουλειά ενσάρκωσης. Ωστόσο, όταν ήθελα να απαντήσω στην ερώτηση του Δάσκαλού μου, αυτός μου έλεγε ότι μου λείπει κάτι.

Μια μέρα στην μέση του διαλογισμού η λέξη «λείπει» παρου­σιάστηκε στο νου μου και ξαφνικά ένιωσα ότι το σώμα μου και ο νους μου άνοιγαν από την μια άκρη ως την άλλη μέχρι το με­δούλι των κοκάλων μου με ολοκληρωτικό τρόπο.

Η αίσθηση ήταν σαν ένα αρχαίο βουνό από σκόνη να διαλυό­ταν ξαφνικά κάτω από τον φλογερό ήλιο, ο οποίος ξεπρόβαλε μετά από πολλές σκοτεινές και συννεφιασμένες ημέρες.

Δεν μπόρεσα να το σταματήσω και άρχισα να γελάω τραντα­χτά. Πήδηξα από το κάθισμά μου, άρπαξα το χέρι του Δασκάλου Μένγκ Σάμ και του είπα: Πες μου, Τι μου λείπει; Τι μου λείπει;

Ο Δάσκαλος με χαστούκισε τρεις φορές και εγώ προσκύνησα τρεις φορές μπροστά του. αυτός είπε: Ω Τιέχ Σάν άργησες πολλά χρόνια να φτάσεις σε αυτό το σημείο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 45

Η ΤΕΛΙΚΗ ΦΩΤΙΣΗ

Η αλήθεια πρέπει να γίνει κατανοητή μέσα από έναν στιγ­μιαίοι φωτισμό, αλλά το γεγονός, η πλήρης Εσώτερη Αυτοπραγμά­τωση του Είναι, πρέπει να δουλευτεί έντονα με βαθμιαίο τρόπο.

Το μάντραμ Wu αναφέρεται κυρίως στο ξύπνημα της μυστι­κι­στικής εμπειρίας με την άμεση έννοια και το Σαμιασαμπόντι (Χούε στην Κίνα) υποδεικνύει την μόνιμη και πλήρη φώτιση.

Αν μέσω μιας αναδρομικής άσκησης γυρίσουμε στο αρχικό ση­μείο εκκίνησης και θεωρητικά επιστρέψουμε τα κόκαλα στον πα­τέρα μας και την σάρκα στην μητέρα μας, τότε που θα βρισκό­μα­στε; Είναι φανερό ότι θα βρισκόμαστε στον σπόρο, στο σπέρμα…

Αυτό μας προτρέπει να σκεφτούμε ότι χωρίς το Σαάχα Μαϊ­τούνα δεν θα μπορούσαμε ποτέ να καταλάβουμε την ουσία του γνωμικού του διάσημου Χούα Τού, του Wu

Παρατηρήστε τις κάθετες γραμμές του W, μελετήστε το σύ­νολο. Η γραφική μορφή των συνδυασμών υπογραμμίζει ξεκάθαρα την βασική ιδέα των διαδοχικών εξυψώσεων που προέρχονται πά­ντα από τρομερές ταπεινώσεις.

Όποιος θέλει να ανέβει πρέπει πρώτα να κατέβει, αυτός είναι ο Νόμος, η Μύηση είναι θάνατος και γάμος ταυτόχρονα.

Για μεγαλύτερη κατανόηση του Χούα Τού, του Wu, δεν πε­ριτ­τεύει να επαναλάβουμε το εξής: Η κάθοδος στην Ενάτη Σφαίρα (το σεξ), ήταν από τους αρχαίους καιρούς η μέγιστη δοκι­μασία για την υπέρτατη αξιοπρέπεια του Ιεροφάντη. Ο Ιησούς, ο Βούδας, ο Ερ­μής, ο Δάντης, ο Ζωροάστρης κλπ, έπρεπε να περά­σουν από αυ­τήν την δύσκολη δοκιμασία.

Εκεί κατεβαίνει ο Άρης για να ξαναακονίσει το σπαθί και να κατακτήσει την καρδιά της Αφροδίτης, ο Ηρακλής για να καθαρί­σει τους στάβλους του Αυγεία, και ο Περσέας για να κόψει το κε­φάλι της Μέδουσας με το πυρογενές σπαθί του.

Πλην όμως, για το καλό της μεγάλης αιτίας, συμφέρει να θυ­μη­θούμε ότι μαζί με το W λάμπει στο Ζεν το ριζικό U, ζωντανό σύμ­βολο εκείνης της «Μεγάλης κοιλιάς μέσα από την οποία κυο­φο­ρούνται οι κόσμοι».

Στην κοσμική γραμματική η Ρούνα UR είναι βέβαια η Θεϊκή Μητέρα-Διάστημα, η Άγια Μήτρα όπου κυοφορούνται κτήνη, άν­θρωποι και θεοί. Είναι αναντίρρητο ότι χωρίς την εσωτεριστική δύ­ναμη της Ντέβι Κουνταλίνη, θα ήταν αδύνατον να δουλέψουμε στο Αναμμένο Καμίνι του Ηφαίστου (το σεξ).

Το Μαγιστήριο της φωτιάς πρέπει να πραγματοποιηθεί σε επτά μέρες ή περιόδους: ας θυμηθούμε την αστρολογική μας φόρ­μουλα: Σελήνη, Ερμής, Αφροδίτη, Ήλιος, Άρης, Δίας, Κρόνος. Ο ένα­στρος ουρανός του Ουρανού και ο κλασσικός έμπειρος είναι για εκείνους που έφτασαν πια στο επιθυμητό τέρμα.

Εγώ κέρδισα το δικαίωμα να εισέλθω στον ουρανό της Σελή­νης μετά από μια προηγούμενη ταπείνωση. Αυτός είναι ο νόμος για όλους τους κόσμους. Κανείς δεν θα μπορούσε να εισδύσει ορι­στικά στους ουρανούς του Ερμή, της Αφροδίτης κλπ χωρίς προη­γουμένως να έχει δουλέψει εσωτερικά στις αντίστοιχες πλανητικές κο­λάσεις τους.

Οι εμπειρίες του Wu είναι μία και πολλές: μία γιατί είναι ταυ­τόσημες σε ουσία, πολλές γιατί διαφέρουν σε βάθος, σαφήνεια και αποτελεσματικότητα. Αυτό δίνει μια ελαφριά ιδέα για το νόημα και την φύση τουWu.

Ποιο είναι το πρωταρχικό σου πρόσωπο; ρωτάει τρομερά ο Δά­σκαλος Μένγκ Σάμ! Η εβραϊκή Γένεση λέει: Ο άνδρας θα εγκα­τα­λείψει πατέρα και μητέρα για να ενωθεί με την γυναίκα του και να είναι οι δύο σε μία σάρκα.

Ας μιλήσουν οι Θεοί της χαραυγής! Ας με εμπνεύσουν οι Μού­σες! Ας βρυχηθεί ο τυφώνας!

Γραμμένο είναι, με αναμμένα κάρβουνα στο βιβλίο όλων των μυστηρίων, ότι όλοι οι Αβατάρας του Ισβάρα ικανοποιούν πάντα την απαίτηση του Παντελεήμονος παγκόσμιου πνεύματος της ζωής: να αποκαταστήσουν πάνω στο πρόσωπο της γης το «πρω­ταρχικό πρόσωπο», την αρχική παραδεισιακή κατάσταση του Αδάμ Καδ­μόν, την ανδρόγυνη οντότητα που ενσαρκώνεται στο ζεύγος άνδρα και γυναίκας.

Αυτή η πολύτιμη αποκατάσταση του κοσμικού Είναι, μέσα σε κάθε έναν από εμάς, πραγματοποιείται ακριβώς κατά τις θαυ­μάσιες στιγμές εκείνης της ανώτατης έκστασης του έρωτα που δύο όντα, ένα αρσενικό και ένα θηλυκό, σε πλήρη συνουσία, παραχω­ρούν συνειδητά την ατομική τους ιδιαιτερότητα για να ενωθούν σε ένα.

Και δεδομένου ότι αυτή η ενότητα δεν είναι μόνο φυσική αλλά επίσης και τύπου Ψυχικοπνευματικού οι Διδασκαλίες που απορρί­πτουν την Σεξουαλική Μαγεία του Έρωτα καταντούν αντιανθρώ­πινες και αντιθεϊκές.

Στο περιβάλλον της πνευματικής καλλιέργειας της τωρινής επο­χής και πάνω απ΄ όλα στους πιο λεπτούς εσωτεριστικούς κύ­κλους βρίσκεται η αναγνώριση του ανθρώπου σαν εικόνα και ομοίωση του ζωντανού σύμπαντος και τέλος η κοσμική έννοια της σεξουα­λικής του δύναμης.

Οι θεολόγοι και οι φυσιοδίφες του μεσαίωνα ήδη γνώριζαν λίγα σχετικά με την συσχέτιση ανάμεσα στην σεξουαλική ενέργεια και τις θαυμαστές δυνάμεις που διαπερνούν το αμετάβλητο άπειρο…

Έτσι, ο Άγιος Αλβέρτος ο Μεγαλοπρεπής ήταν βυθισμένος σε βαθιά πίστη σχετικά με την δύναμη των άστρων που εξασκούν αποφασιστική επιρροή πάνω στην σεξουαλική δύναμη του ατόμου.

Έχοντας ο Άγιος Αλβέρτος την γνώμη ότι τα αστέρια ήταν δι­πολικά, δηλαδή Αγγελικής-Ζωικής φύσης, έφτασε στην λογική ακολουθία ότι μπορούσαν να δώσουν στον γάμο μια διπλή ένωση, πνευματική και ζωική.

Ο Άγιος Αυγουστίνος, ο Γνωστικός Πατριάρχης, υπογραμμί­ζει την ιδέα ότι η σεξουαλική λίμπιντο περιλαμβάνει όχι μόνο όλο το σώμα, αλλά και το εσώτερο ον που στην σαρκική τρικυμία δένε­ται με το ψυχικό, κατά τρόπον ώστε διαμορφώνεται ένα αίσθημα απόλαυ­σης που δεν έχει όμοιό του ανάμεσα στους αισθησιασμούς, έτσι κατά την στιγμή στην οποία φτάνει στο ανώτερο σημείο του, είναι αποσυν­δεμένη κάθε συνείδηση και κάθε δύναμη κατανόησης.

Αυτή η αποσύνδεση μεταξύ συνείδησης και διάνοιας είναι ακριβώς αυτή που θα μεταμορφώσει την θαυμάσια συνουσία σε υπερφυσική, σε πνευματική, σε κάτι τρομερά Θεϊκό.

Είναι το τελευταίο τέρμα των μυστικιστικών πρακτικών, όπως για παράδειγμα αυτό του Ζεν ή αυτό του χριστιανικού ησυχα­σμού του καλόγερου Μιχαήλ των Μύλων, αυτό που μας φέρνει στην ησυχία και την σιωπή του νου.

Όταν ο νους είναι ήσυχος, όταν ο νους βρίσκεται σε σιωπή τότε έρχεται το καινούριο.

Σε αυτές τις στιγμές των απερίγραπτων θαυμάτων η συνεί­δηση δραπετεύει μέσα από τον απονεκρωμένο νου για να πειραμα­τιστεί το πραγματικό…

Ο δεύτερος Πατριάρχης του Ζεν ρώτησε τον Μπόντι Ντάρμα:

Πως γίνεται να καταφέρουμε το Τάο;

Ο Μπόντι Ντάρμα απάντησε:

Εξωτερικά κάθε δραστηριότητα σταματά,

εσωτερικά ο νους παύει να κυματίζει.

Όταν ο νους έχει μετατραπεί σε έναν τοίχο

τότε μπορείς να εισέλθεις στο Τάο.

Οι βουδιστές Chan στην Κίνα σπάνια μιλάνε για το Σαμπό­ντι, την τελική φώτιση (το διάσημο Σουέμπ).

Καθώς το Wu είναι βασικά η μυστικιστική εμπειρία του ξυ­πνή­ματος στην αλήθεια (Prajna) το άτομο που κατορθώνει το βί­ωμα Wu μπορεί να μην είναι ικανό να το κυριαρχήσει, να το εμβα­θύνει και να το ωριμάσει.

Χρειάζεται πολύ δουλειά στην Ενάτη Σφαίρα πριν να φτά­σουμε στην τελειοποίηση με τον σκοπό να διαχωρίσουμε τις δυαδι­κές, εγωιστικές και βαθιά εγκατεστημένες σκέψεις που αναβλύ­ζουν από τα πάθη.

Το ευαγγέλιο του Τάο λέει:

Εξάγνισε την καρδιά σου, καθά­ρισε τις σκέψεις σου, συγκρά­τησε τις ορέξεις σου και διατήρησε το σπέρμα.

Ο συγγραφέας του Ελ Κτάμπ, θαυμάσιου γραπτού πολύ εκτι­μη­τέου από τους άραβες, δεν κουράζεται να δοξάζει την συνουσία η οποία είναι για αυτόν, και δικαίως, ο πιο μεγαλειώδης και ιερός επαινετικός ύμνος, ο πιο ευγενής πόθος του άντρα και της συντρό­φου του μετά την πρωταρχική ενότητα και τις παραδεισιακές απο­λαύσεις.

Ο έρωτας είναι το Φίατ Λούξ του βιβλίου του Μωυσή, η Θεϊκή προσταγή, ο νόμος για όλες τις ηπείρους, θάλασσες, κό­σμους και διαστήματα.

Όταν χουφτώνουμε θαρραλέα την λόγχη του Έρωτα με τον φα­νερό σκοπό να ελαττώσουμε σε κοσμική σκόνη όλα και κάθε ένα από τα υποκειμενικά στοιχεία που φέρνουμε μέσα μας, εκδη­λώνε­ται το φως.

Μέσα σε κάθε υποσυνείδητη οντότητα υπάρχει εμφιαλωμένη ουσία, φως σε εν δυνάμει κατάσταση.

Όπως το άτομο όταν κομματιαστεί ελευθερώνει ενέργεια, έτσι επίσης η πλήρης καταστροφή οποιουδήποτε από τα κολάσια στοι­χεία μας απελευθερώνει φως.

Χρειάζεται να φτιάξουμε το φως σε καθέναν από εμάς. Φως πε­ρισσότερο φως, είπε ο Γκαίτε πεθαίνοντας.

Η σεξουαλική Μαγεία είναι το αιώνιο θεμέλιο του φωτεινού και σπερματικού Fiat της πρώτης στιγμής.

Ο ριζικός θάνατος του Εγώ και των υπολοίπων υποανθρώπι­νων στοιχείων που έχουμε μέσα μας, μας οδηγεί στην τελική φώ­τιση (Σαμιασαμπόντι).

Έτσι η φώτιση Ζέν, ή Wu, διαφέρει πολύ από την επιφα­νειακή παρακολούθηση των αρχαρίων πάνω στην νοητική ουσία, μέχρι τον πλήρη Βουδισμό όπως πραγματοποιήθηκε από τον Βούδα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 46

ΛΕΥΚΟΣ ΤΑΝΤΡΙΣΜΟΣ

Οι αυθεντικές ταντρικές διδασκαλίες του Κάμα Σούτρα του Βα­τσιαγιάνα και του Ανανγκαράνγκα του Καγιαναμάλα συμπλη­ρώ­νονται με το Βαχρόλι Γιόγκα και το Πανκατάτουα.

Το νόμιμο ινδοστανικό Κάμα Σούτρα δεν έχει να κάνει τί­ποτε με κάποιες εκδόσεις κίβδηλου, μπάσταρδου, νοθευμένου τύ­που οι οποίες, επιδεικνύοντας τον ίδιο τίτλο, κυκλοφορούν εν αφθονία πα­ντού σε όλες τις δυτικές χώρες.

Αυτό το κλασσικό έργο της ερωτικής τέχνης των Ινδών διαι­ρεί­ται σε επτά μέρη. Στο πρώτο παρουσιάζονται ταυτόχρονα η ορμή της ζωής και οι τέχνες και επιστήμες που είναι πρακτικής χρησιμό­τητας στην Σεξουαλική Μαγεία.

Λαμβάνονται υπ΄ όψιν σαν Δασκάλες για τις αρχάριες μόνον εκείνες οι γυναίκες που έχουν εφαρμόσει Σεξουαλική Μαγεία με κάποιον άνδρα. Η μαθήτρια πρέπει να φτάσει να κατέχει εξήντα τέσσερις βασικές τέχνες.

Αφού μάθει, ανάμεσα σε άλλες τραγούδι, ορχηστική μου­σική, χορό, τατουάζ, προετοιμασία του λίκνου των πετάλων των λουλου­διών, μουσική εκτέλεση με ποτήρια που περιέχουν αγνό νερό, ορυ­κτολογία, χημική επιστήμη, οργάνωση κοκορομαχιών, ορτυκομα­χιών και κριαρομαχιών και τεχνική όλων των λογοτεχνι­κών εργα­σιών, η μαθήτρια πρέπει να μάθει υποχρεωτικά μαγικές τέχνες. Όχι μόνο πρέπει να ξέρει να φτιάχνει τα διαγράμματα και τα ερωτικά φίλτρα εσωτεριστικής αποτελεσματικότητας αλλά να καθοδηγηθεί επίσης σε σοφά μάγια και μάντραμς.

Στο δεύτερο μέρος του Κάμα Σούτρα ο μεγάλος ινδοστανός Δάσκαλος Βατσιαγιάνα παρουσιάζει με σοφία μια πλούσια εσωτε­ριστική διδασκαλία, γύρω από την τέχνη της αγάπης, ενασχολούμε­νος πολύ ειδικά με κάτι ασυνήθιστο, το οποίο είναι στην πραγματι­κότητα η διαίρεση των τύπων των ανδρών και γυ­ναικών σύμφωνα με το μέγεθος των σεξουαλικών τους οργάνων.

Παρουσιάζει έξυπνα τρεις τάξεις ανδρών που χαρακτηρίζο­νται σύμφωνα με τον φαλλό τους σαν: Λαγός, Ταύρος και Ελέφα­ντας (μεγάλο ζώο του ινδοστάν).

Απέναντι από τους άνδρες κατηγοριοποιούνται επίσης και οι γυναίκες σε τρεις τάξεις σύμφωνα με τον σχηματισμό του Γιόνι τους (σεξουαλικό όργανο) : Γαζέλα, Φοράδα, Ελεφαντίνα.

Αυτή η διαφοροποίηση των δύο φύλων δίνει βασικά εννέα ερω­τικούς συνδυασμούς που έρχονται να μας θυμίσουν την ενάτη σφαίρα:

1) Αυξημένη σεξουαλική ευχαρίστηση: Λαγός με Γαζέλα, Ταύ­ρος με Φοράδα, Ελέφαντας με Ελεφαντίνα.

2) Ανόμοιες σεξουαλικές ενώσεις: Λαγός με Φοράδα, Λαγός με Ελεφαντίνα, Ταύρος με Γαζέλα, Ταύρος με Ελεφαντίνα, Ελέφα­ντας με Φοράδα, Ελέφαντας με Γαζέλα…

Οι εννέα πιθανότητες σεξουαλικής ένωσης υποδιαιρούνται σε τρεις τάξεις σύμφωνα με το μέγεθος των σεξουαλικών οργάνων:

1) Η αναλογία του ίδιου μεγέθους που αναμφισβήτητα είναι το καλύτερο.

2) Η σχέση μεταξύ μεγάλων και μικρών οργάνων, η οποία εί­ναι από το πιο δυσάρεστο μέχρι την απόλαυση της ευχαρίστησης.

3) Όλες οι υπόλοιπες ερωτικές σχέσεις που μπορούν να χαρα­κτηρισθούν απλά κανονικές.

Η ενδεχόμενη ιδιοσυγκρασία των συζύγων, που αναντίρρητα διαδραματίζει ένα μεγάλο ρόλο στην σεξουαλική πράξη, ομαδο­ποιείται σε τρεις τάξεις: Κρύα, Μεσαία και Φλογερή, έτσι ώστε εί­ναι πιθανά τα εννέα ζευγαρώματα της ενάτης Σφαίρας, για να ξέ­ρουμε: Κρύα με Κρύα, Μεσαία με Μεσαία, Φλογερή με Φλογερή.

Ανόμοιες σεξουαλικές ενώσεις: Κρύα με Μεσαία, Κρύα με Φλογερή, Μεσαία με Κρύα, Μεσαία με Φλογερή, Φλογερή με Κρύα, Φλογερή με Μεσαία.

Η διάρκεια της σεξουαλικής ευχαρίστησης, δηλαδή η πιθανό­τητα μιας μακριάς διάρκειάς της δεν βασίζεται, για τους Ινδούς, για παράδειγμα, σε μια αισθησιακή δραστηριότητα καθαρά ζωική, αλλά θεωρείται σαν ζωτικό θέμα που εκφράζει στην εκτελούμενη πράξη μια απόδειξη πολύ ανεπτυγμένης καλλιέργειας ιδιαίτερα εξαίρετης. Ένας σύζυγος που δεν είναι πραγματικά προσανατολι­σμένος σχετικά με τα πιο εσώτερα σεξουαλικά φαινόμενα χαρα­κτηρίζεται σαν ανεπαρκής. Σύμφωνα με τον Ρασαμαντζούρι αυτό είναι κάθε άνδρας που στο παιχνίδι της αγάπης δεν συλλογίζεται σχετικά με το τι πρέπει να κάνει και τι να μην κάνει.

Ολοφώτιστο αναπηδά με απόλυτη μεσημβρινή λαμπρότητα ότι και η διάρκεια της σεξουαλικής ευχαρίστησης διαιρείται σε τρεις τάξεις: Γρήγορη, Μεσαία, Αργή.

Το μυστικό της ευτυχίας του Θεού συνίσταται στην σχέση του με τον ίδιο του τον εαυτό.

Από αυτήν την σχέση προέρχεται, σύμφωνα με τον νόμο των φιλοσοφικών αναλογιών, κάθε κοσμικός δεσμός, κάθε σεξουαλική σχέση.

Είναι λοιπόν η σεξουαλική ευχαρίστηση ένα νόμιμο δικαί­ωμα του ανθρώπου, η ευτυχία του Θεού που εκφράζεται μέσα σε εμάς.

Ο Μωάμεθ είπε:

Η συνουσία είναι μία πράξη μέχρι και ευχάρι­στη στην θρη­σκεία, όταν πραγματοποιείται πάντα με την επίκληση του Αλλάχ και με την ίδια γυναίκα για την αναπαραγωγή.

Το Κοράνι λέει:

Κοίτα, πάρε για γυναίκα μια κόρη την οποία θα χαϊδεύεις και θα σε χαϊδεύει. Μην περάσεις σε συνουσία χωρίς να σε έχει διεγείρει προηγουμένως με τα χάδια.

Ο Προφήτης υπογραμμίζει:

Οι σύζυγοί σας είναι για σας ένα χωράφι. Πηγαίνετε σε αυτές όπως σας ευχαριστεί, αλλά πραγματο­ποιείστε πριν μια πράξη ευσέ­βειας. Να φοβάστε τον Θεό και να μην ξεχνάτε ότι κάποια μέρα θα βρεθείτε μπροστά του!

Σύμφωνα με αυτήν την σύλληψη είναι φανερό ότι η θαυμά­σια συνουσία με την λατρευτή γυναίκα είναι βέβαια μια μορφή προ­σευχής. Σε αυτές τις στιγμές ανώτατης ευτυχίας μετατρεπόμα­στε σε συνεργάτες του Λόγου Δημιουργού, συνεχίζουμε από στιγμή σε στιγμή την ακτινοβόλα και αναδημιουργική εργασία της διατήρη­σης του σύμπαντος μέσα στο μυστηριώδες στήθος της αιώ­νιας Μη­τέρας-Διάστημα.

Κάντε όπως ο δημιουργός σας, όπως ένας άνθρωπος δυνατός σε έργα και δύναμη που έχει συνείδηση από αυτό που κάνει και θα έχετε να λάβετε διπλή απόλαυση, αυξανόμενο σπερματικό λικέρ και υγιείς και δυνα­τούς γιους.

Έτσι είπε ο Μωάμεθ:

Δέκα χάρες δίνει ο Αλλάχ στον άνδρα που προσφέρει την συ­μπά­θειά του στην γυναίκα με χέρια χαϊδευτικά, είκοσι αν την χαϊ­δεύει αντίθετα από την καρδιά του, αλλά αν η ερωτική αγκαλιά του είναι η αυθεντική αποκτά από τον Θεό τριάντα χάρες για κάθε φιλί.

Ο Καλυαναμάλλα υπογραμμίζει την υπερφυσική ιδέα ότι η ακριβής εκπλήρωση του ερωτικού κώδικα είναι πολύ πιο δύσκολη από αυτό που λανθασμένα νομίζει το λογικό ανθρωποειδές:

Όταν οι προπαρασκευαστικές απολαύσεις έχουν πια πλεχτεί πρέ­πει τότε να χρησιμοποιηθεί η ακριβής τέχνη, σύμφωνα με τους κανό­νες, για να αναζωογονηθεί το πάθος της γυναίκας με τον ίδιο τρόπο που αναζωογονείται μια πυρκαγιά και το Γιόνι της να γίνει πιο μα­λακό, ελαστικό και ηδονικό στην ερωτική πράξη.

Ένας σοφός συγγραφέας είπε:

Ο Ανανγκαράνγκα αποδίδει μεγάλη σημασία ώστε και τα δυο μέρη του ζευγαριού να μην αφήσουν να μπει στην κοινή ζωή τους καμία χλιαρότητα, κούραση ή κορεσμός στις σχέσεις τους, πραγματο­ποιώντας την ολοκλήρωση του έρωτα με απομόνωση και απόλυτη παράδοση. Η μορφή της σεξουαλικής πράξης, δηλαδή η στάση σε αυ­τήν, ονομάζεται Ασάνα. Πρέπει να διαφοροποιηθούν τέσσερις ποικι­λίες: Ούτανα, Τίριακ, Ουπαβίστα, Ούτθιτα.

Καθώς η εσωτεριστική μελέτη αυτών των Ταντρικών Ασά­νας είναι περίπλοκου περιεχομένου, με καθαρά παιδαγωγικό σκοπό θα περιοριστούμε στο παρόν βιβλίο να μεταγράψουμε ειδικά εκείνη την σεξουαλική στάση που λέγεται Ουπαβίστα. Πλην όμω­ςείναι σαφές ότι σε μελλοντικές πραγματείες θα συνεχίσουμε την μελέτη των υπολοίπων Ασάνας. Ουπαβίστα θέλει να πει καθιστή θέση, της οποίας υπάρχουν δώδεκα διαφοροποιήσεις:

1. Η ειδικότερα προτιμητέα Παντμασάνα:Ο άνδρας κάθεται με τα πόδια σταυρωμένα πάνω στο κρεβάτι ή ένα χαλί, παίρνει την γυναίκα πάνω στα σταυρωμένα πόδια και αυτή με τα δικά της τυλί­γει το σώμα του άνδρα με τέτοιο τρόπο που τα δύο πόδια της έρχο­νται να κάνουν επαφή πάνω στον αρσενικό κόκκυγα. Έτσι η γυ­ναίκα απορροφά τον Φαλλό.(Δες την εικόνα).

2. Καθισμένοι και οι δύο, και κατά την διάρκεια της θαυμά­σιας πράξης, η γυναίκα σηκώνει με το ένα χέρι το ένα πόδι της.

3. Ο άνδρας και η γυναίκα περιπλέκουν τα χέρια πίσω από τους σβέρκους τους.

4. Καθώς η γυναίκα παίρνει στα χέρια της τα πόδια του άν­δρα, αυτός παίρνει της γυναίκας.

5. Ο άνδρας παίρνει στα μπράτσα του τα πόδια της γυναίκας, τα αφήνει να ακουμπήσουν στην καμάρα του αγκώνα και περιπλέ­κει τα μπράτσα πίσω από τον σβέρκο της.

6. Η θέση της χελώνας: Και οι δύο κάθονται με τρόπο ώστε να αγγίζουν αμοιβαία στόμα, χέρια και πόδια.

7. Καθισμένος, με τα πόδια ανοιχτά, ο άνδρας εισάγει το μέ­λος του και πιέζει ανάμεσα στους μηρούς του τους μηρούς της γυ­ναί­κας.

8. Μια θέση που εκτελείται μόνο από έναν πολύ δυνατό άν­δρα και μια γυναίκα πολύ ελαφριά: ο άνδρας στηρίζει την γυναίκα με τους αγκώνες σηκωμένους, εισάγει το μέλος του και μετά την κου­νάει από δεξιά προς τα αριστερά.

9. Η ίδια θέση μόνο που η κίνηση της γυναίκας πραγματο­ποιεί­ται από μπροστά προς τα πίσω.

Το ανατολικό Ουπαβίστα είναι θαυμάσιο, πλην όμως είναι ανα­ντίρρητο ότι εμείς οι Γνωστικοί δεν είμαστε αποκλειστικοί. Εί­ναι φανερό ότι στον δυτικό κόσμο πολλοί μυστικιστές προτιμούν την εξής Ασάνα:

Α) Η γυναίκα ξαπλωμένη ανάσκελα στο κρεβάτι, πόδια ανοι­χτά, δηλαδή δεξιά και αριστερά, μαξιλάρι από κάτω ή χωρίς.

Β) Ο άνδρας τοποθετείται πάνω στην γυναίκα, μπαίνει μέσα στα πόδια της, το πρόσωπο, στήθος και κοιλιά του άνδρα κάνει επαφή κατευθείαν με το σώμα της γυναίκας.

Γ) Μέτωπο με μέτωπο, στήθος με στήθος, ηλιακό πλέγμα με ηλιακό πλέγμα, όλα τα αντίστοιχα αστρικά κέντρα ακουμπάνε για να επιτρέπεται μια ανταλλαγή μαγνητικών ρευμάτων και να εγκα­ταστήσουν έτσι έναν πλήρη ανδρογυνισμό.

Δ) Εισάγετε πολύ απαλά το ανδρικό μέλος στον κόλπο, απο­φύ­γετε βίαιες κινήσεις. Η κίνηση του φαλλού μέσα στην μήτρα πρέ­πει να είναι αργή και απαλή.

Ε) Η συνουσία πρέπει να διαρκέσει τουλάχιστον μια ώρα.

Ζ) Αποτραβηχτείτε από την γυναίκα πριν τον σπασμό για να αποφύγετε την εκσπερμάτωση του σπέρματος.

Η) Ο Φαλλός πρέπει να βγει μέσα από την Μήτρα πολύ αργά και με κάθε απαλότητα.

Ο Πιέρ Χουάρντ Μίνγκ Γουόνγκ μιλώντας σχετικά με την κι­νέ­ζικη ιατρική λέει:

Ο Ταοϊσμός έχει άλλες επιρροές στην ιατρική όπως το αποδει­κνύει βιβλιογραφία μιας συλλογής Ταοϊστικών πραγματειών το Σίνγκ Μίνγκ Κουέλ Τσέν του 1622 περίπου.

Ξεχωρίζουν τρεις περιοχές στο ανθρώπινο σώμα. Η ανώτερη πε­ριοχή ή κεφαλική είναι η περιοχή των πνευμάτων που κατοικούν στο σώμα.

Το μαξιλάρι του Νεφρίτη (Γιού Τσέν) βρίσκεται στο οπίσθιο μέ­ρος του κεφαλιού. Το ονομαζόμενο κόκαλο του μαξιλαριού είναι το ινίο (Τσέν Κού).

Το παλάτι του Νί Χουάν (όρος που προέρχεται από την σαν­σκρι­τική λέξη Νιρβάνα), βρίσκεται στον εγκέφαλο ο οποίος ονομάζε­ται επίσης «θάλασσα του οστέινου μεδουλιού» (Σουέι Χάϊ), και είναι το μέρος παραγωγής των σπερματικών ουσιών.

Η μεσαία περιοχή είναι η σπονδυλική στήλη, που χαρακτηρίζε­ται όχι σαν ένας λειτουργικός άξονας αλλά σαν ένας αγωγός που ενώνει τις εγκεφαλικές κοιλότητες με τα γεννητικά κέντρα, καταλήγει σε ένα σημείο που λέγεται ουράνια κολώνα (Τιέν Τσού) και βρίσκε­ται πίσω από τον σβέρκο στο σημείο που φυτρώνουν οι τρίχες. Δεν πρέ­πει να συγχέεται αυτό το σημείο με το σημείο του βελονισμού που έχει το ίδιο όνομα.

Η κατώτερη περιοχή καταλαμβάνει το πεδίο του κινναβάρεως (Τάν Τιέν). Σε αυτό κείται η γεννητική δραστηριότητα που αντιπρο­σωπεύεται από τα δύο νεφρά: την φωτιά του Τίγρη (Γιάνγκ) στα αρι­στερά και την φωτιά του Δράκου (Γίν) στα δεξιά.

Η σεξουαλική ένωση συμβολίζεται με ένα ζευγάρι: ένας νέος άν­δρας οδηγεί τον λευκό Τίγρη και μια νέα γυναίκα ιππεύει τον πρά­σινο Δράκο. Ο μόλυβδος (αρσενικό στοιχείο) και ο υδράργυρος (θη­λυκό στοιχείο) θα αναμιχθούν. Ενόσω βρίσκονται ενωμένοι οι νέοι πετάνε την ουσία τους σε έναν μπρούτζινο λέβητα, σύμβολο της σε­ξουαλικής δραστηριότητας. Αλλά τα γεννητικά υγρά, ιδιαίτερα το σπέρμα (Τσίνγκ), δεν αποβάλλονται ούτε χάνονται, αλλά μπορούν να επιστρέψουν στον εγκέφαλο από την σπονδυλική στήλη, χάρη στην οποία ξαναβρίσκουμε την πορεία της ζωής.

Η βάση αυτών των Ταοϊστικών σεξουαλικών πρακτικών εί­ναι η Συγκρατημένη Συνουσία κατά την διαδικασία της οποίας το σπέρμα που έχει κατέβει από τον εγκέφαλο μέχρι την Προστατική περιοχή (αλλά που ΔΕΝ έχει εκσπερματωθεί) επιστρέφει στην προ­έλευσή του, είναι αυτό που ονομάζεται: να κάνουμε να επιστρέψει η ουσία (Χουάν Τσίνγκ).

Όποιες και αν είναι οι ενστάσεις που διαμορφώνονται απένα­ντι στην πραγματικότητα αυτής της επιστροφής, δεν είναι λιγότερο βέβαιο ότι οι Ταοϊστές αντελήφθησαν μια εγκεφαλική κυριαρχία των στοιχειωδών ενστίκτων που διατηρούσε τον βαθμό της γενετή­σιας διέγερσης χαμηλότερα από το κατώφλι της εκσπερμάτωσης. Έδωσαν έτσι ένα νέο ύφος στην σεξουαλική πράξη και ένα στόχο διαφορετικό από την γονιμοποίηση.

Οι σεξουαλικές πρακτικές έχουν παίξει έναν μεγάλο ρόλο στον Ταοϊσμό, οι δημόσιες και συλλογικές πρακτικές, που σημάδε­ψαν τον 2ο αιώνα, εξαφανίστηκαν τον 6ο αιώνα.

Οι ιδιωτικές πρακτικές συνεχίστηκαν τόσον καιρό που ο Τσένγκ Τσάο (12ος αιώνας) τους αφιέρωσε ένα τμήμα του Τάο Τσού του.

Στην πραγματικότητα τόσο οι Ταοϊστές όσο και οι Βουδιστές παρατηρούσαν την εγκράτεια (που έχει την βάση της στην Σεξουα­λική Μαγεία) αλλά οι πρώτοι την χαρακτήριζαν σαν μια μορφή απόσπασης που έπρεπε να τους φέρει στην απελευθέρωση, ενώ οι δεύτεροι, εκτός από την επιθυμία τους να κατορθώσουν το Τάο, διατηρούνταν αγνοί για να συγκεντρώνονται, να διατηρούν την ου­σία τους και να ζουν πολύ χρόνο.

Είναι πιθανόν ότι, όπως συνέβη με τις αναπνευστικές ασκή­σεις τους, οι Ταοϊστές εμπνεύστηκαν από τις Ινδικές Ταντρικές Πραγ­ματείες, μερικοί πήγαν την εποχή των Τ’ άνγκ και γνωρίστη­καν με τον Σουέν Σέου Μιάο.

Το Πάο Π’ού Τσέου περιέχει ένα τμήμα με τίτλο «Το υπνο­δω­μάτιο» (18 κεφάλαια) που τυπώθηκε το 1066 και ανατυπώθηκε το 1307, 1544 και 1604 από τον Κιάο Τσέν Κίνγκ.

Αυτά τα δεδομένα πάρθηκαν από κείμενα που περιλαμβάνο­νται στα Χρονικά των Σουέι από τον Τάμπα Γιασουγιόρι στο Γίν Σίν Φάνγκ (982-984) που τυπώθηκε από τον Τακί Γκενκίν (πέθανε το 1857).

Το 1854 αυτή η ιατρική σύνοψη των τριάντα κεφαλαίων πε­ριέ­χει τα μυστικά του υπνοδωματίου, επανεκδόθηκε από τον Γιέ Το Χουέι (1864-1927) που ανασυγκρότησε τα χαμένα κείμενα και ει­δικά το Άρς Αματόρια του Δασκάλου Τόνγκ Χιουάν.

Ένας μεγάλος σοφός είπε:

Μέσω της πρακτικής του Βαχρόλι Μούδρα ο γιόγκι κάνει να πλημμυρίζει σε αυτόν η Σάκτι, δηλαδή η αποκαλυμένη παγκόσμια σεξουαλική ενέργεια, κατά τρόπον ώστε δεν θα είναι πια αυτός μόνο ο συμμέτοχός της αλλά επίσης και ο Κύριός της.

Στο Βιπαρίτα Καράνι λέγεται:

-Αυτή η πρακτική είναι η πιο έξοχη, η αιτία της απελευθέρω­σης για τον Γιόγκι. Αυτή η πρακτική προσκομίζει υγεία στον Γιόγκι και του παρέχει την τελειοποίηση.

Αν ξεγυμνώσουμε το Βαχρόλι Μούδρα, αν σχίσουμε το πέ­πλο της Ίσιδας, μένει η αλήθεια γυμνή, η Σεξουαλική Μαγεία, το Σα­άχα Μαϊτούνα.

Η εσωτεριστική Βιπαρίτα Καράνι διδάσκει με σαφή και ακριβή τρόπο πως ο Γιόγκι κάνει να ανέβει αργά το σπέρμα μέσω συγκέ­ντρωσης κατά τρόπον ώστε άνδρας και γυναίκα σε πλήρη συνουσία μπορούν να φτάσουν το Βαχρόλι.

ΟΜ! Υπάκουο στην Θεά, που μοιάζει με ένα φίδι που κοιμάται στο Σβαγιαμπουλίνγκαμ και θαυμάσια στολισμένο, απολαμβάνει από τον αγαπημένο και από άλλες σαγήνες. Είναι πιασμένο από το κρασί και ακτινοβολεί με εκατομμύρια ακτίνες. Θα ξυπνήσει (κατά την διάρκεια της Σεξουαλικής Μαγείας) από τον αέρα και την φωτιά με τα μάντραμς Γιάμ και Χούμ και το μάντραμ Χούμ.

Τραγουδήστε αυτά τα μάντραμς σε αυτές τις ανεκτίμητες στιγ­μές κατά τις οποίες τα Λίνγκαμ και Γιόνι βρίσκονται συνδεδε­μένα στο γαμήλιο λίκνο. Έτσι θα ξυπνήσει η Ντέβι Κουνταλίνη, το φλο­γερό φίδι των μαγικών μας δυνάμεων.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 47

Η ΤΡΙΤΗ ΠΡΑΞΗ

Ο Δον Μάριο Ρόζο ντε Λούνα, ο διακεκριμένος Θεοσοφικός συγγραφέας, διηγούμενος το τρίτο μέρος του βαγκνεριανού Πάρσι­φαλ γράφει κατά λέξη τα εξής:

-Η τρίτη πράξη εκτυλίσσεται εκ νέου στις επικράτειες του Γκριάλ. Είναι άνοιξη. Σε μια χαρωπή εξοχή, της οποίας τα όρια εκτείνονται από την άκρη του δάσους μέχρι τα βουνά του Γκριάλ, φαίνεται ανάμεσα στα δέντρα μια πηγή και απέναντι από αυτήν, στηριγμένη στους βράχους, μια φτωχή καλύβα ερημίτη.

Είναι η πρώτη ώρα της Μεγάλης Παρασκευής. Ο Γκουρνε­μάνζ, ο ερημίτης, γερασμένος και χωρίς άλλα ρούχα εκτός από τον παλιό χιτώνα των ιπποτών του Γκριάλ που έχει ακόμα, βγαίνει από την καλύβα και ακούει βαθιά βογκητά, σαν κάποιου που, σε βαθύ όνειρο, πολεμάει μέσα σε έναν εφιάλτη.

Στρέφεται τότε γρήγορα προς τα βάτα, από όπου βγαίνουν τα βογκητά, και βρίσκει την Κούντρι, παγωμένη και άκαμπτη, κρυμ­μένη ποιος ξέρει από πότε, στα άγρια βάτα του χειμώνα (η θλιμ­μένη ηθική νύχτα του αμαρτωλού) χωρίς να ξέρει την άφιξη της λυτρωτικής άνοιξης…

Ο γέρος σέρνει έξω την Κούντρι και αρχίζει να την συνεφέρ­νει με την ανάσα του. Ξυπνάει τελικά βγάζοντας μία φωνή. Με όψη μετανοούσης. Είναι χλωμή. Από το πρόσωπο και τους τρό­πους της έχει εξαφανισθεί η απλησίαστη αγριότητα.

Κοιτάζει τον Γκουρνεμάνζ με μια επίμονη ματιά, σαν κά­ποιον που επικαλείται παλιές αναμνήσεις, σηκώνεται και κατευθύ­νεται προς την καλύβα του ερημίτη όπου ετοιμάζεται για το καθή­κον να τον υπηρετήσει, όπως και παλιότερα έκανε με τους άγιους ιππότες.

Παίρνει, λοιπόν, μια κανάτα και την πάει στην πηγή να την γε­μίσει. Μετά επιστρέφει στην καλύβα, στην οποία αρχίζει να δου­λεύει, ως συνήθως, σαν προσφορά προς τον τελευταίο επιζήσαντα του Γκριάλ.

Εν τω μεταξύ βγαίνει από το δάσος ο Πάρσιφαλ με μαύρα ρούχα και πανοπλία, μουσκεμένο καπέλο, κατεβασμένο το δόρυ και το κεφάλι γερμένο κάτω από το βάρος των σκέψεών του.

Ο Γκουρνεμάνζ τον πλησιάζει μήπως χρειάζεται καθοδή­γηση. Ο Πάρσιφαλ δεν ανταποκρίνεται στις φροντίδες του ασκητή, αλλά αυτός του θυμίζει ότι είναι Μεγάλη Παρασκευή, μέρα της οποίας την αγιότητα δεν πρέπει να παραβιάζουμε με όπλα.

Ο Πάρσιφαλ σηκώνεται, ρίχνει τα άρματά του, καρφώνει την λόγχη στην γη, και μπροστά της, πέφτει γονατιστός σε εκστατική προσευχή.

Ο Γκουρνεμάνζ τον παρατηρεί τότε συγκινημένος και έκπλη­κτος, καθώς φωνάζει με νοήματα την Κούντρι. Αναγνωρίζει σε αυ­τόν τον φονιά του κύκνου παλαιότερα, αμαρτωλό που έχει έρθει, ο ίδιος άνθρωπος, στον Άγιο Περίβολο «από τους δρόμους της ερη­μιάς και της σύγχυσης, εκατό φορές καταραμένος, από τόπους χω­ρίς μονοπάτι και αναρίθμητες μάχες…».

Ο ερημίτης τον πληροφορεί για την δυστυχή κατάσταση που έχουν πέσει οι ιππότες του Γκριάλ, διασκορπισμένοι ή νεκροί όλοι εκτός από αυτόν. Μέχρι και ο Αμφόρτας, ανίκανος πια να αντιστα­θεί στην κατάρα της πληγής του αναζητάει τον θάνατο, παραιτού­μενος από το να αποκαλύπτει το ιερό Ποτήρι ώστε Αυτός να μην συνεχίζει να μακραίνει την ζωή του με την αθάνατη Πνοή.

Ο Πάρσιφαλ μπροστά σε τόσο μεγάλο πόνο πέφτει εκμηδενι­σμένος δίπλα στην πηγή. Ο Γκουρνεμάνζ τον στηρίζει και τον βοη­θάει να καθίσει στο γρασίδι. Η Κούντρι εμφανίζεται με ένα ποτήρι νερό για να ραντίσει το πρόσωπο του Πάρσιφαλ.

Όχι! λέει ο Γκουρνεμάνζ. Το Ποτήρι είναι η ίδια η ιερή Πηγή (το Γιόνι που αναζωογονεί τον περιπλανώμενο).

-Προβλέπω ότι είναι επιλεγμένος να πραγματοποιήσει σήμερα ένα μεγαλοπρεπές έργο, να εξασκήσει μια Θεία Αποστολή. Ας είναι λοι­πόν καθαρός από κάθε σημάδι και πλυμένος εδώ από τα μιά­σματα της μακρινής του περιπλάνησης.

Οι δυο τους πηγαίνουν τον Πάρσιφαλ μέχρι την άκρη της πη­γής. Καθώς η Κούντρι του λύνει τις μπότες της πανοπλίας και του πλέ­νει τα πόδια, ο ερημίτης τον ξεγυμνώνει από τα παλιά μαύρα ρούχα του πόνου και της μάχης, αφήνοντάς τον μόνο με τον λευκό χιτώνα της αγνότητας, περικόπτοντας πια κάθε παλιό ίχνος αμαρ­τίας, όπως θα έλεγε ο Άγιος Παύλος.

Μετά η Κούντρι μυρώνει τα πόδια του εκλεκτού αδειάζοντας απάνω τους το περιεχόμενο ενός χρυσού φιαλιδίου που έκρυβε στο στήθος της.

Σαν νέα Μαγδαληνή, τα στεγνώνει με τα ίδια της τα μαλλιά, ενώ ο Γκουρνεμάνζ του μυρώνει και το κεφάλι, σαν μελλοντικού βασιλιά, βαφτίζοντάς τον σαν Λυτρωτή του Γκριάλ και σοφό από συμπόνια…

Το ανέκφραστο ειδύλλιο που λέγεται Οι Γοητείες της Μεγά­λης Παρασκευής, αντηχεί τότε νικηφόρο στο διάστημα, χαιρετώ­ντας χαρούμενα τον Λυτρωτή, εν μέσω της μεγαλοπρεπούς ευτυ­χίας του βουνού και των λουλουδιών, όπου όλα χαμογελούν καθώς πλησιά­ζει η ανώτατη στιγμή της απελευθέρωσης…

Οι καμπάνες του Γκριάλ ξανακούγονται όπως και παλαιό­τερα καλώντας στην άγια τελετή.

Ο Γκουρνεμάνζ ξαναντύνει με τα φορέματα και τον μανδύα του ιππότη τον νέο βασιλιά και μαζί του ξεκινάει την άνοδο προς το κάστρο, του οποίου η λαμπρότητα, χάρη στην ιερή σεξουαλική λόγχη, δεν θα αργήσει να επιστρέψει.

Το εσωτερικό της μεγάλης Σάλας του Γκριάλ γεμίζει ιππότες και ιπποκόμους που από την μια μεριά μεταφέρουν το φορείο του Αμφόρτα και από την άλλη το πτώμα του Τιτουρέλ, που έρχεται να λάβει την έσχατη ευλογία του Γκριάλ.

Ο πονεμένος γιος, που ψάχνει μόνο την ξεκούραση του θανά­του, ασυνείδητα έχει προκαλέσει τον θάνατο του πατέρα του στε­ρώντας του το αθάνατο ατένισμα του Αναγεννητικού Ποτηριού.

Όλοι οι ιππότες απαιτούν από τον Αμφόρτα, για τελευταία φορά!, να εκπληρώσει το καθήκον του!

Ο Αμφόρτας προαισθανόμενος πιο κοντά του τα γλυκά σκο­τά­δια του θανάτου, αντιστέκεται να επιστρέψει στην ζωή, που το αποκαλυμμένο Γκριάλ θα πρέπει να του δώσει, και σκίζει, σε τρο­μερό παροξυσμό, αγανακτισμένος τα ρούχα του ζητώντας με κραυ­γές τον θάνατο …

Όλοι απομακρύνονται από αυτόν αιφνιδιασμένοι καθώς απο­κα­λύπτεται, αναβλύζοντας αίμα, η ολέθρια πληγή.

Ο Πάρσιφαλ, που έχει έρθει, αποχωρίζεται από το πλήθος κρα­δαίνοντας την λόγχη και αγγίζοντας με την μύτη της το πλευρό του Αμφόρτα, τελικά την κλείνει θαυμαστά.

Σηκώνει μετά νικηφόρα το δόρυ και όλοι προσπίπτουν σε έκ­σταση, ενώ ο Αμφόρτας βγάζοντας από το κιβώτιο την ιερή αντίκα, εμποτίζει όλο το περιβάλλον με την δόξα του Γκριάλ. Ο Πάρσιφαλ ανεβαίνει από εκείνη την στιγμή στο ανώτατο αξίωμα και ευλογεί­ται από τότε και για πάντα μαζί με Αυτόν στην αποκα­ταστημένη Άγια Συνάθροιση…

Ο Τιτουρέλ, επιστρέφοντας για μια στιγμή στην ζωή, αναση­κώ­νεται στο φέρετρο καθώς, από τον θόλο, η λευκή περιστερά πετά πάνω από το κεφάλι του νέου βασιλιά, του σοφού από συμπό­νια!… καθώς ξεσπούν πιο δυνατά από ποτέ οι ιερές ψαλμωδίες και η Κού­ντρι, η γυναίκα σύμβολο, πέφτει εξαντλημένη και απελευθε­ρωμένη στο πάτωμα, εν μέσω του παγκόσμιου φόρου τιμής που ουρανοί και γη αποδίδουν δοξασμένα στον Ήρωα που έχει νικήσει τις δυνάμεις του κακού, κατορθώνοντας την Απελευθέρωση μέσω της προσπά­θειας και της θυσίας.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 48

ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΙΩΝΑ

Αυτή η κακή και μοιχαλίδα γενιά απαιτεί σημάδι, όμως ση­μάδι δεν θα της δοθεί, παρά το σημάδι του προφήτη Ιωνά. Γιατί όπως ήταν ο Ιωνάς στην κοιλιά της φάλαινας τρεις μέρες και τρεις νύχτες, έτσι θα είναι ο Γιος του ανθρώπου στην γη τρεις μέρες και τρεις νύ­χτες. Ματθαίος κεφ. 12, παρ 39-40

Αυτή η εξωτική και κάπως μπερδεμένη εξήγηση του θαυμά­σιου βιβλίου του Ιωνά, έχει σαν εσωτερική βάση μια αρχαιότατη συμ­βολική τελετή που αποτελείται από το να αφήνεται ο μυημένος για τρεις μέρες και τρεις νύχτες μέσα στο απερίγραπτο μυστήριο μιας σπηλιάς ή μιας τρύπας με μορφή ίδια με ενός ψαριού.

Διηγούνται παλιές παραδόσεις, που χάνονται στην τρομα­κτική νύκτα όλων των αιώνων, ότι κατά την διάρκεια αυτού του διαλείμ­ματος , όσο το σώμα του μυημένου κειτόταν σαν ένα πτώμα μέσα σε μια σαρκοφάγο, η ψυχή του απούσα από την πυκνή αν­θρώπινη μορφή, πειραματιζόταν απ΄ ευθείας στους ανώτερους κό­σμους το τελετουργικό της ζωής και του θανάτου.

Τόσο το στοιχειώδες νερό όσο και η αρωματισμένη γη, στοι­χεία παθητικά ή απλά αρνητικά πέρα από κάθε αμφιβολία αντιπρο­σω­πεύουν την προκαταρκτική εξάγνιση και την σοβαρή βάση κάθε αναγεννητικής διαδικασίας, η οποία μετά πρέπει να γίνει αποτελε­σματική μέσω των ανώτερων και δραστικών στοιχείων, τον αέρα και την φωτιά αντίστοιχα σύμβολα του πνεύματος και της μεγάλης πραγματικότητας.

Η ασυνήθιστη και θαυμάσια μορφή του παλιού φέρετρου του Όσιρη φέρνει φυσικά στην μνήμη, λόγω της ομοιότητας και της εσωτεριστικής έννοιας, ένα άλλο ψάρι που αντιπροσωπεύεται θαυ­μάσιο στο σημιτικό αλφάβητο από το γράμμα Σάμεκ, που κατα­λαμβάνει την δέκατη πέμπτη καμπαλιστική θέση, αυτή που αναμ­φίβολα συμβόλιζε στην αρχή το διάσημο αστερισμό της φάλαινας κάτω από την διεύθυνση του οποίου πρέπει να πραγματοποιήσουμε συγκεκριμένες εργασίες της Ενάτης Σφαίρας.

Το καμπαλιστικό δεκαπέντε του Τυφώνα Μπαφομέτο, ο Διά­βο­λος, το ζωικό πάθος, αντιπροσωπευτικό του αναφερθέντος αστε­ρισμού, μας προσκαλεί να καταλάβουμε το τι είναι η δουλειά στην Ενάτη Σφαίρα (το σεξ).

Ο Μυημένος που χύνει το ποτήρι του Ερμή, θα κεραυνοβολη­θεί από το Αρκάνο 16 του αστερισμού του Κριού και θα πέσει από τον πύργο κάτω από τον κεραυνό της παγκόσμιας δι­καιοσύνης όπως η αντεστραμμένη πεντάλφα, με το κεφάλι κάτω και τα δυο πόδια προς τα πάνω.

Αν προσθέσουμε καμπαλιστικά τους δύο αριθμούς του 15 θα έχουμε το εξής αποτέλεσμα: 1+5=6.

Έξι στο Ταρώ είναι το Αρκάνο του Ερωτευμένου, ο άνθρω­πος ανάμεσα στην αρετή και το πάθος. Μάθετε να πολοποιείστε σωστά στο Αρκάνο 6 και θα έχετε νικήσει το τρομερό 15 του αστε­ρισμού της φάλαινας.

Θυμήσου αγαπητέ αναγνώστη ότι στο κέντρο του στήθους έχεις ένα πολύ ειδικό μαγνητικό σημείο που συλλαμβάνει τα κύ­ματα φωτός και δόξας που έρχονται από την ανθρώπινη ψυχή σου.

Αυτή είναι ο Τιφερέτ του Αρκάνο 6 του Ταρώ. Άκουσέ την. Υπάκουσε στις διαταγές που πηγάζουν από αυτήν.

Δράσε σύμφωνα με αυτές τις εσώτατες ωθήσεις, δούλεψε στο Σιδηρουργείο των Κυκλώπων όταν έτσι απαιτεί αυτή. αν μά­θεις να υπακούς δεν θα χαθείς μέσα στην κοιλιά της φάλαινας.

Κοίταξε! εσύ έχεις γίνει ένα ψάρι δουλεύοντας ανάμεσα στα χαοτικά νερά της πρώτης στιγμής. Τώρα θα καταλάβεις γιατί το φέ­ρετρο του Όσιρι έχει την μορφή ενός ψαριού.

Είναι αναντίρρητο ότι οι επτά ημέρες ή γενεσιουργοί περίο­δοι του Μωυσή συντίθενται σε αυτές τις τρεις ημέρες και νύκτες του Ιωνά μέσα στην κοιλιά της Φάλαινας, μυητική τελετή που επα­νέ­λαβε ο μεγάλος Καμπίρ Ιησούς μέσα στον Άγιο Τάφο.

Μερικοί πολύ άσκημα πληροφορημένοι άνθρωποι, υποθέ­τουν λανθασμένα ότι η απλή συμβολική μυητική τελετή του Με­γαλο­πρεπούς τάφου με τις διάσημες τρεις ημέρες της και η κατα­ληψία του φυσικού σώματος είναι όλο και όλο…

Αγνοούν λυπηρά οι καλοί αυτοί άνθρωποι ότι η τελετή είναι μόνο ένα σημάδι, ένα σύμβολο ή αλληγορία από κάτι τεράστιο και τρομερό που προβάλλεται στο άγνωστο…

Ο Προφήτης Ιωνάς, δουλεύοντας κάτω από την διεύθυνση του αστερισμού της Φάλαινας, βυθισμένος στο βαθύ πηγάδι του σύ­μπαντος, στην ενάτη Σφαίρα (το σεξ), πραγματοποιεί την δου­λειά του σε τρεις μέρες ή περιόδους λίγο ή πολύ μεγάλες.

Α. Κατασκευάζει το κοστούμι των γάμων της ψυχής και εγκα­θιστά μέσα στον ίδιο του τον εαυτό ένα διαρκές κέντρο συνεί­δη­σης.

Β. Εξαλείφει ριζικά τους τρεις προδότες του εσώτατου Χρι­στού και ελαττώνει σε κοσμική σκόνη τον Δράκοντα των σκοτα­διών και τα δευτερεύοντα κτήνη (υποσεληνιακή δουλειά).

Γ. Συνεχίζει να πεθαίνει στις ανώτερες σφαίρες του Ερμή, Αφροδίτης, Ηλίου, Άρη, Δία, Κρόνου κλπ.

Η πρώτη περίοδος του χρόνου ολοκληρώνεται με την δεύ­τερη Γέννηση για την οποία μιλούσε ο μεγάλος Καμπίρ Ιησούς στον ρα­βίνο Νικόδημο.

Η δεύτερη περίοδος τελειώνει με έναν θαυμάσιο γάμο. Τί­ποτε λιγότερο από την γαμήλια τελετή της ανθρώπινης ψυχής με την Τζινέμπρα, την βασίλισσα των Χίνας. Στις γυναίκες θα πούμε ότι τότε παντρεύονται με τον Πολυαγαπημένο…

Η τρίτη περίοδος ολοκληρώνεται μεγαλειωδώς με την ανά­σταση του μυστικού Χριστού μέσα στην ίδια μας την καρδιά.

Τα ινδοστανικά εσωτεριστικά κείμενα αναφέρουν συνεχώς την διάσημη Τριμούρτι: Άτμαν-Μπούδι-Μάνας (αυτή είναι ο Ίντιμο με τις δύο ψυχές του: Μπούδι και Μάνας αντίστοιχα)

Από αυτήν την Τριμούρτι, μόνο ένα ασήμαντο κλάσμα της τρί­της άποψης είναι ενσαρκωμένο στο διανοητικό ανθρωποειδές που λανθασμένα ονομάζεται άνθρωπος.

Αυτό το κλάσμα ονομάζεται Ουσία. Στο γιαπωνέζικο Ζεν ονο­μάζεται απλά Μπουδάτα.

Η Ουσία υπόκειται αξιοθρήνητα σε όνειρα μέσα σε αυτό το πο­λύχρωμο και αλλόκοτο σύνολο από βυθισμένες και σκοτεινές οντότητες που αποτελούν το εγώ, το εγώ ο ίδιος, το εμένα τον ίδιο.

Πλην όμως αυτή η ουσία είναι η πρώτη ύλη για να κατασκευ­ά­σουμε ψυχή, σύλληψη που δυστυχώς ακόμα δεν έχει γίνει πολύ καλά κατανοητή από τους γνωστικούς μας σπουδαστές.

Το κινέζικο Τάο διδάσκει σαφώς ότι η ουσία εμφιαλωμένη μέσα σε όλο αυτό το σύνολο από Εγώ Διαβόλους που αποτελούν το Εγώ, πρέπει να περάσει στην Ενάτη Σφαίρα από συνεχείς αλ­χημι­στικές μετατροπές πριν μετατραπεί στο Σπερματικό Μαργαρι­τάρι.

Η θαυμάσια άμπωτις της σεξουαλικής ενέργειας σε μορφή φω­τεινού σίφουνα, όπως όταν μια ακτίνα φωτός επιστρέφει αφού χτυ­πήσει ενάντια σε έναν τοίχο, έρχεται να αποκρυσταλλωθεί μέσα μας στο Χρυσό Άνθος, το οποίο όπως είναι γνωστό εγκαθιστά μέσα στον Νεόφυτο ένα διαρκές κέντρο συνείδησης.

Το Σπερματικό Μαργαριτάρι αναπτυσσόμενο μέσω της Σε­ξου­αλικής Μαγείας και την τρομερή δουλειά με την λόγχη του Λόνγι­μπους, πρέπει να περάσει από απερίγραπτες πίκρες προτού μετα­τραπεί στο Χρυσό Έμβρυο (στο χρυσό άνθος).

Η Δεύτερη Γέννηση είναι ένα κοσμικό συμβάν στ΄ αλήθεια εξαιρετικό, θαυμάσιο, τότε ενσαρκώνουμε την τρίτη άποψη της Τριμούρτι: Άτμαν-Μπούδι-Μάνας.

Η Ανθρώπινη Ψυχή (το ανώτερο Μάνας των ινδοστανών) μπαί­νει στο Χρυσό Έμβρυο. Από εκείνη την στιγμή λέγεται ότι εί­μαστε άνθρωποι με ψυχή, ιερά άτομα, πραγματικά υπεύθυνοι άν­θρωποι με την πιο πλήρη έννοια της λέξης.

Το Χρυσό Έμβρυο, ντυμένο με το κοστούμι των Γάμων της Ψυ­χής, πειραματίζεται στ΄ αλήθεια μια υπέρτατη απόλαυση κατά την στιγμή κατά την οποία λειτουργεί με την ανθρώπινη ψυχή.

Στο Χρυσό Έμβρυο βρίσκονται συνοπτικά όλες οι εμπειρίες και για αυτό είναι φανερό ότι προκαλεί μεταβολές σε βάθος στις αθά­νατες Πνευματικές Αρχές του ανθρώπου. Έτσι είναι πως μετα­τρε­πόμαστε σε Μυημένους της Λευκής Αδελφότητας.

Ο Γάμος με την Τζινέμπρα, την Θεϊκή Αμαζόνα, είναι βέβαια ένα άλλο γεγονός των θαυμάτων που σημαδεύει το αποθεωτικό τέ­λος της δεύτερης μεγάλης ημέρας ή περιόδου. Τότε είναι αναντίρ­ρητο ότι πειραματιζόμαστε άλλη μια ριζική μετατροπή γιατί μέσα από το Μπούδι, σαν μέσα από ένα ποτήρι από λεπτό και διαφανές αλάβαστρο, καίει η φλόγα του Πράνα.

Πλην όμως, είναι αναμφίβολο, ότι η υπέρτατη μετατροπή εί­ναι δυνατή μόνο με την ανάσταση του εσώτατου Χριστού στην καρδιά του ανθρώπου. Αυτό είναι το κορυφαίο στάδιο της τρίτης περιό­δου: Η τρομερή στιγμή κατά την οποία ο λαμπρός αστερι­σμός της Φάλαινας ξερνάει τον Ιωνά τον προφήτη στις ακτές της Νινευί, η ανώτατη στιγμή στην οποία ανασταίνεται ο Ιησούς ο Με­γάλος Καμπίρ, η εξαιρετική στιγμή του θριάμβου του Πάρσιφαλ στον αστραφτερό ναό του Αγίου Γκριάλ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 49

Η ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΣΙΦΑΛ

Ο Δον Μάριο Ρόσο ντε Λούνα, ο μεγάλος Ισπανός σοφός γρά­φει:

-Η παρτιτούρα του Πάρσιφαλ, λέει ο Ρογέλιο Βιγιάρ, ξαφνιά­ζει γενικά λόγω του μεγαλείου και της μεγαλοπρέπειας και για την έμπνευση και την ομορφιά της γραφής, για την αγνότητα των γραμμών της και για τους χρωματισμούς και τις αποχρώσεις της σοφής και καλλιτεχνικής, γλυκιάς και απαλής, μεγαλειώδους και επίσημης ενορχήστρωσης. Σημαδεύει την κατάληξη της εξέλιξης που ξεκίνησε στο Τανχάουζερ και Λόενγκριν, αυτά τα εμπνευ­σμένα έργα στα οποία βρίσκονται σκιτσαρισμένες οι θεωρίες του σχετικά με το λυρικό δράμα, που φτάνουν τα έσχατα όριά τους στην ωραιό­τατη παρτιτούρα του Πάρσιφαλ.

Τα αποσπασματικά μελωδικά κομμάτια (Λάιτμοτίβς), που ακούστηκαν στην παρέλευση του δράματος του Βάγκνερ, στις διά­φορες ενότητες, είναι μεγάλης εκφραστικής δύναμης, και όσον αφορά τον χαρακτήρα του ποιήματος, πάντα υπαγόμενα στο πνεύμα της λογοτεχνικής φράσης.

Το προανάκρουσμα και η καθαγίαση του Αγίου Γκριάλ (Δεί­πνο των Αποστόλων), θαυμάσια σελίδα και με έντονη συγκίνηση στην πρώτη πράξη, το προανάκρουσμα και ο μαγεμένος Κήπος του Κλίνγκσορ (φιλήδονη σκηνή από τα λουλούδια), και το δραματικό ντουέτο της αποπλάνησης μεταξύ Κούντρι και Πάρσιφαλ. στην δεύτερη, το σύντομο και μελαγχολικό προανάκρουσμα, η συγκινη­τική σκηνή του βαπτισμού (ένα από τα σημεία με την μεγαλύτερη συγκίνηση στον Πάρσιφαλ) και οι Γοητείες της Μεγάλης Παρα­σκευής, σελίδες μεγαλοπρεπούς ομορφιάς. Στην τρίτη, η πιο ευγε­νική και ποιητική λόγω της χάρης και για την πλούσια και εύρωστη ενορχήστρωση, όπως όλες οι ενότητες που βγαίνουν από αυτήν την όπερα, γεμάτες με γοητευτική ποίηση και με εξαίσια τρυφερότητα, λεπτές ή γλυκές, ζοφερές ή απαισιόδοξες, πάντα στην φύση του ποιήματος.

Άλλα ενδιαφέροντα αποσπασματικά επεισόδια για την ορχη­στρική εργασία περιγραφικού είδους είναι: η πρωινή προσευχή του Γκουρνεμάνζ, η έξοδος της Κούντρι, η αυλή του Βασιλιά με πολλή εικονογράφηση, καθώς επίσης η ομιλία του Γκουρνεμάνζ στην σκιά ενός αιωνόβιου δέντρου, στην οποία αναφέρει στους ιπποκό­μους του την προέλευση του τάγματος του Γκριάλ, η Κούντρι, οι πόνοι του Αμφόρτα και οι κατάρες του Κλίνγκσορ.

Ξεχωρίζει επίσης στην δεύτερη πράξη ολόκληρη η αριστερή σκηνή του κολασμένου μάγου, στην οποία βοηθάει με τις πονηριές του ώστε η Κούντρι, η Εύα της εβραϊκής μυθολογίας, να αποπλα­νήσει τον Πάρσιφαλ, και στην τρίτη, η οδυνηρή σκηνή του Αμ­φόρτα, με βαθιά συγκίνηση και το νεκρικό εμβατήριο.

Στην παρτιτούρα του Πάρσιφαλ υπάρχουν συμφωνικά απο­σπά­σματα αστάθμητης ομορφιάς, θαυμάσια ακούσματα, γεμισμένα και εδραιωμένα με μια τέχνη τόσο νέα, τόσο ταιριαστή με το περι­βάλ­λον στο οποίο διαδραματίζεται η δράση, με τον χαρακτήρα του το­πίου, ποιητικομουσικές εικόνες τόσο εκφραστικές και πραγματι­κές επιτυχίες παρουσίασης του μύθου του Γκριάλ, που σε κατα­κτούν.

Αναμιγμένες με μια τέχνη χωρίς προηγούμενο ακούγονται τα θέματα: του Δείπνου, Τιτουρέλ, Τάγμα του Γκριάλ, Κούντρι, Αμ­φόρτας, Πάρσιφαλ που συμβολίζουν την Πίστη, την Συμπόνια, την ταπεινότητα, την μελαγχολία, τον έρωτα, την υποταγή, τον Κύκνο, το δόρυ και άλλα, των οποίων χρειάζεται να ξέρουμε την έννοια για να απολαύσουμε πλήρως την Βαγκνεριακή σύλληψη σε όλο της το μεγαλείο και την μεγαλοπρέπεια, ο Αμφόρτας συμβολίζει την Με­τάνοια, ο Τιτουρέλ την φωνή του παρελθόντος, ο Κλίν­γκσορ την αμαρτία (το εγώ). Ο Πάρσιφαλ την απολύτρωση, ο Γκουρνεμάνζ (ο Γκουρού) την παράδοση, η Κούντρι την αποπλά­νηση.

ΕΙΡΗΝΗ ΥΜΙΝ

ΣΑΜΑΕΛ ΑΟΥΝ ΒΕΟΡ

Advertisements

Επανάσταση της Διαλεκτικής – α μέρος

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο όρος διαλεκτική γεννιέται από τους περίφημους Διάλογους του Πλάτωνα και διαμέσου της ιστορίας της φιλοσοφικής σκέψης υφίσταται σημαντικές μεταβολές, σημαίνοντας από μέθοδο της διαίρεσης, λογική του πιθανού, λογικό σύστημα, η λογική η ίδια θα λέγαμε, μέχρι σύνθεση των αντιθέτων.

Ο Αριστοτέλης, ο Χέγκελ[1], ο Κίρκεγκορ[2] συνεισφέρουν την προσπάθειά τους για να καταλάβουμε το φαινόμενο της διαλεκτικής. Πλην όμως, η εξήγηση συνεχίζει να υπακούει σε προσωπικές εστιάσεις, επειδή η ιδέα επηρεάζεται από την αντίληψη που έχει ο συγγραφέας για τον άνθρωπο και τον κόσμο. Σε αυτό το έργο (όπως και σε όλα που έγραψε ο Σαμαέλ Αούν Βεόρ) ερευνάται η σύνθεση των εννοιών και των πρακτικών των μεγάλων πολιτισμών της ανθρωπότητας.

Η γνωστική διαλεκτική επιστρέφει στις πηγές που ξεδίψασε ο Πλάτωνας: τα Αιγυπτιακά «πανεπιστήμια» και προτείνει όχι μόνο την εστίαση της θεωρίας της Γνώσης, αλλά αναζητά και την εσωτερική Ψυχολογική επανάσταση του ανθρώπου. Δεν είναι αρκετό να ξέρεις τις διαδικασίες της μάχης των αντιθέτων στην ανθρώπινη ψυχή, αλλά την ολοκληρωτική αρμονία τους και την αναπήδηση της τρίτης δύναμης ή εξουδετερωτικής σύνθεσης που επιτρέπει την αυτογνωσία και την πραγματοποίηση του Είναι.

Αυτό το βιβλίο -ανάμεσα στα τελευταία που έγραψε ο Δάσκαλος- είναι ο Κολοφώνας του ψυχολογικού του έργου και συμπληρώνει την «Επαναστατική Ψυχολογία» και την «Μεγάλη Ανταρσία».

Η Μαιευτική, η διαδικασία του τοκετού της αλήθειας του πλατωνικού διαλόγου, αναβλύζει ξέχειλη στην επανάσταση της συνείδησης που διδάσκει ο Δάσκαλος, ώστε ο τοκετός της αλήθειας και η ενοποίηση με αυτήν να προκαλέσουν την αλλαγή του λογικού ή διανοητικού ζώου σε πραγματικό άνθρωπο. Η πρακτική της ψυχολογικής επανάστασης, της επανάστασης της διαλεκτικής που μας προτείνει ο Κύριος της Σύνθεσης φέρνει σε μια εμπειρία παθιασμένη και αποφασιστική, που μας φέρνει σε επαφή με αφάνταστες πραγματικότητες.

ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ

Η θέση μας είναι τελείως ανεξάρτητη. Η Επανάσταση της Διαλεκτικής δεν έχει περισσότερα όπλα από την Εξυπνάδα ούτε περισσότερα συστήματα από την Σοφία. Ο νέος πολιτισμός θα είναι συνθετικός και με τις βάσεις της Επανάστασης της Διαλεκτικής. Αυτό το έργο είναι εξόχως πρακτικό, ουσιαστικά ηθικό και βαθειά διαλεκτικό, φιλοσοφικό και επιστημονικό.

Αν γελάσουν με το βιβλίο, αν μας κριτικάρουν, αν μας προσβάλουν τι πειράζει την επιστήμη και τι πειράζει εμάς. Δεδομένου του ότι αυτός που γελά με αυτό που αγνοεί, βρίσκεται στο δρόμο του να γίνει ηλίθιος.

Αυτό το έργο προχωράει στο πεδίο της μάχης σαν ένα τρομερό λιοντάρι, για να αποκαλύψει τους προδότες και να συγχύσει τους τύραννους μπροστά στην επίσημη ετυμηγορία της δημόσιας συνείδησης. Όποιος αισθάνεται πόνο ή αισθάνεται πληγωμένος όταν τον συκοφαντούν, τον κατηγορούν ή του εγείρουν ψεύτικες κατηγορίες, είναι σημάδι ότι ακόμα έχει ζωντανό το εγώ της περηφάνιας.

ΣΑΜΑΕΛ ΑΟΥΝ ΒΕΟΡ

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ

Ο Μονοθεϊσμός οδηγεί πάντα στον ανθρωπομορφισμό -ειδωλολατρία- εγκαθιδρύοντας από αντίδραση τον ματεριαλιστικό αθεϊσμό, γι’ αυτό προτιμάμε τον πολυθεϊσμό.

Δεν μας τρομάζει να μιλάμε πάνω στις έξυπνες αρχές των μηχανικών φαινομένων της φύσης, ακόμα και αν μας χαρακτηρίσουν παγανιστές.

Είμαστε οπαδοί ενός μοντέρνου πολυθεϊσμού βασισμένου στην Ψυχοτρονική.

Οι μονοθεϊστικές διδασκαλίες οδηγούν, σε τελική σύνθεση, στην ειδωλολατρία. Είναι προτιμότερο να μιλάμε για τις έξυπνες αρχές που δεν οδηγούν ποτέ στον ματεριαλισμό.

Η κατάχρηση του πολυθεϊσμού οδηγεί με την σειρά της, από αντίδραση, στον μονοθεϊσμό.

Ο μοντέρνος μονοθεϊσμός ανάβλυσε από την κατάχρηση του πολυθεϊσμού.

Στην εποχή του Υδροχόου, σε αυτή την νέα φάση της Επανάστασης της Διαλεκτικής, ο πολυθεϊσμός πρέπει να σχεδιασθεί ψυχολογικά με αποφασιστικό τρόπο και επιπλέον πρέπει να σχεδιασθεί έξυπνα.

Πρέπει να γίνει ένας πολύ σοφός σχεδιασμός με έναν μονιστικό[3] πολυθεϊσμό ζωτικό και ολοκληρωτικό. Ο μονιστικός πολυθεϊσμός είναι η σύνθεση του πολυθεϊσμού και του μονοθεϊσμού. Η ποικιλία είναι η ενότητα.

Στην Επανάσταση της Διαλεκτικής οι όροι καλό και κακό δεν χρησιμοποιούνται, όπως επίσης οι όροι εξέλιξη και πτώση, θεός ή θρησκεία.

Σε αυτούς τους εκφυλιστικούς και ετοιμόρροπους καιρούς γίνονται απαραίτητες η Επανάσταση της Διαλεκτικής, η Αυτοδιαλεκτική και η Νέα Μόρφωση.

Στην Εποχή της Επανάστασης της Διαλεκτικής, η τέχνη του συλλογισμού πρέπει να οδηγείται κατ’ ευθείαν από το Είναι, για να είναι μεθοδική και ακριβής. Μια τέχνη του να συλλογίζεται κανείς αντικειμενικά θα δώσει την ολοκληρωτική και παιδαγωγική αλλαγή.

Όλες οι δράσεις της ζωής μας πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μιας εξίσωσης και μιας ακριβούς φόρμουλας για να μπορούν να αναβλύσουν οι δυνατότητες του νου και οι λειτουργίες της κατανόησης.

Η Επανάσταση της Διαλεκτικής έχει το ακριβές κλειδί[4] για να δημιουργήσει ένα χειραφετημένο νου, για να διαμορφώσει ελεύθερους νόες από εξαρτήσεις, ελεύθερους από την ιδέα της επιλογής, ολοκληρωτικούς.

Η Επανάσταση της Διαλεκτικής δεν είναι Δικτατορικοί κανόνες του νου.

Η Επανάσταση της Διαλεκτικής δεν θέλει να καταπατήσει την διανοητική ελευθερία.

Η Επανάσταση της Διαλεκτικής θέλει να διδάξει πως πρέπει να σκεπτόμαστε.

Η Επανάσταση της Διαλεκτικής δεν θέλει να εγκλωβίσει ή να φυλακίσει την σκέψη.

Η Επανάσταση της Διαλεκτικής θέλει την ολοκλήρωση όλων των αξιών του ανθρώπινου όντος.

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

Μόνο η ζωή έντονα βιωμένη δίνει μια διαρκή σοφία, αλλά ο νους, που είναι αυτός που μας κάνει να διαπράττουμε τα λάθη, μας εμποδίζει να φτάσουμε στο αμφιθέατρο της Κοσμικής Επιστήμης. Τα λάθη του νου είναι εκείνα τα Εγώ ή ψυχολογικά ελαττώματα που φορτώνεται στο εσωτερικό του το διανοητικό ζώο που λανθασμένα ονομάζεται άνθρωπος.

Τα ψυχολογικά ελαττώματα βρίσκονται στα 49 επίπεδα του υποσυνείδητου.

Τα Εγώ των 49 υποσυνείδητων επιπέδων δεν μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε και να τα βρούμε, επειδή κάθε ένα από αυτά έχει τμήματα στα διάφορα σώματά μας. Για αυτό πρέπει να απευθυνθούμε σε μια δύναμη ανώτερη από τον νου για να τα αποσυνθέσει με την φιδική φωτιά της, και αυτή είναι η Θεϊκή μας Μητέρα Κουνταλίνη.

Μόνο η Μητέρα Κουνταλίνη των Ινδοστανικών μυστηρίων γνωρίζει τα 49 επίπεδα του υποσυνείδητου.

Τα μελετημένα ψυχολογικά ελαττώματα δεν διαμορφώνουν μέρος του Είναι μας. Αφού έχουμε μελετήσει το ψυχολογικό Εγώ μέσω του διαλογισμού, ικετεύουμε στην διάρκεια του υπερ-δυναμικού σεξ την Ραμ- Ίο (την Μητέρα Κουνταλίνη) για να το αποσυνθέσει με την σεξουαλική δύναμη.

Μέσω του διανοητικού και του συλλογισμού δεν μπορούμε να φτάσουμε να δούμε ένα ελάττωμα στο νου, εκεί μένουν όλοι σταματημένοι, δεδομένου ότι δεν γνωρίζουμε τα άλλα επτά σώματα του νου όπου το εγώ έχει την κρυψώνα του.

Ο νους, το διανοητικό, το λογικό, όλοι οι πιο υποκειμενικοί τρόποι με τους οποίους δουλεύει το ανθρώπινο ον, δεν μπορούν ποτέ να φτάσουν στα βαθειά επίπεδα του υποσυνείδητου όπου το εγώ αναπτύσσει συνεχώς τις ταινίες του που κοιμίζουν την συνείδησή μας. Μόνο η Κουνταλίνη, με την σεξουαλική φωτιά της, μπορεί να φτάσει σε αυτά τα 49 επίπεδα για να αποσυνθέσει οριστικά αυτό που μας προκαλεί πόνο, αυτό που μας προκαλεί αθλιότητα, αυτό που δυστυχώς αγαπούν οι άνθρωποι, αυτό που η υλιστική ψυχολογία θέλησε να θεοποιήσει, αυτό που λέγεται Εγώ και που η Επανάσταση της Διαλεκτικής θέλει να καταστρέψει για πάντα για να πετύχει την Ολοκληρωτική Επανάσταση.

Η ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΓΩ

Η καλύτερη διδακτική για την διάλυση του Εγώ, βρίσκεται στην πρακτική ζωή έντονα βιωμένη.

Η συμβίωση είναι ένας θαυμάσιος καθρέφτης όπου το εγώ μπορεί να παρατηρηθεί στο σώμα ολόκληρο.

Στην σχέση με τους ομοίους μας, τα κρυμμένα ελαττώματα στο βάθος του υποσυνείδητου ξεπροβάλουν αυθόρμητα, ξεπηδάνε, γιατί το υποσυνείδητο μας προδίδει και αν είμαστε σε κατάσταση επάγρυπνης αντίληψης, τότε τα βλέπουμε έτσι όπως είναι μέσα σε εμάς.

Η μεγαλύτερη χαρά για τον γνωστικό είναι να γιορτάσει την ανακάλυψη κάποιου από τα ελαττώματά του.

Ελάττωμα αποκαλυμμένο, είναι ελάττωμα νεκρό. Όταν ανακαλύπτουμε κάποιο ελάττωμα πρέπει να το βλέπουμε στην σκηνή όπως κάποιος βλέπει σινεμά, αλλά χωρίς να δικαιολογούμε ή να καταδικάζουμε.

Δεν είναι αρκετό να καταλάβουμε διανοητικά το αποκαλυφθέν ελάττωμα, γίνεται αναγκαίο να βυθιστούμε σε βαθύ εσωτερικό διαλογισμό για να αρπάξουμε το ελάττωμα στα άλλα επίπεδα του νου.

Ο νους έχει πολλά επίπεδα και ενώ δεν έχουμε καταλάβει ένα ελάττωμα σε όλα τα επίπεδα του νου δεν θα έχουμε κάνει τίποτε και αυτό θα συνεχίσει να υπάρχει σαν δαιμόνιο πειρασμού στο βάθος του ίδιου μας του υποσυνείδητου.

Όταν ένα ελάττωμα είναι ολοκληρωτικά κατανοητό σε όλα τα επίπεδα του νου, τότε αυτό καταστρέφεται όταν αποσυνθέσουμε και ελαττώσουμε σε κοσμική σκόνη το Εγώ που το χαρακτηρίζει. Έτσι είναι το πώς προχωράμε πεθαίνοντας από στιγμή σε στιγμή. Έτσι είναι πως προχωράμε εγκαθιδρύοντας μέσα μας ένα κέντρο διαρκούς συνείδησης, ένα κέντρο διαρκούς βαρύτητας.

Μέσα σε κάθε ανθρώπινο ον που δεν βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο του εκφυλισμού, υπάρχει το Βουδάτα, η εσωτερική Βουδιστική Αρχή, το ψυχικό υλικό ή πρώτη ύλη για να κατασκευάσουμε αυτό που λέγεται Ψυχή.

Το ψυχολογικό Εγώ ξοδεύει χονδροκομμένα αυτό το ψυχικό υλικό σε παράλογες ατομικές εκρήξεις φθόνου, πλεονεξίας, μίσους, ζήλιας, μοιχείας, αδυναμίας, ματαιότητας κ.λ.π.

Σύμφωνα με το πώς το πολλαπλό εγώ πεθαίνει από στιγμή σε στιγμή, το ψυχικό υλικό συσσωρεύεται μέσα σε εμάς τους ίδιους και μετατρέπεται σε ένα διαρκές κέντρο συνείδησης.

Έτσι είναι το πώς προχωράμε ατομικοποιούμενοι λίγο λίγο. Όταν αποεγωποιηθούμε τότε ατομικοποιούμαστε. Πλην όμως, ξεκαθαρίζουμε ότι η ατομικοποίηση δεν είναι το παν, με το συμβάν της Βηθλεέμ πρέπει να περάσουμε στην υπερατομικοποίηση.

Η δουλειά της διάλυσης του Εγώ είναι κάτι πολύ σοβαρό. Χρειάζεται να μελετήσουμε τον εαυτό μας, βαθιά, σε όλα τα επίπεδα του νου. Το Εγώ είναι ένα βιβλίο πολλών τόμων.

Χρειάζεται να μελετήσουμε την διαλεκτική μας, τις σκέψεις, τις συγκινήσεις, τις δράσεις από στιγμή σε στιγμή, χωρίς να δικαιολογούμε ούτε να καταδικάζουμε. Χρειάζεται να καταλάβουμε ολοκληρωτικά σε όλα τα βάθη του νου, όλα και καθένα από τα ελαττώματά μας.

Το πολλαπλό Εγώ είναι το υποσυνείδητο. Όταν διαλύουμε το Εγώ, το υποσυνείδητο μετατρέπεται σε συνειδητό. Χρειάζεται να μετατρέψουμε το υποσυνείδητο σε συνειδητό και αυτό είναι δυνατόν μόνο αν επιτύχουμε την εκμηδένιση του Εγώ. Όταν το συνειδητό περνά να καλύψει την θέση του υποσυνείδητου, αποκτάμε αυτό που λέγεται συνεχής συνείδηση.

Όποιος απολαμβάνει την συνεχή συνείδηση, ζει συνειδητά σε κάθε στιγμή, όχι μόνο στον φυσικό κόσμο αλλά επίσης σε όλους τους ανώτερους κόσμους.

Η τωρινή ανθρωπότητα είναι υποσυνείδητη σε ένα 97%, και γι’ αυτό, κοιμάται βαθειά όχι μόνο στον φυσικό κόσμο, αλλά επίσης στους υπερευαίσθητους κόσμους στην διάρκεια του ύπνου του φυσικού σώματος και μετά τον θάνατο.

Χρειαζόμαστε τον θάνατο του Εγώ, χρειάζεται να πεθαίνουμε από στιγμή σε στιγμή, εδώ και τώρα, όχι μόνο στον φυσικό κόσμο, αλλά επίσης σε όλα τα επίπεδα του κοσμικού Νου.

Πρέπει να είμαστε ανηλεείς με τον ίδιο μας τον εαυτό και να κάνουμε την ανατομία του Εγώ με το τρομερό νυστέρι της αυτοκριτικής.

Η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ

Ένας μεγάλος δάσκαλος έλεγε: «Να ψάχνετε την φώτιση και τα άλλα θα σας δοθούν σαν συμπλήρωμα».

Ο χειρότερος εχθρός της φώτισης είναι το εγώ. Είναι αναγκαίο να καταλάβουμε ότι το εγώ είναι ένας κόμπος στην ροή της ύπαρξης, ένα μοιραίο εμπόδιο στην ροή της ζωής, της ελεύθερης στην κίνησή της.

Ρωτήθηκε ένας δάσκαλος: «Ποιος είναι ο δρόμος;»

«Τι μεγαλοπρεπές βουνό!» είπε αναφέροντας το βουνό όπου είχε το ερημητήριό του.

«Δεν σας ρωτάω σχετικά με το βουνό, αλλά σχετικά με τον δρόμο».

«Όσο δεν μπορείς να πας πιο πέρα από το βουνό, δεν θα μπορέσεις να βρεις τον δρόμο» αποκρίθηκε ο δάσκαλος.

Άλλος μοναχός έκανε την ίδια ερώτηση στον ίδιο δάσκαλο.

-«Εκεί είναι ακριβώς μπροστά στα μάτια σου» απάντησε ο δάσκαλος.

-«Γιατί δεν μπορώ να τον δω;»

-«Γιατί έχεις εγωιστικές ιδέες»

-«Θα μπορέσω να τον δω Κύριε;»

-«Όσο έχεις μια δυαδική όραση και λες: εγώ δεν μπορώ, και άλλα τέτοια, τα μάτια σου θα είναι σκοτεινιασμένα από μια σχετική όραση».

-«Όταν δεν υπάρχει εγώ ούτε εσύ, μπορεί κανείς να τον δει;»

-«Όταν δεν υπάρχει εγώ ούτε εσύ, ποιος θέλει να δει;».

Η βάση του εγώ είναι η δυαδικότητα του νου. Το εγώ στηρίζεται στην πάλη των αντιθέτων.

Κάθε συλλογισμός βασίζεται στην πάλη των αντιθέτων. Αν λέμε: ο τάδε είναι ψηλός, θέλουμε να πούμε ότι δεν είναι κοντός. Αν λέμε ότι εισερχόμαστε κάπου, θέλουμε να πούμε ότι δεν εξερχόμαστε. Αν λέμε, είμαστε χαρούμενοι, βεβαιώνουμε με αυτό ότι δεν είμαστε λυπημένοι κ.λ.π.

Τα προβλήματα της ζωής δεν είναι παρά διανοητικές μορφές με δύο πόλους: έναν θετικό και άλλον αρνητικό. Τα προβλήματα στηρίζονται στον νου και τα δημιουργεί ο νους. Όταν σταματάμε να σκεπτόμαστε ένα πρόβλημα, αυτό τελειώνει αναπόφευκτα.

Χαρά και λύπη, καλός και κακός, θρίαμβος και ήττα, αποτελούν την πάλη των αντιθέτων στην οποία βασίζεται το εγώ.

Όλη η άθλια ζωή που ζούμε πάει από το ένα αντίθετο στο άλλο: θρίαμβος-ήττα, ευχάριστο-δυσάρεστο, απόλαυση-πόνος, αποτυχία-επιτυχία, αυτό-εκείνο, κ.λ.π.

Χρειάζεται να απελευθερωθούμε από την τυραννία των αντιθέτων. Αυτό είναι δυνατόν μόνο μαθαίνοντας να ζούμε από στιγμή σε στιγμή, χωρίς αφηρημάδες κανενός είδους, χωρίς όνειρα, χωρίς φαντασίες.

Έχετε παρατηρήσει πως οι πέτρες του δρόμου μένουν ωχρές και αγνές μετά μια χειμαρρώδη βροχή; εμείς μπορούμε να μουρμουρίσουμε μόνο ένα θαυμαστικό Ω! Πρέπει να καταλάβουμε αυτό το Ω! των πραγμάτων χωρίς να παραμορφώνουμε αυτή την θεϊκή αναφώνηση με την πάλη των αντιθέτων.

Ο Χοστί ρώτησε τον δάσκαλο Νανσέν:

-«Τι είναι το ΤΑΟ;»

-«Η κοινή ζωή», απάντησε ο Νανσέν.

-«Πώς γίνεται να ζεις σύμφωνα με αυτήν;»

-«Εάν προσπαθείς να ζεις σύμφωνα με αυτή, θα φύγει από εσένα. Μην προσπαθείς να τραγουδήσεις αυτό το τραγούδι, άσε να τραγουδάει αυτή η ίδια στον εαυτό της. Μήπως ο ταπεινός λόξιγκας δεν έρχεται από μόνος του;»

Θυμηθείτε την φράση: «Η γνώση βιώνεται στα γεγονότα, μαραίνεται στις αφηρημάδες και είναι δύσκολο να την βρεις ακόμα και στις πιο ευγενικές σκέψεις».

Ρώτησαν τον δάσκαλο Μποκούγιο: «Πρέπει να τρώμε και να ντυνόμαστε κάθε μέρα;»

Ο Δάσκαλος απάντησε:

-«Τρώμε και ντυνόμαστε».

-«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής.

-«Τότε φάε και ντύσου» είπε ο δάσκαλος.

Αυτή ακριβώς είναι η ελεύθερη δράση πέρα από τα αντίθετα.

Τρώμε; ντυνόμαστε; Γιατί πρέπει να κάνουμε ένα πρόβλημα από αυτό; Γιατί να σκεπτόμαστε άλλα πράγματα ενώ τρώμε και ντυνόμαστε;

Αν τρως, φάγε- και αν ντύνεσαι, ντύσου-και αν περπατάς στο δρόμο, περπάτα, περπάτα, περπάτα, όμως μην σκέπτεσαι άλλα πράγματα, να κάνεις μοναδικά αυτό που κάνεις, μην φεύγεις από τα γεγονότα, μην τα γεμίζεις με τόσες σημασίες, σύμβολα, ομιλίες και γνωστοποιήσεις. Ζήσε τα χωρίς αλληγορίες, ζήσε τα με αντιληπτικό νου από στιγμή σε στιγμή.

Να κατανοείτε ότι σας μιλάω για τον δρόμο της δράσης, ελεύθερης από την οδυνηρή πάλη των αντιθέτων.

Δράση χωρίς απροσεξίες, χωρίς διαφυγές, χωρίς φαντασίες, χωρίς αφηρημάδες κανενός είδους.

Πολεμείστε τον χαρακτήρα σας, αλλάξτε τον μέσω της έξυπνης δράσης, ελεύθερης από τα αντίθετα.

Όταν κλείνουμε τις πόρτες στην φαντασία αφυπνίζεται το όργανο της διαίσθησης.

Η δράση, ελεύθερη από την πάλη των αντιθέτων, είναι μια διαισθησιακή δράση, είναι πλήρης δράση, όπου επικρατεί μια πλήρης κατάσταση, το εγώ είναι απόν.

Η διαισθησιακή δράση μας οδηγεί από το χέρι μέχρι την αφύπνιση της συνείδησης.

Να δουλεύουμε και να ξεκουραζόμαστε ευτυχισμένοι εγκαταλειπόμενοι στο ρεύμα της ζωής. Να εξαντλήσουμε το θολό και σαπισμένο νερό της καθημερινής σκέψης, και στο κενό θα ρέει η γνώση και μαζί της η χαρά για την ζωή.

Αυτή η έξυπνη δράση, ελεύθερη από την πάλη των αντιθέτων, μας ανυψώνει μέχρι ένα σημείο, όπου κάτι πρέπει να σπάσει.

Όταν όλα πάνε καλά, σπάει το άκαμπτο ταβάνι της σκέψης και το φως και η δύναμη του Εσώτερου μπαίνει ελεύθερο και σε μεγάλες ποσότητες στον νου, που έχει πάψει να ονειρεύεται.

Τότε στον φυσικό κόσμο και έξω από αυτόν, στην διάρκεια του ύπνου του υλικού σώματος, ζούμε τελείως συνειδητοί και φωτισμένοι, απολαμβάνοντας την ευτυχία της ζωής στους ανώτερους κόσμους.

Αυτή η συνεχής πίεση του νου, αυτή η πειθαρχία, μας πάει στην αφύπνιση της συνείδησης.

Αν τρώγοντας σκεπτόμαστε τα εμπόρια, είναι φανερό ότι ονειρευόμαστε, αν οδηγούμε ένα αυτοκίνητο και σκεπτόμαστε την αρραβωνιαστικιά, είναι λογικό ότι δεν είμαστε ξύπνιοι, ονειρευόμαστε αν δουλεύουμε και θυμόμαστε τον κουμπάρο ή την κουμπάρα ή τον φίλο ή τον αδελφό κ.λ.π., είναι φανερό ότι ονειρευόμαστε.

Ο κόσμος που ζει ονειρευόμενος στον φυσικό κόσμο, ζει επίσης ονειρευόμενος στους εσωτερικούς κόσμους στην διάρκεια των ωρών που το φυσικό σώμα βρίσκεται κοιμισμένο.

Χρειάζεται να σταματάμε να ονειρευόμαστε στους εσωτερικούς κόσμους. Όταν σταματάμε να ονειρευόμαστε στον φυσικό κόσμο, αφυπνιζόμαστε εδώ και τώρα, και αυτή η αφύπνιση εμφανίζεται στους εσωτερικούς κόσμους.

Ψάξτε πρώτα την φώτιση και τα άλλα θα σας δοθούν σαν συμπλήρωμα.

Όποιος είναι φωτισμένος βλέπει τον δρόμο, όποιος δεν είναι φωτισμένος δεν μπορεί να δει τον δρόμο και εύκολα μπορεί να αποπροσανατολιστεί και να πέσει στην άβυσσο.

Είναι τρομερή η προσπάθεια και η επιφυλακή που χρειάζονται από λεπτό σε λεπτό, από στιγμή σε στιγμή για να μην πέσουμε σε ονειροπολήσεις. Αρκεί ένα λεπτό απροσεξίας και ο νους ονειρεύεται όταν θυμάται κάτι, όταν σκέπτεται κάτι διαφορετικό από την δουλειά ή από το γεγονός που ζούμε εκείνη την στιγμή.

Όταν στον φυσικό κόσμο μαθαίνουμε να ζούμε ξύπνιοι από στιγμή σε στιγμή, στους εσωτερικούς κόσμους στην διάρκεια των ωρών του ύπνου του φυσικού σώματος και επίσης και μετά τον θάνατο θα ζούμε ξύπνιοι και αυτοσυνείδητοι από στιγμή σε στιγμή.

Είναι οδυνηρό να ξέρεις ότι η συνείδηση όλων των ανθρώπινων όντων κοιμάται και ονειρεύεται βαθειά, όχι μόνο εκείνες τις ώρες της ανάπαυσης του φυσικού σώματος, αλλά επίσης στην διάρκεια της κατάστασης αυτής που ειρωνικά ονομάζεται κατάσταση επαγρύπνησης.

Η δράση ελεύθερη από την διανοητική δυαδικότητα παράγει την αφύπνιση της συνείδησης.

Ο Α-Κ

Πρέπει να δηλώσω μπροστά στην επίσημη ετυμηγορία της λαϊκής απόφασης ότι ο βασικός σκοπός κάθε γνωστικού μαθητή είναι να φτάσει να μετατραπεί σε έναν Α-Κ, σε έναν Άνθρωπο- Κόσμο.

Όλα τα ανθρώπινα όντα ζούμε σε έναν Κόσμο. Η λέξη Κόσμος σημαίνει τάξη και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ.

Ο Άνθρωπος-Κόσμος είναι ένα Ον που έχει μια τέλεια τάξη στα πέντε κέντρα, στο νου και την ουσία του.

Για να φτάσουμε να γίνουμε Άνθρωπος-Κόσμος είναι αναγκαίο να μάθουμε να γνωρίζουμε πως εκδηλώνονται οι Τρεις πρωταρχικές Δυνάμεις του Σύμπαντος θετική, αρνητική και ουδέτερη.

Όμως στον δρόμο που οδηγεί στον Άνθρωπο-Κόσμο, που είναι τελείως θετικός, βλέπουμε ότι σε κάθε θετική δύναμη αντιτίθεται πάντα μία αρνητική.

Μέσω της αυτοπαρατήρησης πρέπει να αντιληφθούμε τον μηχανισμό της ανταγωνιστικής δύναμης.

Όταν προτιθέμεθα να πραγματοποιήσουμε μια θετική ενέργεια, είτε είναι η εκμηδένιση του Εγώ, η κυριαρχία του σεξ, μια ειδική εργασία ή να εκτελέσουμε ένα καθορισμένο πρόγραμμα, πρέπει να παρατηρήσουμε και να υπολογίσουμε την δύναμη της αντίστασης, γιατί από την φύση του ο κόσμος και η μηχανικότητά του πρέπει να προκαλέσει την αντίσταση και αυτή η αντίσταση είναι η διπλή.

Όσο πιο γιγάντια είναι η επιχείρηση, τόσο πιο μεγάλη θα είναι η αντίσταση. Αν μάθουμε να υπολογίζουμε την αντίσταση, θα μπορούμε να αναπτύξουμε την επιχείρηση με επιτυχία. Εκεί βρίσκεται η ικανότητα του ιδιοφυή, του φωτισμένου.

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

Η αντίσταση είναι η ανταγωνιστική δύναμη. Η αντίσταση είναι το μυστικό όπλο του εγώ.

Η αντίσταση είναι η ψυχική δύναμη του εγώ, αντίθετη στο να πάρουμε συνείδηση όλων των ψυχολογικών μας ελαττωμάτων.

Με την αντίσταση, το εγώ τείνει να βγει από την εφαπτόμενη και αξιώνει συγνώμη για να αποσιωπήσει ή να καλύψει το λάθος.

Από την Αντίσταση, τα όνειρα γίνεται δύσκολο να ερμηνευτούν και η γνώση που θα έπρεπε να έχουμε πάνω στον ίδιο τον εαυτό μας γίνεται ομιχλώδης.

Η αντίσταση δρα πάνω σε έναν μηχανισμό άμυνας που προσπαθεί να παραλείπει δυσάρεστα ψυχολογικά λάθη, ώστε να μη γίνεται συνείδηση από αυτά και να συνεχίζουμε στην ψυχολογική σκλαβιά.

Αλλά, στην πραγματικότητα της αλήθειας, πρέπει να πω ότι υπάρχουν μηχανισμοί για να νικήσουμε την αντίσταση και αυτοί είναι:

Να την αναγνωρίσουμε.

Να την καθορίσουμε.

Να την καταλάβουμε.

Να δουλέψουμε πάνω της.

Να την νικήσουμε και να την αποσυνθέσουμε μέσω της Σεξουαλικής Υπερ Δυναμικής.

Όμως το εγώ θα κάνει μάχη στην διάρκεια της ανάλυσης της αντίστασης για να μην αποκαλυφθούν οι απάτες του, γιατί βάζουν σε κίνδυνο την κυριαρχία που έχει πάνω στον νου μας.

Κατά την στιγμή της μάχης του εγώ πρέπει να κάνουμε έκκληση σε μια δύναμη ανώτερη από το νου, η οποία είναι η δύναμη του φιδιού Κουνταλίνη των ινδοστανών.

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ

Με την πρακτική και τον πειραματισμό ή την βίωση οποιουδήποτε από τα έργα που έχω παραδώσει στην ανθρωπότητα, ο εφαρμόζων θα πετύχαινε, είναι προφανές, την ψυχολογική χειραφέτηση.

Υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν θαυμάσια για την επανενσάρκωση, την Ατλαντίδα, την Αλχημεία, το Εγώ, το αστρικό ξεδίπλωμα και μπροστά στον εξωτερικό κόσμο είναι ειδικοί σε αυτή την ύλη, αλλά αυτό είναι μόνο το να είσαι διανοητικά πληροφορημένος. Στο βάθος οι άνθρωποι αυτοί δεν ξέρουν τίποτα και την στιγμή του θανάτου, αυτοί οι ομιλητές μένουν χωρίς τίποτε άλλο από αποθηκευμένες γνώσεις, που στο υπερπέραν δεν τους χρησιμεύουν σε τίποτε γιατί συνεχίζουν να έχουν την συνείδηση κοιμισμένη.

Αν κανείς είναι μποτιλιαρισμένος μόνο σε θεωρίες, αν δεν έχει πραγματοποιήσει τίποτε πρακτικό, αν δεν έχει κάνει συνείδηση από αυτά που έχω διδάξει στα βιβλία, αν αφήσουμε την γνώση στην μνήμη, μπορούμε να πούμε ότι χάσαμε τον χρόνο μας άθλια.

Η μνήμη είναι η διαμορφωτική αρχή του Διανοητικού κέντρου. Όταν κάποιος άνθρωπος φιλοδοξεί κάτι παραπάνω, όταν κάποιος κοιτάζει μέσω των περιορισμών του υποσυνειδήτου και βλέπει αυτό που έχει αποθηκεύσει στην μνήμη και αναλύει ή διαλογίζεται πάνω στο τελευταίο συμβάν ή τις διδασκαλίες ενός εσωτερικού βιβλίου, τότε αυτές οι αξίες περνάνε στην συγκινησιακή φάση του Διανοητικού Κέντρου.

Όταν θέλουμε να γνωρίσουμε την βαθειά σημασία αυτών των γνώσεων, και παραδινόμαστε πλήρως στον διαλογισμό, προφανώς αυτές οι γνώσεις περνάνε στο Συγκινησιακό Κέντρο και φτάνουν να γίνουν αισθητές στο βάθος της ψυχής.

Όταν έχουν βιωθεί καθαρά οι γνώσεις (οι γνωστοποιές αξίες της ουσίας) τότε, τελικά, μένουν αποθηκευμένες στην συνείδηση και δεν χάνονται ποτέ πια. Η ουσία εμπλουτίζεται με αυτές.

Τώρα θα καταλάβουμε ποιος είναι ο τρόπος να κάνουμε συνειδητές τις γνωστικές γνώσεις που έχω παραδώσει στα βιβλία που έγραψα μέχρι τώρα και σ’ αυτό επίσης.

Ο διαλογισμός καταλήγει καταπληκτικός για να μας κάνει συνειδητούς από τις γνωστικές γνώσεις. Όμως να μην διαπράττουμε το λάθος να αφήνουμε τις γνώσεις αποκλειστικά σε θεωρίες ή στην μνήμη, γιατί αν συμπεριφερόμαστε έτσι δεν θα καταφέρουμε την κυριαρχία του νου.

Η ΑΠΑΙΤΗΣΗ

Η ωμή πραγματικότητα των γεγονότων έρχεται να μας δείξει ότι είναι πολλοί αυτοί που δεν έχουν καταλάβει την σπουδαιότητα της γνωστικής εσωτερικής δουλειάς και ότι πολλοί από αυτούς δεν είναι καλοί οικοδεσπότες.

Όταν δεν είναι κανείς καλός οικοδεσπότης, είναι σαφές ότι δεν είναι προετοιμασμένος για να μπει στο μονοπάτι της κόψης του ξυραφιού. Για να δουλέψει κανείς στην Επανάσταση της Διαλεκτικής χρειάζεται να έχει φτάσει στο επίπεδο του καλού οικοδεσπότη.

Ένας φανατικός, κυκλοθυμικός, καπριτσιόζος κ.λ.π. δεν μπορεί να χρησιμεύσει για την ολοκληρωτική Επανάσταση. Ένα υποκείμενο που δεν εκπληρώνει τα καθήκοντα του σπιτιού δεν μπορεί να πετύχει την μεγάλη αλλαγή. Ένας άνθρωπος που είναι κακός πατέρας, κακή σύζυγος ή κακός σύζυγος ή που εγκαταλείπει το σπίτι του για αυτόν ή εκείνον τον άντρα ή γυναίκα, δεν θα μπορέσει να φτάσει στην ριζική μεταμόρφωση.

Η ακρογωνιαία λίθος της Επαναστατικής Ψυχολογίας βρίσκεται στην απαίτηση του: Να έχεις μια τέλεια ισορροπία στο σπίτι, να είσαι καλός σύζυγος, καλός πατέρας, καλός αδελφός και καλός γιος. Τέλεια εκπλήρωση των καθηκόντων που υπάρχουν με την πονεμένη ανθρωπότητα. Να μετατραπείς σε έναν άνθρωπο καθώς πρέπει.

Όποιος δεν εκπληρώνει αυτές τις απαιτήσεις δεν θα μπορέσει ποτέ να προχωρήσει σε αυτές τις επαναστατικές μελέτες.

Η ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ

Το διανοητικό ζώο, που λανθασμένα ονομάζεται άνθρωπος, έχει την σταθερή ιδέα ότι η ολοκληρωτική εκμηδένιση του εγώ, η απόλυτη κυριαρχία του σεξ και η εσώτερη αυτοπραγμάτωση του Είναι, είναι κάτι φανταστικό και αδύνατον. Όμως δεν καταλαβαίνει ότι αυτός ο τόσο υποκειμενικός τρόπος σκέψης είναι καρπός ηττοπαθών ψυχολογικών ελαττωμάτων που χειρίζονται το νου και το σώμα εκείνων που δεν έχουν ξυπνήσει συνείδηση.

Οι άνθρωποι αυτής της έσχατης και εκφυλισμένης εποχής φορτώνονται στο εσωτερικό τους ένα ψυχικό ακόλουθο που είναι ένα μεγάλο εμπόδιο στο μονοπάτι της εκμηδένισης του εγώ, και αυτό είναι :η ηττοπάθεια!

Οι ηττοπαθείς σκέψεις κάνουν τους ανθρώπους ανίκανους να ανεβάσουν την μηχανική ζωή τους σε ανώτερα στάδια. Το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων χαρακτηρίζονται νικημένοι πριν ακόμα αρχίσουν την μάχη ή την γνωστική εσωτερική δουλειά.

Πρέπει να αυτοπαρατηρούμαστε και να αυτοαναλυόμαστε για να ανακαλύψουμε μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό, εδώ και τώρα αυτές τις όψεις που αποτελούν αυτό που λέγεται ηττοπάθεια.

Συνθέτοντας, θα πούμε ότι υπάρχουν τρεις κοινές ηττοπαθείς συμπεριφορές:

Να αισθάνεσαι ανίκανος από έλλειψη διανοητικής μόρφωσης.

Να μην αισθάνεσαι ικανός να αρχίσεις την Ριζική Μετατροπή.

Να προχωράς με το ψυχολογικό τραγούδι: Ποτέ δεν έχω ευκαιρίες για να αλλάξω ή να νικήσω!

ΠΡΩΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ.

Πάνω στο να αισθάνεται κανείς ανίκανος από έλλειψη μόρφωσης, πρέπει να θυμίσουμε ότι όλοι οι μεγάλοι σοφοί όπως ο Ερμής ο Τρισμέγιστος, ο Παράκελσος, ο Πλάτωνας, ο Σωκράτης, ο Ιησούς Χριστός, Ο Όμηρος κ.λ.π. ποτέ δεν πήγαν Πανεπιστήμιο, γιατί στην πραγματικότητα της αλήθειας, κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του δάσκαλο, και αυτός είναι το Είναι, αυτό που είναι πιο πέρα από το νου και το λανθασμένο συλλογισμό. Να μην μπερδεύουμε την μόρφωση με την σοφία και τις γνώσεις.

Η συγκεκριμένη γνώση των μυστηρίων της ζωής, των Κόσμων και της Φύσης είναι μια εξαιρετική δύναμη που μας επιτρέπει να καταφέρουμε την ολοκληρωτική επανάσταση.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

Τα ρομπότ τα προγραμματισμένα από τον Αντίχριστο[5] αισθάνονται μειονεκτικά γιατί δεν αισθάνονται ικανά και αυτό πρέπει να το αναλύσουμε. Το διανοητικό ζώο, από επιρροή μιας λανθασμένης ακαδημαϊκής μόρφωσης που νοθεύει τις αξίες του Είναι, έχει κάνει να υπάρχουν στο νου δύο τρομερά εγώ που πρέπει να εξαλειφθούν: α) η σταθερή ιδέα: θα χάσω! Και β) η τεμπελιά για να εξασκήσουμε τις γνωστικές τεχνικές και να αποκτήσουμε τις γνώσεις που χρειάζονται για να χειραφετηθούμε από κάθε μηχανικότητα και να βγούμε μια και καλή από την ηττοπαθή στάση.

ΤΡΙΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

Η σκέψη του ανθρώπου-μηχανή είναι: Ποτέ δεν μου προσφέρονται ευκαιρίες…!

Οι σκηνές της ύπαρξης μπορούν να τροποποιηθούν. Μόνος του δημιουργεί κανείς τις ίδιες του τις περιστάσεις. Όλα είναι το αποτέλεσμα του Νόμου της δράσης και της συνέπειας αλλά με την δυνατότητα ότι ένας ανώτερος νόμος ξεπλένει έναν νόμο κατώτερο.

Είναι επείγουσα, είναι μη αναβλητή η εκμηδένιση του Εγώ της ηττοπάθειας. Δεν είναι η ποσότητα από θεωρίες που μετράει, είναι η ποσότητα από υπερπροσπάθειες που γίνονται στην δουλειά της Επανάστασης της Συνείδησης… Ο αυθεντικός άνθρωπος κατασκευάζει την στιγμή που θέλει, τις ευνοϊκές στιγμές για την πνευματική ή ψυχολογική του πρόοδο!

Η ΨΥΧΟΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ

Γραμμένο είναι με αναμμένα κάρβουνα στο βιβλίο της Ζωής, ότι όλοι εκείνοι που καταφέρνουν την ολοκληρωτική εξάλειψη του εγώ μπορούν να φτάσουν να αλλάξουν σημείο[6] και τις επιρροές του κατά βούληση.

Στο όνομα της αλήθειας πρέπει να δηλώσω ότι Αυτός που βρίσκεται μέσα μου έχει αλλάξει σημείο κατά βούληση. Το σημείο της προηγούμενης προσωπικότητάς μου ήταν Ιχθείς, όμως τώρα είμαι Υδροχόος!, ένα σημείο τρομερά επαναστατικό.

Δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι οι επιρροές των σημείων υπάρχουν και μας χειρίζονται όσο δεν έχει γίνει μια ψυχολογική επανάσταση μέσα σε εμάς τους ίδιους. Όμως ο δρόμος του κάθε μαθητευόμενου που φιλοδοξεί την φώτιση, πρέπει να αρχίσει από το να επαναστατήσει ενάντια σε ότι ορίζουν τα ωροσκόπια.

Αυτό το ότι ένα σημείο δεν ταιριάζει με άλλο σημείο είναι τελείως παράλογο, γιατί αυτά που ταιριάζουν είναι τα εγώ, αυτά τα ανεπιθύμητα στοιχεία που φορτωνόμαστε μέσα μας.

Η Αστρολογία αυτών των καιρών του τέλους δεν χρησιμεύει σε τίποτα γιατί είναι καθαρό εμπόριο. Η αληθινή Αστρολογία των σοφών Χαλδαίων έχει πια ξεχαστεί.

Οι άνθρωποι-μηχανές δεν θέλουν να αλλάξουν γιατί λένε: «Αυτό είναι το σημείο μου, αυτή είναι η ζωδιακή μου επιρροή» κ.λ.π. Ποτέ δεν θα κουραστώ να τονίζω ότι το σημαντικό είναι να αλλάξουμε συγκινησιακά και διανοητικά.

Χρειάζεται να αλλάξουμε διανοητικά για να διεισδύσουν και να φανερωθούν σε μας οι αυθεντικές ζωδιακές δυνάμεις που πηγάζουν από το Είναι, από την Γαλακτική Οδό, οι οποίες θα μας δώσουν ένα διαρκές κέντρο βαρύτητας.

Το φως δεν πρέπει να το ψάχνουμε μέσα στα ωροσκόπια, το φως αναβλύζει όταν έχουμε εξαλείψει από μέσα μας το ιδιαίτερο Ψυχολογικό Χαρακτηριστικό και όταν έχουμε δημιουργήσει έναν νέο ασκό (το νου) για να χύσουμε σε αυτόν τις διδασκαλίες της Ψυχοαστρολογίας που έχω διδάξει στο έργο μου: Ζωδιακή Σειρά Μαθημάτων.

Το Είναι και η Θεϊκή Μητέρα είναι οι μόνοι που μπορούν να μας χειραφετήσουν από τα ωροσκόπια των εφημερίδων και των φτηνών περιοδικών, δίνοντάς μας έτσι την ολοκληρωτική μόρφωση.

Πρέπει να τινάξουμε την σκόνη των αιώνων και να εξαλείψουμε όλες τις ταγκές συνήθειες και δοξασίες και να φύγουμε από τον αστρολογικό φανατισμό. Από το «Είναι η ζωδιακή μου επιρροή και τι θεραπεία έχει;». Αυτός ο τόσο υποκειμενικός τρόπος σκέψης είναι ένα συγχιστικό σόφισμα του εγώ.

Η ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΤΟΥ ΕΓΩ

Αναλύοντας προσεκτικά το δίποδο τριεγκέφαλο που λέγεται άνθρωπος, φτάσαμε στο λογικό συμπέρασμα ότι ακόμα δεν έχει ένα Διαρκές Κέντρο Βαρύτητας της Συνείδησης.

Δεν μπορούμε να βεβαιώσουμε ότι τα δίποδα ανθρωποειδή είναι ατομικοποιημένα, είμαστε σίγουροι μόνο ότι είναι ενστικτοποιημένα. Θα λέγαμε ότι ωθούνται μόνο από τα εγώ που χειρίζονται σύμφωνα με το καπρίτσιο τους το Ένστικτο Κέντρο.

Το αγαπημένο εγώ δεν έχει καμία ατομικότητα, είναι ένα σύνολο από δυσαρμονικούς παράγοντες, ένα σύνολο από μικρές Katexis Sueltas[7] (εγωικές ψυχικές ενέργειες).

Κάθε μικρό εγώ από αυτά που αποτελούν την λεγεώνα που ονομάζεται Εγώ, έχει πραγματικά το δικό του προσωπικό κριτήριο, τα δικά του σχέδια, τις δικές του ιδέες και την δική του ρητορική.

Η ρητορική του εγώ είναι η τέχνη να μιλάς καλά και με κομψότητα, με έναν τρόπο τόσο λεπτό που δεν καταλαβαίνεις σε πια στιγμή έχεις πέσει πλέον στο λάθος. Η ρητορική του εγώ είναι τόσο πολύ υποσυνείδητη που γι’ αυτό η συνείδησή μας είναι έτσι κοιμισμένη και χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Βλέπουμε το εγώ με την ρητορική του να φέρνει τους λαούς σε έναν πολεμοχαρή δρόμο: Ο όγκος του εμπορίου βαριάς βιομηχανίας (αεροπλάνα, πολεμικά πλοία και θωρακισμένα οχήματα) μεταξύ των τριτοκοσμικών χωρών διπλασιάστηκε μεταξύ του 1973 και του 1976, αφού ανέβασαν στο διπλό τις εισαγωγές τους. Το περίεργο είναι ότι σε μια εποχή που γίνονται πολλές συζητήσεις για τον έλεγχο των όπλων και για ειρήνη, οι χώρες που βρίσκονται σε πορεία μιας υποτιθέμενης ανάπτυξης με την βοήθεια των βιομηχανοποιημένων χωρών, αυξάνουν την ικανότητά τους για καταστροφή! Είναι αυτό (καταλήγει κανείς να ρωτήσει) ο κατάλληλος δρόμος για τον αφοπλισμό και την Παγκόσμια Ειρήνη; Ακριβώς το αντίθετο! Είναι η ρητορική του Εγώ!

Ενώ τα δίποδα ανθρωποειδή συνεχίζουν να είναι γοητευμένα με τις εφευρέσεις και όλα τα φαινομενικά θαύματα του Αντίχριστου (η υλιστική επιστήμη), στην Αιθιοπία από το 1973 μέχρι σήμερα έχουν πεθάνει 200.000 άνθρωποι από την πείνα. Είναι αυτό πολιτισμός; Αυτή είναι η ρητορική του εγώ…

Το δίποδο ανθρωποειδές θέλει μόνο να ζήσει στον μικρό του κόσμο που δεν χρησιμεύει πια σε τίποτε. Η υλιστική ψυχολογία, η πειραματική ψυχολογία δεν χρησιμεύει σε τίποτε. Η απόδειξη είναι ότι δεν έχει καταφέρει να λύσει τα διανοητικά προβλήματα που μολύνουν το λαό των Ηνωμένων Πολιτειών. Απόδειξη αυτού είναι ότι συνεχίζονται και πολλαπλασιάζονται στις μεγάλες πόλεις της αμερικάνικης Ένωσης οι φημισμένες «παρέες». Αν δούμε στην πόλη της Νέας Υόρκης υπάρχουν οι «Βρώμικοι», ομάδα της οποίας τα μέλη είναι περίπου 30 χρονών, χρησιμοποιούν «βρώμικα ρούχα» και δερμάτινες μπότες. Μαζεύονται στις ταράτσες των σπιτιών και υπερηφανεύονται ότι τους χαρακτηρίζουν καλούς μπιλιαρδόρους.

Οι «άγνωστοι ποδηλάτες», στην ίδια πάνω κάτω ηλικία επίσης, χρησιμοποιούνται από τους «αγγέλους της κόλασης και φοράνε δερμάτινα μπουφάν με μεγάλα φερμουάρ. Τα ποδήλατά τους είναι παλιά Σουίν που τους έχουν προσαρμόσει μακριά πιρούνια για να μοιάζουν με μοτοσικλέτες.

Η βία είναι ένα αποδεκτό μέρος της ζωής κάθε μιας από τις χιλιάδες ομάδες και συμμορίες που υπάρχουν σε αυτή την χώρα και που δυστυχώς τα δίποδα ανθρωποειδή άλλων χωρών θέλουν να μιμηθούν. Είναι αυτό ψυχολογική απελευθέρωση; Λάθος! Αυτή είναι η ρητορική του εγώ που τους έχει εξαπατήσει όλους. Μόνο ζώντας τις διδασκαλίες που παραδίδω σε αυτή την αυθεντική πραγματεία της Επαναστατικής Ψυχολογίας φέρνοντάς τις στην πρακτική, θα μπορέσουν τα δίποδα ανθρωποειδή να απελευθερωθούν από την ρητορική του εγώ.

ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΚΕΝΤΡΟ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Τα δίποδα τριεγκέφαλα δεν έχουν καμία ατομικότητα, δεν έχουν ένα Διαρκές Κέντρο Συνείδησης, ΔΚΣ. Κάθε μία από τις σκέψεις τους, τα αισθήματά τους και δράσεις τους, εξαρτώνται από την συμφορά του εγώ που στο συγκεκριμένο λεπτό ελέγχει τα κύρια κέντρα της ανθρώπινης μηχανής.

Εκείνοι που στην διάρκεια πολλών χρόνων θυσίας και πόνου πολεμάμε για την Γνωστική Κίνηση, μπορέσαμε να δούμε στην πρακτική τρομερά πράγματα. Πολλοί ορκίστηκαν με δάκρυα στα μάτια να δουλέψουν για την Γνώση μέχρι το τέλος της ζωής τους. Υποσχέθηκαν αιώνια πίστη στην Μεγάλη Αιτία και έβγαλαν λόγους τρομερούς. Και λοιπόν; Τι έμεινε από τα ματωμένα τους δάκρυα; Τους τρομερούς τους όρκους; όλα ήταν άχρηστα, ορκίστηκε μόνο το εγώ-επιβάτης μιας στιγμής, αλλά όταν άλλο εγώ έδιωξε αυτό που ορκιζόταν πίστη, το υποκείμενο αποχωρίστηκε από την Γνώση ή πρόδωσε την Μεγάλη Αιτία ή πέρασε σε άλλες σχολές προδίδοντας τις Γνωστικές διδασκαλίες.

Αληθινά, το ανθρώπινο ον δεν μπορεί να έχει συνέχεια σκοπών γιατί δεν έχει το ΔΚΣ, δεν είναι ένα άτομο και έχει ένα εγώ που είναι ένα σύνολο πολλών μικρών εγώ.

Πολλοί είναι αυτοί που αναμένουν την αιώνια ευτυχία μετά το θάνατο του φυσικού σώματος, πλην όμως ο θάνατος του σώματος δεν διαλύει το πρόβλημα του εγώ.

Μετά τον θάνατο, η Katexis Suelta (το εγώ) συνεχίζει να υπάρχει περιβεβλημένο με το μοριακό σώμα. Το δίποδο ανθρωποειδές πεθαίνει αλλά συνεχίζει η Katexis Suelta, η ενέργεια του εγώ, μέσα στο μοριακό του σώμα και μετά, πιο αργά, το εγώ διαιωνίζεται στους απογόνους μας, επιστρέφει για να ικανοποιεί τις επιθυμίες του και να συνεχίσει τις ίδιες τραγωδίες. Έχει φτάσει η ώρα να καταλάβουμε την ανάγκη να προκαλέσουμε μέσα μας μια Ολοκληρωτική Επανάσταση, οριστική με σκοπό να εγκαταστήσουμε το ΔΚΣ, ένα Διαρκές Κέντρο Συνείδησης. Μόνο έτσι ατομικοποιούμαστε, μόνο έτσι παύουμε να είμαστε λεγεώνες, μόνο έτσι μετατρεπόμαστε σε συνειδητά άτομα.

Ο τωρινός άνθρωπος είναι όμοιος με ένα καράβι γεμάτο με πολλούς επιβάτες, κάθε επιβάτης έχει τα δικά του σχέδια και απόψεις. Ο τωρινός άνθρωπος δεν έχει ένα μόνο νου, έχει πολλούς νόες. Κάθε εγώ έχει το δικό του νου.

Ευτυχώς μέσα στο δίποδο ανθρωποειδές υπάρχει κάτι ακόμα, υπάρχει η Ουσία. Συλλογιζόμενοι σοβαρά πάνω σε αυτήν την αρχή, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αυτό είναι το πιο ανυψωμένο ψυχικό υλικό με το οποίο μπορούμε να δώσουμε μορφή στην ψυχή μας.

Ξυπνώντας την Ουσία δημιουργούμε Ψυχή. Το να ξυπνάς την ουσία είναι να ξυπνάς την Συνείδηση. το να ξυπνάς συνείδηση ισοδυναμεί με το να δημιουργείς μέσα σου ένα ΔΚΣ μόνο όποιος ξυπνά συνείδηση μετατρέπεται σε άτομο, πλην όμως το άτομο δεν είναι το τέρμα, πιο αργά πρέπει να φτάσουμε στην υπερατομικότητα.

ΥΠΕΡ-ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ

Χρειάζεται να αποεγωποιηθούμε για να ατομικοποιηθούμε και μετά να υπερ-ατομικοποιηθούμε. Χρειάζεται να διαλύσουμε το εγώ για να έχουμε το ΔΚΣ που μελετήσαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο.

Το πολλαπλό εγώ ξοδεύει χονδροειδώς το ψυχικό υλικό σε ατομικές εκρήξεις θυμού, απληστίας, λαγνείας, ζήλιας, περηφάνιας, τεμπελιάς, λαιμαργίας κ.λ.π.

Πεθαίνοντας το εγώ, το ψυχικό υλικό συσσωρεύεται μέσα μας μετατρεπόμενο σε ΔΚΣ

Την σήμερον ημέραν το ανθρώπινο ον, ή καλύτερα θα λέγαμε, το δίποδο που αυτοαποκαλείται άνθρωπος, είναι στ’ αλήθεια μια μηχανή που ελέγχεται από την λεγεώνα του εγώ.

Ας παρατηρήσουμε την τραγωδία των ερωτευμένων: Πόσοι όρκοι! Πόσα δάκρυα! Πόσες καλές προθέσεις! Και λοιπόν; απ’ όλα αυτά δεν μένει παρά η θλιμμένη ανάμνηση. Παντρεύονται, περνά ο καιρός, ο άνδρας ερωτεύεται άλλη γυναίκα ή η γυναίκα ερωτεύεται άλλον άνδρα και το κάστρο από τραπουλόχαρτα καταρρέει. Γιατί; Διότι το ανθρώπινο ον δεν έχει ακόμα το ΔΚΣ του.

Το μικρό εγώ που σήμερα ορκίζεται αιώνια αγάπη αντικαθίσταται από άλλο μικρό εγώ που δεν έχει να κάνει τίποτα με αυτόν τον όρκο. Αυτό είναι όλο. Χρειάζεται να μετατραπούμε σε άτομα και αυτό είναι δυνατόν μόνο δημιουργώντας ένα ΔΚΣ

Χρειάζεται να δημιουργήσουμε ένα ΔΚΣ και αυτό είναι δυνατόν μόνο αν διαλύσουμε το πολλαπλό εγώ.

Όλες οι εσωτερικές αντιθέσεις του ανθρώπινου όντος θα ήταν αρκετές για να τρελάνουν οποιονδήποτε θα μπορούσε να τις δει σε έναν καθρέπτη. Η πηγή αυτών των αντιθέσεων είναι η πολλαπλότητα του εγώ.

Όποιος θα ήθελε να διαλύσει το εγώ πρέπει να αρχίσει γνωρίζοντας τις εσωτερικές του αντιθέσεις. Δυστυχώς τον κόσμο τον γοητεύει να εξαπατά τον ίδιο του τον εαυτό για να μην βλέπει τις ίδιες του τις αντιθέσεις.

Όποιος θα ήθελε να διαλύσει το εγώ πρέπει να αρχίσει από το να μην είναι ψεύτης. Όλοι οι άνθρωποι είναι ψεύτες με τον ίδιο τους τον εαυτό, όλος ο κόσμος ψεύδεται στον ίδιο του τον εαυτό.

Αν θέλουμε να γνωρίσουμε την πολλαπλότητα του εγώ και τις αιώνιες αντιθέσεις μας, πρέπει να μην αυτοεξαπατόμαστε. Ο κόσμος αυτοεξαπατάται για να μην βλέπει τις εσωτερικές του αντιθέσεις.

Κάθε ένας που ανακαλύπτει τις εσωτερικές του αντιθέσεις αισθάνεται ντροπή για τον ίδιο του τον εαυτό και πολύ σωστά, καταλαβαίνει ότι δεν είναι τίποτα, ότι είναι ένας δυστυχισμένος, ένα άθλιο σκουλήκι της γης.

Το να ανακαλύψουμε τις ίδιες μας τις εσωτερικές αντιθέσεις είναι ήδη μια επιτυχία γιατί ο εσωτερικός μας δικαστής ελευθερώνεται αυθόρμητα επιτρέποντάς μας να δούμε καθαρά το δρόμο της ατομικότητας και αυτήν της υπερατομικότητας.

Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΕΥΗΜΕΡΙΑ

Χρειαζόμαστε την Ολοκληρωτική Ευημερία. Όλοι υποφέρουμε, έχουμε πίκρες στην ζωή και θέλουμε να αλλάξουμε.

Σε κάθε περίπτωση σκέφτομαι ότι η Ολοκληρωτική Ευημερία είναι το αποτέλεσμα του αυτοσεβασμού. Αυτό θα φαινόταν αρκετά παράξενο σε έναν οικονομολόγο, σε έναν θεόσοφο κ.λ.π.

Τι έχει να κάνει ο αυτοσεβασμός με το οικονομικό ζήτημα; με τα προβλήματα που σχετίζονται με την δουλειά ή με την δύναμη της δουλειάς, με το κεφάλαιο κ.λ.π.;

Θέλω να διηγηθώ το εξής: Το επίπεδο του Είναι ελκύει την ίδια μας την ζωή… Ζούσαμε σε ένα πολύ όμορφο σπίτι στην πόλη του Μεξικού. Πίσω από αυτό το σπίτι υπήρχε μια μεγάλη έκταση που ήταν άδεια. Μια οποιαδήποτε μέρα μια ομάδα από «αλεξιπτωτιστές», όπως τους λέμε, εισέβαλε σε αυτήν την έκταση. Αμέσως έκτισαν τις καλύβες τους από χαρτόνι και εγκαταστάθηκαν εκεί. Αναντίρρητα μετατράπηκαν σε κάτι βρώμικο σε αυτήν την παροικία. Δεν θέλω να τους υποτιμήσω, αλλά αν στ’ αλήθεια οι καλύβες τους από χαρτόνι ήταν καθαρές κανείς δεν θα τους μιλούσε. Δυστυχώς υπήρχε ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους μια βρωμιά τρομερή.

Παρατήρησα ήσυχα από την ταράτσα την ζωή αυτών των ανθρώπων: προσέβαλαν, πλήγωναν τους ίδιους τους εαυτούς τους, δεν σέβονταν τους ομοίους τους. Η ζωή τους, σε σύνθεση, ήταν φρικτή με αθλιότητες και απέχθειες.

Ενώ δεν εμφανίζονταν εκεί οι περίπολοι της αστυνομίας, μετά επισκέπτονταν πάντα την Παροικία. Ενώ πριν αυτή η Παροικία ήταν ήσυχη, μετά μετατράπηκε σε κόλαση. Έτσι μπόρεσα να αποδείξω ότι το επίπεδο του Είναι ελκύει την ίδια μας την ζωή, αυτό είναι φανερό.

Ας υποθέσουμε ότι ένας από αυτούς τους κατοίκους αποφάσιζε από το πρωί ως το βράδυ να σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό και να σέβεται τους υπόλοιπους, προφανώς θα άλλαζε.

Τι εννοείται σαν σεβασμός του ίδιου μας του εαυτού; Να πάψει κανείς την εγκληματικότητα, να μην κλέβει, να μην μοιχεύει, να μην διαφθείρει, να μην ζηλεύει την ευημερία του πλησίον, να είναι ταπεινός και απλός, να εγκαταλείψει την τεμπελιά και να μετατραπεί σε έναν δραστήριο άνθρωπο, καθαρό, ηθικό κ.λ.π.

Όταν ένας πολίτης σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό αλλάζει επίπεδο του Είναι και αλλάζοντας επίπεδο του Είναι, αναντίρρητα, ελκύει νέες περιστάσεις γιατί σχετίζεται με ανθρώπους πιο ηθικούς, με ανθρώπους διαφορετικούς, και πιθανώς, αυτό το επίπεδο σχέσεων να προκαλέσει μια οικονομική και πολιτική αλλαγή στην ύπαρξή του. Έτσι θα εκπληρωνόταν αυτό που λέω, ότι ο ολοκληρωτικός αυτοσεβασμός έρχεται να προκαλέσει την κοινωνική και οικονομική ευημερία. Αλλά αν δεν ξέρει κανείς να σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό, ούτε θα σέβεται τους ομοίους του και θα καταδικαστεί από μόνος του σε μια δυστυχισμένη και δύσμοιρη ζωή.

Η αρχή της Ολοκληρωτικής Ευημερίας βρίσκεται στον αυτοσεβασμό.

Η ΑΥΤΟ-ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ

Ας μην ξεχνάμε ότι το εξωτερικό είναι μόνο η αντανάκλαση του εσωτερικού, αυτό το έχει ήδη πει ο Εμμανουήλ Κάντ, ο φιλόσοφος του Κόνιγκσμπεργκ. Αν μελετήσουμε ήσυχα την Κριτική του Αγνού Λόγου, θα ανακαλύψουμε σίγουρα ότι το εξωτερικό είναι το εσωτερικό, λέξεις από τα κείμενα ενός από τους μεγάλους στοχαστές όλων των εποχών.

Η εξωτερική εικόνα του ανθρώπου και οι περιστάσεις που τον περιβάλλουν είναι το αποτέλεσμα της αυτοεικόνας. Όλοι έχουμε μια αυτοεικόνα. Αυτή η σύνθετη λέξη, «αυτό» και «εικόνα», είναι βαθειά σημασιολογική.

Συγκεκριμένα μου έρχεται στην μνήμη σε αυτές τις στιγμές, εκείνη η φωτογραφία του Ιάκωβου. Έβγαλαν μια φωτογραφία στον φίλο μας τον Ιάκωβο και ένα περίεργο πράγμα, βγήκαν δύο Ιάκωβοι: ένας πολύ ήσυχος, ακίνητος, με το πρόσωπο προς τα εμπρός. Ο άλλος φαίνεται να περπατά μπροστά από αυτόν με το πρόσωπο σε διαφορετική μορφή. Πως είναι δυνατόν σε μια φωτογραφία να βγουν δυο Ιάκωβοι;

Εγώ νομίζω ότι αυτή την φωτογραφία αξίζει τον κόπο να την μεγεθύνουμε γιατί μπορεί να χρησιμεύσει για να την δείχνουμε σε όλους τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για αυτές τις σπουδές. Προφανώς σκέφτομαι ότι ο δεύτερος Ιάκωβος ήταν η αυτοαντανάκλαση του πρώτου Ιάκωβου, αυτό είναι φανερό. Γιατί είναι γραμμένο ότι η εξωτερική εικόνα του ανθρώπου και οι περιστάσεις που τον περιβάλλουν είναι το αποτέλεσμα της αυτοεικόνας.

Επίσης είναι γραμμένο ότι το εξωτερικό είναι μόνο η αντανάκλαση του εσωτερικού. Έτσι λοιπόν αν εμείς δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας, αν η εσωτερική εικόνα του εαυτού μας είναι πολύ φτωχή, αν είμαστε γεμάτοι από ψυχολογικά ελαττώματα, από ηθικές σφραγίδες, αναμφισβήτητα θα αναβλύσουν δυσάρεστα γεγονότα στον εξωτερικό κόσμο όπως οικονομικές δυσκολίες, πολιτικές κ.λ.π. ας μην ξεχνάμε ότι η εξωτερική εικόνα του ανθρώπου και οι περιστάσεις που τον περιβάλλουν είναι το αποτέλεσμα της αυτοεικόνας του.

Όλοι έχουμε μια αυτοεικόνα και έξω υπάρχει η φυσική εικόνα που μπορεί να φωτογραφηθεί, αλλά μέσα έχουμε άλλη εικόνα. Για να ξεκαθαρίσουμε καλύτερα, θα λέγαμε ότι έξω έχουμε την φυσική και αισθητή εικόνα και μέσα έχουμε την εικόνα του ψυχολογικού και υπεραισθητού τύπου.

Αν έξω έχουμε μια εικόνα φτωχή και άθλια και αν αυτή την εικόνα την συνοδεύουν δυσάρεστες περιστάσεις, μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, προβλήματα κάθε είδους, συγκρούσεις, είτε είναι στο σπίτι ή στην δουλειά ή στον δρόμο κ.λ.π. οφείλεται απλά στο ότι η ψυχολογική μας εικόνα είναι φτωχή, ελαττωματική και τρομαχτική, και στο ενδιάμεσο περιβάλλον συλλογιζόμαστε την αθλιότητά μας, την κενότητά μας, αυτό που είμαστε.

Αν θέλουμε να αλλάξουμε χρειαζόμαστε μια ολοκληρωτική και μεγάλη αλλαγή. Εικόνα, αξίες και ταυτότητα πρέπει να αλλάξουν ριζικά.

Σε διάφορα από τα έργα μου έχω πει ότι κάθε ένας μας είναι ένα μαθηματικό σημείο στο διάστημα και ότι συμφωνεί να χρησιμεύσει σαν όχημα σε καθορισμένα σύνολα αξιών. Μερικοί χρησιμεύουν σαν οχήματα σε μεγαλοφυείς αξίες και άλλοι μπορεί να χρησιμεύσουν σαν οχήματα σε μέτριες αξίες. Γι’ αυτό ο καθένας είναι ο καθένας. Το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπινων όντων χρησιμεύουν σαν οχήματα στις αξίες του εγώ.. αυτές οι αξίες μπορεί να είναι κάλλιστες ή αρνητικές. Έτσι ώστε εικόνα αξίες και ταυτότητα είναι όλα μία ενότητα.

Λέω ότι πρέπει να περάσουμε από μια ριζική μεταμόρφωση και βεβαιώνω με εμφατικό τρόπο ότι ταυτότητα, αξίες και εικόνα πρέπει να αλλάξουν οριστικά.

Χρειαζόμαστε μια νέα ταυτότητα, νέες αξίες και νέα εικόνα, αυτό είναι ψυχολογική επανάσταση, εσωτερική επανάσταση. Είναι παράλογο να συνεχίζουμε μέσα στον διεφθαρμένο κύκλο στον οποίο κινούμαστε τώρα. Χρειάζεται να αλλάξουμε οριστικά.

Η αυτοεικόνα ενός ανθρώπου δίνει προέλευση στην εξωτερική του εικόνα. Λέγοντας αυτοεικόνα, αναφέρομαι στην ψυχολογική εικόνα που έχουμε μέσα. Ποια να είναι η ψυχολογική μας εικόνα; Να είναι αυτή του θυμώδη, του άπληστου, του λάγνου, του ζηλιάρη, του περήφανου, του τεμπέλη, του λαίμαργου; Οποιαδήποτε κι’ αν ήταν η εικόνα εμάς των ίδιων που έχουμε, ή καλύτερα θα λέγαμε η αυτοεικόνα, θα δώσει προέλευση όπως είναι φυσικό στην εξωτερική εικόνα.

Η εξωτερική εικόνα, ακόμα και αν είναι καλά ντυμένη, θα μπορούσε να είναι φτωχή. Μήπως είναι όμορφη η εικόνα ενός περήφανου, κάποιου που έχει γίνει ανυπόφορος, που δεν έχει ένα σπόρο ανθρωπιάς; Μήπως είναι ευχάριστη η εικόνα ενός λάγνου; Πώς δρα ένας λάγνος; πως ζει; τι εμφάνιση παρουσιάζει η ντουλάπα του; ποια είναι η συμπεριφορά του στην εξωτερική ζωή με το αντίθετο φύλο; Ή είναι πια εκφυλισμένος; ποια θα ήταν η εξωτερική εικόνα ενός ζηλιάρη, ενός που υποφέρει για την ευημερία του πλησίον και που κρυφά κάνει ζημιά στους άλλους από ζήλια; Ποια είναι η εικόνα ενός τεμπέλη που δεν θέλει να δουλέψει και που είναι βρώμικος και απεχθής; Και αυτή του λαίμαργου;

Έτσι λοιπόν στ’ αλήθεια, η εξωτερική εικόνα είναι το αποτέλεσμα της εσωτερικής εικόνας και αυτό είναι αναντίρρητο.

Αν ένας άνθρωπος μάθει να σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό αλλάζει την ζωή του, όχι μόνο μέσα στο πεδίο της Ηθικής ή σε αυτό της Ψυχολογίας, αλλά επίσης μέσα στο κοινωνικό πεδίο, το οικονομικό και μέχρι το πολιτικό. Αλλά πρέπει να αλλάξει. Γι’ αυτό επιμένω ότι ταυτότητα, αξίες και εικόνα πρέπει να αλλάξουν.

Η ταυτότητα, οι αξίες και η εικόνα του εαυτού μας, που έχουμε τώρα, είναι άθλια. Σ’ αυτό οφείλεται ότι η κοινωνική ζωή είναι γεμάτη συγκρούσεις και οικονομικά προβλήματα. Κανείς δεν είναι ευτυχισμένος σε αυτούς τους καιρούς, κανείς δεν είναι ευτυχής. Αλλά, θα μπορούσαν να αλλάξουν η εικόνα, οι αξίες και η ταυτότητα που έχουμε; Θα μπορούσαμε να λάβουμε μια καινούρια ταυτότητα, νέες αξίες, νέα εικόνα; Βεβαιώνω σαφώς ότι ναι, είναι δυνατόν.

Αναντίρρητα θα χρειαζόταν να διαλύσουμε το εγώ. Όλοι έχουμε ένα εγώ. Όταν κτυπάμε μια πόρτα μας ρωτάνε: Ποιος είναι; Απαντάμε Εγώ!. Αλλά ποιος είναι αυτό το εγώ; ποιος είναι αυτός ο εγώ ο ίδιος;

Στην πραγματικότητα της αλήθειας, το εγώ είναι ένα σύνολο από αξίες αρνητικές και θετικές. Θα μπορούσαμε να διαλύσουμε το εγώ, να τελειώνουμε με αυτές τις αρνητικές αξίες και τότε θα μπορούσαμε να χρησιμεύσουμε σαν όχημα για νέες αξίες, για τις αξίες του Είναι. αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση χρειαζόμαστε μια νέα διδακτική αν είναι ότι θέλουμε να εξαλείψουμε όλες τις αξίες που έχουμε τώρα, για να προκαλέσουμε μια αλλαγή.

Η ΨΥΧΟ-ΑΝΑΛΥΣΙΣ

Η διδακτική για να γνωρίσουμε και να εξαλείψουμε τις αξίες, θετικές και αρνητικές που φορτωνόμαστε μέσα, υπάρχει και λέγεται Ψυχοανάλυσις. Είναι αναγκαίο να επικαλούμαστε την εσώτατη ψυχοανάλυση. Όταν κανείς επικαλείται την εσώτατη ψυχοανάλυση, για να γνωρίσει τα ελαττώματα του ψυχολογικού τύπου, εμφανίζεται μια μεγάλη δυσκολία, θέλω να αναφερθώ με εμφατικό τρόπο στην δύναμη της αντίθεσης στην μεταβίβαση.

Μπορεί κανείς να αυτοεξερευνάται, μπορεί κανείς να στρέφεται προς το εσωτερικό του, αλλά όταν προσπαθεί εμφανίζεται η δυσκολία της αντίθεσης στην μεταβίβαση. Αλλά η λύση βρίσκεται στο να μεταβιβάσουμε την προσοχή μας προς τα μέσα με σκοπό να αυτοεξερευνηθούμε, να αυτογνωριστούμε και να εξαλείψουμε τις αρνητικές αξίες που μας βλάπτουν ψυχολογικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και μέχρι και πνευματικά.

Δυστυχώς, επαναλαμβάνω, όταν κανείς προσπαθεί να στραφεί προς τα μέσα για να αυτοεξερευνηθεί και να γνωρίσει τον εαυτό του, αμέσως εμφανίζεται η αντίθεση στην μεταβίβαση. Η αντίθεση στην μεταβίβαση είναι μια δύναμη που δυσκολεύει την στροφή προς τα μέσα. Αν δεν υπήρχε η αντίθεση στην μεταβίβαση η στροφή προς τα μέσα θα ήταν πιο εύκολη. Χρειαζόμαστε την εσώτατη ψυχοανάλυση, χρειαζόμαστε την εσώτατη αυτοέρευνα για να αυτογνωριστούμε αληθινά. Άνθρωπε γνώρισε τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις το Σύμπαν και τους Θεούς.

Όταν κανείς γνωρίζει τον εαυτό του μπορεί να αλλάξει. Όσο κανείς δεν γνωρίζει τον εαυτό του, οποιαδήποτε αλλαγή θα καταλήξει υποκειμενική. Αλλά πριν απ’ όλα χρειαζόμαστε την αυτοανάλυση.

Πως θα νικούσαμε την δύναμη της αντίθεσης στην μεταβίβαση που δυσκολεύει την εσώτατη ψυχοανάλυση ή την αυτοανάλυση; αυτό θα ήταν δυνατόν μόνο μέσω της συνδιαλλακτικής ανάλυσης και της δομικής ανάλυσης.

Όταν κανείς επικαλείται την δομική ανάλυση γνωρίζει αυτές τις ψυχολογικές δομές που δυσκολεύουν και κάνουν αδύνατη την εσώτατη παρατήρηση της συνείδησης. Γνωρίζοντας αυτές τις δομές τις καταλαβαίνουμε και καταλαβαίνοντάς τις μπορούμε τότε να νικήσουμε το εμπόδιο.

Όμως χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο, χρειαζόμαστε επίσης την ανάλυση της συνδιαλλαγής. υπάρχουν οι τραπεζικές συνδιαλλαγές, οι εμπορικές κ.λ.π., όπως επίσης υπάρχουν οι ψυχολογικές συνδιαλλαγές. Τα διάφορα ψυχικά στοιχεία που φορτωνόμαστε στο εσωτερικό μας υποτάσσονται στις συνδιαλλαγές, στις ανταλλαγές, στις μάχες, στις αλλαγές θέσης κ.λ.π. Δεν είναι κάτι ακίνητο, βρίσκονται πάντα σε κατάσταση κίνησης. Όταν κανείς, μέσω της ανάλυσης της συνδιαλλαγής, γνωρίζει τις διάφορες ψυχολογικές διαδικασίες, τις ποικίλες δομές, τότε η δυσκολία για την ψυχολογική παρατήρηση της συνείδησης τελειώνει. Έπειτα πραγματοποιείται η αυτοεξερεύνηση του εαυτού μας με πλήρη επιτυχία.

Όποιος κατορθώνει την πλήρη αυτοεξερεύνηση πάνω σε οποιοδήποτε ελάττωμα, για να γνωρίσει πια τον θυμό, για να γνωρίσει την πλεονεξία,, την λαγνεία, την τεμπελιά, την λαιμαργία κ.λ.π. μπορεί να πραγματοποιήσει καταπληκτικές ψυχολογικές προόδους.

Για να κατορθώσουμε την πλήρη αυτοεξερεύνηση, θα πρέπει πρώτα να αρχίσουμε από το να διαχωρίσουμε το ελάττωμα που θέλουμε να εξαλείψουμε από μέσα μας ώστε αργότερα να το διαλύσουμε.

Το διαλυμένο ελάττωμα ελευθερώνει κάποιο ποσοστό ψυχικής Ουσίας. Με το μέτρο που προχωράμε διαλύοντας κάθε μια από τις λανθασμένες μας αξίες, δηλαδή, τα ελαττώματά μας, η μποτιλιαρισμένη μέσα σ’ αυτά ψυχική Ουσία θα απελευθερωθεί, και τέλος η ολοκληρωτικά απελευθερωμένη ψυχική Ουσία θα μας μεταμορφώσει ριζικά. Θα είναι σ’ αυτή την συγκεκριμένη στιγμή που οι αιώνιες αξίες του Είναι θα εκφραστούν μέσα από εμάς. Αναντίρρητα, αυτό θα ήταν θαυμάσιο όχι μόνο για μας τους ίδιους αλλά και για την ανθρωπότητα.

Όταν έχουμε κατορθώσει να αποσυνθέσουμε ή να διαλύσουμε τελείως τις αρνητικές αξίες, θα σεβόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους, θα μετατραπούμε θα λέγαμε, σε μια πηγή καλοσύνης για όλο τον κόσμο, σε ένα τέλειο δημιούργημα συνειδητό και θαυμάσιο.

Αυτή η μυστική αυτοεικόνα ενός ξύπνιου ανθρώπου, θα έχει σαν συνέπεια την τέλεια εικόνα ενός ευγενούς πολίτη. Οι περιστάσεις του θα είναι επίσης ευεργετικές με κάθε έννοια, θα είναι ένα χρυσός κρίκος στην μεγάλη παγκόσμια αλυσίδα της ζωής. Θα είναι ένα παράδειγμα για ολόκληρο τον κόσμο, μια πηγή ευτυχίας για πολλά όντα, ένας φωτισμένος με την πιο βαρυσήμαντη έννοια της λέξης, κάποιος που θα απολαμβάνει από μια έκσταση συνεχή και υπέροχη.

Η ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ

Στην Διανοητική Δυναμική χρειάζεται να ξέρουμε κάτι πάνω στο πως και στο γιατί λειτουργεί ο νους. Ο νους, αναντίρρητα, είναι ένα εργαλείο που εμείς πρέπει να μάθουμε να χειριζόμαστε συνειδητά. Αλλά θα ήταν παράλογο να ήταν αποδοτικό αυτό το εργαλείο αν πριν δεν γνωρίζαμε το πώς και το γιατί του νου.

Όταν κανείς γνωρίζει το πώς και το γιατί του νου, όταν γνωρίζει τις διάφορες λειτουργίες του, μπορεί να τον ελέγξει και τότε μετατρέπεται σε ένα χρήσιμο και τέλειο εργαλείο, σε ένα θαυμάσιο όχημα μέσω του οποίου μπορούμε να εργαστούμε προς όφελος της ανθρωπότητας.

Χρειάζεται, στ’ αλήθεια, ένα ρεαλιστικό σύστημα αν πραγματικά θέλουμε να γνωρίσουμε το δυναμικό του ανθρώπινου νου.

Αυτούς τους καιρούς αφθονούν πολλά θέματα για τον έλεγχο του νου. Υπάρχουν κάποιοι που σκέφτονται ότι συγκεκριμένες τεχνασματικές ασκήσεις μπορούν να είναι υπέροχες για τον έλεγχο της νοημοσύνης. Υπάρχουν σχολές, υπάρχουν πολλές θεωρίες πάνω στο νου, πολλά συστήματα, αλλά πως θα ήταν δυνατόν να κάνουμε από το νου κάτι χρήσιμο; Ας συλλογιστούμε ότι αν δεν γνωρίζουμε το πώς και το γιατί του νου δεν θα μπορέσουμε να καταφέρουμε να γίνει τέλειος.

Χρειάζεται να γνωρίσουμε τις διάφορες λειτουργίες του νου αν θέλουμε να γίνει τέλειος. Πως λειτουργεί; Γιατί λειτουργεί; Αυτό το πώς και το γιατί είναι οριστικά.

Αν, για παράδειγμα, ρίξουμε μια πέτρα σε μια λίμνη, θα δούμε ότι διαμορφώνονται κύματα, αυτά είναι η αντίδραση της λίμνης, του νερού ενάντια στην πέτρα. Ομοίως αν κάποιος μας πει μια ειρωνική λέξη, αυτή η λέξη φτάνει στο νου και ο νους αντιδρά ενάντια σ’ αυτή την λέξη, τότε έρχονται οι συγκρούσεις. Όλος ο κόσμος βρίσκεται σε προβλήματα. Όλος ο κόσμος ζει σε συγκρούσεις. Εγώ έχω παρατηρήσει ήσυχα τα τραπέζια των συζητήσεων πολλών οργανισμών, σχολών κ.λ.π., δεν σέβονται ο ένας τον άλλον. Γιατί; Γιατί δεν σέβονται τον ίδιο τον εαυτό τους.

Παρατηρήσατε την Γερουσία, μια αίθουσα Αντιπροσώπων ή απλά ένα τραπέζι κάποιας σχολής: αν κάποιος πει κάτι άλλο γίνονται υπαινιγμοί, ενοχλείται και λέει κάτι χειρότερο, φιλονικούν μεταξύ τους και καταλήγουν σε ένα μεγάλο χάος.

Αυτό το ότι ο νους του κάθε ενός από αυτούς αντιδρά ενάντια στις συγκρούσεις του εξωτερικού κόσμου καταλήγει να είναι σοβαρότατο.

Πρέπει κανείς να επικαλεστεί στ’ αλήθεια την ψυχοανάλυση της παρατήρησης της συνείδησης για να εξερευνήσει τον ίδιο τον νου. Γίνεται αναγκαίο να αυτογνωριστούμε λίγο περισσότερο μέσα στο διανοούμενο πεδίο. Για παράδειγμα, γιατί αντιδρούμε μπροστά στην λέξη ενός ομοίου μας; σ’ αυτές τις καταστάσεις είμαστε πάντα θύματα… Αν κάποιος θέλει να είμαστε χαρούμενοι, αρκεί να μας δώσει μερικά χτυπηματάκια στον ώμο και να μας πει μερικές καλές λέξεις. Αν κάποιος θέλει να μας δει δυσαρεστημένους, θα έφτανε να μας πει μερικές δυσάρεστες λέξεις.

Τότε που βρίσκεται η πραγματική διανοητική μας ελευθερία; Ποια είναι; Εξαρτόμαστε συγκεκριμένα από τους άλλους, είμαστε σκλάβοι. Οι ψυχολογικές μας διαδικασίες εξαρτώνται αποκλειστικά από άλλους ανθρώπους, δεν κυβερνούμε τις ψυχολογικές μας διαδικασίες και αυτό είναι τρομερό.

Άλλοι είναι αυτοί που διατάζουν εμάς και τις εσώτατες διαδικασίες μας. Ένας φίλος έρχεται ξαφνικά και μας καλεί σε μια γιορτή. Πηγαίνουμε στο σπίτι του φίλου, μας προσφέρει ένα ποτηράκι, λυπόμαστε αλλά το δεχόμαστε, το πίνουμε, έρχεται και άλλο ποτηράκι και επίσης το πίνουμε. Μετά και άλλο και άλλο μέχρι που καταλήγουμε μεθυσμένοι. Ο φίλος ήταν ιδιοκτήτης και κύριος των ψυχολογικών μας διαδικασιών.

Ένας τέτοιος νους, μπορεί μήπως να χρησιμεύσει σε τίποτε; Αν κάποιος μας διατάζει, αν όλος ο κόσμος έχει δικαίωμα να μας διατάζει, τότε που βρίσκεται η διανοητική ελευθερία μας; Ποια είναι;

Ξαφνικά, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πρόσωπο του αντίθετου φύλου, ταυτιζόμαστε πολύ με αυτό το πρόσωπο και στο τέλος καταλήγουμε σε εκσπερματώσεις ή μοιχείες. Αυτό σημαίνει ότι αυτό το πρόσωπο του αντίθετου φύλου ήταν πιο δυνατό και νίκησε τις ψυχολογικές μας διαδικασίες, μας έλεγξε, μας υπέταξε στην δική του θέληση. Είναι αυτό ελευθερία;

Το διανοητικό ζώο, το λανθασμένα ονομαζόμενο άνθρωπος, έχει στ’ αλήθεια εκπαιδευτεί να αρνείται την αυθεντική του ταυτότητα, αξίες και εικόνα. Ποια να είναι η αυθεντική ταυτότητα, αξίες και εσώτατη εικόνα κάθε ενός από εμάς; Να είναι μήπως το εγώ ή η προσωπικότητα; Όχι! Μέσω της ψυχανάλυσης, της ενδοσκόπησης της συνείδησης μπορούμε να περάσουμε πιο πέρα από το εγώ και να ανακαλύψουμε το Είναι. Αναντίρρητα, το Είναι στον εαυτό του είναι ο Α-Κ, ο Άνθρωπος Κόσμος ή ο Κόσμος Άνθρωπος. Δυστυχώς όπως ήδη το είπα, το ζώο, που λανθασμένα ονομάζεται άνθρωπος, έχει αυτοεκπαιδευτεί να αρνείται τις εσώτατες αξίες του, έχει πέσει στον υλισμό αυτής της εκφυλισμένης εποχής, έχει παραδοθεί σ’ όλα τα βίτσια της γης και προχωράει στο δρόμο του λάθους. Το να δεχτούμε την αρνητική, υποκειμενικά εμπνευσμένη κουλτούρα στο εσωτερικό μας, ακολουθώντας το δρόμο της λιγότερης αντίστασης είναι παράλογο. Δυστυχώς, ο κόσμος αυτήν την εποχή απολαμβάνει ακολουθώντας τον δρόμο της λιγότερης αντίστασης και δέχεται την λανθασμένη υλιστική κουλτούρα αυτών των καιρών, την αφήνουν να εγκατασταθεί στην ψυχή τους και έτσι φτάνει στην άρνηση των πραγματικών αξιών του Είναι.

Η ΛΑΚΩΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ

Η Λακωνική Δράση του Είναι είναι η σύντομη εκδήλωση, η στιγμιαία δράση που πραγματοποιεί το Βασιλικό Είναι κάθε ενός από εμάς με σύνθετο, μαθηματικό και ακριβή τρόπο σαν έναν Πυθαγόρειο Πίνακα.

Θέλω να συλλογιστείτε πολύ καλά πάνω στην Λακωνική Δράση του Είναι. Θυμηθείτε ότι εκεί ψηλά, στο ατελείωτο διάστημα, στο αστεροσκεπές διάστημα, κάθε δράση είναι το αποτέλεσμα μιας αλγεβρικής εξίσωσης και μιας ακριβούς διατύπωσης. Έτσι επίσης, σαν απλό λογικό συμπέρασμα, πρέπει να βεβαιώσουμε με εμφατικό τρόπο ότι η πραγματική μας εικόνα, ο Εσώτατος Κοσμικός Άνθρωπος που βρίσκεται πιο πέρα από τις λανθασμένες αξίες, είναι τέλεια.

Κάθε δράση του Είναι, αναντίρρητα, είναι το αποτέλεσμα μιας αλγεβρικής εξίσωσης και μιας ακριβούς διατύπωσης.

Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες το Είναι έχει κατορθώσει να εκφραστεί μέσω κάποιου που έχει επιτύχει μια αλλαγή εικόνας, αξιών και ταυτότητας και τότε, αυτός ο κάποιος έχει μετατραπεί εκ των πραγμάτων σε έναν προφήτη, σε έναν φωτισμένο.

Αλλά υπάρχουν επίσης λυπηρές περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν χρησιμεύσει σαν όχημα στο ίδιο το Είναι και στ’ αλήθεια δεν έχουν καταλάβει τους σκοπούς της θεϊκότητας.

Όταν κάποιος που χρησιμεύει σαν όχημα στο Είναι δεν δουλεύει αφιλοκερδώς για χάρη της ανθρωπότητας, δεν έχει καταλάβει τι είναι μια αλγεβρική εξίσωση και ακριβής διατύπωση κάθε λακωνικής δράσης του Είναι. Μόνο όποιος απαρνείται την αμοιβή της δράσης, όποιος δεν περιμένει καμία ανταμοιβή όποιος εμψυχώνεται μόνο από αγάπη για δουλειά προς χάρη των ομοίων του, έχει καταλάβει σίγουρα την Λακωνική Δράση του Είναι.

Χρειάζεται να περάσουμε, επαναλαμβάνω, από μια ολοκληρωτική αλλαγή του εαυτού μας. Εικόνα, αξίες και ταυτότητα, πρέπει να αλλάξουν.

Τι ωραία είναι να έχεις την νεανική εικόνα του επίγειου ανθρώπου, αλλά πρέπει, και είναι καλύτερο, να έχουμε την πνευματική και ουράνια εικόνα, εδώ ακριβώς, σε σάρκα και οστά.

Αντί να κατέχουμε τις λανθασμένες αξίες του εγώ, πρέπει να βρίσκονται στην καρδιά μας και στον νου μας οι θετικές αξίες του Είναι. Αντί να έχουμε μια χονδροειδή ταυτότητα, πρέπει να έχουμε βάλει την ταυτότητα στην υπηρεσία του Είναι.

Ας συλλογιστούμε στην ανάγκη να μετατραπούμε σε ζωντανή έκφραση του Είναι…

Το Είναι είναι το Είναι και ο λόγος να είναι το Είναι είναι το ίδιο το Είναι.

Ας διακρίνουμε με σαφήνεια ανάμεσα σ’ αυτό που είναι η έκφραση και σ’ αυτό που είναι η αυτοέκφραση. Το εγώ μπορεί να εκφραστεί αλλά ποτέ δεν θα έχει αυτοέκφραση. Το εγώ εκφράζεται μέσω της προσωπικότητας και οι εκφράσεις του είναι υποκειμενικές, λέει αυτό που οι άλλοι είπαν, διηγείται αυτό που οι άλλοι διηγήθηκαν, εξηγεί αυτό που άλλοι εξήγησαν όμως δεν έχει προφανή αυτοέκφραση του Είναι.

Η αντικειμενική αληθινή αυτοέκφραση του Είναι είναι αυτό που μετράει. Όταν το Είναι εκφράζεται μέσω του εαυτού μας το κάνει με τέλειο και λακωνικό τρόπο.

Πρέπει να διαλύσουμε το εγώ με βάση την εσώτατη ψυχοανάλυση για να εκφραστεί μέσω του εαυτού μας ο Λόγος, η Λέξη του Είναι.

Η ΑΥΤΟ-ΑΓΑΠΗ

Πολλά λέγονται πάνω στην γυναικεία ματαιοδοξία. Αληθινά η ματαιοδοξία είναι η ζωντανή εκδήλωση της αυτοαγάπης,

Η γυναίκα μπροστά στον καθρέπτη είναι ένας πλήρης νάρκισσος θαυμάζοντας τον εαυτό της, λατρεύοντας το είδωλό της με τρέλα. Η γυναίκα στολίζεται όσο καλύτερα μπορεί, βάφεται, κατσαρώνει τα μαλλιά της με μόνο σκοπό να πουν οι άλλοι: Είσαι όμορφη, είσαι ωραία, είσαι θεϊκή! κ.λ.π.

Το εγώ πάντα απολαμβάνει όταν ο κόσμος το θαυμάζει, το εγώ στολίζεται ώστε οι άλλοι να το λατρεύουν. Το εγώ νομίζει τον εαυτό του ωραίο, αγνό, ανέκφραστο, άγιο, ενάρετο κ.λ.π. Κανείς δεν νομίζει τον εαυτό του κακό, όλος ο κόσμος αυτοχαρακτηρίζεται καλός και δίκαιος.

Η αυτοαγάπη είναι κάτι τρομερό. Για παράδειγμα, οι φανατικοί του Υλισμού δεν δέχονται τις Ανώτερες Διαστάσεις του Διαστήματος από αυτοαγάπη. Αγαπάνε πολύ τους εαυτούς τους και όπως είναι φυσικό απαιτούν οι Ανώτερες Διαστάσεις του Διαστήματος, του Κόσμου και όλης της υπερευαίσθητης ζωής, να υποταχθούν στα προσωπικά τους καπρίτσια. Δεν είναι ικανοί να πάνε πιο πέρα από το στενό τους κριτήριο και τις θεωρίες τους, πιο πέρα από το αγαπημένο τους εγώ και τους διανοητικούς τους κανόνες.

Ο νους δεν λύνει το μοιραίο πρόβλημα του εγώ. Μόνο ο θάνατος του εγώ μπορεί να λύσει το πρόβλημα του ανθρώπινου πόνου, αλλά το εγώ αγαπά τον εαυτό του και δεν θέλει να πεθάνει με κανένα τρόπο. Όσο το εγώ θα υπάρχει θα γυρίζει ο τροχός του Σαμσάρα, ο μοιραίος τροχός της ανθρώπινης τραγωδίας.

Όταν είμαστε αληθινά ερωτευμένοι απαρνούμαστε το εγώ. Είναι πολύ σπάνιο να βρεις κάποιον αληθινά ερωτευμένο. Όλοι είναι παθιασμένοι αλλά αυτό δεν είναι αγάπη. Ο κόσμος παθιάζεται όταν βρίσκεται με κάποιον που του αρέσει, αλλά όταν ανακαλύπτει στον άλλον άνθρωπο τα ίδια του τα λάθη, ιδιότητες και ελαττώματα, τότε το αγαπημένο ον τους χρησιμεύει σαν καθρέπτης όπου μπορούν να παρατηρούνται πλήρως. Αληθινά δεν είναι ερωτευμένοι με το αγαπημένο ον, είναι ερωτευμένοι μόνο με τον εαυτό τους και απολαμβάνουν βλέποντάς τον στον καθρέφτη που είναι το αγαπημένο ον, αυτό τους συμβαίνει και νομίζουν ότι είναι ερωτευμένοι. Το εγώ απολαμβάνει μπροστά στον κρυστάλλινο καθρέφτη ή αισθάνεται ευτυχές βλέποντας τον εαυτό του στο πρόσωπο που έχει τις ίδιες του τις ιδιότητες, αρετές και ελαττώματα.

Πολλά λένε οι ιεροκήρυκες πάνω στην αλήθεια, αλλά είναι μήπως δυνατόν να γνωρίσουμε την αλήθεια όταν υπάρχει σε μας αυτοαγάπη;

Μόνο τελειώνοντας με την αυτοαγάπη, μόνο με τον νου ελεύθερο από υποθέσεις, μπορούμε να πειραματιστούμε, σε απουσία του εγώ, αυτό που είναι η Αλήθεια.

Πολλοί θα κριτικάρουν αυτό το έργο της Επανάστασης της Διαλεκτικής. Όπως πάντα, οι ψευτοσοφοί θα γελάσουν με τις επαναστατικές τοποθετήσεις λόγω του εγκλήματος να μην συμπίπτουν αυτές οι διδασκαλίες με τις «διανοητικές υποθέσεις» και τις μπλεγμένες θεωρίες που αυτοί έχουν στην μνήμη τους.

Οι πολυμαθείς δεν είναι ικανοί να ακούσουν με αυθόρμητο νου, ελεύθερο από διανοητικές υποθέσεις, θεωρίες, προ-ιδέες κ.λ.π., την Επαναστατική Ψυχολογία. Δεν είναι ικανοί να ανοιχθούν στο καινούριο με ακέραιο νου, με νου χωρίς διαιρέσεις από την μάχη ων αντιθέτων.

Οι πολυμαθείς ακούνε μόνο για να συγκρίνουν με τις υποθέσεις που έχουν αποθηκευμένες στην μνήμη. Οι πολυμαθείς ακούνε μόνο για να μεταφράσουν, σύμφωνα με την γλώσσα των προκρίσεων και προ-ιδεών, και να φτάσουν στο συμπέρασμα ότι οι διδασκαλίες της Επανάστασης της Διαλεκτικής είναι φαντασία. Έτσι είναι πάντα οι πολυμαθείς, οι νόες τους είναι τόσο εκφυλισμένοι πλέον που δεν είναι ικανοί να ανακαλύψουν το καινούριο.

Στην αλαζονεία του το εγώ θέλει όλα να συμπίπτουν με τις θεωρίες του και τις διανοητικές του υποθέσεις. Το εγώ θέλει να εκπληρώνονται όλα τα καπρίτσια του και ο Κόσμος ολόκληρος να υποταχτεί στα εργαστηριακά του πειράματα.

Το εγώ αποστρέφεται οτιδήποτε πληγώνει την αυτοαγάπη του. Το εγώ λατρεύει τις θεωρίες και τις προ-ιδέες του.

Πολλές φορές αποστρεφόμαστε κάποιον χωρίς λόγο. Γιατί; Απλά, γιατί αυτός ο κάποιος προσωποποιεί κάποια λάθη που φορτωνόμαστε και εμείς καλά κρυμμένα και δεν μπορεί να μας αρέσει που ο άλλος τα εκθέτει. Αληθινά, τα λάθη που αποδίδουμε στους άλλους τα έχουμε κι εμείς βαθιά μέσα μας.

Κανείς δεν είναι τέλειος σ’ αυτόν τον κόσμο, όλοι μας είμαστε κομμένοι με το ίδιο ψαλίδι. Κάθε ένας από εμάς είναι ένα κακό σαλιγκάρι στο στήθος της Μεγάλης Πραγματικότητας.

Όποιος δεν έχει ένα ελάττωμα προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, το έχει προς άλλη κατεύθυνση. Μερικοί δεν εποφθαλμιούν χρήματα αλλά εποφθαλμιούν φήμη, τιμές, έρωτες κ.λ.π. Άλλοι, δεν μοιχεύουν με την ξένη γυναίκα αλλά απολαμβάνουν μοιχεύοντας διδασκαλίες, ανακατεύοντας δόγματα στο όνομα της Παγκόσμιας Αδελφότητας. Μερικοί δεν ζηλεύουν την γυναίκα τους αλλά ζηλεύουν φιλίες, δόγματα, αιρέσεις, πράγματα κ.λ.π. Έτσι είμαστε τα ανθρώπινα όντα, κομμένοι πάντα με το ίδιο ψαλίδι.

Δεν υπάρχει ανθρώπινο ον που δεν λατρεύει τον εαυτό του. Εμείς έχουμε ακούσει άτομα που απολαμβάνουν ώρες και ώρες ολόκληρες μιλώντας για τον εαυτό τους, για τα θαύματά τους, για το ταλέντο τους, για τις αρετές τους κ.λ.π.

Το εγώ αγαπάει τόσο τον εαυτό του που φτάνει να ζηλεύει το ξένο καλό. Οι γυναίκες στολίζονται με πολλά πράγματα, κατά ένα μέρος από ματαιοδοξία και κατά άλλο μέρος για να ξυπνήσουν την ζήλια των υπολοίπων γυναικών. Όλες ζηλεύουν όλες. Όλες ζηλεύουν το ξένο φόρεμα, το ωραίο κολιέ κ.λ.π. Όλες λατρεύουν τον εαυτό τους και δεν θέλουν να είναι κάτω από τις υπόλοιπες, είναι ναρκισσίστριες 100%

Μερικοί ψευτοαποκρυφιστές, ή αδελφοί πολλών αιρέσεων, λατρεύουν τόσο τους εαυτούς τους που έχουν φτάσει να πιστεύουν ότι είναι πηγάδια ταπεινότητας και αγιότητας. Αισθάνονται περήφανοι για την ίδια τους την ταπεινότητα. Είναι τρομερά περήφανοι.

Δεν υπάρχει αδελφούλα ή αδελφούλης ψευτοαποκρυφιστής που στο βάθος δεν καυχιέται για αγιότητα, λάμψη και πνευματική ομορφιά.

Κανένας αδελφούλης ή αδελφούλα ψευτοαποκρυφιστής δεν νομίζει τον εαυτό του κακό ή διεστραμμένο, όλοι καυχιόνται ότι είναι άγιοι και τέλειοι ακόμα και όταν στ’ αλήθεια δεν είναι μόνο κακοί, αλλά, επίσης, διεστραμμένοι.

Το αγαπημένο εγώ λατρεύει υπερβολικά τον εαυτό του και καυχιέται, ακόμα και όταν δεν το λέει, σαν καλό και τέλειο.

Α-ΧΙΜΣΑ (Η ΜΗ ΒΙΑ)

Α-Χίμσα είναι η αγνή σκέψη της Ινδίας, η μη βία. Το Α-Χίμσα είναι εμπνευσμένο στ’ αλήθεια από την παγκόσμια αγάπη. Χίμσα σημαίνει να θέλεις να σκοτώσεις, να θέλεις να βλάψεις. Α-Χίμσα είναι λοιπόν, η απάρνηση από κάθε πρόθεση θανάτου ή ζημιάς που προξενείται από την βία.

Α-Χίμσα είναι το αντίθετο του εγωισμού. Α-Χίμσα είναι αλτρουισμός και η απόλυτη αγάπη. Α-Χίμσα είναι ευθεία δράση.

Ο Μαχάτμα Γκάντι έκανε το Α-Χίμσα βάση του πολιτικού του δόγματος. Ο Γκάντι όρισε την εκδήλωση του Α-Χίμσα έτσι: «Η μη βία δεν βρίσκεται στο να παραιτούμαστε από κάθε πραγματική μάχη ενάντια στο κακό. Η μη βία, έτσι όπως την συλλαμβάνω εγώ, αρχίζει μια εκστρατεία ενάντια στο κακό πιο δραστήρια από το νόμο του Ταλίωνα[8], του οποίου η ίδια η φύση δίνει σαν αποτέλεσμα την ανάπτυξη της διαστροφής. Εγώ υψώνω μπροστά στην ανηθικότητα μια διανοητική αντίθεση και, επομένως, ηθική. Προσπαθώ να αχρηστεύσω το σπαθί του τύραννου, όχι διασταυρώνοντάς το με ένα ατσάλι καλύτερα ακονισμένο παρά εξαπατώντας την ελπίδα του μη προβάλλοντας καμία φυσική αντίσταση. Θα συναντήσει σ’ εμένα μια ψυχική αντίσταση που θα ξεφεύγει από την επίθεσή του. Αυτή η αντίσταση κατ’ αρχάς θα τον τυφλώσει και στην συνέχεια θα τον αναγκάσει να αναδιπλωθεί. Και το γεγονός της αναδίπλωσης δεν θα ταπεινώσει το επιτιθέμενο αλλά θα τον κάνει αξιοπρεπή…» Δεν υπάρχει πιο δυνατό όπλο από τον καλά κατευθυνόμενο νου!

Το εγώ είναι αυτό που διχάζει, προδίδει και εγκαθιστά αναρχία ανάμεσα στην φτωχή πονεμένη ανθρωπότητα. Ο εγωισμός, η προδοσία και η έλλειψη αδελφοσύνης έχει διαιρέσει την ανθρωπότητα.

Το εγώ δεν δημιουργήθηκε από τον Θεό ούτε από το Πνεύμα ούτε από την Ύλη. Το εγώ δημιουργήθηκε από τον ίδιο μας τον νου και θα πάψει να υπάρχει όταν θα το έχουμε καταλάβει πλήρως σε όλα τα επίπεδα του νου. Μόνο μέσω της ευθείας δράσης, ευθέως διαλογισμού, ευθείας θέλησης, ευθέων μέσων της ζωής, ευθείας προσπάθειας και ευθείας μνήμης, θα μπορέσουμε να διαλύσουμε το εγώ. Είναι επείγον να τα καταλάβουμε όλα αυτά σε βάθος αν πραγματικά θέλουμε την επανάσταση της Διαλεκτικής. Δεν πρέπει να μπερδεύουμε την προσωπικότητα με το εγώ. Πραγματικά η προσωπικότητα διαμορφώνεται στην διάρκεια των επτά ετών της νηπιακής ηλικίας και το εγώ είναι λάθος που διαιωνίζεται από αιώνα σε αιώνα και ενδυναμώνεται κάθε φορά και περισσότερο από την μηχανικότητα της υποτροπής.

Η προσωπικότητα είναι ενεργειακή γεννιέται με τις συνήθειες, τα έθιμα, τις ιδέες κ.λ.π. στην διάρκεια της νηπιακής ηλικίας και ενδυναμώνεται με τις εμπειρίες της ζωής. Τόσο η προσωπικότητα όσο και το εγώ πρέπει να αποσυντεθούν. Εμείς είμαστε πιο επαναστατικοί στις ψυχολογικές διαδικασίες από τον Γκουρτζίεφ και τον Ουσπένσκι.

Το εγώ χρησιμοποιεί την προσωπικότητα σαν εργαλείο δράσης. Η καλλιεργημένη προσωπικότητα αποτελείται από την ανάμιξη του εγώ και της προσωπικότητας. Η καλλιέργεια της προσωπικότητας εφευρέθηκε από το εγώ. Πραγματικά, η καλλιεργημένη προσωπικότητα παράγει εγωισμούς, μίση, βία κ.λ.π. Όλα αυτά είναι απορριπτέα από το Α-Χίμσα. Η καλλιεργημένη προσωπικότητα καταστρέφει τελείως τις εσωτερικές οργανώσεις. Η καλλιεργημένη προσωπικότητα προκαλεί αναρχία και σύγχυση. Η καλλιεργημένη προσωπικότητα μπορεί να καταστρέψει τελείως οποιαδήποτε οργάνωση.

Σε κάθε επανενσάρκωση-επιστροφή το εγώ κατασκευάζει μια νέα προσωπικότητα. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός σε κάθε καινούρια επανενσάρκωση.

Είναι επείγον να ξέρουμε να ζούμε. Όταν το εγώ διαλύεται έρχεται σε μας η Μεγάλη Πραγματικότητα, η αληθινή Ευτυχία, Εκείνο που δεν έχει όνομα.

Ας διακρίνουμε μεταξύ του Είναι και του εγώ. Ο τωρινός άνθρωπος έχει μόνο το εγώ. Ο άνθρωπος είναι ένα μη επιτυχημένο ον. Είναι επείγον να πετύχουμε το Είναι, είναι αναγκαίο να ξέρουμε ότι το Είναι είναι ευτυχία χωρίς όρια.

Καταλήγει παράλογο να λέμε ότι το Είναι είναι το «ανώτερο Εγώ», το «Θεϊκό Εγώ» κ.λ.π. Το Είναι, όντας κοσμικού και συμπαντικού τύπου, δεν μπορεί να έχει γεύση από εγώ. Ας μην προσπαθούμε να θεοποιήσουμε το εγώ.

Το Α-Χίμσα είναι μη βία στην σκέψη, στο λόγο και στα έργα. Το Α-Χίμσα είναι σεβασμός στις ξένες ιδέες, σεβασμός σε όλες τις θρησκείες, σχολές, αιρέσεις, οργανώσεις κ.λ.π.

Να μην περιμένουμε να εξελιχθεί το εγώ γιατί το εγώ δεν τελειοποιείται ποτέ. Χρειαζόμαστε μια πλήρη επανάσταση της Συνείδησης. Αυτός είναι ο μόνος τύπος επανάστασης που δεχόμαστε.

Στην Επανάσταση της Διαλεκτικής, στην Επανάσταση της Συνείδησης, βρίσκεται βασισμένη η διδασκαλία του Α-Χίμσα.

Σύμφωνα με το πώς πεθαίνουμε από στιγμή σε στιγμή η αρμονία μεταξύ των ανθρώπων αναπτύσσεται αργά. Σύμφωνα με το πώς πεθαίνουμε από λεπτό σε λεπτό, η καλή θέληση αντικαθιστά λίγο λίγο την κακή θέληση.

Οι άνθρωποι καλής θέλησης δέχονται το Α-Χίμσα. Καταλήγει αδύνατον να αρχίσεις μια νέα τάξη της ψυχής μας αποκλείοντας την διδασκαλία της μη βίας.

Το Α-Χίμσα πρέπει να καλλιεργηθεί στα σπίτια ακολουθώντας το μονοπάτι του Τέλειου Γάμου. Μόνο με την μη βία στην σκέψη, στο λόγο και στα έργα, μπορεί να βασιλεύσει η ευτυχία στα σπίτια.

Το Α-Χίμσα πρέπει να είναι η βάση της καθημερινής ζωής, στο γραφείο, στο εργαστήριο, στον αγρό, στο σπίτι, στο δρόμο κ.λ.π. πρέπει να ζούμε την διδασκαλία της μη βίας.

ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΟΠΑΔΙΟΥ

Συμπεριφορά είναι η τάση που έχει η ανθρώπινη μηχανή να αναμειγνύεται με άλλους, χωρίς διάκριση και χωρίς έλεγχο κανενός είδους.

Ας δούμε τι κάνει κανείς όταν είναι σε ομάδες ή σε όχλο. Είμαι σίγουρος ότι πολύ λίγα άτομα θα τολμούσαν να βγουν στον δρόμο και να πετάνε πέτρες εναντίον κάποιου άλλου. Όμως, σε ομάδα, ναι. Θα μπορούσε κανείς να ταυτιστεί σε μια λαϊκή διαδήλωση και καθώς θα βρίσκεται σε παροξυσμό από τον ενθουσιασμό, καταλήγει να πετάει πέτρες μαζί με τα πλήθη, αν και μετά ρωτάει τον εαυτό του, «γιατί το έκανα;»

Σε ομάδα, το ανθρώπινο ον συμπεριφέρεται πολύ διαφορετικά. Κάνει πράγματα που δεν θα έκανε ποτέ μόνο του. Σε τι οφείλεται αυτό; οφείλεται σε αρνητικές εντυπώσεις στις οποίες ανοίγει τις πόρτες και καταλήγει κάνοντας πράγματα που ποτέ δεν θα έκανε μόνο του.

Όταν ένας ανοίγει τις πόρτες σε αρνητικές εντυπώσεις, όχι μόνο αλλάζει την τάξη του συγκινησιακού κέντρου που βρίσκεται στην καρδιά αλλά και το μετατρέπει σε αρνητικό. Ανοίγει κάποιος τις πόρτες του, για παράδειγμα, στην αρνητική συγκίνηση ενός ανθρώπου που έρχεται γεμάτος θυμό γιατί κάποιος του προξένησε μία ζημιά. Τότε καταλήγει κανείς συμμαχώντας με αυτόν τον άνθρωπο, ενάντια σε εκείνον που προξένησε την ζημιά και γεμίζει θυμό χωρίς να έχει σχέση με το θέμα.

Ας υποθέσουμε ότι ανοίγει κανείς τις πόρτες στις αρνητικές εντυπώσεις ενός μέθυσου, καταλήγει να δεχτεί ένα ποτηράκι, μετά δύο, τρία, δέκα. Τελικά, μέθυσος και αυτός.

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος ανοίγει τις πόρτες στις αρνητικές εντυπώσεις ενός ανθρώπου του αντίθετου φύλου, καταλήγει, πολύ πιθανόν μοιχεύοντας και διαπράττοντας κάθε είδους εγκλήματα.

Αν ανοίγουμε τις πόρτες στις αρνητικές εντυπώσεις ενός ναρκομανή, θα καταλήξουμε ίσως καπνίζοντας μαριχουάνα ή καταναλώνοντας κάθε είδους ουσίες. Σαν συμπέρασμα θα φτάσει στην αποτυχία.

Έτσι είναι πως τα ανθρώπινα όντα μολύνουν ο ένας τον άλλον μέσα σε αρνητικά περιβάλλοντα. Οι κλέφτες κάνουν κλέφτες τους άλλους. Οι εγκληματίες μολύνουν τους άλλους περισσότερο. Οι ναρκομανείς μολύνουν άλλους ανθρώπους και πολλαπλασιάζονται οι ναρκομανείς, οι κλέφτες, οι τοκογλύφοι, οι δολοφόνοι κ.λ.π. Γιατί; Γιατί διαπράττουμε το λάθος να ανοίγουμε πάντα τις πόρτες στις αρνητικές εντυπώσεις, και αυτό ποτέ δεν είναι σωστό. Να επιλέγουμε τις εντυπώσεις.

Αν κάποιος μας φέρνει θετικές εντυπώσεις φωτός, ομορφιάς, αρμονίας, χαράς, αγάπης, τελειότητας να του ανοίγουμε τις πόρτες της καρδιάς μας. Αλλά αν κάποιος μας φέρει αρνητικές συγκινήσεις μίσους, βίας, ζήλιας, ναρκωτικών, αλκοόλ, μοιχείας; Γιατί πρέπει να του ανοίγουμε τις πόρτες της καρδιάς μας; Να τις κλείνουμε! Να κλείνουμε τις πόρτες στις αρνητικές εντυπώσεις.

Όταν κανείς συλλογίζεται πάνω στην συμπεριφορά κοπαδιού, μπορεί να την τροποποιήσει με τέλειο τρόπο και να κάνει την ζωή κάτι καλύτερο.

Η ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Ο ήχος του κανονιού, η βροντή του, καταστρέφει τα τζάμια ενός παραθύρου. Από την άλλη μεριά μια απαλή λέξη κατευνάζει τον θυμό ή τον εκνευρισμό, αλλά μια χονδροειδής λέξη (χωρίς αρμονία) προκαλεί ενόχληση ή μελαγχολία, λύπη, μίσος κ.λ.π.

Λέγεται ότι η σιωπή είναι χρυσός αλλά είναι καλύτερα να πούμε: «Είναι τόσο λάθος να μιλάς όταν πρέπει να σωπαίνεις όσο να σωπαίνεις όταν πρέπει να μιλάς!»

Υπάρχουν εγκληματικές σιωπές, υπάρχουν λέξεις ατιμωτικές. Πρέπει να υπολογίζουμε με ευγένεια το αποτέλεσμα των λέξεων που λέμε, επειδή πολλές φορές πληγώνουμε τους άλλους με τις λέξεις με ασυνείδητο τρόπο.

Οι λέξεις γεμάτες με κακής πρόθεσης νοήματα προκαλούν μοιχείες στον κόσμο του νου. Και οι άρρυθμες λέξεις προκαλούν βία στον κόσμο του κοσμικού νου.

Ποτέ δεν πρέπει να καταδικάζουμε κανέναν με το λόγο γιατί δεν πρέπει να δικάζουμε ποτέ κανέναν. Η συκοφαντία, το κουτσομπολιό και η διαβολή, έχουν γεμίσει τον κόσμο με πίκρα και πόνο.

Αν δουλεύουμε με την Σεξουαλική Υπερδυναμική, πρέπει να καταλάβουμε ότι οι δημιουργικές ενέργειες είναι εκτεθειμένες σε κάθε είδους τροποποιήσεις. Αυτές οι ενέργειες του λίμπιντο μπορούν να τροποποιηθούν σε δυνάμεις του φωτός ή του σκότους. Όλα εξαρτώνται από την ποιότητα των λέξεων.

Ο τέλειος άνθρωπος λέει λέξεις της τελειότητας. Ο γνωστικός σπουδαστής που επιθυμεί να ακολουθήσει το μονοπάτι της Επανάστασης της Διαλεκτικής πρέπει να συνηθίσει να ελέγχει την γλώσσα. Πρέπει να μάθει να χειρίζεται τον λόγο.

Δεν είναι αυτό που μπαίνει από το στόμα αυτό που βλάπτει τον άνθρωπο παρά αυτό που βγαίνει! Το στόμα ξεχύνει την προσβολή, την μηχανορραφία, την δυσφήμηση, όλα αυτά είναι που βλάπτουν τον άνθρωπο.

Αποφύγετε κάθε είδους φανατισμό γιατί με αυτόν προκαλούμε μεγάλη βλάβη στον άνθρωπο, στον πλησίον. Δεν πληγώνουμε τους άλλους μόνο με χονδροειδείς λέξεις ή με λεπτές και τεχνικές ειρωνείες, αλλά επίσης με τον τόνο της φωνής, με τον άρρυθμο και χωρίς αρμονία τονισμό της φωνής.

ΤΟ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΟΥΜΕ

Πρέπει να μάθουμε να ακούμε. Για να μάθουμε να ακούμε πρέπει να ξυπνήσουμε την συνείδηση.

Για να ξέρουμε να ακούμε πρέπει να ξέρουμε να είμαστε παρόντες. Αυτός που ακούει δραπετεύει πάντα στην ψυχολογική χώρα και πόλη.

Η ανθρώπινη προσωπικότητα δεν ξέρει να ακούει, ούτε και το φυσικό σώμα γιατί είναι το όχημά της.

Ο κόσμος είναι γεμάτος από τον εαυτό του, από τις περηφάνιες του, από τις ικανότητές του, από τις θεωρίες του.

Δεν υπάρχει μια γωνίτσα ή ένας άδειος χώρος για την γνώση, για το λόγο. Εμείς πρέπει να έχουμε την γαβάθα προς τα πάνω, όπως ο Βούδας, για να λάβουμε τον χριστικό λόγο.

Το να ακούμε ψυχολογικά είναι πολύ δύσκολο. Πρέπει να μάθουμε να είμαστε προσεκτικοί για να ξέρουμε να ακούμε. Πρέπει να γίνουμε πιο δεκτικοί προς το λόγο.

Ο κόσμος δεν θυμάται τις προηγούμενες υπάρξεις του γιατί δεν βρίσκεται στο ψυχολογικό του σπίτι, γιατί βρίσκεται έξω από αυτό.

Πρέπει να θυμόμαστε τον εαυτό μας. Πρέπει να χαλαρώνουμε το σώμα όσες φορές μπορούμε στην διάρκεια της ημέρας.

Επειδή ξεχνάει το Είναι, ο κόσμος διαπράττει πολλά λάθη. Μεγάλα πράγματα μας συμβαίνουν όταν θυμόμαστε τον εαυτό μας.

Να συμβουλευόμαστε είναι αναγκαίο, αλλά το σημαντικό είναι να ξέρουμε να ακούμε. Για να ξέρουμε να ακούμε πρέπει να έχουμε τα κέντρα συγκινησιακό, κινητικό και διανοητικό σε ανώτατη προσοχή.

Η λανθασμένη εκπαίδευση μας εμποδίζει να ακούμε. Η λανθασμένη εκπαίδευση βλάπτει τα πέντε κέντρα της ανθρώπινης μηχανής: διανοητικό, κινητικό, συγκινησιακό, ένστικτο και σεξουαλικό.

Πρέπει να ακούμε με τον νου αυθόρμητο, ελεύθερο από διανοητικές υποθέσεις, θεωρίες και προ-ιδέες. Πρέπει να ανοιγόμαστε στο καινούριο με τον νου πλήρη, με το νου όχι διαιρεμένο από την πάλη των αντιθέτων.

Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ

Ο Σωκράτης απαιτούσε σαν βάση της Διαλεκτικής του την ακρίβεια του όρου. Στην δική μας επανάσταση της Διαλεκτικής απαιτούμε σαν βάση την ακρίβεια του λόγου.

Ο λόγος, ανθρώπινο χαρακτηριστικό, είναι το εργαλείο της ατομικής έκφρασης και της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Είναι το όχημα της εξωτερικής γλώσσας και το ξεφόρτωμα ή η εξωτερίκευση της περίπλοκης εσωτερικής γλώσσας, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο από το Είναι όσο και από το εγώ.

Ο Πλάτωνας, στο διάλογο «Φαίδων», εξέφραζε σ’ έναν από τους μαθητές του μια έννοια διάσημη για το βάθος της και την ηθική της λεπτότητα, σαν ανθρώπινη αρχή της γλωσσικής ιδιότητας. Λέει: «Να ξέρεις αγαπητέ μου Κρίτωνα, ότι το να μιλάς με ακατάλληλο τρόπο δεν σημαίνει μόνο να κάνεις λάθος σ’ αυτό που λες αλλά και ένα είδος ζημιάς που προξενείται στις ψυχές».

Αν θέλουμε να λύσουμε τα προβλήματα, πρέπει να απέχουμε από γνωμοδοτήσεις. Όλες οι γνώμες μπορούν να γίνουν διαπληκτισμός. Πρέπει να λύνουμε ένα πρόβλημα διαλογιζόμενοι σε αυτό. Είναι αναγκαίο να το λύνουμε με τον νου και την καρδιά. Πρέπει να μάθουμε να σκεπτόμαστε για μας τους ίδιους. Είναι παράλογο να επαναλαμβάνουμε σαν παπαγάλοι τις ξένες γνώμες.

Όταν το εγώ εκμηδενίζεται, εξαφανίζονται οι εκλογικές διαδικασίες του νου. Γνώμη είναι η εκπομπή μιας έννοιας με τον φόβο ότι είναι σωστή η άλλη και αυτό δείχνει άγνοια.

Είναι επείγον να μάθουμε να μην ταυτιζόμαστε με τα προβλήματα. Είναι αναγκαίο να αυτοεξερευνούμαστε ειλικρινά και μετά να κρατάμε διανοητική και λεκτική σιωπή.

ΤΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΡΟΜΠΟΤ

Το διανοητικό ζώο είναι όμοιο με ένα ρομπότ προγραμματισμένο με μηχανικές ρόδες και είναι επίσης όμοιο με ένα ρολόι γιατί ζει επαναλαμβάνοντας τις ίδιες κινήσεις με τις περασμένες του υπάρξεις.

Το ανθρώπινο ον, το λανθασμένα ονομαζόμενο άνθρωπος, είναι ένα ψυχολογικό ρομπότ που δεν πράττει, όλα του συμβαίνουν. Το Είναι είναι το μόνο που πράττει. Το Είναι κάνει να αναβλύσει αυτό που θέλει γιατί δεν είναι μηχανικό ον.

Πρέπει να πάψουμε να είμαστε ένα διανοητικό ρομπότ, γιατί το ρομπότ πάντα επαναλαμβάνει τα ίδια και δεν έχει ανεξαρτησία.

Το ψυχολογικό ρομπότ επηρεάζεται από τους νόμους της Σελήνης: Υποτροπή, σύλληψη, θάνατος, μίσος, εγωισμός, βία, ματαιοδοξία, υπερηφάνεια, αυτοσπουδαιότητα, άμετρη απληστία κ.λ.π.

Πρέπει να δουλέψουμε με την σεξουαλική υπερ-δυναμική για να δημιουργήσουμε ένα διαρκές κέντρο βαρύτητας και να ανεξαρτητοποιηθούμε από την Σελήνη.

Για να πάψουμε να είμαστε ένα ψυχολογικό ρομπότ γίνεται αναγκαίο να κυριαρχούμε τον εαυτό μας. Ο Φάουστ το κατάφερε, όχι όμως ο Κορνήλιος Αγρίππας γιατί θεωρητικοποιούσε.

Ο κόσμος ενδιαφέρεται να αξιοποιήσει τον κόσμο αλλά είναι πιο σημαντικό να αξιοποιήσουμε τον εαυτό μας, γιατί αυτός που αξιοποιεί τον εαυτό του κυβερνά τον κόσμο.

Το ψυχολογικό ρομπότ που θέλει να μετατραπεί σε άνθρωπο, και μετά σε υπεράνθρωπο, θα έπρεπε να αναπτύξει την ικανότητα να στηρίζει τις νότες.

Όταν κάποιος στ’ αλήθεια θέλει να πάψει να είναι μηχανή, πρέπει να περάσει από την πρώτη κρίση: Μι-Φα και μετά από την δεύτερη κρίση: Λα-Σι.

Το κλειδί των θριαμβευτών για να περνάμε τις κρίσεις και να πάψουμε να είμαστε ένα ψυχολογικό ρομπότ είναι : Εκλογή, αλλαγή και απόφαση. Σε επτά κλίμακες γίνεται όλο το Έργο και αποχτιέται ο Νιριονισιάνο ήχος του Σύμπαντος.

Ο ΘΥΜΟΣ

Ο θυμός ακυρώνει την ικανότητα να σκεφτούμε και να λύσουμε τα προβλήματα που τον προκαλούν. Προφανώς, ο θυμός είναι ένα αρνητικό συναίσθημα.

Δυό αρνητικά συναισθήματα θυμού που εναντιώνονται δεν πετυχαίνουν την ειρήνη ούτε την δημιουργική κατανόηση.

Αναντίρρητα, πάντα όταν προβάλουμε το θυμό σε άλλο ανθρώπινο ον, προξενείται μια κατάρρευση της ίδιας μας της εικόνας και αυτό δεν είναι ποτέ ωφέλιμο στον κόσμο των διαπροσωπικών σχέσεων.

Οι διάφορες διαδικασίες του θυμού οδηγούν το ανθρώπινο ον σε τρομερές κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές αποτυχίες. Είναι σαφές ότι και η υγεία επίσης επηρεάζεται από τον θυμό.

Υπάρχουν ορισμένοι ανόητοι που απολαμβάνουν με τον θυμό, μια και αυτό τους δίνει κάποιο αέρα ανωτερότητας. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο θυμός συνδυάζεται με την περηφάνια.

Συμβαίνει επίσης να συνδυάζεται ο θυμός με την ματαιοδοξία και μέχρι και με την αυτάρκεια. Η καλοσύνη είναι μια πολύ πιο συντριπτική δύναμη από το θυμό.

Μια θυμώδης συζήτηση είναι μόνο μια διέγερση από έλλειψη βεβαιότητας. Όταν αντιμετωπίζουμε τον θυμό, πρέπει να αποφασίσουμε για τον τύπο των συναισθημάτων που συμφέρει περισσότερο.

Η καλοσύνη και η κατανόηση καταλήγουν καλύτερες από το θυμό. Καλοσύνη και κατανόηση είναι συναισθήματα μόνιμα δεδομένου ότι μπορούν να νικήσουν τον θυμό.

Όποιος αφήνεται να ελέγχεται από το θυμό καταστρέφει την ίδια του την εικόνα. Ο άνθρωπος που έχει έναν πλήρη αυτοέλεγχο, θα βρίσκεται πάντα στην κορυφή.

Η απογοήτευση, ο φόβος, η αμφιβολία και η ενοχή, προξενούν τις διαδικασίες του θυμού. Απογοήτευση, φόβος, αμφιβολία και ενοχή προκαλούν τον θυμό. Όποιος ελευθερώνεται από αυτά τα τέσσερα αρνητικά συναισθήματα θα κυριαρχήσει τον κόσμο. Το να δεχόμαστε αρνητικά πάθη είναι κάτι που πηγαίνει ενάντια στον αυτοσεβασμό.

Ο θυμός είναι για τρελούς, δεν χρησιμεύει, μας πηγαίνει στην βία. Ο σκοπός της βίας είναι να μας φέρει στην βία και αυτή προκαλεί περισσότερη βία.

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

Η προσωπικότητα είναι πολλαπλή και έχει πολλά υποεπίπεδα. Σ’ αυτήν αποθηκεύεται το κάρμα των προηγούμενων υπάρξεων, κάρμα σε πορεία εκπλήρωσης ή αποκρυστάλλωσής του.

Οι μη χωνευμένες εντυπώσεις μετατρέπονται σε καινούρια ψυχικά επιπρόσθετα, και αυτό που είναι πιο σοβαρό, σε διαφορετικές προσωπικότητες[9]. Η προσωπικότητα δεν είναι ομογενής αλλά ετερογενής και πολλαπλή.

Πρέπει να επιλέγει κανείς τις εντυπώσεις με τον ίδιο τρόπο που επιλέγει κανείς τα πράγματα της ζωής.

Αν ξεχνάει κανείς τον εαυτό του σε μια δεδομένη στιγμή, μπροστά σε ένα νέο συμβάν, διαμορφώνονται καινούρια εγώ και αν είναι πολύ δυνατά, σε καινούριες προσωπικότητες μέσα στην προσωπικότητα. Εκεί βρίσκεται η αιτία πολλών ψυχολογικών τραυμάτων, συμπλεγμάτων και συγκρούσεων.

Μια εντύπωση μη χωνευμένη που έρχεται να διαμορφώσει μια προσωπικότητα μέσα στην προσωπικότητα, και που δεν είναι αποδεκτή, μετατρέπεται σε πηγή τρομερών συγκρούσεων.

Δεν είναι αποδεκτές όλες οι προσωπικότητες που φορτώνεται κανείς στην προσωπικότητα, κι’ αυτό δίνει καταγωγή σε πολλά τραύματα, συμπλέγματα, φοβίες κ.λ.π.

Πριν από όλα, είναι αναγκαίο να καταλάβουμε την πολλαπλότητα της προσωπικότητας, που είναι πολλαπλή η ίδια.

Κατά τρόπον ώστε μπορεί κάποιος να έχει εξαλείψει τα ψυχικά επιπρόσθετα, αλλά αν δεν εξαλείψει την προσωπικότητα, δεν θα μπορέσει να κατορθώσει την αυθεντική φώτιση και την ευτυχία της ζωής.

Όταν κανείς γνωρίζει περισσότερο και περισσότερο τον εαυτό του, γνωρίζει κάθε φορά περισσότερο τους άλλους.

Το άτομο με εγώ δεν βλέπει τα πράγματα καθαρά και κάνει λάθος. Αυτοί που έχουν εγώ κάνουν λάθη γιατί τους λείπει κρίση, ακόμη και αν υπάρχει μια τρομερή λογική στις αναλύσεις τους.

Αν δεν χωνεύετε τις εντυπώσεις δημιουργείτε νέα εγώ. Πρέπει να μάθουμε να διαλέγουμε τις εντυπώσεις.

Δεν πρόκειται για το να: είναι κανείς καλύτερος! Αυτό που ενδιαφέρει είναι να αλλάξουμε. Το Είναι αναβλύζει όταν κανείς έχει αλλάξει και έχει πάψει να υπάρχει.

Τα ανεπιθύμητα στοιχεία που φορτωνόμαστε στο εσωτερικό μας, είναι αυτά που ελέγχουν τις αντιλήψεις μας, εμποδίζοντάς μας να έχουμε μια πλήρη αντίληψη που θα μας έφερνε ευτυχία και μακαριότητα.

ΚΑΤΕΞΙΣ

Η ψυχική ενέργεια, Katexis, διαδικαζόμενη σαν εκτελεστική δύναμη καταλήγει καταπληκτική.

Τα αποθέματα εξυπνάδας είναι τα διάφορα μέρη του Είναι και ονομάζονται Katexis Ligada ή ψυχική ενέργεια σε δυνητική και στατική κατάσταση.

Η Katexis Ligada μας προσανατολίζει στην δουλειά που σχετίζεται με την διάλυση του εγώ και την απελευθέρωση από το νου.

Η Katexis Ligada, που περιέχεται στο νου, μας οδηγεί στην δουλειά που σχετίζεται με την επαναστατική ψυχολογία και με την ολοκληρωτική επανάσταση.

Οι αξίες του Είναι αποτελούν την Katexis Ligada.

Μόνο η Katexis Ligada μπορεί να μας ελευθερώσει από το νου, μέσω της διάλυσης των ανεπιθύμητων ψυχικών στοιχείων που έχουν διαχωριστεί από εμάς με την δομική και συνδιαλλακτική ανάλυση.

Η Katexis Ligada είναι διαφορετική από την Katexis Suelta, δεδομένου ότι αυτή είναι η ψυχική ενέργεια που χρησιμοποιεί το εγώ για να κυριαρχεί τον νου και το σώμα για την εκδήλωσή του.

Πρέπει να επιτρέψουμε η Katexis Ligada, που είναι δυναμική ψυχική ενέργεια, να είναι αυτή που διευθύνει την ύπαρξή μας.

Πρέπει να δουλεύουμε ψυχολογικά ώστε η Katexis Ligada να μπει σε δραστηριότητα και να κυριαρχεί και να κυβερνά την Katexis Libre, που είναι η ενέργεια του σώματος και που δυστυχώς πάντα κυριαρχείται από την Katexis Suelta που είναι το εγώ.

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Έχουμε υποφέρει πολύ με τα μέλη της Γνωστικής Κίνησης. Πολλοί έχουν ορκιστεί πίστη μπροστά στον βωμό των Lumisiales[10]. Πολλοί έχουν υποσχεθεί να δουλέψουν σοβαρά στο Μεγάλο Έργο μέχρι την Ολοκληρωτική Αυτοπραγματοποίηση. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν ορκιστεί κλαίγοντας να μην αποσυρθούν από την Γνωστική Κίνηση ποτέ πλην όμως (και είναι θλιβερό να το λες) όλα ήσαν μάταια. Σχεδόν όλοι έφυγαν, μετατράπηκαν σε εχθρούς βλαστημώντας, μοιχεύοντας, ασελγώντας και πήραν τον μαύρο δρόμο. Πραγματικά αυτές οι τρομερές αντιθέσεις του ανθρωπίνου όντος οφείλονται στο ότι το ανθρώπινο ον έχει ένα μοιραίο θεμέλιο και μια τραγική βάση. Αυτό το θεμέλιο είναι η πολλαπλότητα του εγώ, η πολλαπλότητα της Katexis Suelta που όλοι φέρουμε μέσα μας.

Είναι επείγον να ξέρουμε ότι το εγώ είναι ένα σύνολο ψυχικών ενεργειών (Katexis Sueltas) που αναπαράγονται στα κατώτερα ζωικά βάθη του ανθρώπου. Κάθε Katexis Suelta είναι ένα μικρό εγώ που απολαμβάνει συγκεκριμένης αυτοανεξαρτησίας.

Αυτά τα εγώ, αυτές οι Katexis Sueltas, Μάχονται μεταξύ τους. Πρέπει να διαβάσω μια εφημερίδα, λέει το διανοητικό εγώ. Θα πάω να κάνω βόλτα με το ποδήλατο, αντιλέγει το μηχανικό εγώ. Πεινάω, δηλώνει το εγώ της λαιμαργίας. Κρυώνω, λέει το εγώ του μεταβολισμού. Δεν θα μου το εμποδίσετε, φωνάζει το εγώ του πάθους υπερασπίζοντας οποιοδήποτε από αυτές τις Katexis Sueltas.

Συμπέρασμα, το εγώ είναι λεγεώνα από Katexis Sueltas. Αυτές οι Katexis Sueltas έχουν μελετηθεί ήδη από τον Φράντς Χάρτμαν. Ζουν μέσα στα κατώτερα ζωικά βάθη του ανθρώπου. Τρώνε, κοιμούνται, αναπαράγονται και ζούνε με δαπάνες των ζωτικών αρχών μας (ή Katexis Libre) κινητική, μυϊκή και νευρώδης ενέργεια. Κάθε ένα από τα εγώ που στο σύνολό τους αποτελούν την Katexis Suelta, το εγώ, προβάλλεται στα διάφορα επίπεδα του νου και ταξιδεύει επιθυμώντας την ικανοποίηση των επιθυμιών του. Το εγώ, η Katexis Suelta, δεν μπορεί ποτέ να τελειοποιηθεί.

Ο άνθρωπος είναι η πόλη με τις εννέα πόρτες…Μέσα σε αυτή την πόλη ζουν πολλοί πολίτες που ούτε καν γνωρίζονται μεταξύ τους. Κάθε ένας από αυτούς τους πολίτες, κάθε ένα από αυτά τα μικρά εγώ έχει τα σχέδιά του και τον δικό του νου. Αυτοί είναι οι έμποροι που ο Ιησούς έπρεπε να διώξει από το Ναό με το μαστίγιο της θέλησης. Αυτοί οι έμποροι πρέπει να πεθάνουν.

Τώρα θα μας εξηγηθεί το γιατί των τόσων εσωτερικών αντιπαραθέσεων στο άτομο. Ενώ θα υπάρχει η Katexis Suelta δεν μπορεί να υπάρχει ειρήνη. Τα εγώ είναι η αιτία των αιτιών όλων των εσωτερικών αντιπαραθέσεων. Το εγώ που ορκίζεται πίστη στην Γνώση αντικαθίσταται από άλλο που την μισεί. Συμπέρασμα: ο άνθρωπος είναι ένα ανεύθυνο ον που δεν έχει ένα διαρκές κέντρο βαρύτητας. Ο άνθρωπος είναι ένα ον μη επιτυχημένο!

Ο άνθρωπος ακόμα δεν είναι άνθρωπος, είναι μόνο ένα διανοητικό ζώο. Είναι πολύ μεγάλο λάθος να ονομάζουμε «ψυχή» την λεγεώνα των εγώ. Στην πραγματικότητα της αλήθειας, ο άνθρωπος έχει μέσα στην Ουσία του το ψυχικό υλικό, το υλικό για την ψυχή, αλλά ακόμα δεν έχει ψυχή.

Τα Ευαγγέλια λένε: Σε τι σου χρησιμεύει να κερδίσεις τον κόσμο ολόκληρο αν χάσεις την ψυχή σου; Ο Ιησούς είπε στον Νικόδημο ότι ήταν αναγκαίο να γεννηθεί από νερό και πνεύμα για να απολαύσει τις ιδιότητες που αντιστοιχούν στ’ αλήθεια σε μια ψυχή. Είναι αδύνατον να κατασκευάσουμε ψυχή αν δεν περάσουμε από τον Μυστικό Θάνατο.

Μόνο όταν πεθάνει το εγώ μπορούμε να εγκαταστήσουμε ένα διαρκές κέντρο συνείδησης μέσα στην ίδια μας εσωτερική Ουσία. Αυτό το κέντρο είναι αυτό που λέγεται ψυχή. Μόνο ένας άνθρωπος με ψυχή μπορεί να έχει αληθινή συνέχεια σκοπού. Μόνο σε έναν άνθρωπο με ψυχή δεν υπάρχουν οι εσωτερικές αντιθέσεις και υπάρχει πραγματική εσωτερική ειρήνη.

Το εγώ ξοδεύει χονδροειδώς το ψυχικό υλικό, Katexis, σε εκρήξεις θυμού, απληστίας, λαγνείας, ζήλιας, υπερηφάνειας, τεμπελιάς, λαιμαργίας κ.λ.π. Είναι λογικό ότι όσο το ψυχικό υλικό (Katexis) δεν συσσωρεύεται, η ψυχή δεν μπορεί να κατασκευαστεί. Για να κατασκευάσουμε κάτι χρειάζεται η πρώτη ύλη. Xωρίς την πρώτη ύλη δεν μπορεί να κατασκευαστεί τίποτα γιατί από το τίποτα δεν βγαίνει τίποτα.

Όταν το εγώ πεθαίνει, η πρώτη ύλη αρχίζει να συσσωρεύεται. Όταν η πρώτη ύλη αρχίζει να συσσωρεύεται, αρχίζει η εγκαθίδρυση ενός κέντρου διαρκούς συνείδησης. Όταν το εγώ έχει πεθάνει τελείως, το κέντρο διαρκούς συνείδησης έχει εγκατασταθεί τελείως.

Το κεφάλαιο του ψυχικού υλικού συσσωρεύεται όταν πεθάνει το εγώ αφού ο ξοδευτής της ενέργειας έχει εξαλειφθεί. Έτσι εγκαθίσταται το διαρκές κέντρο συνείδησης. Αυτό το θαυμάσιο κέντρο είναι η ψυχή.

Μπορεί να είναι πιστός στην Γνώση, μπορεί να έχει συνέχεια σκοπών, μόνο όποιος έχει εγκαταστήσει μέσα του το διαρκές κέντρο συνείδησης. Όποιοι δεν κατέχουν αυτό το κέντρο μπορούν να είναι σήμερα στην Γνώση και αύριο εναντίον της, σήμερα με μια σχολή, αύριο με άλλη. Αυτό το είδος των ανθρώπων δεν έχουν πραγματική ύπαρξη.

Ο Μυστικός Θάνατος είναι μια δύσκολη και σκληρή περιοχή της Επανάστασης της Διαλεκτικής.

Η Katexis Suelta διαλύεται με βάση την αυστηρή κατανόηση. Η συμβίωση με τον πλησίον, η συμπεριφορά με τον κόσμο, είναι ο καθρέπτης όπου μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας σαν σώμα ολόκληρο. Στην συμπεριφορά με τον κόσμο, τα κρυμμένα ελαττώματά μας πηδάνε έξω, ξεπροβάλλουν και αν είμαστε επάγρυπνοι τότε τα βλέπουμε.

Κάθε ελάττωμα πρέπει πρώτα να αναλυθεί διανοητικά και μετά να μελετηθεί με τον διαλογισμό.

Πολλά άτομα πέτυχαν την τέλεια αγνότητα και την απόλυτη αγιότητα στον φυσικό κόσμο, αλλά κατέληξαν μεγάλοι μοιχοί και τρομεροί αμαρτωλοί όταν υποτάχτηκαν σε δοκιμασία στους ανώτερους κόσμους. Είχαν διαλύσει τα ελαττώματά τους στον φυσικό κόσμο, αλλά κατέληξαν μεγάλοι μοιχοί και τρομεροί αμαρτωλοί όταν υποτάχτηκαν σε δοκιμασία στους ανώτερους κόσμους. Είχαν διαλύσει τα ελαττώματά τους στον φυσικό κόσμο, αλλά σε άλλα επίπεδα του νου συνέχιζαν με τις Katexis Sueltas τους.

Όταν ένα ελάττωμα είναι τελείως κατανοητό σε όλα τα επίπεδα του νου, διαλύεται η αντίστοιχή του Katexis Suelta, δηλαδή, πεθαίνει ένα μικρό εγώ.

Είναι επείγον να πεθαίνουμε από στιγμή σε στιγμή. Με το θάνατο του εγώ γεννιέται η ψυχή. Χρειαζόμαστε το θάνατο του πολλαπλού εγώ με πλήρη τρόπο για να εκφραστεί με πληρότητα η Katexis Ligada, το Είναι.

ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΕΞΙΣ ΣΟΥΕΛΤΑ

Μόνο μελετώντας λεπτομερώς την Katexis Suelta, το εγώ, μπορούμε να την διαλύσουμε τελείως.

Πρέπει να παρατηρήσουμε λεπτομερώς τις διαδικασίες της σκέψης, τις διάφορες λειτουργίες της επιθυμίας, τις συνήθειες που διαμορφώνουν την προσωπικότητά μας, τα σοφίσματα της σύγχυσης, το ψέμα του εγώ και τις σεξουαλικές μας ωθήσεις. Πρέπει να μελετήσουμε πως αντιδρούν αυτά μπροστά στις συγκρούσεις του εξωτερικού κόσμου και να δούμε πως συνδυάζονται.

Καταλαβαίνοντας όλες τις διαδικασίες της Katexis Suelta, του πολλαπλού εγώ, αυτό διαλύεται. Τότε εκδηλώνεται με μέσον εμάς αλλά και μέσα μας μόνο η Θεϊκότητα.

Η ΑΜΕΛΕΙΑ

Η αμέλεια και η απροσεξία οδηγούν όλα τα ανθρώπινα όντα στην αποτυχία.

Το να είμαστε αμελείς είναι, σαν να λέμε, Nec Legere, να μην εκλέγεις, να παραδίδεσαι στα χέρια της αποτυχίας.

Η αμέλεια είναι του εγώ και το αντίθετό της είναι η διαίσθηση που είναι του Είναι. Το εγώ δεν μπορεί να διαλέξει ούτε να διακρίνει, το Είναι ναι.

Μόνο μέσω της ζωντανής ενσάρκωσης της Επανάστασης της Διαλεκτικής θα μάθουμε να «διαλέγουμε» για να μην έχουμε άλλες αποτυχίες στην ζωή.

ΟΙ ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΕΣ

Το 99% των ανθρώπινων σκέψεων είναι αρνητικές και βλαβερές. Αυτό που είμαστε εδώ είναι το αποτέλεσμα των ίδιων μας των διανοητικών διαδικασιών.

Ο άνθρωπος πρέπει να αυτοεξερευνά τον ίδιο του τον νου αν επιθυμεί να αναγνωριστεί, να αξιολογηθεί και να αυτοεικονοποιηθεί σωστά.

Η δυσκολία της βαθιάς ανάλυσης της παρατήρησης της συνείδησης βρίσκεται στην «αντίθεση στην μεταβίβαση». Αυτή η δυσκολία εξαλείφεται μέσω των δομικών και συνδιαλλακτικών αναλύσεων.

Είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε και να διαλύσουμε συγκεκριμένα ανεπιθύμητα ψυχικά επιπρόσθετα σταθεροποιημένα στο νου μας με τραυματικό τρόπο.

Οι συνδιαλλακτικές και δομικές αναλύσεις συνδυάζονται έξυπνα σ’ αυτό το ζήτημα της εξερεύνησης του εγώ.

Οποιοδήποτε ψυχικό επιπρόσθετο πρέπει να διαχωριστεί πριν από την οριστική του διάλυση.

ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ

Όλα τα ανθρώπινα όντα είναι μηχανικά 100%. Ασυνείδητοι, δουλεύουν με την συνείδηση κοιμισμένη, ζουν κοιμισμένοι χωρίς να ξέρουν από πού έρχονται ούτε προς τα πού πάνε, είναι υπνωτισμένοι βαθειά.

Η ύπνωση η οποία είναι συνολική και ρέει σε όλη την φύση, επήλθε από το βδελυρό όργανο Κουνταρτιγουαδόρ. Αυτή η φυλή είναι υπνωτισμένη, ασυνείδητη, βυθισμένη στο πιο βαθύ όνειρο.

Το ξύπνημα είναι δυνατόν μόνο καταστρέφοντας το εγώ. Πρέπει να αναγνωρίσουμε με πλήρη σαφήνεια ότι μερικές φορές έχουμε μιλήσει πάνω στο Ιδιαίτερο Ψυχολογικό Χαρακτηριστικό (ΙΨΧ) του κάθε ανθρώπου.

Σίγουρα, κάθε άνθρωπος έχει το ιδιαίτερό του ψυχολογικό χαρακτηριστικό, αυτό είναι βέβαιο. Μερικοί θα έχουν σαν ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την λαγνεία, άλλοι θα έχουν το μίσος, για άλλους θα είναι η απληστία κ.λ.π. Το χαρακτηριστικό είναι το σύνολο διαφόρων ιδιαίτερων ψυχολογικών χαρακτηριστικών στοιχείων.

Για κάθε ΙΨΧ υπάρχει πάντα ένα καθοριστικό συμβάν, μια ακριβής περίσταση. Είναι ένας άνθρωπος λάγνος; Πάντα θα έχει περιστάσεις λαγνείας στην ζωή του που θα συνοδεύονται από καθορισμένα προβλήματα. Αυτές οι περιστάσεις επαναλαμβάνονται πάντα.

Χρειάζεται να γνωρίσουμε το ΙΨΧ μας αν θέλουμε να περάσουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι και να εξαλείψουμε από εμάς τα ανεπιθύμητα στοιχεία που αποτελούν το ψυχολογικό χαρακτηριστικό.

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο γεγονός στην ζωή που είναι η ασυνέχεια της φύσης, αυτό είναι φανερό. Όλα τα φαινόμενα είναι ασυνεχή και αυτό σημαίνει ότι ποτέ δεν θα φτάσουμε στην τελειοποίηση μέσω της ανοδικής εξέλιξης. Χρειάζεται να μετατραπούμε σε πραγματικούς ηλιακούς Ανθρώπους στην πιο πλήρη έννοια της λέξης.

Ένα είναι το επίπεδο της αξιοπρεπούς και σεμνής γυναίκας και άλλο είναι το επίπεδο της ανάξιας και άσεμνης γυναίκας. Υπάρχουν διάφορα επίπεδα του Είναι.

Έχουμε πλέον καταλάβει το επίπεδο του Είναι μας; το επίπεδο του Είναι στο οποίο βρισκόμαστε; είμαστε συνειδητοί του ότι είμαστε υπνωτισμένοι και κοιμισμένοι;

Το διανοητικό ζώο ταυτίζεται όχι μόνο με τα εξωτερικά πράγματα, αλλά προχωρά ταυτισμένο με τον ίδιο του τον εαυτό, με τις λάγνες σκέψεις του, με τα μεθύσια του, με τους θυμούς του, με τις απληστίες του, με την αυτοσπουδαιότητά του, με την ματαιότητά του, με την μυστικιστική υπερηφάνεια του, με την αυτοαξία του κ.λ.π.

Έχουμε μήπως συλλογιστεί, ότι δεν έχουμε ταυτιστεί όχι μόνο με το εξωτερικό αλλά επίσης και με αυτό που είναι ματαιότητα και περηφάνια; Για παράδειγμα: Νικήσαμε σήμερα! Όμως, νικήσαμε την ημέρα ή η ημέρα μας νίκησε; Είμαστε σίγουροι ότι δεν έχουμε ταυτιστεί με κάποια νοσηρή σκέψη, άπληστη, περήφανη, κάποια προσβολή ή με κάποια ανησυχία ή αμφιβολία κ.λ.π.; Είμαστε σίγουροι ότι νικήσαμε την ημέρα ή η μέρα μας νίκησε;

Τι κάναμε σήμερα; Καταλάβαμε το επίπεδο του Είναι στο οποίο βρισκόμαστε; Περάσαμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι ή μείναμε εκεί όπου βρισκόμασταν;

Μήπως, μπορούμε να πιστέψουμε ότι μπορούμε να περάσουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι αν δεν εξαλείψουμε συγκεκριμένα ψυχολογικά ελαττώματα; Είμαστε, μήπως, ευχαριστημένοι με το επίπεδο του Είναι στο οποίο βρισκόμαστε τώρα; Αν πρόκειται να μείνουμε σε όλη μας την ζωή σε ένα επίπεδο του Είναι τότε τι κάνουμε;

Σε κάθε επίπεδο του Είναι υπάρχουν συγκεκριμένες πίκρες, συγκεκριμένες οδύνες, αυτό είναι φανερό. Όλοι παραπονιούνται ότι υποφέρουν, ότι έχουν προβλήματα, για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται και για τους αγώνες τους. Τότε, ρωτάω ένα πράγμα, έχει ανησυχία[11] το διανοητικό ζώο για να περάσει σ’ ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι;

Προφανώς, όσο βρισκόμαστε στο επίπεδο του Είναι στο οποίο βρισκόμαστε, θα πρέπει να επαναληφθούν όλες οι αντίξοες περιστάσεις που γνωρίζουμε ήδη και όλες οι πίκρες που έχουμε συναντήσει. Ξανά και ξανά θα εμφανιστούν όμοιες δυσκολίες.

Θέλουμε να αλλάξουμε; Δεν θέλουμε να έχουμε πια τα προβλήματα που μας θλίβουν, τα οικονομικά, τα οικογενειακά, της λαγνείας κ.λ.π.; Θέλουμε να σωθούμε από τις δυσκολίες; Δεν έχουμε παρά να σκεφτούμε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι.

Κάθε φορά που κάνουμε ένα βήμα προς ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι, ανεξαρτητοποιούμαστε από τις εκτελεστικές δυνάμεις της Katexis Suelta.

Κατά τρόπον ώστε αν δεν γνωρίζουμε το ΙΨΧ μας πηγαίνουμε πολύ άσκημα. Χρειάζεται να το γνωρίσουμε αν θέλουμε να περάσουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι και να εξαλείψουμε από εμάς τα ανεπιθύμητα στοιχεία που αποτελούν το ΙΨΧ. Διαφορετικά πως θα περάσουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι;

Το διανοητικό ζώο θέλει να πάψει να υποφέρει αλλά δεν κάνει τίποτε για να αλλάξει, δεν παλεύει για να περάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι, τότε πως μπορεί να αλλάξει;

Όλα τα φαινόμενα είναι ασυνεχή. Το δόγμα της Εξέλιξης δεν χρησιμεύει σε τίποτε, παρά μόνο για να μας καθυστερήσει.

Εγώ γνωρίζω πολλούς ψευτοεσωτεριστές, ανθρώπους ειλικρινείς με αγνή καρδιά, που βρίσκονται μποτιλιαρισμένοι στο δόγμα της Εξέλιξης, που περιμένουν ότι ο χρόνος θα τους τελειοποιήσει και περνάνε χιλιάδες χρόνια και δεν τελειοποιούνται ποτέ. Γιατί; Διότι αυτοί οι άνθρωποι δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξουν τα επίπεδα του Είναι, παραμένουν πάντα στο ίδιο σκαλί. Τότε χρειάζεται να περάσουμε πιο πέρα από την Εξέλιξη και να μπούμε στον επαναστατικό δρόμο, στον δρόμο της Επανάστασης της Συνείδησης ή της Διαλεκτικής.

Η Εξέλιξη και η Πτώση είναι δύο νόμοι που διαδικάζονται ταυτοχρόνως σε όλη την δημιουργία, αποτελούν τον μηχανικό άξονα της φύσης αλλά ποτέ δεν μας πάνε στην Απελευθέρωση.

Οι νόμοι της Εξέλιξης και της Πτώσης είναι καθαρά υλιστικοί και τίποτα δεν έχουν να κάνουν με την εσώτατη Αυτοπραγμάτωση του Είναι. Δεν τους αρνούμαστε, υπάρχουν αλλά δεν χρησιμεύουν για την Ψυχολογική Επανάσταση. Εμείς χρειάζεται να είμαστε επαναστατικοί, χρειάζεται να μπούμε στο δρόμο της Επανάστασης της Συνείδησης.

Πως θα μπορούσαμε να περάσουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι αν δεν ήμασταν επαναστατικοί; Ας παρατηρήσουμε τα διάφορα σκαλοπάτια μιας σκάλας, είναι ασυνεχή, έτσι είναι επίσης τα διάφορα επίπεδα του Είναι. Σε κάθε επίπεδο του Είναι ανήκει προσδιορισμένος αριθμός δραστηριοτήτων. Όταν κάποιος περνά σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι πρέπει να κάνει ένα πήδημα και να αφήσει όλες τις δραστηριότητες που είχε στο κατώτερο επίπεδο του Είναι[12].

Έρχονται ακόμα στην μνήμη μου εκείνες οι εποχές της ζωής μου, εδώ και 20, 30, 40 χρόνια πίσω, οι οποίες ήταν αποφασιστικές. Γιατί; Γιατί συνάντησα ανώτερα επίπεδα του Είναι. ήταν αυτό που για μένα αποτελούσε την μεγαλύτερη σπουδαιότητα.

Οι δραστηριότητές μου της εποχής εκείνης ανεστάλησαν, κόπηκαν γιατί στα ανώτερα σκαλοπάτια του Είναι υπάρχουν δραστηριότητες που είναι τελείως διαφορετικές.

Αν περάσουμε σε ένα ανώτερο επίπεδο του Είναι, πρέπει να αφήσουμε πολλά πράγματα που τώρα είναι σπουδαία για μας, και ανήκουν στο επίπεδο στο οποίο βρισκόμαστε.

Το πέρασμα σε άλλο επίπεδο του Είναι περιλαμβάνει, λοιπόν, ένα πήδημα, και αυτό το πήδημα είναι επαναστατικό, δεν είναι ποτέ εξελικτικού τύπου, πάντα είναι επαναστατικό, διαλεκτικό.

Υπάρχουν άνθρωποι, φανφαρόνοι, που αισθάνονται σαν θεοί, αυτό το είδος ανθρώπων είναι μυθομανείς της χειρότερης μορφής, του χειρότερου γούστου. Αυτός που αισθάνεται σοφός επειδή έχει μερικές ψευτοεσωτεριστικές γνώσεις στον νου του και σκέπτεται ότι είναι πια ένας μεγάλος μυημένος, έχει πέσει στην μυθομανία, είναι γεμάτος από τον εαυτό του.

Κάθε ένας από εμάς δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα ευτελές σκουλήκι της λάσπης της γης. Όταν μιλάω έτσι αρχίζω από εμένα. Το να είμαστε γεμάτοι από τον εαυτό μας, το να έχουμε λανθασμένες εικόνες του εαυτού μας, φαντασίες των εαυτών μας, σημαίνει να είμαστε σε κατώτερα επίπεδα του Είναι.

Ταυτίζεται κανείς με τον εαυτό του σκεπτόμενος ότι θα βγάλει πολλά λεφτά, ένα όμορφο αυτοκίνητο, τελευταίο μοντέλο ή ότι η μνηστή του τον αγαπάει, ότι είναι ένας σπουδαίος κύριος ή ότι είναι σοφός. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ταυτιστεί κανείς με τον εαυτό του. Πρέπει να αρχίσει κανείς από το να μην ταυτίζεται με τον εαυτό του και μετά, να μην ταυτίζεται με τα εξωτερικά πράγματα.

Όταν κάποιος δεν ταυτίζεται για παράδειγμα με έναν υβριστή, τον συγχωρεί, τον αγαπά, δεν μπορεί να τον πληγώσει. Και αν κάποιος πληγώνει σε κάποιον την αυτοαγάπη, αλλά αυτός δεν ταυτίζεται με την αυτοαγάπη είναι σαφές ότι δεν μπορεί να αισθανθεί πόνο δεδομένου ότι δεν πονάει.

Αν κάποιος δεν ταυτίζεται με την ματαιότητα, δεν τον ενοχλεί να περπατά στο δρόμο ακόμα και αν είναι με μερικά εσώρουχα μπαλωμένα. Γιατί; Γιατί δεν είναι ταυτισμένος με την ματαιότητα.

Αν πριν από όλα ταυτιζόμαστε με τους εαυτούς μας και μετά με τις ματαιότητες του εξωτερικού κόσμου, τότε δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε. Ας θυμηθούμε την προσευχή του Κυρίου: «Άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών…» Αλλά λέω και κάτι περισσότερο, δεν αρκεί να συγχωρούμε απλώς αλλά πρέπει και να διαγράφουμε τα χρέη. Θα μπορούσε να συγχωρέσει κανείς έναν εχθρό αλλά να μην διαγράψει τα χρέη ποτέ. Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, χρειάζεται διαγραφή…

Επίσης λέει το Ευαγγέλιο του Κυρίου: «Μακάριοι οι πράοι γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν την γη…» Αυτή είναι μια φράση που κανείς δεν έχει καταλάβει. Μακάριους, θα λέγαμε, όσους δεν είναι μνησίκακοι. Αν κάποιος είναι μνησίκακος, πως μπορεί να είναι πράος; ο μνησίκακος περνάει τον καιρό του κάνοντας λογαριασμούς: Εγώ που του έκανα τόσες χάρες… εγώ που τον προστάτευσα, του έκανα τόσες φιλανθρωπίες και κοίτα πως με πληρώνει αυτός ο φίλος που τόσο εξυπηρέτησα και τώρα δεν είναι ικανός να με εξυπηρετήσει! Αυτοί είναι οι «λογαριασμοί» του μνησίκακου.

Πως θα μπορούσε να είναι κανείς πράος όταν είναι γεμάτος μνησικακίες; Αυτός που είναι γεμάτος μνησικακίες ζει κάνοντας λογαριασμούς όλες τις ώρες, ύστερα, δεν είναι πράος. Πως θα μπορούσε να είναι μακάριος;

Τι καταλαβαίνουμε σαν «μακάριος»; Τι καταλαβαίνουμε σαν «ευτυχία»; Είμαστε σίγουροι ότι είμαστε ευτυχισμένοι; Ποιος είναι ευτυχισμένος; Έχω γνωρίσει ανθρώπους που λένε, είμαι ευτυχής! Είμαι χαρούμενος με την ζωή μου! Είμαι ευτυχής! Αλλά έχω ακούσει τους ίδιους να λένε: Με ενοχλεί ο τάδε! Εκείνος ο τύπος μου φαίνεται χοντρός! Δεν ξέρω γιατί δεν πραγματοποιείται αυτό που τόσο επιθυμώ! Τότε, δεν είναι ευτυχισμένοι, αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι είναι υποκριτές και αυτό είναι όλο.

Το να είσαι ευτυχισμένος είναι πολύ δύσκολο, πριν απ’ όλα για να είσαι ευτυχισμένος χρειάζεται να είσαι πράος.

Η λέξη μακαριότητα σημαίνει εσώτατη ευτυχία, όχι σε χίλια χρόνια, αλλά τώρα, αυτό το λεπτό, την στιγμή στην οποία ζούμε.

Αν γίνουμε στ’ αλήθεια πράοι μέσω της μη ταύτισης, τότε θα φτάσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Αλλά είναι αναγκαίο όχι μόνο να μην ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις μας της λαγνείας, του μίσους, της εκδίκησης, της μνησικακίας, της πικρίας, όχι. Πρέπει να εξαλείψουμε από μέσα μας τα κόκκινα δαιμόνια του Σεθ[13], αυτά τα ψυχικά επιπρόσθετα που προσωποποιούν τα ελαττώματά μας του ψυχολογικού τύπου.

Πρέπει να καταλάβουμε, για παράδειγμα, αυτό που είναι η διαδικασία της πικρίας, πρέπει να κάνουμε ανατομία στην πικρία. Όταν φτάσουμε στο συμπέρασμα ότι η πικρία οφείλεται στο ότι κατέχουμε στο εσωτερικό μας την αυτοαγάπη, τότε αγωνιζόμαστε για να εξαλείψουμε το εγώ της αυτοαγάπης. Αλλά πρέπει να το καταλάβουμε για να μπορέσουμε να το εξαλείψουμε, δεν θα μπορούσαμε να το εξαλείψουμε αν προηγουμένως δεν το είχαμε καταλάβει.

Για να μπορέσουμε να εξαλείψουμε χρειάζεται η Ντέβι Κουνταλίνη Σάκτι, μόνο εκείνη μπορεί να αποσυνθέσει οποιοδήποτε ψυχολογικό ελάττωμα, περιλαμβανομένου του εγώ της αυτοαγάπης.

Είμαστε σίγουροι ότι δεν είμαστε πικραμένοι με κάποιον; ποιος από εμάς είναι σίγουρος ότι δεν είναι πικραμένος και ότι δεν κάνει λογαριασμούς; Ποιός;

Αν θέλουμε να ανεξαρτητοποιηθούμε από την σεληνιακή μηχανικότητα, πρέπει να εξαλείψουμε από τους εαυτούς μας το εγώ της πικρίας και της αυτοαγάπης. Όταν κανείς το καταλαβαίνει αυτό, προχωράει στο δρόμο που οδηγεί στην τελική Απελευθέρωση.

Μόνο μέσω της φωτιάς του Κριού, του Αμνού, του ενσαρκωμένου προβάτου, του εσώτατου Χριστού, μπορούμε στ’ αλήθεια να κάψουμε αυτά τα απάνθρωπα στοιχεία που φέρουμε στο εσωτερικό μας και στο μέτρο που η συνείδηση απομποτιλιάρεται, ξυπνάμε σιγά-σιγά.

Η συνείδηση δεν μπορεί να ξυπνήσει όσο συνεχίζει να είναι μποτιλιαρισμένη μέσα στα ψυχικά επιπρόσθετα που στο σύνολό τους αποτελούν τον εαυτό μου, το εγώ, την Katexis Suelta. Χρειάζεται να περάσουμε από τον Μυστικό Θάνατο εδώ και τώρα. Χρειάζεται να πεθαίνουμε από στιγμή σε στιγμή, μόνο με τον θάνατο έρχεται το καινούριο. Αν ο σπόρος δεν πεθάνει το φυτό δεν γεννιέται. Χρειάζεται να μάθουμε να ζούμε, να απελευθερωθούμε από αυτή την σεληνιακή κληρονομιά που έχουμε.

ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

Πριν γνωρίσουμε και εξολοθρεύσουμε το ΙΨΧ, πρέπει να δουλέψουμε εντατικά σε μια γενική έν­νοια με όλα τα ελαττώματα μιάς και το ΙΨΧ έχει πολύ βαθιές ρίζες που έρχονται από περασμένες υπάρξεις. Για να το γνωρίσουμε γίνεται αναγκαίο να έχουμε δουλέψει με ακούραστο τρόπο και με μια Μεθοδολογία της Δουλειάς, τουλάχιστον 5 χρόνια.

Πρέπει να έχουμε τάξη στην δουλειά και ακρίβεια στην εξάλειψη των ελαττωμάτων. Για παρά­δειγμα: σε κάποιον, στην διάρκεια της ημέρας, έχουν εμφανιστεί δύο ελαττώματα της λαγνείας το πρωί, της περηφάνιας το απόγευμα και αυτό του θυμού το βράδυ. Αναντίρρητα, βλέπουμε μια διαδοχή γεγο­νότων και εκδηλώσεων. Τότε, αναρωτιόμαστε: Πως και πάνω σε ποιο εκδηλωθέν ελάττωμα κατά την διάρκεια της ημέρας πρέπει να δουλέψουμε;

Στην πραγματικότητα της αλήθειας η απάντηση είναι απλή. Όταν φτάσει η νύχτα ή η ώρα του δια­λογισμού, με το σώμα χαλαρωμένο, περνάμε να εφαρμόσουμε την αναδρομική άσκηση πάνω στα γεγο­νότα και τις εκδηλώσεις του εγώ στην διάρκεια της ημέρας. Αφού πλέον έχουμε αναπαραστήσει, ταξινομή­σει και αριθμήσει, προβαίνουμε στην δουλειά της κατανόησης.

Πρώτα θα εργαστούμε πάνω σε ένα εγωικό στοιχείο στο οποίο θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε περίπου 20 λεπτά, μετά σε άλλο ψυχολογικό συμβάν στο οποίο θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε 10 λε­πτά και 15 λεπτά σε άλλη εκδήλωση. Όλα εξαρτώνται από την σοβαρότητα και την ένταση των εγωικών συμβάντων.

Αφού ταξινομήσουμε τις εκδηλώσεις και τα γεγονότα της Katexis Suelta, του εαυτού μου, μπορούμε να τα δουλέψουμε την νύχτα ή την ώρα του διαλογισμού, ήσυχα και με μεθοδική τάξη.

Σε κάθε εργασία πάνω σε αυτό ή εκείνο το ελάττωμα, γεγονός και εκδήλωση μπαίνουν οι εξής πα­ράγοντες: Αποκάλυψη, δίκη και εκτέλεση. Σε κάθε ψυχολογικό επιπρόσθετο εφαρμόζονται οι τρεις ανα­φερθέντες παράγοντες έτσι: Αποκάλυψη όταν το έχουμε δει σε δράση, σε εκδήλωση. Δίκη ή κατανόηση όταν γνωρίζουμε όλες του τις ρίζες. Εκτέλεση με την βοήθεια της Θεϊκής Μητέρας Κουνταλίνης, μέσω της σοφής πρακτικής της σεξουαλικής Υπερδυναμικής.


[1] Έγελος 1770-1831. Γερμανός φιλόσοφος του αντικειμενικού και ιστορικού ιδεαλισμού.

[2] 1813-1855Δανός φιλόσοφος και θεολόγος εισηγητής της υπαρξιακής φιλοσοφίας.

[3] Μονισμός: Κοσμοθεωρία που δέχεται μία μόνο αρχή των όντων(το πνεύμα ή την φύση).

[4] Μέθοδος, τρόπος.

[5] Η υλιστική επιστήμη.

[6] Ζώδιο.

[7] Ποσότητα από «στερεοποιημένη» ψυχική ενέργεια.

[8] Ο νόμος της ανταπόδωσης. Το «οφθαλμός αντί οφθαλμού».

[9] Υπάρχουν στην ψυχιατρική περιπτώσεις ανθρώπων που εμφανίζουν πολλές προσωπικότητες. Το θέμα επιστημονικά δεν έχει επαρκή εξήγηση.

[10] Αίθουσες πρακτικών, όπου μπαίνουν σε εφαρμογή οι μέθοδοι αυτογνωσίας του συγγραφέα.

[11] Ενδιαφέρεται;

[12] Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τις τάξεις του σχολείου. Στην ανώτερη τάξη δεν έχεις πλέον τα παλιά μαθήματα αλλά καινούρια τα οποία χρειάζονται προσπάθεια να τα ξεπεράσεις πηγαίνοντας στην επόμενη τάξη.

[13] Σετ ή Σέτι: ο αιγυπτιακός θεός του κακού, ο αντίπαλος του Ώρου, ο δικός μας Σατανάς.

Επανάσταση της Διαλεκτικής – β μέρος

ΤΑ ΣΟΦΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΥΣΗΣ.

Σοφίσματα, είναι οι εσφαλμένοι συλλογισμοί που προτρέπουν στο λάθος και που κυοφορούνται από το εγώ στα 49 επίπεδα του υποσυνείδητου.

Το υποσυνείδητο είναι ο τάφος του παρελθόντος πάνω από τον οποίο καίει η ηλίθια φλόγα της σκέψης και όπου κυοφορούνται τα σοφίσματα της ΣΥΓΧΥΣΗΣ. Αυτά φέρουν το διανοητικό ζώο στην γοητεία και τελικά στον ύπνο της συνείδησης.

Αυτό που βρίσκεται φυλαγμένο μέσα στον τάφο είναι διαφθορά και κόκαλα νεκρών, όμως το ταφικό κάλυμμα είναι πολύ ωραίο και πάνω του καίει η μοιραία φλόγα του διανοητικού.

Αν θέλουμε να διαλύσουμε το εγώ, πρέπει να ξεσκεπάσουμε τον υποσυνείδητο τάφο και να ξεθάψουμε όλα τα κόκαλα και την διαφθορά του παρελθόντος. Είναι πολύ ωραίος ο τάφος απ’ έξω, αλλά από μέσα είναι βρωμερός και απεχθής. Χρειάζεται να μετατραπούμε σε νεκροθάφτες.

Το να προσβάλουμε τον άλλο, να τον πληγώσουμε στα εσώτατα συναισθήματά του, να τον ταπεινώσουμε, είναι πολύ εύκολο πράγμα όταν πρόκειται να τον διορθώσουμε για το ίδιο του το καλό. Έτσι σκέπτονται οι θυμώδεις, εκείνοι που πιστεύοντας ότι δεν μισούν, μισούν χωρίς να ξέρουν ότι μισούν.

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που παλεύουν στην ζωή για να γίνουν πλούσιοι. Δουλεύουν, αποταμιεύουν και προσέχουν σε όλα, αλλά το κρυφό ελατήριο όλων των δραστηριοτήτων τους είναι η μυστική ζήλια, αυτή που αγνοείται, αυτή που δεν βγαίνει στην επιφάνεια, αυτή που παραμένει φυλαγμένη στον τάφο του υποσυνειδήτου.

Είναι δύσκολο να βρεις στην ζωή κάποιον που δεν ζηλεύει το ωραίο σπίτι, το αστραφτερό αυτοκίνητο, την εξυπνάδα του αρχηγού, το όμορφο ένδυμα, την καλή κοινωνική θέση, την μεγαλειώδη τύχη κ.λ.π.

Σχεδόν πάντα οι καλύτερες προσπάθειες των συμπολιτών έχουν για κρυφό ελατήριο την ζήλια.

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που απολαμβάνουν την λεπτή γεύση και απεχθάνονται την λαιμαργία, αλλά τρώνε πάντα πολύ περισσότερο από το κανονικό.

Πολλοί είναι οι άνθρωποι που επιτηρούν υπερβολικά τον σύζυγό τους, αλλά απεχθάνονται τις ζήλιες.

Πολλοί είναι οι σπουδαστές συγκεκριμένων ψευτοεσωτεριστικών και ψευτοαποκρυφιστικών σχολών που απεχθάνονται τα πράγματα αυτού του κόσμου και δεν δουλεύουν καθόλου γιατί όλα αυτά είναι ματαιότητα, αλλά είναι ζηλιάρηδες με τις αρετές τους και δεν δέχονται ποτέ να τους χαρακτηρίσει κάποιος τεμπέληδες.

Πολλοί είναι αυτοί που μισούν τις φιλοφρονήσεις και τους επαίνους, αλλά δεν ενοχλούνται όταν ταπεινώνουν με την μετριοφροσύνη τους το φτωχό ποιητή που συνέθεσε γι’ αυτούς ένα στίχο με μοναδικό σκοπό να αποκτήσει ένα νόμισμα για να αγοράσει ψωμί.

Πολλοί είναι οι δικαστές που ξέρουν να εκπληρώνουν το καθήκον τους, αλλά επίσης είναι πολλοί οι δικαστές που με την αρετή του καθήκοντος έχουν δολοφονήσει. Ήταν αναρίθμητα τα κεφάλια που έπεσαν στην γκιλοτίνα της Γαλλικής Επανάστασης.

Όλοι οι δήμιοι εκπληρώνουν το καθήκον τους και είναι πια χιλιάδες τα αθώα θύματα των δημίων. Κανένας δήμιος δεν αισθάνεται ένοχος, όλοι εκπληρώνουν το καθήκον τους…

Οι φυλακές είναι γεμάτες από αθώους, αλλά οι δικαστές δεν αισθάνονται ένοχοι γιατί εκπληρώνουν το καθήκον τους.

Ο πατέρας ή η μητέρα της οικογένειας, γεμάτοι θυμό, μαστιγώνουν και ξυλοφορτώνουν τα μικρά τους παιδιά, αλλά δεν αισθάνονται τύψεις γιατί εκπληρώνουν το καθήκον τους και θα δέχονταν τα πάντα εκτός από το να τους χαρακτηρίσουν σκληρούς.

Μόνο με το νου ήσυχο και σιωπηλό, βυθισμένοι σε βαθύ διαλογισμό, μπορούμε να βγάλουμε μέσα από τον τάφο του υποσυνειδήτου όλη την μυστική διαφθορά που φορτωνόμαστε μέσα μας. Δεν είναι καθόλου ευχάριστο να βλέπεις τον μαύρο τάφο με όλα τα κόκαλα και την διαφθορά του παρελθόντος.

Κάθε κρυφό ελάττωμα μυρίζει άσχημα μέσα στον τάφο του, αλλά όταν το δούμε καταλήγει εύκολο να το κάψουμε και να το ελαττώσουμε σε στάχτες.

Η φωτιά της κατανόησης ελαττώνει σε σκόνη την διαφθορά του παρελθόντος. Πολλοί μαθητές της Ψυχολογίας όταν αναλύουν το υποσυνείδητο, διαπράττουν το λάθος να διαιρούνται σε αναλυτή και αναλυόμενο, διανοητικό και υποσυνείδητο, υποκείμενο και αντικείμενο, αντιλαμβανόμενο και αντιληπτό.

Αυτοί οι τρόποι διαίρεσης είναι τα σοφίσματα της σύγχυσης που μας παρουσιάζει το εγώ. Αυτοί οι τρόποι διαίρεσης δημιουργούν ανταγωνισμούς και μάχες ανάμεσα στο διανοητικό και το υποσυνείδητο, και όπου υπάρχουν μάχες και πάλη δεν μπορεί να υπάρχει ησυχία και σιωπή του νου.

Μόνο στην νοητική ησυχία και σιωπή μπορούμε να βγάλουμε μέσα από το μαύρο τάφο του υποσυνειδήτου όλη την διαφθορά του παρελθόντος.

Να μη λέμε το εγώ μου έχει ζήλια, μίσος, φθόνο, λαγνεία κ.λ.π. Καλύτερα είναι να μη διαιρούμαστε, καλύτερα είναι να λέμε: εγώ έχω ζήλια, μίσος, φθόνο, θυμό, λαγνεία κ.λ.π.

Όταν μελετάμε τα Άγια Βιβλία της Ινδίας, ενθουσιαζόμαστε σκεπτόμενοι το Ανώτατο Μπραχάτμαν και την ένωση του Άτμαν με τον Μπραχάτμαν, αλλά στ’ αλήθεια, όσο υπάρχει ένα ψυχολογικό εγώ με τα σοφίσματά του της σύγχυσης, δεν θα μπορούσαμε να πετύχουμε την ευτυχία να ενωθούμε με το Παγκόσμιο Πνεύμα της Ζωής. Όταν πεθάνει το εγώ το Παγκόσμιο Πνεύμα της Ζωής βρίσκεται μέσα μας σαν την φλόγα στην λάμπα.

Η ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΕΓΩ

Η απάτη του εγώ είναι η συνήθεια της εξαπάτησης, χωρίς κανένα όριο, η οποία διαδικάζεται μέσα από τις σειρές του εγώ.

Οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να διαπράξει το λάθος να τινάξει τα μυαλά του στον αέρα όπως κάνει οποιοσδήποτε δειλός και ηλίθιος αυτόχειρας, αλλά το διάσημο εγώ της Ψυχολογίας ποτέ δεν θα μπορούσε να αυτοκτονήσει.

Οι άνθρωποι όλων των ψευτοεσωτεριστικών σχολών έχουν υπέροχα ιδανικά και μέχρι υψηλόφρονες σκοπούς, αλλά όλα αυτά υπάρχουν στο πεδίο της υποκειμενικής και άθλιας σκέψης, όλα αυτά είναι του εγώ.

Το εγώ είναι πάντοτε διεστραμμένο, μερικές φορές στολίζεται με ωραίες αρετές και μέχρι που ντύνεται τον χιτώνα της αγιότητας.

Όταν το εγώ θέλει να πάψει να υπάρχει, δεν το κάνει με αφιλοκερδή και αγνό τρόπο, θέλει να συνεχίσει να υπάρχει με διαφορετικό τρόπο, φιλοδοξεί την ανταμοιβή και την ευτυχία.

Σε αυτούς τους καιρούς της μηχανοποίησης της ζωής υπάρχει παραγωγή σε σειρά, αεροπλάνα σε σειρά, μηχανές αυτής ή της άλλης μάρκας σε σειρά κ.λ.π., όλα γίνονται σε σειρά και μέχρι το ίδιο το εγώ είναι σε σειρά.

Πρέπει να γνωρίζουμε τις σειρές του εγώ. Το εγώ διαδικάζεται σε σειρές και περισσότερες σειρές σκέψεων, αισθημάτων, επιθυμιών, μίσους, συνηθειών κ.λ.π.

Ας συνεχίσουν οι οπαδοί του διαχωρισμού του εγώ να διαιρούν το εγώ τους σε «ανώτερο και κατώτερο», εκεί συνεχίζουν αυτοί με όλες τις θεωρίες τους και το τόσο κακαρισμένο ανώτερο και υπερθεϊκό εγώ να ελέγχουν το δυστυχισμένο κατώτερο εγώ.

Ξέρουμε καλά ότι αυτή η διαίρεση σε ανώτερο και κατώτερο εγώ είναι λανθασμένη εκατό τοις εκατό. Ανώτερο και κατώτερο είναι δυο τμήματα του ίδιου πράγματος. Ανώτερο εγώ και κατώτερο εγώ είναι τα δυό τμήματα του Σατανά, του εγώ.

Μπορεί μήπως ένα μέρος του εγώ να ελαττώσει σε σκόνη το άλλο μέρος του εγώ; Μπορεί μήπως ένα μέρος του εαυτού μου να ψηφίσει το νόμο της εξορίας για το άλλο μέρος του εαυτού μου;

Το περισσότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κρύψουμε με πονηριά αυτό που δεν μας συμφέρει, να κρύψουμε τις διαστροφές μας και να χαμογελάμε με πρόσωπο αγίου, αυτή είναι η απάτη του εγώ, η συνήθεια να εξαπατάμε. Ένα μέρος του εαυτού μου μπορεί να κρύψει το άλλο μέρος του εαυτού μου. Είναι αυτό τίποτα παράξενο; Μήπως ο γάτος δεν κρύβει τα νύχια του; Αυτή είναι η απάτη του εγώ. Όλοι φέρουμε μέσα μας τον φαρισαίο, απ’ έξω είμαστε πολύ ωραίοι, αλλά από μέσα είμαστε τελείως σάπιοι.

Εμείς έχουμε γνωρίσει φαρισαίους που προκαλούσαν φρίκη. Γνωρίσαμε έναν που φορούσε τον άσπιλο χιτώνα του Δασκάλου, τα μαλλιά του ήταν μακριά και το ξυράφι ποτέ δεν είχε κόψει την αξιοσέβαστη γενειάδα του. Αυτός ο άνθρωπος τρομοκρατούσε με την αγιότητά του όλο τον κόσμο, ήταν χορτοφάγος εκατό τοις εκατό, δεν έπινε τίποτα που μπορούσε να έχει αλκοόλ, ο κόσμος γονάτιζε μπροστά του.

Δεν αναφέρουμε το όνομα αυτού του σοκολατένιου άγιου, περιοριζόμαστε μόνο να πούμε ότι είχε εγκαταλείψει την σύζυγό του και τους γιους του για να ακολουθήσει το μονοπάτι της αγιότητας.

Κήρυττε ωραία πράγματα και έλεγε τρομερά πράγματα ενάντια στην μοιχεία και την ασέλγεια, αλλά στα κρυφά είχε πολλές παλλακίδες και πρότεινε στις ακολούθους του σεξουαλικές παρά φύσην ενώσεις. Ήταν ένας άγιος, ναι, ένας σοκολατένιος άγιος.

Έτσι είναι οι φαρισαίοι… « Αλίμονό σας γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές γιατί καθαρίζετε το ποτήρι και το πιάτο απ’ έξω, αλλά από μέσα είστε γεμάτοι κλεψιά και αδικία».

Δεν τρώτε κρέας, δεν πίνετε, δεν καπνίζετε…Στ’ αλήθεια φαίνεστε δίκαιοι στους ανθρώπους, αλλά από μέσα είστε γεμάτοι με υποκρισία και κακία.

Ο φαρισαίος, με την απάτη του εγώ του, κρύβει τα εγκλήματα από τα ξένα μάτια και τα κρύβει επίσης από τον εαυτό του.

Γνωρίζουμε φαρισαίους που κάνουν τρομερές νηστείες και φοβερές μετάνοιες, είναι πολύ σίγουροι ότι είναι δίκαιοι και σοφοί, αλλά τα θύματά τους κλαίνε ανείπωτα. Σχεδόν πάντα τα αθώα θύματα της κακίας τους είναι οι γυναίκες τους και τα παιδιά τους, αλλά αυτοί συνεχίζουν να κάνουν τις άγιες ασκήσεις τους πεπεισμένοι ότι είναι σωστοί και άγιοι.

Το αποκαλούμενο ανώτερο εγώ λέει: Θα νικήσω το θυμό, την απληστία, την λαγνεία κ.λ.π., αλλά το αποκαλούμενο κατώτερο εγώ γελάει τότε με τον θορυβώδη καγχασμό του Αριστοφάνη και τα δαιμόνια των παθών, τρομοκρατημένα, τρέχουν να κρυφτούν μέσα στις μυστικές σπηλιές των διαφόρων πεδίων του νου. Έτσι είναι το πώς λειτουργεί η απάτη του εγώ.

Κάθε διανοητική προσπάθεια να διαλύσουμε το εγώ είναι άχρηστη γιατί οποιαδήποτε κίνηση του νου ανήκει στο εγώ. Οποιοδήποτε μέρος του εαυτού μου μπορεί να έχει καλές προθέσεις. Και λοιπόν; Ο δρόμος που οδηγεί στην άβυσσο είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

Είναι περίεργο αυτό το παιχνίδι ή απάτη του ενός μέρους του εαυτού μου που θέλει να ελέγξει το άλλο μέρος του εαυτού μου που δεν έχει όρεξη να ελεγχθεί.

Είναι συγκινητικές οι μετάνοιες αυτών των αγίων που κάνουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους να υποφέρουν. Είναι αστείες όλες αυτές οι καλοσύνες των «σοκολατένιων αγίων». Είναι θαυμαστή η πολυμάθεια των βαθύσοφων. Και λοιπόν; Το εγώ δεν μπορεί να καταστρέψει το εγώ και συνεχίζει να διαιωνίζεται μέσω χιλιάδων χρόνων στους απογόνους μας.

Πρέπει να βγούμε από την πλάνη όλων των άχρηστων προσπαθειών και απατών. Όταν το εγώ θέλει να καταστρέψει το εγώ η προσπάθεια είναι άχρηστη.

Μόνο καταλαβαίνοντας σε βάθος και αληθινά το τι είναι οι άχρηστες μάχες της σκέψης, μόνο καταλαβαίνοντας τις εσωτερικές και εξωτερικές δράσεις και αντιδράσεις, τις μυστικές απαντήσεις, τα κρυφά κίνητρα, τις κρυμμένες ωθήσεις, κ.λ.π. μπορούμε να επιτύχουμε την επιβλητική ηρεμία και σιωπή του νου.

Πάνω στα αγνά νερά του ωκεανού του Παγκόσμιου Νου, μπορούμε να παρατηρήσουμε σε κατάσταση έκστασης όλες τις διαβολιές του πολλαπλού εγώ.

Όταν το εγώ δεν μπορεί πια να κρυφτεί είναι καταδικασμένο στην ποινή του θανάτου. Στο εγώ αρέσει να κρύβεται, αλλά όταν πια δεν μπορεί να κρυφτεί, είναι χαμένο το δύστυχο.

Μόνο στην γαλήνη της σκέψης βλέπουμε το εγώ έτσι όπως είναι και όχι όπως φαίνεται ότι είναι. Το να δούμε το εγώ και το να το καταλάβουμε φτάνει να γίνει μια πληρότητα. Το εγώ έχει αποτύχει αφού το έχουμε καταλάβει γιατί γίνεται σκόνη αναπόφευκτα.

Η γαλήνη του ωκεανού του νου δεν είναι ένα αποτέλεσμα, είναι μια φυσική κατάσταση. Τα εξοργισμένα κύματα της σκέψης είναι μόνο ένα ατύχημα που παράγεται από το τέρας του εγώ.

Ο ηλίθιος νους, ο ανόητος νους, ο νους που λέει: « Με τον καιρό θα κατορθώσω την γαλήνη, κάποια μέρα θα την φτάσω», είναι καταδικασμένος σε αποτυχία γιατί η γαλήνη του νου δεν είναι του χρόνου. Όλα όσα ανήκουν στο χρόνο είναι του εγώ. Το ίδιο το εγώ είναι του χρόνου.

Εκείνοι που θέλουν να συναρμολογήσουν την γαλήνη της σκέψης, να την συναρμολογήσουν όπως συναρμολογεί κάποιος μια μηχανή τοποθετώντας έξυπνα μαζί κάθε ένα από τα κομμάτια της, είναι εκ των πραγμάτων αποτυχημένοι γιατί η γαλήνη του νου δεν συντίθεται από διάφορα κομμάτια που μπορούν να συναρμολογηθούν και να αποσυναρμολογηθούν, να οργανωθούν ή να αποδιοργανωθούν, να μαζευτούν ή να χωριστούν.

Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ

Για να πειραματιστούμε την Αλήθεια δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια. Ο κόσμος είναι συνηθισμένος να προσπαθεί σε όλα και υποθέτει, λανθασμένα, ότι είναι αδύνατον να πειραματιστούμε την Αλήθεια χωρίς προσπάθεια.

Μπορεί να χρειαστούμε προσπάθεια για να κερδίσουμε το ψωμί της κάθε ημέρας ή για να παίξουμε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, ή για να φορτώσουμε ένα πολύ βαρύ δέμα, αλλά είναι παράλογο μα πιστεύουμε ότι είναι αναγκαία η προσπάθεια για να πειραματιστούμε αυτό που είναι η Αλήθεια.

Η κατανόηση αντικαθιστά την προσπάθεια όταν πρόκειται να καταλάβουμε όλα και κάθε ένα από τα ελαττώματα που φέρουμε κρυμμένα στα διάφορα πεδία του νου.

Δεν χρειαζόμαστε προσπάθεια για να καταλάβουμε ότι η ζήλια είναι ένα από τα πιο ισχυρά ελατήρια της κοινωνικής μηχανής. Γιατί θέλει πολύς κόσμος να προοδεύσει; Γιατί θέλουν πολλοί άνθρωποι να έχουν όμορφες κατοικίες και κομψότατα αυτοκίνητα; Όλος ο κόσμος ζηλεύει το ξένο, η ζήλια είναι το να σκέφτεσαι για το ξένο καλό.

Τις κομψές γυναίκες τις ζηλεύουν άλλες γυναίκες λιγότερο κομψές και αυτό χρησιμεύει για να εντείνεται η μάχη και ο πόνος. Αυτές που δεν έχουν θέλουν να έχουν και μέχρι που δεν τρώνε για να αγοράσουν ρούχα και κοσμήματα κάθε είδους με μοναδικό σκοπό να μην είναι λιγότερο από κανέναν.

Κάθε ιππότης μιας μεγάλης αιτίας μισείται θανάσιμα από τους ζηλιάρηδες. Η ζήλια του ανίκανου, του νικημένου, του μικροπρεπή, μεταμφιέζεται με την τήβεννο του δικαστή, ή με τον χιτώνα της αγιότητας και της διδασκαλίας, ή με το σόφισμα που χειροκροτούν, ή με την ομορφιά της ταπεινοφροσύνης.

Αν καταλάβουμε με ολοκληρωτικό τρόπο ότι είμαστε ζηλιάρηδες, είναι λογικό ότι η ζήλια τελειώνει τότε και στην θέση της εμφανίζεται το αστέρι που χαίρεται και λάμπει για το ξένο καλό.

Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να πάψουν να είναι άπληστοι αλλά επιθυμούν άπληστα να μην είναι άπληστοι, να εδώ ένας τρόπος απληστίας.

Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να αποκτήσουν την αρετή της αγνότητας, αλλά όταν βλέπουν στο δρόμο μια όμορφη κοπέλα της πετάνε μερικές ωραίες φιλοφρονήσεις και αν η κοπέλα είναι φίλη δεν μπορούν παρά να την παινέψουν, να της πουν ωραία λόγια, να την θαυμάσουν, να εγκωμιάσουν τα ωραία της προσόντα κ.λ.π.

Το υπόβαθρο όλης αυτής της κοκεταρίας βρίσκεται στα μυστικά ελατήρια της σκοτεινής και βυθισμένης, υποσυνείδητης λαγνείας.

Όταν καταλάβουμε χωρίς καμία προσπάθεια όλα τα παιχνίδια της λαγνείας, αυτή εκμηδενίζεται και γεννιέται στην θέση της το άσπιλο λουλούδι της αγνότητας.

Δεν είναι με κάποια προσπάθεια το πώς μπορούμε να αποκτήσουμε αυτές τις αρετές. Το εγώ ενισχύεται όταν προσπαθούμε να αποκτήσουμε αρετές. Το εγώ το γοητεύουν τα εμβλήματα, τα μετάλλια, οι τίτλοι, οι τιμές, οι αρετές, τα ωραία προσόντα κ.λ.π.

Διηγούνται οι Ελληνικές παραδόσεις ότι ο Αρίστιππος, ο φιλόσοφος, θέλοντας να δείξει την σοφία του και την μετριοφροσύνη του, ντύθηκε με έναν παλιό χιτώνα γεμάτο με μπαλώματα και τρύπες, άρπαξε την ράβδο της φιλοσοφίας και βγήκε στους δρόμους της Αθήνας. Όταν Σωκράτης τον είδε να φτάνει στο σπίτι του φώναξε: Ω Αρίστιππε, φαίνεται η ματαιότητά σου από τις τρύπες του ενδύματός σου!

Οι σχολαστικοί, οι ματαιόδοξοι, οι περήφανοι, πιστεύοντας τους εαυτούς τους πολύ ταπεινούς, ντύνονται με τον χιτώνα του Αρίστιππου. Η ταπεινότητα είναι ένα πολύ εξωτικό λουλούδι, αυτός που πιστεύει ότι είναι ταπεινός είναι γεμάτος υπερηφάνεια.

Στην πρακτική ζωή κάνουμε πολλές άχρηστες προσπάθειες κάθε φορά που ένα καινούριο πρόβλημα μας βασανίζει. Απευθυνόμαστε στην προσπάθεια για να το λύσουμε, πολεμάμε και υποφέρουμε, αλλά τότε το μόνο που καταφέρνουμε είναι να κάνουμε τρέλες και να περιπλέκουμε όλο και περισσότερο την ύπαρξή μας.

Οι απογοητευμένοι, οι απελπισμένοι, εκείνοι που δεν θέλουν πια ούτε να σκεφτούν, εκείνοι που δεν μπόρεσαν να λύσουν ένα ζωτικό πρόβλημα, βρίσκουν την λύση όταν ο νους τους είναι γαλήνιος και ήσυχος, όταν δεν έχουν πια καμία ελπίδα.

Καμία αλήθεια δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσω της προσπάθειας. Η αλήθεια έρχεται σαν κλέφτης στην νύχτα, όταν λιγότερο την περιμένουμε[1].

Οι αισθητηριακές αντιλήψεις στην διάρκεια του διαλογισμού, η φώτιση, η λύση ενός προβλήματος, είναι πιθανές μόνο όταν δεν υπάρχει κανενός είδους συνειδητής ή ασυνείδητης προσπάθειας, όταν ο νους δεν προσπαθεί να είναι τίποτε περισσότερο από ότι είναι.

Η περηφάνια μεταμφιέζεται επίσης σαν κάτι υπέρτατο, ο νους προσπαθεί να είναι κάτι περισσότερο από αυτό που είναι. Ο νους, γαλήνιος σαν μια λίμνη, μπορεί να πειραματιστεί την Αλήθεια, αλλά όταν ο νους θέλει να είναι κάτι περισσότερο, βρίσκεται σε ένταση, βρίσκεται σε μάχη και τότε ο πειραματισμός της Αλήθειας γίνεται αδύνατος.

Δεν πρέπει να μπερδεύουμε την Αλήθεια με τις γνώμες. Πολλοί έχουν την γνώμη ότι η Αλήθεια είναι αυτό ή εκείνο ή ότι η Αλήθεια είναι αυτό ή εκείνο το βιβλίο, ή αυτή ή εκείνη η πεποίθηση ή ιδέα κ.λ.π.

Όποιος θα ήθελε να πειραματιστεί την Αλήθεια δεν πρέπει να μπερδεύει τις πεποιθήσεις, γνώμες, ιδέες και θεωρίες με αυτό που είναι η Αλήθεια.

Πρέπει να πειραματιστούμε την Αλήθεια με άμεσο, πρακτικό και αληθινό τρόπο. Αυτό είναι δυνατόν μόνο στην ησυχία και σιωπή του νου και αυτό επιτυγχάνεται μέσω του διαλογισμού.

Να βιώσουμε την Αλήθεια είναι το βασικό. Δεν είναι μέσω της προσπάθειας που μπορούμε να πειραματιστούμε την Αλήθεια. Η Αλήθεια δεν είναι το αποτέλεσμα, η Αλήθεια δεν είναι το προϊόν της προσπάθειας. Η Αλήθεια έρχεται σε μας μέσω της βαθιάς κατανόησης.

Χρειαζόμαστε προσπάθεια για να δουλέψουμε στο Μεγάλο Έργο, προσπάθεια για να μετατρέψουμε τις δημιουργικές μας ενέργειες, προσπάθεια για να ζήσουμε, να πολεμήσουμε και να διατρέξουμε τον δρόμο της Ολοκληρωτικής Επανάστασης, αλλά δεν χρειαζόμαστε προσπάθεια για να καταλάβουμε την Αλήθεια.

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΛΑΒΙΑ

Δεν χωράει η μικρότερη αμφιβολία ότι βρισκόμαστε στο χείλος ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου και γι’ αυτό έχουμε γράψει αυτό το βιβλίο με τον τίτλο «Η Επανάσταση της Διαλεκτικής».

Οι καιροί έχουν αλλάξει και αρχίζουμε μία νέα Εποχή μέσα στον σεβάσμιο κεραυνό της σκέψης. Τώρα χρειάζεται μια επαναστατική Ηθική βασισμένη σε μια επαναστατική Ψυχολογία.

Χωρίς μια ηθική εκ βάθους οι καλύτεροι κοινωνικοί και οικονομικοί τύποι ελαττώνονται σε σκόνη. Είναι αδύνατον να μεταμορφωθεί το άτομο αν δεν ανησυχεί για την διάλυση του εγώ.

Η ψυχολογική σκλαβιά καταστρέφει την συμβίωση. Το να εξαρτόμαστε ψυχολογικά από κάποιον είναι σκλαβιά. Αν ο τρόπος σκέψης, αίσθησης και δράσης μας εξαρτάται από τον τρόπο σκέψης, αίσθησης και δράσης εκείνων των ανθρώπων που συμβιώνουν μαζί μας, τότε είμαστε σκλαβωμένοι.

Συνεχώς λαμβάνουμε γράμματα από πολλούς ανθρώπους που επιθυμούν να διαλύσουν το εγώ, αλλά παραπονιούνται για την γυναίκα, τους γιους, τον αδελφό, την οικογένεια, τον σύζυγο, το αφεντικό τους κ.λ.π. Αυτοί οι άνθρωποι απαιτούν όρους για να διαλύσουν το εγώ, θέλουν ανέσεις για να εκμηδενίσουν το εγώ, απαιτούν μεγαλοπρεπή συμπεριφορά από εκείνους με τους οποίους συμβιώνουν.

Το πιο αστείο απ’ όλα αυτά είναι ότι αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι ψάχνουν διάφορες υπεκφυγές, θέλουν να κρυφτούν, να εγκαταλείψουν το σπίτι τους, την δουλειά τους κ.λ.π. δήθεν για να πραγματοποιηθούν σε βάθος.

Φτωχοί άνθρωποι…τα λατρευτά σας βάσανα είναι οι αφέντες σας, φυσικά. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να είναι ελεύθεροι, η συμπεριφορά τους εξαρτάται από την ξένη συμπεριφορά.

Αν θέλουμε να ακολουθήσουμε το μονοπάτι της αγνότητας και φιλοδοξούμε πρώτα να γίνει αγνή η γυναίκα μας, τότε έχουμε αποτύχει. Αν θέλουμε να πάψουμε να είμαστε μέθυσοι αλλά λυπόμαστε όταν μας προσφέρουν ένα ποτήρι για το τι θα πουν ή γιατί μπορεί να ενοχληθούν οι φίλοι μας, τότε ποτέ δεν θα πάψουμε να είμαστε μέθυσοι.

Αν θέλουμε να πάψουμε να είμαστε θυμώδεις, ευέξαπτοι, οργισμένοι, βίαιοι αλλά σαν πρώτο όρο απαιτούμε εκείνοι που συμβιώνουν μαζί μας να είναι γλυκείς και γαλήνιοι και να μην κάνουν τίποτα που θα μας ενοχλήσει, τότε είμαστε τελείως αποτυχημένοι γιατί εκείνοι δεν είναι άγιοι και σε οποιοδήποτε λεπτό θα διαλύσουν τις καλές μας προθέσεις.

Αν θέλουμε να διαλύσουμε το εγώ χρειάζεται να είμαστε ελεύθεροι. Όποιος εξαρτάται από την ξένη συμπεριφορά δεν θα μπορέσει να διαλύσει το εγώ. Η συμπεριφορά μας πρέπει να είναι κατάλληλη και δεν πρέπει να εξαρτάται από κανέναν. Οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι δράσεις μας, πρέπει να ρέουν ανεξάρτητα από τα μέσα προς τα έξω.

Οι χειρότερες δυσκολίες μας προσφέρουν τις καλλίτερες ευκαιρίες. Στο παρελθόν υπήρξαν σοφοί περιτριγυρισμένοι από κάθε είδους ανέσεις και χωρίς δυσκολίες κανενός είδους. Αυτοί οι σοφοί, επειδή ήθελαν να εκμηδενίσουν το εγώ, έπρεπε να δημιουργήσουν οι ίδιοι δύσκολες καταστάσεις[2].

Στις δύσκολες καταστάσεις έχουμε τρομερές ευκαιρίες για να μελετήσουμε τις εσωτερικές και εξωτερικές μας ωθήσεις, τις σκέψεις μας, τα αισθήματά μας, τις δράσεις μας, τις αντιδράσεις μας, τις θελήσεις μας κ.λ.π.

Η συμβίωση είναι ένας καθρέφτης ολόκληρου του σώματος όπου μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι και όχι όπως φαίνεται ότι είναι. Είναι θαυμάσια η συμβίωση, αν είμαστε πολύ προσεκτικοί μπορούμε να ανακαλύψουμε κάθε στιγμή τα πιο μυστικά μας ελαττώματα, ξεπροβάλλουν, πηδάνε έξω όταν λιγότερο τα περιμένουμε.

Έχουμε γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που λένε: «Εγώ δεν έχω πια θυμό» και με την μικρότερη πρόκληση βροντούν και αστράφτουν. Άλλοι λένε: «Εγώ δεν έχω πια ζήλια», αλλά φτάνει ένα χαμόγελο του συντρόφου ή της συντρόφου σ’ οποιονδήποτε καλό γείτονα, για να γίνονται τα πρόσωπά τους πράσινα από ζήλια.

Οι άνθρωποι διαμαρτύρονται για τις δυσκολίες που τους προσφέρει η συμβίωση. Δεν θέλουν να καταλάβουν ότι αυτές οι δυσκολίες, ακριβώς, τους προσφέρουν όλες τις αναγκαίες ευκολίες για την διάλυση του εγώ.

Χρειάζεται να είμαστε στ’ αλήθεια ελεύθεροι αν αληθινά θέλουμε να διαλύσουμε το εγώ. Δεν είναι ελεύθερος όποιος εξαρτάται από την ξένη συμπεριφορά. Μόνο εκείνος που ελευθερώνεται στ’ αλήθεια ξέρει τι είναι η πραγματική αγάπη. Ο σκλάβος δεν ξέρει το τι είναι η πραγματική αγάπη. Αν είμαστε σκλάβοι των άλλων στην σκέψη, το συναίσθημα και την πράξη, ποτέ δεν θα μάθουμε τι είναι η αγάπη.

Η αγάπη γεννιέται σ’ εμάς όταν παύουμε την ψυχολογική σκλαβιά. Χρειάζεται να καταλάβουμε πολύ βαθιά και σε όλα τα επίπεδα του νου, όλον αυτόν τον μηχανισμό της ψυχολογικής σκλαβιάς.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι ψυχολογικής σκλαβιάς. Είναι αναγκαίο να μελετήσουμε όλους αυτούς τους τρόπους αν στ’ αλήθεια θέλουμε να διαλύσουμε το εγώ.

Υπάρχει ψυχολογική σκλαβιά όχι μόνο εσωτερικά αλλά και εξωτερικά επίσης. Υπάρχει η εσώτατη σκλαβιά, η μυστική, η κρυφή, την οποία δεν υποπτευόμαστε ούτε καν από μακριά.

Ο σκλάβος νομίζει ότι αγαπά, όταν στην πραγματικότητα είναι μόνο φοβισμένος. Ο σκλάβος δεν ξέρει το τι είναι η πραγματική αγάπη.

Η γυναίκα που φοβάται τον άνδρα της, νομίζει ότι τον λατρεύει όταν στην πραγματικότητα μόνο τον φοβάται. Ο άνδρας που φοβάται την γυναίκα του, νομίζει ότι την αγαπά όταν στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι ότι την φοβάται. Μπορεί να φοβάται ότι θα πάει με άλλον, ή ότι ο χαρακτήρας της θα γίνει οξύς ή ότι θα του αρνηθεί σεξουαλικά κ.λ.π.

Ο εργάτης που φοβάται το αφεντικό, νομίζει ότι το αγαπά, ότι το σέβεται, ότι προσέχει τα συμφέροντά του κ.λ.π. Κανένας ψυχολογικός σκλάβος δεν ξέρει το τι είναι η αγάπη, η ψυχολογική σκλαβιά είναι ασυμβίβαστη με την αγάπη.

Υπάρχουν δύο είδη συμπεριφοράς: η πρώτη είναι αυτή που έρχεται από έξω προς τα μέσα και η δεύτερη αυτή που πάει από μέσα προς τα έξω. Η πρώτη είναι το αποτέλεσμα της ψυχολογικής σκλαβιάς και προκαλείται από αντίδραση: Μας κτυπούν και κτυπάμε, μας προσβάλουν και απαντάμε με αισχρολογίες. Ο δεύτερος τύπος συμπεριφοράς είναι ο καλλίτερος, είναι εκείνου που δεν είναι πια σκλάβος, είναι εκείνου που τίποτα δεν έχει να κάνει πλέον με την σκέψη, αίσθηση και δράση των άλλων. Αυτός ο τύπος συμπεριφοράς είναι ανεξάρτητος, είναι συμπεριφορά ευθεία και σωστή. Αν μας κτυπούν απαντάμε ευλογώντας. Αν μας προσβάλουν κρατάμε σιωπή. Αν θέλουν να μας μεθύσουν δεν πίνουμε ακόμα και αν οι φίλοι μας ενοχλούνται κ.λ.π.

Τώρα θα καταλάβουν οι αναγνώστες μας γιατί η ψυχολογική ελευθερία φέρνει αυτό που λέγεται αγάπη.

Η ΑΠΟΛΙΘΩΜΕΝΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ

Πρέπει να γινόμαστε κάθε φορά και πιο συνειδητοί της εργασίας που πραγματοποιούμε. Είναι βασικό να γνωρίζουμε την διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην Γνωστική Κίνηση και όλες τις υπόλοιπες οργανώσεις που υπάρχουν τριγύρω, ψευτοεσωτεριστικές, ψευτοαποκρυφιστικές κ.λ.π. Πριν απ’ όλα πρέπει να ξέρουμε να τοποθετούμαστε, να επικεντρωνόμαστε, αν θέλουμε να καταλάβουμε την εργασία που πρέπει να πραγματοποιήσουμε.

Αν ρίξουμε μια ματιά στις σχολές που υπάρχουν τώρα στον κόσμο γενικώς, όλες ψευτοεσωτεριστικού και ψευτοαποκρυφιστικού τύπου, φτάνουμε να αποκαλύψουμε πολύ εύκολα την καταγωγή τους.

Κάποτε υπήρξε στην Ρώμη η περίπτωση μίας μοναχής που έπεφτε συνεχώς σε κατάσταση ύπνωσης. Είχε τον εξομολογητή της και μαζί του προσπαθούσε να ξεκαθαρίσει την αιτία των αιτιών αυτών των μοιραίων καταστάσεων. Πριν από όλα ο εξομολογητής κατάφερε να μάθει ότι είχε κάποτε ένα εραστή και παρ’ όλο που είχε κλειστεί σε μοναστήρι διατηρούσε μια φωτογραφία του. Ο εξομολογητής της είπε να την φέρει. Ξαφνικά αυτός κατάλαβε ότι μόνο και μόνο κοιτώντας εκείνη την φιγούρα η μοναχή έπεφτε σε ύπνωση. Εκείνος ο εξομολογητής αποφάσισε να συμβουλευτεί έναν ψυχολόγο και υπέταξαν εκείνη την μοναχή σε ψυχικά πειράματα. Τότε έγινε φανερό ότι δεν ήταν η φωτογραφία εκείνου του άνδρα που την έβαζε σε κατάσταση ύπνωσης, αλλά κάποιες πολύ λαμπερές πέτρες που υπήρχαν στο κάδρο της φωτογραφίας.

Συνεχίστηκαν οι έρευνες και πολύ γρήγορα μπόρεσε να βγει σαν συμπέρασμα ή αποτέλεσμα ότι κάθε είδους λαμπερά αντικείμενα προδιαθέτουν σε υπνωτιστικές καταστάσεις. Σαν αποτέλεσμα προήλθε μια ολόκληρη σχολή. Επαληθεύτηκε ότι μέσω των υπνωτιστικών καταστάσεων είναι δυνατόν να τροποποιηθούν κατά κάποιον τρόπο οι ψυχολογικές καταστάσεις των ασθενών, και αποφασίστηκε, τελικά, να χρησιμοποιείται η ύπνωση για να θεραπεύονται ασθενείς ή να θεραπεύονται άρρωστοι.

Έτσι γεννήθηκαν οι διάσημοι γιατροί-υπνωτιστές. Ήταν τότε που έκαναν την εμφάνισή τους στον κόσμο πολλοί οπαδοί της Υπνολογίας, της Καταληψίας, των Μέντιουμ κ.λ.π. δεν είναι περιττό να θυμίσουμε με κάποια έμφαση τους Ρίτσαρντ Σαρκότ[3], Λουίς Ζέα Ουρίμπ, Σεζάρ Λομπρόζο[4], Καμίλ Φλαμαριόν κ.λ.π.

Ανάμεσα από αυτή την σχολή υπνωτιστών διακρίθηκαν ιδιαίτερα: ένας άγγλος του οποίου το όνομα δεν θυμάμαι σε αυτές τις συγκεκριμένες στιγμές και ο διάσημος Σαρκότ. Όσο για τον πρώτο είχε όλες τις ιδιότητες του Χανασμούσεν. Ο άλλος, ο δεύτερος, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήταν το « μικρό της μαμάς», αναφέρομαι στον Σαρκότ. Τα πειράματά του ήταν πολύ αξιοσημείωτα, αλλά μια και ήταν το «μωρό», ο χαϊδεμένος της οικογένειας, ότι και αν έκανε ήταν ένα θαύμα.

Καλά, αν κάνω αναφορά σε όλους αυτούς σε γενικές γραμμές και σε πειράματα μαγνητισμού, υπνολογίας, καταληψίας, πνευματισμό και πενήντα χιλιάδες πράγματα ακόμα αυτού του είδους, το κάνω με ένα σκοπό μόνο: να σας κάνω να δείτε από πού βγήκαν οι διάφορες σχολές ψευτοεσωτεριστικού και ψευτοαποκρυφιστικού τύπου αυτής της μαύρης εποχής του Κάλι Γιούγκα.

Εκείνους τους καιρούς των δεσποινίδων Φοξ ντε Μιρβίλ, που κατάφερναν να χρησιμεύσουν σαν όργανο για την υλοποίηση της διάσημης Κάθυ Κίνγκ, ένα φάντασμα που έμεινε υλοποιημένο για τρία συνεχή χρόνια μπροστά στα μάτια των διαφόρων επιστημόνων ολόκληρου του κόσμου, εκείνες τις ημέρες της Εουζάπια Παλαντίνο ντε Νάπολες, κατά τις οποίες όλη η Ευρώπη αναταρασσόταν με τα ψυχικά φαινόμενα, ήταν που εμφανίστηκε ο Θεοσοφισμός του Ανατολικού τύπου. Και σαφώς, εσείς το ξέρετε, το ξέρουν όλοι όσοι έχουν επισκεφτεί αυτές τις οργανώσεις, σ’ αυτές τις σχολές υπάρχει πάντα ένα ανακάτωμα πνευματισμού με θεωρίες ινδοστανικού τύπου. Ο Θεοσοφισμός ποτέ δεν ήταν ελεύθερος από πνευματιστικά φαινόμενα.

Όταν γνωρίσουμε την καταγωγή των διαφόρων οργανισμών που υπάρχουν τώρα, δεν μπορεί να μας παραξενέψει με κανένα τρόπο το ότι ο Θεοσοφισμός είναι ανακατεμένος με λίγο από μέντιουμ. Το ότι τρομάζουν οι Θεόσοφοι μπροστά στον Ταντρισμό είναι φυσικό γιατί οι Θεόσοφοι δεν είναι σχολή εσωτεριστικού τύπου αλλά ψευτοαποκρυφιστικού και τίποτα λιγότερο.

Αναντίρρητα, σε εκείνη την εποχή των υπνωτιστών έπρεπε να αποκοπούν, και το έκαναν, όπως είναι φυσικό, πολλά παρακλάδια και οργανώσεις, ας τις ονομάσουμε ψευδοροδοσταυρισμό, ψευτογιογκισμό κ.λ.π. είναι τόσες που θα χρειαζόταν να συμβουλευτούμε κάποιο λεξικό για να μάθουμε τα ονόματα όλων τους.

Αλλά ας πάμε στο βάθος του ζητήματος, ποια είναι η βάση αυτών των σχολών; το Δόγμα της Εξέλιξης. Από πού βγήκε αυτό το τόσο κακαρισμένο δόγμα; Από κάποιον κύριο Δαρβίνο.

Μοιάζει απίστευτο ότι ο κύριος Δαρβίνος έχει βάλει στην τσέπη του πολλές διαπρεπείς μορφές, πολλούς εσωτεριστικούς ερευνητές, ψευτοεσωτεριστές και πολλούς ειλικρινείς υποψηφίους. Αλλά έτσι είναι, δεν μπορούμε να το αρνηθούμε.

Η σύλληψη που δημιούργησαν πάνω στην επανενσάρκωση τα διάφορα ψευτοεσωτεριστικά ιδρύματα στον δυτικό κόσμο είναι λανθασμένη. Ποτέ δεν είπε ο Κύριος Κρίσνα ότι όλα τα ανθρώπινα όντα επανενσαρκώνονται. Είπε ότι μόνο οι Βούδες, οι Θεοί, οι ηλιακοί Ήρωες είχαν δικαίωμα στην επανενσάρκωση. Οι υπόλοιποι είμαστε υποταγμένοι στον Νόμο της Αιώνιας Επιστροφής όλων των πραγμάτων, αυτό είναι σαφές.

Ούτε ειπώθηκε ποτέ στην Ανατολή ότι όλα τα ανθρωποειδή όντα κατέχουν τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι. Αλλά ήταν εύκολο για τις σχολές του ψευτοεσωτεριστικού και ψευτοαποκρυφιστικού τύπου να κάνουν την ανθρωπότητα να πιστέψει ότι όλος ο κόσμος κατέχει κι’ όλας αυτά τα ανώτερα οχήματα. Έτσι αυτοί δεν έχουν κανένα εμπόδιο στο να παρουσιάσουν το θέμα «Τα επτά Σώματα του Ανθρώπου» με μια σιγουριά τέτοια που φαίνεται ότι όλα τα ανθρωποειδή κατέχουν πραγματικά όλο αυτό το σύνολο από οχήματα.

Καλώς. Το αποτέλεσμα αυτού του είδους νοσηρότητας, που διαδόθηκε στον δυτικό κόσμο, από αυτές τις σχολές υποκειμενικού, ασυνάρτητου, ασαφή και ανακριβή τύπου είναι η Καλκιάνα προσωπικότητα, δηλαδή η προσωπικότητα ίδιον αυτής της εποχής του Κάλι Γιούγκα.

Οι Καλκιάνας προσωπικότητες είναι ασεβείς, ανευλαβείς. Οι προσωπικότητες αυτού του είδους των ψευτοεσωτεριστικών και ψευτοαποκρυφιστικών σχολών έχουν χάσει, όχι μόνο την αίσθηση της αυθεντικής ευλάβειας και της αληθινής θρησκευτικότητας αλλά επίσης της λατρείας στους αρχαίους Πατριάρχες. Έτσι ώστε ενώ η ανθρωπότητα θα μπορούσε να οδηγείται από πραγματικά σοφές θρησκείες, έχει εκφυλιστεί με τις γελοίες ψευτοσοφίες, διαμορφώνοντας έτσι την Καλκιάνα προσωπικότητα.

Αρμόζει να ξέρουμε να αντιπαραβάλουμε μια Καλκιάνα προσωπικότητα με μια αυθεντικά εσωτεριστική προσωπικότητα. Ποια είναι η διαφορά τους; η Καλκιάνα προσωπικότητα είναι γεμάτη ψευτοσοφίες μποτιλιαρισμένη στο Δόγμα της Εξέλιξης, κακοπληροφορημένη πάνω στην εσωτερική σύνθεση του ανθρώπου, αγνοεί τα ταντρικά μυστήρια, φοβάται την ανάπτυξη του πυρογενούς Φιδιού στην σπονδυλική στήλη και επιπλέον, το γεγονός ότι είναι παραγεμισμένη με θεωρίες παράγει μέσα της μια αίσθηση αυτοεπάρκειας.

Αναντίρρητα η Καλκιάνα προσωπικότητα είναι θύμα της αυτοεξαπάτησης. Νομίζει ότι τα έχει επιτύχει όλα όταν δεν έχει πετύχει τίποτα και το χειρότερο είναι ότι έχει χάσει την αίσθηση της ευλάβειας. Έχει ξεχάσει την πραγματική και αυθεντική θρησκευτικότητα και έχει χάσει επίσης την ταπεινότητα μπροστά στον Δημιουργικό Λόγο. Αυτή είναι η Καλκιάνα προσωπικότητα.

Εμείς δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε τον δρόμο των προσωπικοτήτων Καλκιάνας, δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτά τα λανθασμένα δόγματα όπως είναι της Εξέλιξης, όπως είναι το να πιστέψουμε ότι όλα τα ανθρωποειδή είναι ήδη τέλειοι Άνθρωποι, πλήρεις, με διαμορφωμένα πια τα υπαρξιακά σώματα, όπως είναι ο φόβος για το πυρογενές Φίδι των μαγικών μας δυνάμεων και για την βιωμένη εμπειρία κ.λ.π. προτιμάμε να ακολουθούμε καλλίτερα το μονοπάτι της αυθεντικής Σοφίας, το μονοπάτι των Τάντρας, της διάλυσης του εγώ και της αναγνώρισης της ίδιας μας της μιζέριας και ανικανότητας. Προτιμάμε να αναγνωρίσουμε ότι δεν είμαστε τίποτα, ότι είμαστε μόνο άθλια σκουλήκια της λάσπης. Ανησυχούμε, αυτό ναι, για να δουλέψουμε με τον εαυτό μας, πάνω στον εαυτό μας. Θέλουμε την διάλυση του εμένα τον ίδιο, του εγώ ο ίδιος.

Χρησιμοποιούμε την έξυπνη δύναμη της Δημιουργικής Ενέργειας. Δουλεύουμε στο Σιδηρουργείο των Κυκλώπων που τόσο φοβίζει τους ψευτοεσωτεριστές και ψευτοαποκρυφιστές. Βρισκόμαστε λοιπόν σε έναν διαφορετικό δρόμο, ανόμοιο, επαναστατικό εκατό τοις εκατό και που παρ’ όλα αυτά έχει μια τρομερή αρχαιότητα που χάνεται στην αβάσταχτη νύχτα όλων των εποχών.

Βεβαίως τα χαρακτηριστικά της Καλκιάνας προσωπικότητας είναι αδύνατον να μπερδευτούν. Πριν από όλα, η αυτοεπάρκεια, η τρομερή υπερηφάνεια και η τρομακτική ματαιότητα που βασίζεται στις θεωρίες. Βλέπουμε, για παράδειγμα, στις σχολές της ψυχανάλυσης, παραψυχολογίας κ.λ.π. τι τρομερή υπερηφάνεια και αυτοεπάρκεια καταλαμβάνει αυτούς τους ανθρώπους με τις πραγματικές Καλκιάνας προσωπικότητες. Αυτές διακρίνονται όχι μόνο μέσα σε συγκεκριμένες ομάδες παρά εμφανίζονται και στην τηλεόραση, στον τύπο, στο ραδιόφωνο και έχουν δηλητηριάσει τελείως τον κόσμο με ένα είδος δονήσεων που στον εσωτερισμό ονομάζονται Βενενιοσκιριάνας.

Έχουν μια πλήρη αυτοεπάρκεια, κοιτάζουν με περιφρόνηση τον κόσμο του Μεσαίωνα, νομίζουν τον εαυτό τους αυτο-υπερπολιτισμένο, νομίζουν ότι έχουν φτάσει στο άκρον άωτον της σοφίας. Είναι τέτοια η περηφάνια τους που σκέπτονται να κατακτήσουν το Άπειρο, το εξωτερικό Διάστημα, γελάνε με αυτό που χαρακτηρίζουν προλήψεις των σοφών του Μεσαίωνα, να εκεί το είδος της Καλκιάνας προσωπικότητας.

Και πώς να τις κάνουμε να καταλάβουν αυτές τις Καλκιάνας προσωπικότητες ότι κάνουν λάθος;

Δεν θα έφθανε να το αρνηθούν απλώς έτσι; Μια και αυτές οι Καλκιάνας προσωπικότητες χειρίζονται την λογική και αυτή είναι το όπλο της μάχης τους, το αλογάκι της μάχης, πρέπει λοιπόν να τους κάνουμε να καταλάβουν το τι είναι η διαδικασία της λογικής.

Πρέπει να κάνουμε γνωστό σε αυτούς τους αυτοεπαρκείς και περήφανους ανθρώπους ότι ο Δον Εμμανουήλ Κάντ, ο φιλόσοφος του Κένιγκσμπεργκ, ο μεγάλος γερμανός στοχαστής, έγραψε ένα έργο με τίτλο «Η Κριτική του Αγνού Λόγου», όπως επίσης το «Η Κριτική του Πρακτικού Λόγου».

Αν μελετήσουμε τον Δον Εμμανουήλ Κάντ θα δούμε πως μας αποκρυπτογραφεί, όχι μόνο στους προσυλλογισμούς, συλλογισμούς και ισολογισμούς αλλά επίσης στον τρόπο που αναλύει τις αντιλήψεις περιεχομένων στην «Κριτική του Αγνού Λόγου»

Είναι σαφές ότι μέσω των εξωτερικών αισθητηριακών αντιλήψεων πληροφορούμε τον νου, τότε αυτός επεξεργάζεται τις αντιλήψεις περιεχομένου του με βάση, ακριβώς, τα αισθητηριακά νοητικά σύνολα. Από αυτή την οπτική γωνία, η λογική δεν θα μπορούσε να ξέρει τίποτα που δεν ανήκει στον κόσμο των πέντε αισθήσεων, δεδομένου ότι οι αντιλήψεις περιεχομένου είναι επεξεργασμένες μόνο με τα αισθητικά σύνολα και γι’ αυτό το λόγο είναι περιορισμένη μόνο από τα δεδομένα που φέρνουν οι αισθήσεις. Γι’ αυτό, τι μπορεί να ξέρει η υποκειμενική λογική πάνω στην διαίσθηση; πάνω στις ιδέες «a priori[5]»; πάνω σε αυτό που ξεφεύγει από τις αντιλήψεις περιεχομένου που βασίζονται μόνο στις εξωτερικές αισθητηριακές αντιλήψεις; Τίποτα! Έτσι;

Υπάρχει ένας άλλος τύπος λογικής που η Καλκιάνα προσωπικότητα αγνοεί τελείως, θέλω να αναφερθώ με εμφατικό τρόπο στην αντικειμενική λογική. Προφανώς, έχει σαν βάση τα δεδομένα της συνείδησης και είναι με αυτά τα δεδομένα που λειτουργεί.

Στον αυθεντικό εσωτερισμό η συνείδηση ονομάζεται Ζούστατ.

Η αντικειμενική λογική αναπτύχθηκε πριν να εμφανιστεί η Ελληνορωμαϊκή εποχή. Την ανέπτυξαν οι αρχέγονοι Άριοι της πρώτης υποφυλής της μεγάλης Άριας φυλής που άνθισε στην κεντρική Ασία. Την κατείχαν επίσης οι άνθρωποι της δεύτερης υποφυλής πριν από την περίοδο των ηλιακών Ρίσις. Την χρησιμοποίησαν επίσης οι Αιγύπτιοι των αρχαίων Δυναστειών των Φαραώ, οι Βαβυλώνιοι, οι σοφοί του Αφγανιστάν, του Τουρκεστάν και του Ιράκ και έφτασε να τελειώσει πρακτικά με τον Ελληνικό Συλλογισμό.

Ήταν οι Έλληνες, αυτοί άρχισαν να παίζουν με το λόγο, που κατέληξαν να εγκαταστήσουν τον υποκειμενικό συλλογισμό βασισμένο στις εξωτερικές αισθητηριακές αντιλήψεις πνίγοντας την αντικειμενική λογική, εξαλείφοντάς την από το πρόσωπο της γης. Από τότε η ανθρωπότητα κατέχει μόνο τον υποκειμενικό συλλογισμό, τις εξωτερικές αισθητηριακές αντιλήψεις, τα δεδομένα που προσφέρουν οι αισθήσεις.

Οι αντιλήψεις περιεχομένου είναι βασισμένες στα αισθητηριακά σύνολα κ.λ.π. και τίποτα δεν μπορεί να ξέρει η υποκειμενική λογική πάνω σε αυτό που ξεφεύγει από τους προηγουμένως αναφερθέντες παράγοντες. Η αισθητηριακή υποκειμενική λογική δεν μπορεί να ξέρει τίποτα πάνω στο πραγματικό, πάνω στο θεϊκό, πάνω στα μυστήρια της ζωής και του θανάτου κ.λ.π. Είναι τελείως αγνοούσα από όλα αυτά που ξεφεύγουν από τον κύκλο δράσης της που είναι οι πέντε ελαττωματικές αισθήσεις.

Αναντίρρητα υπάρχουν οι δυνάμεις της καρδιάς, οι ιδιότητες εκείνες που βρίσκονται πολύ πιο πέρα από το διανοητικό και την αποκλειστικά συλλογιστική διαδικασία του και για τις οποίες τίποτε δεν ξέρει ούτε γνωρίζει η αισθητηριακή υποκειμενική λογική.

Στην άγια γη των Βέδας υπάρχει ένα παλιό χειρόγραφο που λέει τα εξής: «Εκείνος που θα διαλογιστεί στο κέντρο της καρδιάς, θα καταφέρει τον έλεγχο πάνω στο Τάτουα Βαγιού (η αιθερική αρχή του αέρα) και θα πετύχει επίσης τα Σίντις (τις δυνάμεις των αγίων)»

Μου έρχεται στην μνήμη σε αυτές τις στιγμές η περίπτωση του Ιωσήφ του Κουπερτίνο, λένε ότι υψώθηκε στον αέρα 70 φορές και αυτό το μαγικό συμβάν, που συνέβη γύρω στο 1950, ήταν ο λόγος που αγιοποιήθηκε. Είναι αναμφίβολο ότι είχε αναπτύξει το κέντρο της καρδιάς. Όταν ένας καρδινάλιος τον ρώτησε: «Ωραία, γιατί την στιγμή που πρόκειται να υψωθείτε, καθώς βρίσκεστε σε προσευχή, βγάζετε μία κραυγή;» Τότε του απάντησε: «Το μπαρούτι, όταν φλέγεται στο αρκεβούζιο, εκρήγνυται με μεγάλο θόρυβο, το ίδιο συμβαίνει στην καρδιά που φλέγεται από την Θεϊκή Αγάπη».

Έτσι ώστε ο Ιωσήφ του Κουπερτίνο έδωσε με πρακτικό τρόπο το κλειδί των καταστάσεων Χίνας. Η καρδιά είναι που πρέπει να αναπτυχθεί για να πετύχουμε τις καταστάσεις Χίνας.

Η ασυνήθιστη Αγία Χριστίνα ανυψωνόταν συνεχώς. Πεθαμένη πια-νόμιζαν ότι ήταν πεθαμένη- πήγαιναν να την θάψουν και ξαφνικά, μέσα από το φέρετρο, υψώθηκε επιπλέοντας μέχρι το καμπαναριό της εκκλησίας.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να διηγούμαστε αναρίθμητες περιπτώσεις… Στα σίγουρα, αυτή του Φραγκίσκου της Ασίζης: ο καλός αδελφός που τον πρόσεχε, του έφερνε το φαγητό και ο μοναχός βρισκόταν ήδη ανυψωμένος, σε προσευχή, επιπλέοντας στην ατμόσφαιρα. Άλλες φορές δεν κατάφερνε ο καλός αδελφός να του δώσει την τροφή γιατί δεν τον έφτανε, βρισκόταν πια υπερβολικά ψηλά, σε τέτοιο σημείο που μερικές φορές χανόταν πάνω από μερικά δένδρα που βρίσκονταν εκεί κοντά.

Όλοι αυτοί οι μυστικιστές είχαν αναπτύξει το κέντρο της καρδιάς. Χωρίς να έχουμε αναπτύξει αυτό το κέντρο δεν μπορούμε να αποκτήσουμε εμπειρία στις καταστάσεις Χίνας.

Κοινώς, αυτός που έχει αναπτύξει το διανοητικό υποφέρει πολύ για να αποκτήσει τις καταστάσεις Χίνας, γιατί αν αναπτυχθεί το διανοητικό εις βάρος των δυνάμεων της καρδιάς ρουφώντας τις δυνάμεις της καρδιάς, χάνει τις δυνάμεις της καρδιάς. Να πούμε καλύτερα: Αλλάζει τις δυνάμεις της καρδιάς για το διανοητικό.

Καλύτερα θα ήταν να μην είμαστε διανοητικοί αλλά να έχουμε τις δυνάμεις της καρδιάς, έτσι; Αλλά δεν πρέπει να ανησυχούν γι’ αυτό οι εκπαιδευτές, η καρδιά μπορεί να αναπτυχθεί εκ νέου καλλιεργώντας το ανώτερο συναίσθημα, την προωθημένη μουσική των μεγάλων Μαέστρων, το διαλογισμό. Με το να γινόμαστε πιο μυστικιστικοί, πιο βαθειά ευλαβείς, έτσι ξανααναπτύσσεται η καρδιά, αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον.

Επιπλέον πρέπει να ξέρουμε αγαπητοί μου αδελφοί, να καταλάβουμε, ότι το ανθρώπινο ον είναι διαιρεμένο σε δύο συνειδήσεις, την αληθινή και την ψεύτικη.

Όταν κανείς έρχεται στον κόσμο φέρνει στην ουσία, αποθηκευμένα από την φύση, όλα τα δεδομένα που χρειάζεται για την εσώτατη Αυτοπραγμάτωση του Είναι αλλά τι συμβαίνει; Τον βάζουν σε σχολίτσες, του δίνουν μια λανθασμένη εκπαίδευση που δεν χρειάζεται σε τίποτα και πολλές συμβουλές και διδαχές. Στο τέλος κατάληξη είναι ότι δημιουργεί κανείς μια ψεύτικη συνείδηση, και η αληθινή συνείδηση, εκείνη στην οποία βρίσκονται αποθηκευμένα τα δεδομένα που χρειάζεται κανείς για να ακολουθήσει τα ίχνη, για να ακολουθήσει το δρόμο, για να φτάσει στην απελευθέρωση του Είναι, μένει εκεί στο βάθος καταχωρημένη θλιβερά με το όνομα του υποσυνειδήτου, έχετε δει πιο παράλογο πράγμα;

Εμείς πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, να αναγνωρίσουμε ότι αυτή η ψεύτικη συνείδηση που μας έχουν διαμορφώσει φτιάχτηκε με όλες τις θεωρίες, με όλα μάθαμε σε Πρωτοβάθμιες σχολές, Προπαρασκευαστήρια και τόσα άλλα πράγματα, με το παράδειγμα των μεγαλυτέρων μας, με τις προκαταλήψεις της κοινωνίας στην οποία ζούμε, λοιπόν δεν είναι η αληθινή συνείδηση.

Πρέπει να εξαλείψουμε ότι ψεύτικο έχουμε, αυτή την συνείδηση την ψεύτικη που βασίζεται σε αυτό που μας έχουν πει, στους κανόνες του σχολείου, στα προπαρασκευαστικά μαθήματα κ.λ.π. να εξαλείψουμε πλήρως, να ξεριζώσουμε οριστικά αυτή την ψεύτικη συνείδηση για να μείνει σε εμάς μόνο η αληθινή συνείδηση, η υπερθετική Συνείδηση του Είναι, αυτό είναι που μετράει. Ας δείτε πως αυτοί οι μοντέρνοι ψυχαναλυτές, αυτοί οι διάσημοι ψυχίατροι, ψυχολόγοι, παραψυχολόγοι, οπαδοί των υπνολόγων και άλλοι, προσπαθούν κάθε φορά και περισσότερο να πνίξουν την αληθινή συνείδηση του Είναι, καταστέλλοντάς την, εξαλείφοντάς την. Θέλουν με όλα τους τα μέσα να ισχυροποιήσουν όλο και περισσότερο κάθε φορά, αυτή την ψεύτικη συνείδηση που κατέχουμε.

Ο Μεσμέρ ήταν ένας θαυμάσιος άνθρωπος, προαισθάνθηκε ότι υπήρχε μια διπλή συνείδηση στα ανθρώπινα όντα και θέλησε να την μελετήσει. Όταν κατάλαβε ότι υπήρχε μία ψεύτικη συνείδηση και ότι υπήρχε μία νόμιμη πραγματική συνείδηση, η οποία ήταν αρχειοθετημένη στο βάθος, δηλαδή υποτιμημένη, άρχισε να κάνει μαγνητικά πειράματα, πολύ αντίθετα με την υπνολογία βεβαίως.

Ο φτωχός Μεσμέρ. Τον κορόιδεψαν πολύ στην εποχή του και συνεχίζουν ακόμα να τον κοροϊδεύουν. Εναντίον του σήκωσαν την κριτική και ακόμα τώρα τον κριτικάρουν. Πολλά κείμενα υπνολογίας αρχίζουν μιλώντας ενάντια στον Μεσμέρ. Τον μισούν οι υπνωτιστές επειδή, ακριβώς, καταφέρθηκε ενάντια σε αυτή την ψεύτικη συνείδηση, αποκάλυψε ότι υπήρχε μια διπλή συνείδηση, η αληθινή και η ψεύτικη. Ο Μεσμέρ έφτασε να ξεμασκαρέψει την ψεύτικη συνείδηση μπροστά στην επίσημη ετυμηγορία της κοινής γνώμης και είναι σαφές ότι σχεδόν τον κατασπάραξαν, αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα των γεγονότων.

Ωραία, για να μην παρεκκλίνουμε τόσο από το θέμα, αυτό που θέλω να πω είναι ότι η εσωτερική ανάπτυξη κατορθώνεται μόνο προσπαθώντας να πετάξουμε στα σκουπίδια την ψεύτικη συνείδηση και δίνοντας προσοχή στην αληθινή συνείδηση, στην αυθεντική συνείδηση.

Τι είναι αντιληπτό σαν ψεύτικη συνείδηση; Εκείνη που μας διαμόρφωσαν από τότε που γεννηθήκαμε, αυτή που έγινε με τα παραδείγματα, με τα διδάγματα όλων των συγγενών μας, αυτή που μας διαμόρφωσαν στο σχολείο, στην Δευτεροβάθμια σχολή κ.λ.π., αυτή που διαμορφώθηκε με όλες τις κοινωνικές προκαταλήψεις, που έχουμε αποκτήσει και που πρόκειται να αποκτήσουμε.

Όλα αυτά πρέπει να τα πετάξουμε στα σκουπίδια και να βάλουμε να κυριαρχεί η αληθινή συνείδηση για να δουλέψουμε. Αυτό δείχνει ότι πρέπει να μετατραπούμε σε ένα παιδί για να δουλέψουμε, να μετατραπούμε σε νήπιο, σε ένα μικρούλη κατά το λεπτό της δουλειάς, ανεφοδίαστο με θεωρίες και βάζοντας στο παιχνίδι την αληθινή Σοφία.

Έτσι λοιπόν, έχω κάνει αυτό το κεφάλαιο με τον σκοπό να επικεντρωθούμε, να αναγνωρίσουμε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σε αυτόν τον κόσμο, να καταλάβουμε ότι δεν περπατάμε στο δρόμο όλων των σχολών, αιρέσεων και τάξεων που διαμορφώνει η Καλκιάνα προσωπικότητα, ότι είμαστε διαφορετικοί, αυτό είναι όλο.

ΙΣΧΥΡΟΓΝΩΜΟΣΥΝΗ

Ισχυρογνωμοσύνη είναι η επιμονή σε κάτι. Εδώ είναι το να δείχνουμε ένα λάθος, και γι’ αυτό ποτέ δεν θα κουραστώ να επιμένω ότι και η αιτία όλων των λαθών είναι το εγώ, ο εαυτός μου. Δεν με πειράζει αν τα διανοητικά ζώα ενοχλούνται επειδή μιλάω ενάντια στο εγώ, ότι και αν στοιχίσει θα συνεχίσω με την ισχυρογνωμοσύνη.

Έχουν περάσει οι μεγάλοι παγκόσμιοι πόλεμοι και ο κόσμος βρίσκεται στο κατώφλι του τρίτου Παγκόσμιου Πόλεμου. Ο κόσμος βρίσκεται σε κρίση, παντού υπάρχει αθλιότητα, αρρώστιες και άγνοια.

Τίποτε καλό δεν μας έχουν αφήσει οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος μας άφησε την τρομερή γρίπη που σκότωσε χιλιάδες ανθρώπους την χρονιά του 1918. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος μας άφησε μια διανοητική επιδημία χειρότερη από την επιδημία του πρώτου. Αναφερόμαστε στην βδελυρή «υπαρξιακή φιλοσοφία» που έχει δηλητηριάσει τελείως τις νέες γενιές και ενάντια στην οποία καταφέρεται η Επανάσταση της Διαλεκτικής.

Όλοι μας έχουμε δημιουργήσει αυτό το κοινωνικό χάος στο οποίο ζούμε και πρέπει να δουλέψουμε για να το διαλύσουμε και να κάνουμε ένα καλλίτερο κόσμο μέσα από τις διδασκαλίες που παραδίδω σε αυτό το έργο.

Δυστυχώς, ο κόσμος σκέφτεται μόνο το εγωιστικό εγώ του και λέει: «Πρώτος εγώ, δεύτερος εγώ και τρίτος εγώ!». Το έχουμε ήδη πει και θα το επαναλάβουμε: Το εγώ καταστρέφει την τάξη που εγκαθιστά η Επαναστατική Ψυχολογία.

Εάν θέλουμε στ’ αλήθεια και πολύ ειλικρινά την Επανάσταση της Διαλεκτικής, χρειαζόμαστε πρώτα την ριζική μεταμόρφωση του ατόμου.

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που δέχονται την ανάγκη μιας πλήρους και αποφασιστικής ριζικής εσωτερικής αλλαγής, αλλά δυστυχώς, υπάρχουν ειδικές ενθαρρύνσεις και κίνητρα.

Στους ανθρώπους αρέσει να τους λέμε ότι πηγαίνουν καλά, να τους δίνεις χτυπηματάκια στον ώμο, να τους λες ωραίες ενθαρρυντικές λέξεις κ.λ.π.

Είναι πολλοί οι άνθρωποι που απαιτούν ένα πολύ ωραίο λόγο που να τους χρησιμεύσει σαν παρακίνηση, κάποια πεποίθηση, κάποια ιδεολογία ή οποιαδήποτε ουτοπία για να αλλάξουνε.

Υπάρχουν μερικοί που απαιτούν την ελπίδα μιας καλής δουλειάς σαν παρακίνηση για να αλλάξουν. Υπάρχουν μερικοί που απαιτούν έναν καλό αρραβώνα ή έναν μεγαλοπρεπή γάμο που θα τους χρησιμεύσει σαν παρακίνηση για να αλλάξουν.

Κανείς δεν θέλει να αλλάξει γιατί έτσι, αλλά εξ αιτίας ενός καλού κινήτρου για την δράση. Τους ανθρώπους τους γοητεύουν οι ενθαρρύνσεις. Δεν θέλουν να καταλάβουν οι φτωχοί άνθρωποι ότι αυτές οι ενθαρρύνσεις είναι πολύ κούφιες και επιφανειακές και γι’ αυτό είναι τελείως λογικό να πούμε ότι δεν χρησιμεύουν.

Οι ενθαρρύνσεις ποτέ στην ζωή, ποτέ στην ιστορία των αιώνων, δεν έχουν μπορέσει να προκαλέσουν μέσα σε κάποιο άτομο μια πλήρη, αποφασιστική και ριζική αλλαγή.

Μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει ένα ενεργητικό κέντρο που δεν μπορεί να καταστραφεί με τον θάνατο του φυσικού σώματος και διαιωνίζεται, για δυστυχία του κόσμου, στους απογόνους μας. Αυτό το κέντρο είναι το εγώ, το ο εαυτός μου, το ο εαυτός σου. Χρειαζόμαστε, είναι απολύτως επείγουσα ανάγκη, να δημιουργήσουμε μια ριζική αλλαγή μέσα σε αυτό το μαγνητικό κέντρο που λέγεται εγώ.

Τα χτυπηματάκια στον ώμο, οι ωραίες λέξεις, οι όμορφες φιλοφρονήσεις, οι ωραίες ενθαρρύνσεις, οι ευγενείς παρακινήσεις κ.λ.π. δεν μπορούν ποτέ να δημιουργήσουν καμία ριζική αλλαγή σ’ αυτό το ενεργητικό κέντρο που λέγεται εγώ και που βρίσκεται μέσα σε εμάς τους ίδιους.

Αν πολύ ειλικρινά και από το βάθος της καρδιάς μας θέλουμε μια ριζική αλλαγή μέσα σε αυτό το κέντρο που λέγεται εγώ, πρέπει να αναγνωρίσουμε την λυπηρή κατάσταση της αθλιότητάς μας και την εσωτερική μας φτώχεια και να ξεχάσουμε τον εαυτό μας για να δουλέψουμε ανιδιοτελώς για την ανθρωπότητα. Αυτό σημαίνει αυταπάρνηση, πλήρη λησμονιά και πλήρη εγκατάλειψη του εαυτού μας.

Είναι αδύνατον να υπάρξει μια ριζική αλλαγή στους εαυτούς μας, εάν σκεφτόμαστε να γεμίσουμε τις τσέπες μας με χρήματα και περισσότερα χρήματα.

Το εγώ, ο εαυτός μου θέλει να μεγαλώσει, να καλυτερεύσει, να εξελιχθεί, να σχετισθεί με τους μεγάλους της Γης, να αποκτήσει επιρροή, θέση, περιουσία κ.λ.π. Οι επιφανειακές αλλαγές στον εαυτό μας δεν χρησιμεύουν σε τίποτα, δεν αλλάζουν τίποτα και δεν μεταμορφώνουν κανέναν και τίποτα. Χρειάζεται, μέσα σε καθένα μας, μια βαθιά αλλαγή. Αυτή η αλλαγή μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο στο κέντρο που φέρουμε μέσα μας, στο εγώ. Χρειάζεται να σπάσουμε σαν πήλινο φλιτζάνι αυτό το εγωιστικό κέντρο.

Είναι επείγον να αφαιρέσουμε το εγώ για να δημιουργήσουμε μέσα σε καθένα μας μια βαθιά, ριζική, πλήρη και αληθινή αλλαγή. Έτσι όπως είμαστε, έτσι όπως βρισκόμαστε χρησιμεύουμε μόνο για να πικραίνουμε την ζωή μας και να πικραίνουμε την ζωή των ομοίων μας.

Το εγώ θέλει να γεμίσει με τιμές, χρήμα, αρετές κ.λ.π. Το εγώ θέλει απολαύσεις,, φήμη, κύρος κ.λ.π. και στον τρελό του πόθο να επεκταθεί, δημιουργεί μια εγωιστική κοινωνία στην οποία υπάρχουν μόνο φιλονικίες, ωμότητες, ακόρεστη ζήλια, φιλοδοξίες χωρίς όρια ούτε περιορισμούς, πόλεμοι κ.λ.π.

Για δική μας δυστυχία, είμαστε μέλη μιας κοινωνίας δημιουργημένης από το εγώ. Αυτή η κοινωνία είναι άχρηστη, βλαβερή και επιζήμια. Μόνο ξεριζώνοντας ριζικά το εγώ, μπορούμε να αλλάξουμε πλήρως και να αλλάξουμε τον κόσμο. Αν αλήθεια θέλουμε το ριζικό ξερίζωμα του εγώ είναι επείγον να έχουμε ήσυχη την μνήμη για να γαληνεύει ο νους και μετά να αυτοπαρατηρούμαστε με ηρεμία για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.

Πρέπει να παρατηρήσουμε τους εαυτούς μας όπως κάποιος που παρατηρεί και συγκρατεί πάνω από τον εαυτό του μια χειμαρρώδη μπόρα.

Κανείς στο εγώ δεν μπορεί να διαλύσει το εγώ βρίσκοντας υποκατάστατα, σταματώντας το ποτό και αλλάζοντάς το με το τσιγάρο, εγκαταλείποντας μία γυναίκα για να παντρευτεί μια άλλη, αφήνοντας ένα ελάττωμα για να το αντικαταστήσει με άλλο ή φεύγοντας από μία σχολή για να πάει σε άλλη σχολή.

Αν στ’ αλήθεια θέλουμε μια ριζική αλλαγή μέσα σε εμάς τους ίδιους, πρέπει να αφήσουμε στην άκρη όλα αυτά τα πράγματα που μας φαίνονται θετικά, όλες αυτές τις παλιές συνήθειες και όλα αυτά τα λανθασμένα ήθη.

Ο νους είναι η κεντρική έδρα του εγώ. Χρειαζόμαστε μια αλλαγή στην κεντρική έδρα ώστε μέσα σε κάθε έναν από εμάς να υπάρξει αληθινή επανάσταση.

Μόνο με πραγματική αυταπάρνηση και κατανόηση αυτού που δυστυχώς είμαστε και χωρίς ενθαρρύνσεις και κίνητρα κανενός είδους, μπορούμε στ’ αλήθεια να πετύχουμε το ξερίζωμα του εγώ.

ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩ

Τα στάδια του εγώ συναντιούνται ταξινομημένα με τον εξής τρόπο:

ΣΤΕΡΕΟΨΥΧΙΚΑ: είναι τα ταυτιστικά στάδια που βρίσκονται εσώτατα συσχετισμένα με τις εξωτερικές αντιλήψεις που λαμβάνονται μέσω των αισθήσεων και που βρίσκονται συνδεδεμένα με τον κόσμο των εντυπώσεων.

ΝΕΟΨΥΧΙΚΑ: είναι τα διαδικαστικά στάδια των δεδομένων, δηλαδή αυτά που παρουσιάζουν καλώς ή παρουσιάζουν κακώς όλες τις πολλαπλές καταστάσεις που ζει το διανοητικό ζώο. Σε αυτά τα στάδια δουλεύει η κακή μας γραμματέας που είναι η προσωπικότητα.

ΑΡΧΑΙΟΨΥΧΙΚΑ: είναι τα επανερχόμενα στάδια (μνήμη του εγώ) που βρίσκονται στα 49 επίπεδα του υποσυνείδητου. Είναι οι αναμνήσεις του παρελθόντος που βρίσκονται αρχειοθετημένες με φωτογραφικό και φωνογραφικό τρόπο.

«ΜΠΛΕ ΧΡΟΝΟΣ»: Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΠΑΥΣΗΣ

Στο μυστηριώδες κατώφλι του Ναού των Δελφών υπήρχε γραμμένο στην ζωντανή πέτρα ένα ελληνικό ρητό που έλεγε: ΓΝΩΘΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ, «Άνθρωπε, γνώρισε τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις το Σύμπαν και τους Θεούς». Η μελέτη του εαυτού, ο γαλήνιος στοχασμός είναι προφανές ότι σε τελική ανάλυση καταλήγει σε ησυχία και σε σιωπή του νου.

Όταν ο νους είναι ήσυχος και σε σιωπή, όχι μόνο σε επιφανειακό και διανοητικό επίπεδο, αλλά σε όλα και κάθε ένα από τα 49 υποσυνείδητα διαμερίσματα επέρχεται το καινούριο, απομποτιλιάρεται η ουσία, η συνείδηση και έρχεται το ξύπνημα της ψυχής, η έκσταση και το Σαμαντί.

Η καθημερινή πρακτική του διαλογισμού μας μεταμορφώνει ριζικά. Οι άνθρωποι που δεν δουλεύουν στην εκμηδένιση του εγώ, ζουν πεταλουδίζοντας από σχολή σε σχολή και δεν βρίσκουν το διαρκές κέντρο βαρύτητάς τους, πεθαίνουν αποτυχημένοι χωρίς να έχουν καταφέρει την εσώτατη Αυτοπραγματοποίηση του Είναι.

Το ξύπνημα της συνείδησης είναι δυνατόν μόνο μέσω της απελευθέρωσης και της χειραφέτησης από τον διανοητικό δυαδισμό, από την μάχη των αντιθέσεων, από την διανοητική φουρτούνα. Οποιαδήποτε υποσυνείδητη, παρασυνειδητή ή ασυνείδητη μάχη, μετατρέπεται σε μια παγίδα για την απελευθέρωση της ουσίας.

Κάθε αντιθετική μάχη όσο ασήμαντη και ασυνείδητη και αν είναι αυτή, εκδηλώνει στις ατομικές κολάσεις του ανθρώπου σκοτεινά, άγνωστα σημεία. Το να παρατηρήσουμε και να γνωρίσουμε αυτές τις υπανθρώπινες απόψεις του εαυτού, καταλήγει απαραίτητο για να πετύχουμε την απόλυτη ησυχία και σιωπή του νου. Μόνο σε απουσία του εγώ είναι δυνατόν να πειραματιστούμε και να ζήσουμε την Ολοκληρωτική Επανάσταση και την Επανάσταση της Διαλεκτικής.

Ο ΜΠΛΕ ΧΡΟΝΟΣ, η Θεραπευτική της Ανάπαυσης έχει βασικούς κανόνες χωρίς τους οποίους θα κατέληγε αδύνατον να χειραφετηθούμε από τους εξευτελιστικούς χαλκάδες του νου. Αυτοί οι κανόνες είναι:

–ΧΑΛΑΡΩΣΗ: είναι απαραίτητο να μάθουμε να χαλαρώσουμε το σώμα για τον διαλογισμό, κανένας μυς δεν πρέπει να μείνει σε ένταση. Είναι επείγον να προκαλούμε και να ρυθμίζουμε τον ύπνο κατά βούληση. Είναι καταφανές ότι από το σοφό συνδυασμό ύπνου και διαλογισμού προκαλείται αυτό που λέγεται Φώτιση.

–ΑΝΑΔΡΟΜΗ: τι ψάχνουμε μέσω της αναδρομής; Το διανοητικό ζώο, δεδομένης της μηχανικής ζωής που ζει καθημερινώς, ξεχνάει τον εαυτό του και πέφτει στην γοητεία, προχωρά με την συνείδηση κοιμισμένη χωρίς να θυμάται τι έκανε την στιγμή που σηκώθηκε, αγνοώντας τις πρώτες σκέψεις της ημέρας, τις δράσεις του και τα μέρη στα οποία βρέθηκε. Η αναδρομή έχει σαν σκοπό να συνειδητοποιήσουμε όλες τις ενέργειες ή δράσεις του παρελθόντος. Όταν πραγματοποιήσουμε την αναδρομή στον διαλογισμό, δεν βαρύνουμε με αντιρρήσεις του νου. Θα φέρουμε την ανάμνηση των καταστάσεων του παρελθόντος, από την στιγμή κατά την οποία άρχισε η αναδρομή μέχρι το λεπτό της ζωής που επιθυμούμε. Κάθε ανάμνηση πρέπει να την μελετήσουμε χωρίς να ταυτιζόμαστε με αυτήν.

–ΓΑΛΗΝΙΟΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ: πρώτα, πρέπει να γίνουμε τελείως συνειδητοί της ψυχικής κατάστασης στην οποία βρισκόμασταν Πριν αναβλύσει οποιαδήποτε σκέψη. Να παρατηρούμε γαλήνια τον νου μας, να βάζουμε πλήρη προσοχή σε κάθε διανοητική μορφή που κάνει την εμφάνισή της στην οθόνη του διανοητικού. Είναι επείγον να μετατραπούμε σε φρουρούς του ίδιου μας του νου κατά την διάρκεια οποιασδήποτε ανήσυχης δραστηριότητας και να σταματήσουμε για μια στιγμή για να την παρατηρήσουμε.

-ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ: να εξετάσουμε, να ψάξουμε, να ερευνήσουμε την ρίζα και την καταγωγή κάθε σκέψης, ανάμνησης, επιρροής, συγκίνησης, συναισθήματος, μνησικακίας κ.λ.π. σύμφωνα με το πώς αναβλύζουν στο νου.

Στη διάρκεια της ψυχανάλυσης θα πρέπει να εξετάσουμε, να εκτιμήσουμε και να ψάξουμε την βασική καταγωγή, αιτία, λογική ή λόγο κάθε σκέψης, ανάμνησης, εικόνας και συνδέσμου, σύμφωνα με το πώς αναβλύζουν από το βάθος του υποσυνείδητου.

-ΠΡΟΦΟΡΑ ΤΩΝ ΜΑΝΤΡΑΜ ή ΚΟΑΝ[6]: τα αντικείμενα αυτής της φάσης είναι: α) να ανακατέψουμε μέσα στο εσωτερικό μας σύμπαν τις μαγικές δυνάμεις των Μάντραμ ή Κοάνες. β) να ξυπνήσουμε συνείδηση. γ) να συσσωρεύσουμε εσώτατα χριστικά άτομα υψηλότατου βολτάζ.

Σε αυτή την ψυχολογική δουλειά το διανοητικό πρέπει να αναλάβει μια δεκτική κατάσταση, πλήρη, ενοποιητική, ολόκληρη, ήσυχη και βαθειά. Με τους κοάνες ή φράσεις χειραφέτησης του νου επιτυγχάνεται η δεκτική, ενοποιητική κατάσταση.

–ΥΠΕΡΘΕΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΙΣ: βασίζεται σε μια ενδοσκοπική γνώση του εαυτού μας. Το να στραφούμε προς τα μέσα είναι απαραίτητο στην διάρκεια του βαθύ διαλογισμού. Σε αυτό το στάδιο θα δουλέψουμε στην διαδικασία της κατανόησης του εγώ ή του ελαττώματος που θέλουμε να αποσυνθέσουμε. Ο γνωστικός σπουδαστής θα συγκεντρωθεί στο ψυχολογικό επιπρόσθετο και θα το διατηρήσει στην οθόνη του νου. Πριν απ’ όλα, είναι απαραίτητο να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του.

Η υπερθετική ανάλυση αποτελείται από δύο φάσεις που είναι:

α) Αυτοεξερεύνηση: να εξετάσουμε στο βάθος της συνείδησης και στα 49 επίπεδα του υποσυνείδητου πότε ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μας που εμφανίστηκε το ελάττωμα, πότε ήταν η τελευταία και σε ποιες στιγμές έχει περισσότερη δύναμη για να εμφανίζεται.

β) Αυτοανακάλυψη: να ερευνήσουμε ποιες είναι οι τροφές του εγώ. Να τεμαχίσουμε και να διαιρέσουμε το ελάττωμα σε διάφορα κομμάτια και να μελετήσουμε κάθε ένα από αυτά για να πετύχουμε να μάθουμε από τι είδους εγώ προέρχεται και τι είδους εγώ προκύπτουν από αυτό.

-ΑΥΤΟΔΙΚΗ: να καθίσουμε το ελάττωμα που μελετάμε στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Να φέρουμε στην δίκη τις ζημιές που προξενεί στην συνείδηση και τις ωφέλειες που θα έφερνε στην ζωή μας η εκμηδένιση του ελαττώματος που δικάζεται.

–ΠΡΟΣΕΥΧΗ: να ζητήσουμε από την Θεϊκή Μητέρα Κουνταλίνη, την εσωτερική και ατομική Μητέρα, με πολλή θέρμη. Να της μιλήσουμε με ειλικρίνεια και να στρέψουμε μέσα όλα τα ελαττώματα και τις αποτυχίες που έχουμε ώστε Αυτή, που είναι η μοναδική ικανή να αποσυνθέσει το εγώ, να τα αποσυνθέσει μέχρι την ίδια τους την ρίζα.

Καταλήγει ευχάριστο και ενδιαφέρον να παρευρισκόμαστε, κάθε φορά που μπορούμε, στις Σάλες διαλογισμού, στα γνωστικά Lumisial.

Είναι απαραίτητο να εφαρμόζουμε το διαλογισμό πάντοτε με τα μάτια κλειστά με σκοπό να αποφύγουμε τις εξωτερικές αισθητηριακές αντιλήψεις.

ΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΓΩ

Στις ατομικές κολάσεις πρέπει να αποσυνθέσουμε τα πτώματα του εγώ με την αιχμή της ηλεκτρικής σεξουαλικής δύναμης. Δεν πρέπει να περιμένουμε να τα αποσυνθέσει ο χρόνος.

Το πολύτιμο Διαμάντι με το οποίο ο Σολομώντας καθάρισε τις πολύτιμες πέτρες, είναι η Φιλοσοφική Πέτρα. Αποσυνθέτοντας τα πτώματα του εγώ πρέπει να κατευθύνουμε όλες τις προσπάθειές μας στο να «μην ξαναδημιουργήσουμε φυσικά σώματα γιατί είναι τρωτά και εκτεθειμένα στα γηρατειά και στον θάνατο».

Αναμφισβήτητα το Κάρμα δημιουργεί σώματα.

Από έλλειψη ψυχολογικής δουλειάς, οι άνθρωποι αυτής της εποχής δεν είναι βαθείς και τους αρέσει να είναι επιφανειακοί. Νομίζουν τους εαυτούς τους ικανούς να γελάνε με όλους τους πολιτισμούς.

Σε αυτούς τους καιρούς, ο ανθρώπινος νους βρίσκεται εκφυλισμένος για εκείνον τον λόγο της σύλληψης. Κάθε εκπεμπόμενη σύλληψη είναι το αποτέλεσμα από αυτό που έχουν πει άλλοι, από αυτό που έχουν μελετήσει.

Η αυτοσύλληψη βασίζεται στον πειραματισμό του ιδιαίτερου τρόπου σκέψης.

Ο Γκουρτζίεφ είναι υποτυπώδης[7] στις σκέψεις του.

Ο Κρισναμούρτι έχει τις αυτοσυλλήψεις του γιατί δεν έχει διαβάσει ποτέ κανέναν.

Η ανισορροπία και το σπάσιμο της αρμονίας του Κόσμου επέρχονται όταν η αυτοεξουσία δεν κατέχεται μέσα.

Πως γίνεται να κατέχουμε αυτοεξουσία εάν δεν είμαστε ιδιοκτήτες του εαυτού μας;

Η αυτοδράση μπορεί να είναι δυνατή μόνο όταν έχουμε το Είναι μέσα μας.

Η Φιλοσοφική Πέτρα, η αυτοϊδέα, η αυτοδράση και η αυτοεξουσία, είναι δυνατές μόνον όταν αποσυντίθενται τα πτώματα του εγώ στις ψυχολογικές ατομικές κολάσεις.

ΨΥΧΟΓΕΝΕΣΙΣ

Ο πολιτισμός μας, με την τόσο αστραφτερή εμφάνιση της κατάκτησης του διαστήματος και της εισχώρησης στην ύλη, είναι σάπιος από την λέπρα της ηθικής παρακμής της ομοφυλοφιλίας, του λεσβιανισμού και της ναρκομανίας.

Αυτός ο πολιτισμός έχει μπει στην φάση της πτώσης για να εκκαθαριστεί όπως έχει συμβεί και με άλλους πολιτισμούς. Μας το δείχνει η ιστορική μαρτυρία της περήφανης και αυτοκρατορικής Ρώμης, όπου τα σημάδια της πτώσης φάνηκαν όταν στην μεγαλοπρέπεια ενός αυστηρού και ηθικού έθνους συνέβησαν ριζικές αλλαγές που το βύθισαν στις διαστροφές παρ’ όλο που ήταν μια κοινωνία που είχε κατακτήσει τον αρχαίο κόσμο.

Σε τι βασίζομαι; Σε σαφή και ισχυρά γεγονότα! Ένας μεγάλος πολιτισμός όπως ο αγγλικός τώρα πια εξάγει μόνο μια ψυχολογική λέπρα που μολύνει διανοητικά τις γενιές αυτής της εποχής. Το αγγλικό γκρουπ Σεξ Πίστολς οι οποίοι είναι ικανοί να κάνουν όλα τα αντίθετα από το κατεστημένο αλλά με αρνητικό τρόπο, για να εμφανίζονται σαν εξέχουσες φιγούρες, είναι οι δημιουργοί του Πανκ-Ροκ. Είναι οι διαμορφωτές νοσηρών τραγουδιών με άσχημες λέξεις, θέματα που ασχολούνται με την άμεση επίθεση, όχι μόνο ενάντια στους θεσμούς αλλά μέχρι και ενάντια στο ίδιο το κοινό που τους ακούει με την συνείδηση κοιμισμένη.

Η βρώμα είναι η σημαία των Σεξ Πίστολς, υποκειμενικό μήνυμα που παραδίδουν σ’ αυτή την φτωχή ανθρωπότητα που είναι σάπια μέχρι το μεδούλι.

Οι Σεξ Πίστολς είναι ένα επιθετικό γκρουπ, καταχράται όλα όσα καθορίζει όπως την θρησκεία του Πανκ-Ροκ. Τραγούδια ενάντια στην αγάπη γεμάτα με κυνισμό, ενάντια στην καταπίεση και την επίθεση, δημιουργημένα από τέσσερις νέους της αγγλικής εργατικής τάξης που είναι ενάντια στην ελίτ. Καταλήγει παράλογο να μπορούν αυτά τα διανοητικά ζώα να δημιουργήσουν μια θρησκεία ξεχνώντας ότι η λέξη θρησκεία έρχεται από την ελληνική γλώσσα και σημαίνει ένωση με την θεϊκότητα. Αλλά τι είδους θεϊκότητα έχουν αυτοί οι εκφυλισμένοι άνθρωποι που οι νέοι τους λατρεύουν μέσα στην ύπνωσή τους σαν να ήταν τίποτα σπουδαίο; Αυτό το μουσικό ρεύμα που φτιάχνουν οι Σεξ Πίστολς δημιουργεί το πιο κολασμένο περιβάλλον της τωρινής ύπαρξης, αυτό βεβαιώνεται από εκατοντάδες νέους βυθισμένους στην πιο βαθιά πνευματική και ψυχολογική άγνοια που συμμετέχουν σε αυτά τα ακροατήρια του «Εκατό Κλαμπ» του Λονδίνου.

Το κύμα της Πανκ προχωρά παρ’ όλη την αντίσταση και στα αναρίθμητα διεθνή περιοδικά εμφανίζεται πια η υποκειμενική μόδα. Ρούχα από κουρέλια, απορρίμματα από ότι υλικό υπάρχει τα χρησιμοποιούν σαν στολίδια, κοντό μαλλί και βαμμένο με διάφορα χρώματα, πουκάμισα και πέδιλα με επιγραφές ενάντια σε όλα. Αυτή είναι μια σαφής απόδειξη των συμπτωμάτων της ψυχολογικής λέπρας που έχει η ανθρωπότητα και που την έχει σαπίσει τόσο.

Σε πολλές από τις συναντήσεις τους, η φυσική επιθετικότητα -θυμός- γίνεται της μόδας. Με μεγάλη ευκολία προσβολές ακόμη και μπουκάλια πετιούνται από την ίδια την σκηνή των Σεξ Πίστολς. Όλα αυτά πολλές φορές τελειώνουν με καυγάδες και μέχρι που φτάνουν στην φυλακή και τα νοσοκομεία. Παρ’ όλη αυτή την προσβλητική πολυλογία και το πέταγμα πραγμάτων εμφανίζονται κάποιοι άγγλοι νεαροί που φωνάζουν ότι αγαπάνε τους Σεξ Πίστολς γιατί είναι ότι ανώτερο, όπως ήδη συνέβη σε κάποιες εμφανίσεις στο κλαμπ Παράδεισος στην οδό Μπριούερ.

Περιέργως στο συγκρότημα Σεξ Πίστολς επικεφαλής είναι ο Τζόνυ Ρότεν (Γιαννάκης Σάπιος), ο αρχηγός που ποτέ πριν δεν είχε τραγουδήσει, ο Σίντ Βίσιους (Σίντ Διεφθαρμένος), ο Πώλ Κούκ (Παύλος Κόκορας) και ο Στίβ Τζόουνς. Στην Αγγλία δεν σέβονται κανέναν και δύσκολα θα μπορούσαν να έρθουν στην χώρα μας.

Θεωρώ ότι η ζωή δεν θα εξηγούνταν χωρίς περιόδους εξέλιξης και πτώσης όπως αυτή του κύματος Πανκ, που αναφέρονται σε φυτά, ζώα, ανθρώπινα όντα, στα αστέρια και τους αστερισμούς.

Οι ιστορικοί κύκλοι έχουν επίσης μια εξέλιξη και μετά μία πτώση που μοιραία παρουσιάζεται, η οποία φθείρει πέτρες, κονιορτοποιεί ήλιους, μετατρέπει σε γέροντα αυτόν που ήταν παιδί, μετατρέπει σε κάρβουνο αυτό που ήταν δέντρο και βυθίζει στο βάθος των ωκεανών τις ηπείρους ή τις κάνει να αναδυθούν.

Τα αξιώματά μας που παρουσιάζονται σε αυτό το έργο έχουν σκοπό να διαμορφώσουν τις βάσεις ενός νέου πολιτισμού που να μην έχει λέπρα και να βασίζεται στην Ψυχογένεση. Δηλαδή στην δημιουργία του ανθρώπου πρώτα, για να περάσουμε μετά στον υπεράνθρωπο μέσω της σεξουαλικής και διανοητικής Υπερδυναμικής στην οποία δίνουμε έμφαση σε αυτό το βιβλίο.

Στα Γνωστικά μας Ιδρύματα που διαδίδουν την διδασκαλία μου μπορούν να μπουν όλοι όσοι θέλουν, πάντα εφ’ όσον έχουν υπερβατικές φιλοδοξίες και θέλουν να πραγματοποιήσουν μέσα στον εαυτό τους την Ψυχογένεση, εδώ και τώρα.

Ο άνθρωπος που δεν έχει κάνει την Ψυχογένεση μέσα στον εαυτό του χρησιμοποιεί ένα άπειρα μικρό μέρος των ικανοτήτων και δυνάμεών του, γι’ αυτό καλώ τους αναγνώστες μας να βάλουν σε εφαρμογή τις ψυχολογικές διδασκαλίες που παραδίδω σε αυτά τα κεφάλαια για να μάθουν να αποκτούν το ανώτερο όφελος από την ψυχή τους.

Μέσα σε κάθε ανθρώπινο ον υπάρχουν ατελείωτες δυνατότητες για μια γνώση επίσης χωρίς όρια. Όλοι κατέχουμε σε εμβρυακό στάδιο μεγάλες ψυχολογικές ικανότητες που θα αναβλύσουν το ίδιο λεπτό που θα κάνουμε την δουλειά μιας Ψυχογένεσης μέσα μας χωρίς να περιμένουν ούτε μια στιγμή παραπάνω. Το ανθρώπινο ον πρέπει να γίνει ικανό να γνωρίσει όσα ανήκουν στην ύπαρξή του, αυτό είναι ένα γεγονός όσο και η ελεύθερη βούληση. Γιατί είμαστε εδώ; Από πού ερχόμαστε; Προς τα πού πάμε; όλα αυτά πρέπει να γίνουν γνωστά εδώ και τώρα και να είναι ελεύθερα από δογματισμούς και θεωρίες.

Μέσα από τις ψυχολογικές πειθαρχίες που έχω δείξει μπορούμε να καλυτερεύσουμε ψυχικά, δηλαδή, να κάνουμε την Ψυχογένεση μέσα μας για να έρθουμε σε επαφή με τις διάφορες διαστάσεις της φύσης.

Καθώς θα προχωράμε δουλεύοντας στην Ψυχογένεσή μας θα βλέπουμε την προσωπική μας ανάπτυξη, έχοντας έτσι πρόσβαση στις βαθιές εσωτερικές γνώσεις που διαμέσου της ροής των αναρίθμητων αιώνων βρίσκονται εκεί, στην διάθεση κάθε ανθρώπινου όντος που επιθυμεί ειλικρινά να βρει απαντήσεις σε μια ποσότητα κενών και ερωτηματικών και που χωρίς να ξέρει επιχειρεί την αθάνατη υπόδειξη του Μεγάλου Δάσκαλου: Ψάξτε και θα βρείτε…

Σε σύνθεση θα πούμε ότι η Ψυχογένεση βασίζεται στην φράση της επιγραφής στον αρχαίο Ναό των Δελφών: « Σε προειδοποιώ όποιος και αν είσαι, ω! εσύ που επιθυμείς να βολιδοσκοπήσεις τα μυστήρια της φύσης, ότι αν δεν βρεις μέσα σε σένα τον ίδιο εκείνο που ψάχνεις, ούτε έξω θα μπορέσεις να το βρεις. Αν αγνοείς τις ομορφιές του ίδιου σου του σπιτιού, πως σκοπεύεις να βρεις άλλες ομορφιές; Σε σένα βρίσκεται κρυμμένος ο θησαυρός των θησαυρών. Ω! άνθρωπε, γνώρισε τον εαυτό σου και θα γνωρίσεις το Σύμπαν και τους Θεούς».

Η ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ

Θα μιλήσουμε για την μετατροπή της ζωής και αυτό είναι δυνατόν αν κανείς το σκοπεύει κατά βάθος.

Μετατροπή, σημαίνει ότι ένα πράγμα αλλάζει σε άλλο πράγμα διαφορετικό. Είναι λογικό να είναι όλα επιδεκτικά αλλαγών.

Υπάρχουν μετατροπές της ύλης πολύ γνωστές. Κανείς δεν θα μπορούσε να αρνηθεί, για παράδειγμα, ότι η ζάχαρη μετατρέπεται σε αλκοόλ και ότι αυτό μετατρέπεται σε ξύδι από την δράση των ζυμώσεων. Αυτή είναι η μετατροπή μιας μοριακής ουσίας. Ξέρει κανείς από την χημική ζωή των στοιχείων, για παράδειγμα, ότι το ράδιο μετατρέπεται αργά σε μόλυβδο.

Οι αλχημιστές του μεσαίωνα μιλούσαν για την μετατροπή του μολύβδου σε χρυσό. Όμως, δεν υπαινίσσονταν πάντα το καθαρά φυσικό, μεταλλικό θέμα. Κανονικά ήθελαν να δείξουν με αυτή την λέξη την μετατροπή του μολύβδου της προσωπικότητας στον χρυσό του πνεύματος. Έτσι λοιπόν, συμφέρει να συλλογιστούμε σε όλα αυτά τα πράγματα.

Στα Ευαγγέλια η ιδέα του γήινου ανθρώπου, σε σύγκριση με ένα σπόρο ικανό για βλάστηση, έχει την ίδια έννοια με την ιδέα της αναγέννησης του ανθρώπου που γεννιέται ξανά. Είναι φανερό ότι αν ο σπόρος δεν πεθάνει το φυτό δεν γεννιέται. Σε κάθε μετατροπή υπάρχει θάνατος και γέννηση.

Στη Γνώση θεωρούμε τον άνθρωπο σαν ένα εργοστάσιο τριών ορόφων που απορροφά κανονικά τρεις τροφές.

Την κοινή τροφή, που αντιστοιχεί στον κατώτερο όροφο του εργοστασίου, στο ζήτημα αυτό του στομαχιού. Τον αέρα, που φυσικά βρίσκεται σε σχέση με τον δεύτερο όροφο, με τα πνευμόνια. Και τις εντυπώσεις, που αναμφισβήτητα είναι συνδεδεμένες με τον τρίτο όροφο ή τον εγκέφαλο.

Η τροφή που τρώμε υφίσταται διαδοχικές μετατροπές, αυτό είναι αναντίρρητο. Η διαδικασία της ζωής, στον εαυτό της και από τον εαυτό της, είναι μετατροπή. Κάθε πλάσμα του σύμπαντος ζει από την μετατροπή μιας ουσίας σε άλλη. Η χλωρίδα, για παράδειγμα, μετατρέπει το νερό, τον αέρα και τα άλατα της γης σε νέες ζωτικές φυτικές ουσίες, σε χρήσιμα για μας στοιχεία, όπως είναι τα καρύδια, τα φρούτα, οι πατάτες, το λεμόνι κ.λ.π. Έτσι λοιπόν, όλα είναι μετατροπή.

Με την δράση του ηλιακού φωτός αλλάζουν οι ζυμώσεις της φύσης. Είναι αναντίρρητο ότι η ευαίσθητη ταινία της ζωής, που κανονικά απλώνεται πάνω στην επιφάνεια της Γης, οδηγεί όλες τις συμπαντικές δυνάμεις προς το ίδιο το εσωτερικό του πλανητικού κόσμου. Αλλά κάθε φυτό, κάθε έντομο, κάθε πλάσμα και το ίδιο το διανοητικό ζώο, το λανθασμένα ονομαζόμενο άνθρωπος, απορροφά, αφομοιώνει καθορισμένες κοσμικές δυνάμεις και μετά τις μετατρέπει και τις μεταβιβάζει ασυνείδητα στους κατώτερους μανδύες του πλανητικού οργανισμού. Αυτές οι μετασχηματισμένες δυνάμεις βρίσκονται εσωτερικά συσχετισμένες με όλη την οικονομία του πλανητικού οργανισμού στον οποίο ζούμε. Αναμφισβήτητα, κάθε πλάσμα, σύμφωνα με το είδος του, μετατρέπει ορισμένες δυνάμεις που μετά τις μεταβιβάζει στο εσωτερικό της γης για την οικονομία του κόσμου. Έτσι λοιπόν, κάθε πλάσμα που έχει ύπαρξη πληρεί τις ίδιες λειτουργίες.

Όταν τρώμε κάποια τροφή αναγκαία για την ύπαρξή μας, είναι σαφές ότι αυτή τροποποιείται από φάση σε φάση, σε όλα αυτά τα στοιχεία τα τόσο απαραίτητα για την ίδια μας την ύπαρξη. Ποιός πραγματοποιεί μέσα μας αυτές τις διαδικασίες της μετατροπής των ουσιών; Το Ένστικτο Κέντρο, είναι φανερό. Η σοφία αυτού του κέντρου είναι αληθινά εκπληκτική. Η χώνεψη, στον εαυτό της, είναι μετατροπή. Η τροφή στο στομάχι, δηλαδή, στο κατώτερο μέρος του τριώροφου εργοστασίου του ανθρώπινου οργανισμού, υποφέρει μετατροπές. Αν κάτι εισβάλλει χωρίς να περάσει από το στομάχι, ο οργανισμός δεν μπορεί να αφομοιώσει τις βιταμίνες ούτε τις πρωτεΐνες του, αυτό θα ήταν απλά μια δυσπεψία. Στο μέτρο που προχωράμε συλλογιζόμενοι πάνω σε αυτό το θέμα, φτάνουμε να καταλάβουμε την ανάγκη να περάσουμε από μια μετατροπή.

Φανερό είναι ότι οι φυσικές τροφές μετατρέπονται, όμως υπάρχει κάτι που μας καλεί σε συλλογισμό: Υπάρχει σε εμάς η μορφωτική μετατροπή των εντυπώσεων;

Για τον σκοπό της ίδιας της φύσης δεν υπάρχει καμία ανάγκη να μετατρέπει αληθινά τις εντυπώσεις το διανοητικό ζώο, το λανθασμένα ονομαζόμενο άνθρωπος. Αλλά ένας άνθρωπος μπορεί να μετατρέπει τις εντυπώσεις του από μόνος του, αν κατέχει, φυσικά, μια γνώση, θα λέγαμε, σε βάθος και πρέπει να καταλάβουμε το γιατί αυτής της ανάγκης.

Θα ήταν μεγαλειώδες να μετατρέπαμε τις εντυπώσεις. Το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων, όπως φαίνονται στο πεδίο της πρακτικής ζωής, πιστεύουν ότι αυτός ο φυσικός κόσμος θα τους δώσει αυτό που ποθούν και ψάχνουν. Πραγματικά αυτό είναι ένα τρομερό σφάλμα. Η ζωή, αυτή καθ’ εαυτή, μπαίνει μέσα μας, στον οργανισμό μας, με μορφή απλών εντυπώσεων. Το πρώτο που πρέπει να καταλάβουμε είναι η έννοια της εσωτερικής δουλειάς που σχετίζεται εσώτατα με τον κόσμο των εντυπώσεων.

Χρειάζεται να τις μετατρέψουμε; Είναι αλήθεια! Δεν θα μπορούσε κανείς να μετατρέψει αληθινά την ζωή του αν δεν μετατρέπει τις εντυπώσεις που του έρχονται στο νου.

Οι άνθρωποι που διαβάζουν αυτές τις γραμμές πρέπει να συλλογιστούν σε αυτό που λέμε εδώ. Μιλάμε για κάτι πολύ επαναστατικό, επειδή ο κόσμος πιστεύει ότι το φυσικό είναι το πραγματικό, αλλά αν πάμε λίγο περισσότερο σε βάθος, θα δούμε ότι αυτό που πραγματικά λαμβάνουμε σε κάθε στιγμή, σε κάθε λεπτό είναι απλές εντυπώσεις.

Όταν βλέπουμε κάποιο άτομο που μας ευχαριστεί ή μας δυσαρεστεί, το πρώτο που αποκτούμε είναι εντυπώσεις τέτοιας φύσεως έτσι; Αυτό δεν μπορούμε να το αρνηθούμε. Η ζωή είναι μια διαδοχή εντυπώσεων, όχι όπως νομίζουν οι πολυμαθείς αγνοούντες ότι είναι ένα φυσικό πράγμα αποκλειστικά υλιστικού τύπου.

Η πραγματικότητα της ζωής είναι οι εντυπώσεις της!

Είναι φανερό ότι οι ιδέες που διατυπώνουμε καταλήγουν όχι και τόσο εύκολες στην σύλληψη, στην κατανόηση. Είναι πιθανόν οι αναγνώστες να έχουν την σιγουριά ότι η ζωή υπάρχει σαν τέτοια όμως όχι σαν εντυπώσεις της. Βρίσκονται τόσο επηρεασμένοι απ’ αυτόν τον φυσικό κόσμο που, προφανώς, έτσι σκέπτονται. Το άτομο που βλέπουμε να κάθεται, για παράδειγμα, σε μια καρέκλα με αυτό ή εκείνο το χρωματιστό ένδυμα, αυτός που μας χαιρετά, αυτός που μας χαμογελά κ.λ.π., είναι για μας πραγματικά αλήθεια.

Αλλά αν διαλογιστούμε βαθειά σε όλα αυτά, φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι το πραγματικό είναι οι εντυπώσεις. Αυτές έρχονται, πραγματικά, στο νου μέσω του Παράθυρου των αισθήσεων.

Αν δεν είχαμε τις αισθήσεις, για παράδειγμα, μάτια για να βλέπουμε, ούτε αυτιά για να ακούμε, ούτε στόμα για να γευόμαστε τις τροφές που απορροφά ο οργανισμός μας, θα υπήρχε για μας αυτό που λέγεται φυσικός κόσμος; Σαφώς όχι, απολύτως όχι.

Η ζωή φτάνει σε εμάς με την μορφή εντυπώσεων και είναι εκεί ακριβώς που υπάρχει η πιθανότητα να δουλέψουμε πάνω στον εαυτό μας. Πριν από όλα τι πρέπει να κάνουμε; Πρέπει να καταλάβουμε την δουλειά που πρέπει να κάνουμε. Πως θα μπορούσαμε να κατορθώσουμε μια ψυχολογική μετατροπή του εαυτού μας; Λοιπόν, πραγματοποιώντας μια εργασία πάνω στις εντυπώσεις που λαμβάνουμε κάθε στιγμή, κάθε λεπτό. Αυτή η εργασία λαμβάνει το όνομα Πρώτο Συνειδητό Σοκ. Αυτό σχετίζεται με εκείνες τις εντυπώσεις που είναι όλα όσα γνωρίζουμε από τον εξωτερικό κόσμο. Τι μέγεθος έχουν τα αληθινά πράγματα; τα αληθινά πρόσωπα;

Χρειάζεται να μετατρεπόμαστε εσωτερικά κάθε μέρα. Αν θέλουμε να μετατρέψουμε την ψυχολογική μας άποψη χρειάζεται να δουλεύουμε πάνω στις εντυπώσεις που εισέρχονται μέσα μας.

Γιατί ονομάζουμε την δουλειά της μετατροπής των εντυπώσεων Πρώτο Συνειδητό Σοκ; Γιατί το «σοκ» είναι κάτι που δεν θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε με μηχανικό μόνο τρόπο. Αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει ποτέ με μηχανικό τρόπο, χρειάζεται μια αυτοσυνείδητη προσπάθεια. Είναι προφανές ότι όταν αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε αυτή την δουλειά, αρχίζουμε να μην είμαστε ο μηχανικός άνθρωπος που χρησιμεύει για τους σκοπούς της φύσης.

Αν σκεφτούμε τώρα το νόημα όλων όσων σας διδάσκω εδώ, για την πορεία της αυτοπροσπάθειας, αρχίζοντας από την παρατήρηση του εαυτού μας, θα δείτε ότι στην πρακτική πλευρά της εσωτερικής δουλειάς όλα σχετίζονται εσωτερικά με την μετατροπή των εντυπώσεων και σε ότι καταλήγει φυσικά από αυτές.

Η δουλειά, για παράδειγμα, πάνω στις αρνητικές συγκινήσεις, πάνω στις ενοχλητικές καταστάσεις της ψυχής, πάνω στην ταύτιση, πάνω στην αυτοεκτίμηση, πάνω στα εξακολουθητικά εγώ, πάνω στο ψέμα, πάνω στην αυτοδικαίωση, πάνω στην συγχώρεση, πάνω στις ασυνείδητες καταστάσεις στις οποίες βρισκόμαστε, σχετίζεται πλήρως με την μετατροπή των εντυπώσεων και ότι καταλήγει από όλα αυτά. Θα πεισθείτε ότι με συγκεκριμένο τρόπο, η δουλειά πάνω στον εαυτό μας συγκρίνεται με την χώνευση, με την έννοια ότι είναι μια μετατροπή. Είναι αναγκαίο να διαμορφώσουμε ένα στοιχείο αλλαγής στον τόπο της εισόδου των εντυπώσεων, μην το ξεχνάτε.

Μέσω της κατανόησης της δουλειάς, μπορείτε να δεχθείτε την ζωή σαν μία δουλειά, τότε θα μπείτε πραγματικά σε μια συνεχή κατάσταση ενθύμησης του εαυτού σας, θα έρθει φυσικά σε σας ο τρομερός ρεαλισμός της μετατροπής των εντυπώσεων. Οι ίδιες οι εντυπώσεις κανονικά, ή υπερφυσικά θα λέγαμε καλύτερα, θα σας έφερναν σε μια καλύτερη ζωή από αυτή που σας αντιστοιχεί φυσικά και δεν θα ενεργούσαν πια επάνω σας όπως το έκαναν στην αρχή της ίδιας σας της μετατροπής. Αλλά όσο συνεχίζετε να σκέπτεστε με τον ίδιο τρόπο, παίρνοντας την ζωή με τον ίδιο τρόπο, είναι φανερό ότι δεν θα υπάρξει σε σας καμία αλλαγή. Το να μετατρέπει τις εντυπώσεις της ζωής σημαίνει να μετατρέπει κανείς τον εαυτό του. Αυτή η ολοκληρωτικά καινούρια μορφή του σκέπτεσθαι μας βοηθάει να πραγματοποιήσουμε αυτή την μετατροπή. Όλη αυτή η ομιλία βασίζεται αποκλειστικά πάνω στην ριζική μορφή μετατροπής μας. Αν κάποιος δεν μετατρέπεται δεν καταφέρνει τίποτα.

Θα καταλάβετε, φυσικά, πως η ζωή απαιτεί να αντιδρούμε συνεχώς. Όλες αυτές οι αντιδράσεις διαμορφώνουν την προσωπική μας ζωή. Το να αλλάξουμε την ζωή μας σημαίνει να αλλάξουμε αληθινά τις ίδιες μας τις αντιδράσεις. Η εξωτερική ζωή μας έρχεται σαν απλές εντυπώσεις που μας αναγκάζουν να αντιδρούμε με έναν τρόπο, θα λέγαμε, στερεότυπο. Αν οι αντιδράσεις που διαμορφώνουν την προσωπική μας ζωή είναι όλες αρνητικού τύπου τότε και η ζωή μας επίσης θα είναι αρνητική.

Η ζωή αποτελείται από μια εξακολουθητική σειρά αρνητικών αντιδράσεων που δίνονται σαν αδιάκοπες απαντήσεις στις εντυπώσεις που φτάνουν στον νου. Μετά, το καθήκον μας αποτελείται από το να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις της ζωής με τρόπο που να μην προκαλούν αυτόν τον τύπο της αρνητικής απάντησης. Αλλά για να το κατορθώσουμε είναι αναγκαίο να αυτοπαρατηρούμαστε απο στιγμή σε στιγμή, από λεπτό σε λεπτό. Είναι λοιπόν επείγον να μελετάμε τις εντυπώσεις μας.

Δεν μπορούμε να αφήνουμε τις εντυπώσεις να έρχονται με έναν υποκειμενικό και μηχανικό τρόπο. Αν αρχίσουμε αυτόν τον έλεγχο, αυτό ισοδυναμεί με το να αρχίσουμε την ζωή, να αρχίσουμε να ζούμε πιο συνειδητά. Ένα άτομο μπορεί να δίνει στον εαυτό του την πολυτέλεια να μην έρχονται οι εντυπώσεις μηχανικά, αν δρα έτσι, μετατρέπει τις εντυπώσεις και τότε αρχίζει να ζει συνειδητά.

Το Πρώτο Συνειδητό Σοκ αποτελείται από το να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις που μας έρχονται. Αν κατορθώσουμε να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις που μας έρχονται στο νου κατά το λεπτό της εισόδου τους, κατορθώνουμε μεγαλειώδη αποτελέσματα που ευεργετούν την ύπαρξή μας.

Πάντα μπορούμε να εργαστούμε στο αποτέλεσμα των εντυπώσεων. Είναι φανερό ότι αχρηστεύονται χωρίς ένα μηχανικό αποτέλεσμα μιας και αυτή η μηχανικότητα συνηθίζει να είναι καταστροφική για το εσωτερικό της ψυχής μας.

Αυτή η εσωτερική γνωστική Δουλειά πρέπει να φτάσει μέχρι το σημείο όπου μπαίνουν οι εντυπώσεις, γιατί διανέμονται μηχανικά από την προσωπικότητα σε μέρη εσφαλμένα για να προκαλέσουν παλιές αντιδράσεις.

Θα προσπαθήσω να το απλοποιήσω αυτό. Ας βάλουμε για παράδειγμα το εξής: Αν ρίξουμε μια πέτρα σε μια κρυστάλλινη λίμνη, παράγονται στην λίμνη εντυπώσεις και η απάντηση σε αυτές τις εντυπώσεις που δίνονται από την πέτρα εκδηλώνονται σε κύματα που πηγαίνουν από το κέντρο προς την περιφέρεια.

Τώρα, φανταστείτε τον νου σαν μια λίμνη. Ξαφνικά εμφανίζεται η εικόνα ενός ανθρώπου, αυτή η εικόνα είναι όπως η πέτρα του παραδείγματός μας που φτάνει στο νου. Τότε ο νους αντιδρά σε μορφή εντυπώσεων. Οι εντυπώσεις είναι αυτές που παράγει η εικόνα που φτάνει στο νου και οι αντιδράσεις είναι οι απαντήσεις σε αυτές τις εντυπώσεις.

Αν πετάξουμε μια μπάλα σε έναν τοίχο, ο τοίχος δέχεται τις εντυπώσεις, μετά έρχεται η αντίδραση που αποτελείται απο την επιστροφή της μπάλας σε αυτόν που την έστειλε. Καλά, μπορεί να μην φτάσει σε ευθεία αλλά κατά κάποιον τρόπο αναπηδά η μπάλα και αυτό είναι αντίδραση.

Ο κόσμος είναι διαμορφωμένος από εντυπώσεις, για παράδειγμα: μας έρχεται στο νου η εικόνα ενός τραπεζιού μέσω των αισθήσεων. Δεν μπορούμε να πούμε ότι έχει έρθει το τραπέζι ή ότι το τραπέζι έχει μπει στον εγκέφαλό μας, αυτό είναι παράλογο, αλλά έχει μπει η εικόνα του τραπεζιού, τότε ο νους μας αντιδρά αμέσως λέγοντας: Αυτό είναι ένα τραπέζι από ξύλο ή από μέταλλο κ.λ.π.!

Υπάρχουν εντυπώσεις που δεν είναι πολύ ευχάριστες, για παράδειγμα: Οι λέξεις ενός υβριστή, έτσι; Θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε τις λέξεις ενός υβριστή;

Οι λέξεις είναι όπως είναι, τότε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Να μετατρέψουμε τις εντυπώσεις που μας προκαλούν τέτοιες λέξεις και αυτό είναι δυνατόν. Η γνωστική Διδασκαλία μας διδάσκει να αποκρυσταλλώνουμε την Δεύτερη Δύναμη, τον Χριστό μέσα μας, μέσω του αξιώματος που λέει: «Πρέπει να δεχόμαστε με καλοσύνη τις δυσάρεστες εκδηλώσεις των ομοίων μας».

Στο προηγούμενο αξίωμα βρίσκεται ο τρόπος να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις που μας προκαλούν οι λέξεις ενός υβριστή. Να δεχόμαστε με καλοσύνη τις δυσάρεστες εκδηλώσεις των ομοίων μας. Αυτό το αξίωμα θα μας φέρει φυσικά μέχρι την αποκρυστάλλωση της Δεύτερης Δύναμης, το Χριστό μέσα μας, θα κάνει να έρθει και να πάρει μέσα μας μορφή ο Χριστός.

Αν από τον φυσικό κόσμο δεν γνωρίζουμε παρά τις εντυπώσεις, τότε, ακριβώς, ο φυσικός κόσμος δεν είναι τόσο εξωτερικός όσο νομίζει ο κόσμος. Δίκαια είπε ο Εμμανουήλ Κάντ: «Το εξωτερικό είναι το εσωτερικό». Αν το εσωτερικό είναι αυτό που μετράει, πρέπει τότε να μετατρέψουμε το εσωτερικό. Οι εντυπώσεις είναι εσωτερικές, γι’ αυτό όλα τα αντικείμενα και τα πράγματα, όλα όσα βλέπουμε, υπάρχουν στο εσωτερικό μας με μορφή εντυπώσεων.

Αν δεν μετατρέπουμε τις εντυπώσεις τίποτα δεν θα αλλάξει μέσα μας. Η λαγνεία, η απληστία, η περηφάνια, το μίσος κ.λ.π. υπάρχουν με μορφή εντυπώσεων που πάλλονται συνεχώς μέσα στην ψυχή μας.

Η μηχανική κατάληξη τέτοιων εντυπώσεων έχει γίνει όλα αυτά τα απάνθρωπα στοιχεία που φέρουμε μέσα μας και που κανονικά τα έχουμε ονομάσει εγώ και που στο σύνολό τους αποτελούν τον εαυτό μου, τον εαυτό σου.

Ας υποθέσουμε, σαν παράδειγμα, ότι ένα άτομο βλέπει μια προκλητική γυναίκα και δεν μετατρέπει αυτές τις εντυπώσεις, το αποτέλεσμα θα είναι ότι αυτές, λάγνου τύπου, παράγουν σ’ αυτόν την επιθυμία να την κατακτήσει. Αυτή η επιθυμία έρχεται να γίνει η κατάληξη της λαμβανόμενης εντύπωσης και αποκρυσταλλώνεται, παίρνει μορφή στην ψυχή μας και μετατρέπεται σε ένα επιπρόσθετο ακόμα, δηλαδή, σε ένα απάνθρωπο στοιχείο, ένα νέο είδος λάγνου εγώ που έρχεται να προστεθεί στο σύνολο των απάνθρωπων στοιχείων που στο σύνολό τους αποτελούν το εγώ.

Μέσα μας υπάρχει θυμός, απληστία, λαγνεία, φθόνος, υπερηφάνεια, τεμπελιά και λαιμαργία. Θυμός γιατί; Γιατί πολλές εντυπώσεις έφτασαν ως εμάς, στο εσωτερικό μας, και ποτέ δεν τις μετατρέψαμε. Η μηχανική κατάληξη αυτών των εντυπώσεων θυμού διαμορφώνουν τα εγώ που πάλλονται στην ψυχή μας και που συνεχώς μας κάνουν να αισθανόμαστε θυμό.

Απληστία, γιατί; Αναμφίβολα, πολλά πράγματα ξύπνησαν μέσα μας της απληστία: τα χρήματα, τα κοσμήματα, υλικά πράγματα κάθε είδους κ.λ.π. Αυτά τα πράγματα, αυτά τα αντικείμενα, έφτασαν σε εμάς με μορφή εντυπώσεων. Εμείς διαπράξαμε το λάθος να μην έχουμε μετατρέψει αυτές τις εντυπώσεις σε άλλα διαφορετικά πράγματα, σε μια έλξη για την ομορφιά, σε χαρά κ.λ.π. Αυτές οι εντυπώσεις που δεν μετατράπηκαν, μετατρέπονται φυσικά σε εγώ απληστίας που τώρα φορτωνόμαστε μέσα μας.

Λαγνεία, γιατί; Ήδη είπα ότι διάφορες μορφές λαγνείας έφτασαν σε μας με μορφή εντυπώσεων, δηλαδή, αναδύθηκαν στο εσωτερικό του νου μας εικόνες ερωτικού τύπου και η αντίδρασή του ήταν η λαγνεία. Αφού εμείς δεν μετατρέψαμε αυτά τα λάγνα κύματα, αυτόν τον ανθυγιεινό ερωτισμό, φυσικά και το αποτέλεσμα δεν άργησε, γεννήθηκαν καινούρια νοσηρά εγώ στην ψυχή μας.

Έτσι λοιπόν, σήμερα κιόλας πρέπει να δουλέψουμε πάνω στις εντυπώσεις που έχουμε στο εσωτερικό μας και πάνω στα μηχανικά αποτελέσματά τους. Μέσα μας έχουμε εντυπώσεις θυμού, απληστίας, λαιμαργίας, περηφάνιας, τεμπελιάς και λαγνείας. Έχουμε επίσης μέσα μας τα μηχανικά αποτελέσματα αυτών των εντυπώσεων, μια χούφτα φιλόνικων και φωνακλάδικων εγώ που τώρα χρειάζεται να καταλάβουμε και να εξαλείψουμε.

Αυτή η δουλειά της ζωής μας αποτελείται από το να ξέρουμε να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις και επίσης, από το να ξέρουμε να εξαλείφουμε τα μηχανικά αποτελέσματα των εντυπώσεων που δεν έχουν μετατραπεί κατά το παρελθόν.

Αυτός καθ’ εαυτός ο εξωτερικός κόσμος δεν υπάρχει[8]. Αυτό που υπάρχει είναι εντυπώσεις και οι εντυπώσεις είναι εσωτερικές και οι αντιδράσεις σε αυτές τις εντυπώσεις είναι τελείως εσωτερικές.

Κανείς δεν θα μπορούσε να πει ότι βλέπει ένα δέντρο αυτό καθ’ αυτό. Βλέπει την εικόνα του δέντρου αλλά όχι το δέντρο. Το πράγμα το ίδιο, όπως έλεγε ο Εμμανουήλ Κάντ, κανείς δεν το βλέπει, βλέπουμε την εικόνα του πράγματος, δηλαδή αναβλύζει μέσα μας η εντύπωση του δέντρου, του πράγματος και αυτή είναι εσωτερική, είναι του νου.

Αν κανείς δεν κάνει κατάλληλες εσωτερικές τροποποιήσεις το αποτέλεσμα δεν αργεί: παράγεται η γέννηση καινούριων εγώ που έρχονται να σκλαβώσουν ακόμα Περισσότερο την ουσία μας, την συνείδησή μας, που έρχονται να εντείνουν περισσότερο το όνειρο στο οποίο ζούμε.

Όταν κανείς καταλάβει πραγματικά ότι όλα όσα υπάρχουν μέσα του σε σχέση με τον φυσικό κόσμο δεν είναι τίποτε περισσότερο από εντυπώσεις, καταλαβαίνει επίσης την ανάγκη να μετατρέπει αυτές τις εντυπώσεις και κάνοντάς το παράγεται η μετατροπή μας.

Δεν υπάρχει πράγμα που να μας πονάει περισσότερο από την συκοφαντία ή τα λόγια κάποιου υβριστή. Αν κάποιος είναι ικανός να μετατρέψει τις εντυπώσεις που μας προκαλούν αυτές οι λέξεις, τότε αυτές μένουν χωρίς καμία αξία, δηλαδή μένουν σαν επιταγή χωρίς αντίκρισμα. Σίγουρα τα λόγια ενός υβριστή δεν έχουν περισσότερη αξία από αυτήν που τους δίνει ο προσβαλλόμενος. Έτσι αν ο προσβαλλόμενος δεν τους δώσει αξία, επαναλαμβάνω, μένουν σαν μια επιταγή χωρίς αντίκρισμα. Όταν κανείς το καταλάβει αυτό, μετατρέπει τότε τις εντυπώσεις αυτών των λέξεων σε κάτι διαφορετικό: σε αγάπη, σε κατανόηση για τον υβριστή και φυσικά αυτό σημαίνει μετατροπή. Έτσι λοιπόν χρειάζεται να μετατρέπουμε συνεχώς τις εντυπώσεις, όχι μόνο τις τωρινές αλλά και τις περασμένες και τις μελλοντικές.

Μέσα μας υπάρχουν πολλές εντυπώσεις που διαπράξαμε το λάθος στο παρελθόν να μην τις έχουμε μετατρέψει και πολλά μηχανικά αποτελέσματα από αυτές είναι τα εγώ που πρέπει τώρα να εξαλείψουμε, να εκμηδενίσουμε, με σκοπό να μείνει η συνείδηση ελεύθερη και ξύπνια.

Είναι απαραίτητο να συλλογιστούμε πάνω σε αυτό που λέω. Τα πράγματα, οι άνθρωποι, δεν είναι τίποτα περισσότερο από εντυπώσεις μέσα μας, μέσα στους νόες μας. Αν μετατρέπουμε αυτές τις εντυπώσεις, μετατρέπουμε ριζικά την ζωή μας.

Όταν σε κάποιον υπάρχει περηφάνια, αυτή έχει σαν βάση την άγνοια. Αισθάνεται κάποιο άτομο περήφανο για την κοινωνική του θέση, για τα λεφτά του. Αλλά αν, για παράδειγμα, σκεφτεί ότι η κοινωνική του θέση είναι ένα απολύτως νοητικό ζήτημα. Ότι είναι μια σειρά από εντυπώσεις που έχουν φτάσει στον νου του, εντυπώσεις πάνω στην πολιτική του κατάσταση. Αν σκεφτεί ότι η κατάσταση αυτή δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα νοητικό ζήτημα ή αν αναλύσει το ζήτημα της αξίας της, φτάνει να καταλάβει ότι η θέση του υπάρχει στον νου του με μορφή εντυπώσεων. Αυτή η εντύπωση που προκαλούν τα χρήματα και η κοινωνική θέση, δεν είναι τίποτε περισσότερο από τις εξωτερικές εντυπώσεις του νου. Με μόνο το γεγονός του να καταλάβουμε ότι είναι μόνο εντυπώσεις του νου, υπάρχει μετατροπή πάνω τους. Τότε η περηφάνια από μόνη της πέφτει, καταρρέει και γεννιέται με φυσικό τρόπο μέσα μας η ταπεινότητα.

Συνεχίζοντας την μελέτη των διαδικασιών της μετατροπής των εντυπώσεων, θα προχωρήσουμε με κάτι περισσότερο. Για παράδειγμα η εικόνα μιας λάγνας γυναίκας φτάνει στον νου ή αναβλύζει στον νου, αυτή η εικόνα είναι μία εντύπωση, αυτό είναι φανερό. Θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε αυτή την λάγνα εντύπωση μέσω της κατανόησης. Θα έφτανε να σκεφτούμε σε εκείνη την στιγμή ότι αυτή η γυναίκα θα πεθάνει και ότι το σώμα της θα γίνει σκόνη στον τάφο και αν με την φαντασία βλέπαμε το σώμα της σε αποσύνθεση μέσα στον τάφο, αυτό θα ήταν περισσότερο από αρκετό για να μετατρέψουμε αυτή την λάγνα εντύπωση σε αγνότητα.

Αν δεν μετατραπεί θα προστεθεί στα άλλα εγώ λαγνείας. Συμφέρει να μετατρέπουμε μέσω της κατανόησης τις εντυπώσεις που αναβλύζουν στο νου. Καταλήγει απόλυτα λογικό ότι ο εξωτερικός κόσμος δεν είναι τόσο εξωτερικός όπως κανονικά νομίζουμε. Είναι εσωτερικά όλα όσα μας έρχονται από τον κόσμο γιατί δεν είναι τίποτα περισσότερο από εσωτερικές εντυπώσεις.

Κανείς δεν θα μπορούσε να βάλει μέσα στο νου του ένα δέντρο, μία καρέκλα, ένα σπίτι, ένα παλάτι, μία πέτρα. Όλα φτάνουν στον νου μας με μορφή εντυπώσεων, αυτό είναι όλο, εντυπώσεις ενός κόσμου που ονομάζουμε εξωτερικό και που πραγματικά δεν είναι εξωτερικός όπως νομίζουμε. Καταλήγει καταπληκτικό να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις μέσω της κατανόησης. Αν κάποιος μας χαιρετά ή μας επαινεί πως θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε την ματαιοδοξία που αυτός ή εκείνος ο κόλακας θα μπορούσε να προκαλέσει μέσα μας; προφανώς οι έπαινοι ή οι κολακείες δεν είναι τίποτε περισσότερο από εντυπώσεις που φτάνουν στον νου μας και αυτός αντιδρά με ματαιοδοξία, αλλά αν μετατραπούν αυτές οι εντυπώσεις η ματαιοδοξία είναι αδύνατη. Πως θα μετατρέπονταν οι λέξεις ενός κόλακα; μέσω της κατανόησης. Όταν καταλαβαίνει κανείς ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απειροελάχιστο πλάσμα σε μια γωνιά του Σύμπαντος, εκ των πραγμάτων μετατρέπει από μόνες τους αυτές τις εντυπώσεις των επαίνων, των φιλοφρονήσεων σε κάτι διαφορετικό. Μετατρέπει αυτές τις εντυπώσεις σε αυτό που είναι: σκόνη, κοσμική σκόνη γιατί καταλαβαίνει κανείς την ίδια του την θέση.

Ξέρουμε ότι ο γαλαξίας στον οποίο ζούμε αποτελείται από εκατομμύρια κόσμους. Τι είναι η Γη; Είναι ένα μόριο σκόνης στο άπειρο. Και αν εμείς λέγαμε ότι είμαστε μερικοί μικροοργανισμοί αυτού του κόσμου, τότε τι; Αν το καταλαβαίναμε αυτό όταν μας κολάκευαν, θα κάναμε την μετατροπή των εντυπώσεων που σχετίζονται με την φιλοφρόνηση και την κολακεία ή τον έπαινο και σαν αποτέλεσμα δεν θα αντιδρούσαμε με περηφάνια.

Όσο περισσότερο το συλλογιζόμαστε αυτό, θα βλέπουμε όλο και περισσότερο την ανάγκη μιας πλήρους μετατροπής των εντυπώσεων

Όλα όσα βλέπουμε εξωτερικά είναι εσωτερικά. Αν δεν δουλεύουμε με το εσωτερικό προχωράμε στο δρόμο του λάθους γιατί δεν θα τροποποιήσουμε τις συνήθειές μας. Αν θέλουμε να γίνουμε διαφορετικοί, χρειάζεται να μετατραπούμε ολοκληρωτικά και πρέπει να αρχίσουμε μετατρέποντας τις εντυπώσεις. Μετατρέποντας τις ζωώδεις, τις κτηνώδεις εντυπώσεις σε στοιχεία ευσέβειας, αναβλύζει τότε μέσα μας η σεξουαλική μετατροπή, η μεταβολή.

Αναντίρρητα, αυτή η άποψη των εντυπώσεων αξίζει να αναλυθεί με σαφή και ακριβή τρόπο. Η προσωπικότητα που έχουμε λάβει ή αποκτήσει, επειδή πρακτικά είναι κάτι νεκρό, λαμβάνει τις εντυπώσεις της ζωής αλλά δεν τις μετατρέπει.

Αν οι εντυπώσεις έπεφταν κατευθείαν πάνω στην Ουσία, είναι φανερό ότι θα μετατρέπονταν εκ των πραγμάτων, γιατί αυτή θα τις αποθήκευε ακριβώς στα αντίστοιχα κέντρα της ανθρώπινης μηχανής.

Προσωπικότητα είναι ο όρος που εφαρμόζεται σε όλα όσα αποκτούμε. Είναι σαφές ότι μεταφράζει εντυπώσεις όλων των όψεων της ζωής με έναν περιορισμένο και πρακτικά στερεότυπο τρόπο σύμφωνα με την ποιότητα και την σύνδεσή της.

Από αυτή την άποψη, στην γνωστική εσωτερική δουλειά, η προσωπικότητα συγκρίνεται μερικές φορές με μια κακή γραμματέα που βρίσκεται στο μπροστινό γραφείο, η οποία ασχολείται με όλες τις ιδέες, συλλήψεις, προϊδέες, γνώμες και προκρίσεις. Έχει πάρα πολλά λεξικά, εγκυκλοπαίδειες κάθε είδους, ενημερωτικά βιβλία κ.λ.π. και βρίσκεται απομονωμένη από τα κέντρα, δηλαδή το νοητικό, το συγκινησιακό και τα φυσικά κέντρα (διανοητικό, κινητικό, συγκινησιακό, ένστικτο και σεξουαλικό), όσον αφορά την τακτοποίηση των ασυνήθιστων ιδεών τους. Σαν συνέπεια ή πόρισμα, καταλήγει από αυτό να βρίσκεται σε επικοινωνία σχεδόν πάντα με λάθος κέντρα. Αυτό σημαίνει ότι οι εντυπώσεις που έρχονται, στέλνονται σε λάθος κέντρα, δηλαδή σε μέρη που δεν αντιστοιχούν, φυσικά προκαλώντας λανθασμένα συμπεράσματα.

Θα θέσω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε καλύτερα. Ας υποθέσουμε ότι μία γυναίκα εξυπηρετεί με πολλή υπόληψη και σεβασμό έναν κύριο. Είναι σαφές ότι οι εντυπώσεις που δέχεται ο κύριος στον νου του λαμβάνονται από την προσωπικότητα και αυτή τις στέλνει σε λάθος κέντρα. Κανονικά τις στέλνει στο σεξουαλικό κέντρο και αυτός ο κύριος φτάνει να πιστέψει σταθερά ότι η κυρία είναι ερωτευμένη μαζί του, και όπως είναι λογικό, δεν χάνει χρόνο και βιάζεται να της κάνει υπαινιγμούς ερωτικού τύπου. Αναμφίβολα αν εκείνη η κυρία δεν είχε ποτέ αυτού του είδους τα ενδιαφέροντα για τον κύριο αισθάνεται με το δίκιο της έκπληκτη. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας χείριστης μετατροπής των εντυπώσεων. Βλέπουμε εδώ πόσο κακή γραμματέας είναι η προσωπικότητα. Ασυζητητί η ζωή ενός ανθρώπου εξαρτάται από αυτή την γραμματέα που ψάχνει την μετατροπή στα ενημερωτικά βιβλία της χωρίς να καταλαβαίνει απόλυτα τι σημαίνει πραγματικά το γεγονός, και το μεταδίδει συνεπώς χωρίς ανησυχίες για το τι θα συμβεί, αλλά αισθανόμενη μοναδικά ότι εκπληρώνει το καθήκον της.

Αυτή είναι η εσωτερική μας κατάσταση .αυτό που έχει σημασία να καταλάβουμε σε αυτή την αλληγορία είναι ότι η ανθρώπινη προσωπικότητα που αποκτούμε και που πρέπει να αποκτήσουμε αρχίζει να επιφορτίζεται την ζωή μας.

Αναντίρρητα είναι άχρηστο να φανταστούμε ότι αυτό συμβαίνει μόνο σε συγκεκριμένα και καθορισμένα άτομα, συμβαίνει σε όλους, σ’ όποιον και να είναι.

Ανακαλύπτεται με την παρατήρηση ότι υπάρχουν αναρίθμητες χαρακτηριστικές αντιδράσεις που παράγονται από τις εντυπώσεις που μας έρχονται. Αυτές οι μηχανικές αντιδράσεις μας κυβερνάνε δυστυχώς. Είναι σαφές ότι οποιοσδήποτε στην ζωή κυβερνιέται από την ζωή την ίδια, δεν έχει σημασία αν ονομάζεται φιλελεύθερος ή συντηρητικός, επαναστατικός ή μπολσεβίκος, καλός ή κακός με την έννοια της λέξης.

Είναι φανερό ότι αυτές οι αντιδράσεις μπροστά στις συγκρούσεις του εξωτερικού κόσμου αποτελούν την ίδια μας την ζωή. Με αυτή την έννοια μπορούμε να πούμε με εμφατικό τρόπο ότι η ανθρωπότητα είναι τελείως μηχανοποιημένη.

Οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει σχηματίσει στην ζωή μια τεράστια ποσότητα αντιδράσεων που έρχονται να γίνουν οι πρακτικές εμπειρίες της ύπαρξής του. Είναι φανερό ότι κάθε δράση παράγει την αντίδρασή της, δράσεις βέβαιου τύπου, και αυτές τις αντιδράσεις τις ονομάζει εμπειρίες.

Το σπουδαίο θα ήταν, για παράδειγμα, να μπορέσουμε να χαλαρώσουμε το νου, με σκοπό να γνωρίσουμε καλύτερα τις δράσεις και αντιδράσεις μας. Αυτό της «νοητικής χαλάρωσης» είναι μεγαλειώδες: το να ξαπλώνει κανείς στο κρεβάτι του ή σε μια άνετη πολυθρόνα, να χαλαρώνει υπομονετικά όλους τους μύες και μετά να αδειάζει το νου από κάθε είδους σκέψεις, επιθυμίες, συναισθήματα, αναμνήσεις.

Όταν ο νους είναι ήσυχος, όταν ο νους βρίσκεται σε σιωπή, θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Σε τέτοιες στιγμές νοητικής ησυχίας και σιωπής, είναι που ερχόμαστε πραγματικά να βιώσουμε με άμεσο τρόπο τον ωμό ρεαλισμό όλων των δράσεων της πρακτικής ζωής.

Όταν ο νους βρίσκεται σε απόλυτη ανάπαυση, βλέπουμε το πλήθος των στοιχείων και υποστοιχείων, δράσεων και αντιδράσεων, επιθυμιών, παθών κ.λ.π., σαν κάτι ξένο σε εμάς αλλά που περιμένουν την ακριβή στιγμή για να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τον έλεγχό τους πάνω μας, πάνω στην προσωπικότητά μας. Να εδώ η αιτία για την οποία αξίζει η σιωπή και η ησυχία του νου. Προφανώς η χαλάρωση της νοημοσύνης είναι ευεργετική στην πιο πλήρη έννοια της λέξης γιατί μας οδηγεί στην ατομική αυτογνωριμία.

Έτσι λοιπόν όλη η ζωή, δηλαδή όλη η εξωτερική ζωή, αυτό που βλέπουμε και ζούμε, είναι για κάθε άνθρωπο η αντίδρασή του στις εντυπώσεις που έρχονται από τον φυσικό κόσμο.

Είναι μεγάλο λάθος να σκεφτόμαστε ότι αυτό που ονομάζεται ζωή είναι ένα πράγμα σταθερό, συμπαγές, το ίδιο για οποιονδήποτε άνθρωπο. Βέβαια δεν υπάρχει ένα μόνο πρόσωπο που δεν έχει τις ίδιες εντυπώσεις που σχετικά με την ζωή υπάρχουν στο ανθρώπινο είδος, γιατί είναι ατελείωτα.

Βέβαια η ζωή είναι οι εντυπώσεις μας γι’ αυτή και είναι σαφές ότι εμείς μπορούμε, αν προτιθέμεθα, να μετατρέψουμε αυτές τις εντυπώσεις. Αλλά όπως είπαμε, αυτή είναι μια ιδέα πολύ δύσκολο να καταλάβουμε ή να κατανοήσουμε δεδομένου ότι ο υπνωτισμός των αισθήσεων είναι πολύ δυνατός.

Αν και μοιάζει απίστευτο, όλα τα ανθρώπινα όντα βρίσκονται σε κατάσταση «συλλογικής ύπνωσης». Αυτή η ύπνωση παράγεται από το κατάλοιπο του βδελυρού οργάνου Κουνταρτιγουαδόρ. Όταν εξαλείφθηκε έμειναν τα διάφορα ψυχικά επιπρόσθετα ή απάνθρωπα στοιχεία που στο σύνολό τους αποτελούν το «ο εαυτός μου», «ο εαυτός σου». Αυτά τα στοιχεία και υποστοιχεία, εξαρτούν με την σειρά τους την συνείδηση και την διατηρούν σε κατάσταση ύπνωσης. Έτσι λοιπόν υπάρχει η ύπνωση συλλογικού τύπου. Όλος ο κόσμος είναι υπνωτισμένος!

Ο νους βρίσκεται μποτιλιαρισμένος στον κόσμο των πέντε αισθήσεων και δεν καταφέρνει να καταλάβει πως θα μπορούσε να ανεξαρτητοποιηθεί από αυτές, πιστεύει σταθερά ότι είναι Θεός. Η εσωτερική μας ζωή, η πραγματική ζωή της σκέψης και του συναισθήματος, συνεχίζει να είναι μπερδεμένη για τις καθαρά συλλογιστικές και διανοητικές αντιλήψεις μας. Παρ’ όλα αυτά, την ίδια στιγμή, ξέρουμε πολύ καλά ότι ο χώρος όπου πραγματικά ζούμε είναι ο κόσμος της σκέψης και του συναισθήματός μας, αυτό είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί.

Η ζωή είναι οι εντυπώσεις μας και αυτές μπορούν να μετατραπούν. Χρειάζεται να μάθουμε να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις μας, πλην όμως δεν είναι δυνατόν να μετατρέψουμε κανένα πράγμα σε εμάς, αν συνεχίσουμε να είμαστε κολλημένοι στον κόσμο των πέντε αισθήσεων.

Όπως έχω πει στο βιβλίο μου Επαναστατική Ψυχολογία, η εμπειρία διδάσκει ότι αν η εσωτερική γνωστική δουλειά είναι αρνητική, οφείλεται σε λάθος δικό μας.

Από το σημείο της αισθητήριας άποψης είναι ότι το λάθος το έχει αυτό ή εκείνο το άτομο του εξωτερικού κόσμου το οποίο βλέπουμε και ακούμε μέσω των ματιών και των αυτιών. Αυτό το άτομο με την σειρά του θα πει ότι εμείς έχουμε το λάθος, αλλά στην πραγματικότητα το λάθος βρίσκεται στις εντυπώσεις που έχουμε για τους ανθρώπους. Πολλές φορές νομίζουμε ότι ένα άτομο είναι διεστραμμένο όταν στο βάθος είναι ένα ήμερο πρόβατο.

Συμφέρει πολύ να μάθουμε να μετατρέπουμε όλες τις εντυπώσεις που έχουμε πάνω στην ζωή. «Πρέπει να μάθουμε να δεχόμαστε με καλοσύνη τις δυσάρεστες εκδηλώσεις των ομοίων μας».

ΤΟ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ ΣΤΟΜΑΧΙ

Όπως μελετήσαμε στο προηγούμενο κεφάλαιο, ξέρουμε ότι υπάρχουν τρία είδη τροφών. Αυτές που σχετίζονται με την αναπνοή, με τις ίδιες τις τροφές και με τις εντυπώσεις.

Η χώνευση των τροφών φέρνει σαν αποτέλεσμα την αφομοίωση ζωτικών αρχών για το αίμα. Το αποτέλεσμα της αναπνοής είναι η αφομοίωση του οξυγόνου που είναι τόσο σημαντικό για την ανθρώπινη ζωή. Η αφομοίωση ή χώνευση των εντυπώσεων, φέρνει σαν αποτέλεσμα την απορρόφηση πιο λεπτής ενέργειας από τις άλλες δυό.

Οι πέντε αισθήσεις αντιστοιχούν στις εντυπώσεις. Υπάρχουν δύο είδη εντυπώσεων: ευχάριστες και δυσάρεστες.

Το ανθρώπινο ον χρειάζεται να ξέρει να ζει, αλλά γι’ αυτό, πρέπει να μάθει να χωνεύει και να μετατρέπει τις εντυπώσεις και αυτό είναι ζωτικό για την κατανόηση.

Πρέπει να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις αν στ’ αλήθεια θέλουμε να ξέρουμε να ζούμε. Όλες οι εντυπώσεις που φτάνουν στον νου έχουν Υδρογόνο 48. Δυστυχώς το ανθρώπινο ον ζει μηχανικά. Ο άνθρωπος μπορεί να μετατρέψει το Υδρογόνο 48 σε 24 για να δυναμώσει τα τσάκρας, το 24 σε 12 για να δυναμώσει τον νου και το 12 σε 6 για να δυναμώσει την θέληση.

Αυτή την στιγμή χρειάζεται να μετατρέψουμε τον νου, να περάσουμε σε ένα νέο διανοητικό επίπεδο διαφορετικά οι εντυπώσεις θα συνεχίσουν να φτάνουν στα λανθασμένα μέρη όπως πάντα. Ο κόσμος νομίζει ότι μπορεί να δει τα πράγματα από διάφορες γωνίες και ότι είναι κυρίαρχος, αλλά δεν καταλαβαίνει ότι ο ανθρώπινος νους είναι περιορισμένος από τις προκαταλήψεις και τις προκρίσεις.

Σ’ αυτούς τους μοντέρνους καιρούς πρέπει να μετατρέπουμε την διανοητική συσκευή, πρέπει να είμαστε διαφορετικοί και ξεχωριστοί. Γίνεται επείγουσα και αναγκαία η κατασκευή μιας ανώτερης διανοητικής συσκευής, κατάλληλης για να μετατρέπουμε και να χωνεύουμε τις εντυπώσεις.

Έτσι όπως η συσκευή της χώνευσης έχει ένα στομάχι για να μπορούν να αφομοιώνονται οι τροφές και έτσι όπως το αναπνευστικό σύστημα έχει πνευμόνια για να αφομοιώνει το οξυγόνο, ο άνθρωπος-μηχανή θα πρέπει να δημιουργήσει ένα διανοητικό στομάχι. Να μην το μπερδεύουμε ή το παρουσιάζουμε σαν το φυσικό στομάχι-.

Πριν να χωνέψουμε τις εντυπώσεις πρέπει να τις μετατρέψουμε. Η Γνωστική Διδασκαλία επιτρέπει και διευκολύνει την δημιουργία αυτού του στομαχιού, για να γίνει από το διανοητικό ζώο κάτι διαφορετικό.

Η ανάγκη της μετατροπής δεν μπορεί να γεννηθεί χωρίς να έχουμε καταλάβει αυτή την ανάγκη, αυτή η ανάγκη αναβλύζει όταν έχουμε την γνωστική γνώση.

Όταν σκεφτόμαστε θετικά και διαφορετικά από τους ανθρώπους, είναι σημάδι ότι αλλάζουμε. Πρέπει να πάψουμε να είμαστε αυτό που είμαστε για να γίνουμε αυτό που δεν είμαστε. Πρέπει κανείς να χαθεί για τον εαυτό του. Το αποτέλεσμα απ’ όλο αυτό είναι η εμφάνιση κάποιου που δεν είναι πια ο ίδιος.

Στον δρόμο της μετατροπής των εντυπώσεων πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με εμάς τους ίδιους και δεν πρέπει να πειθόμαστε. Στην αρχή εμφανίζεται μέσα μας η δικαιολόγηση, αλλά πρέπει να μελετήσουμε ότι αυτή η δικαιολόγηση μπορεί να είναι αποτέλεσμα της αυτοαγάπης.

Πρέπει να ανακαλύψουμε τις αιτίες και τους λόγους της συμπεριφοράς μας μπροστά στις εντυπώσεις. Όταν μετατρέπονται οι εντυπώσεις όλα φαίνονται καινούρια.

Μόνο οι Δάσκαλοι της Κρυφής Αδελφότητας μπορούν να μετατρέπουν αμέσως τις εντυπώσεις, ενώ οι ανθρώπινες μηχανές δεν τις μετατρέπουν.

Ο συνειδητός άνθρωπος μπορεί να μεταβάλλει τις δεδομένες καταστάσεις από τις περασμένες, παρούσες και μελλοντικές εντυπώσεις. Εάν οι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να μετατρέπουν τις περιστάσεις, θα συνεχίσουν να είναι παιχνίδια και των καταστάσεων και των άλλων ανθρώπων.

Η ζωή έχει ένα αντικείμενο και είναι αυτό ενός ανώτερου κόσμου. Οι Γνωστικές Διδασκαλίες μας διδάσκουν πως να ζούμε σε έναν ανώτερο κόσμο, να ζούμε σε μια ηλιακή και αθάνατη ανθρωπότητα. Αν κανείς δεν δεχόταν έναν ανώτερο κόσμο, η μετατροπή δεν θα είχε νόημα, αυτό είναι φανερό.

Ο νους, όπως είναι τώρα, δεν χρησιμεύει για τίποτε. Χρειάζεται να τον οργανώσουμε, να τον ξανα-συναρμολογήσουμε κ.λ.π. δηλαδή να τον βάλουμε σε ένα ανώτερο διανοητικό επίπεδο.

Για να μπορέσουμε να μετατρέψουμε τις εντυπώσεις πρέπει να ανοικοδομήσουμε την σκηνή έτσι όπως έγινε και να εξακριβώσουμε τι ήταν αυτό που μας πόνεσε περισσότερο. Αν δεν υπάρχει χώνευση των εντυπώσεων δεν θα υπάρχουν τροφές και αν δεν υπάρχουν τροφές, τα υπαρξιακά σώματα του Είναι θα εξασθενήσουν.

Το εγώ κυβερνιέται και τρέφεται με το Υδρογόνο 48. Κάθε μέρα, κάθε ώρα γεννιούνται καινούρια εγώ. Για παράδειγμα: τα κουνούπια μας ενοχλούν, η βροχή επίσης κ.λ.π. Υπάρχει πάντοτε μία πρόσθεση και μία αφαίρεση από εγώ.

Οι καλές εντυπώσεις πρέπει επίσης να μετατραπούν. Αν έχουν συμβεί στην διάρκεια της ημέρας τρεις εντυπώσεις που έχουν επηρεάσει την ψυχική κατάσταση, θα πρέπει να μελετηθούν την νύχτα και να μετατραπούν με την χρήση ενός τακτικού σχεδιασμού. Κάθε εγώ είναι δεσμευμένο με άλλα και επικοινωνούν. Τα εγώ συνδέονται για να διαμορφώσουν την ίδια σκηνή.

Πρέπει να είμαστε αναλυτικοί και συνετοί για να μετατρέψουμε τις εντυπώσεις, για να εμφανιστούν στο τέλος νέες ικανότητες. Όταν οι άνθρωποι δεν μετατρέπουν βρίσκονται σε μια ντροπιαστική και γελοία κατάσταση. Αν δεν χωνεύουμε βρισκόμαστε σε πτώση.

Πρέπει να χωνεύουμε τις εντυπώσεις της ίδιας μέρας…Μην επιτρέπεις να κρύβει ο ήλιος τον θυμό σου! Πρέπει να δούμε τα πράγματα όπως είναι, πρέπει να δημιουργήσουμε την κατάλληλη διανοητική συσκευή (το διανοητικό στομάχι) για να μην είμαστε θύματα κανενός.

ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Είναι επείγον και αναγκαίο να μετατρέπουμε τις εντυπώσεις της ημέρας πριν πλαγιάσουμε με τον εξής τρόπο:

1. Απόλυτη χαλάρωση.

2. Να φτάσουμε στο στάδιο του διαλογισμού.

3. Να ξαναζήσουμε την σκηνή έτσι πως συνέβη.

4. Να ψάξουμε μέσα στον εαυτό μας το εγώ που δημιούργησε το πρόβλημα.

5. Παρατηρώντας γαλήνια, να τοποθετηθεί το εγώ στο εδώλιο του κατηγορουμένου και να γίνει η διαδικασία της δίκης.

6. Να ζητήσουμε την αποσύνθεση του εγώ-πρόβλημα από την Θεϊκή Μητέρα Κουνταλίνη.

ΕΙΚΟΝΑ, ΑΞΙΕΣ και ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Στην διανοητική δυναμική, χρειάζεται να ξέρουμε κάτι πάνω στο πως και το γιατί λειτουργεί ο νους.

Στην διανοητική δυναμική είναι επείγον να ξέρουμε κάτι πάνω στο πως και το γιατί των διαφόρων λειτουργιών του νου.

Χρειάζεται ένα ρεαλιστικό σύστημα εάν στ’ αλήθεια θέλουμε να γνωρίσουμε τις δυνατότητες του ανθρώπινου νου.

Χρειάζεται να καλυτερεύσουμε την ποιότητα των αξιών, της ταυτότητας και της εικόνας του εαυτού μας. Σκέφτομαι ότι μια αλλαγή αξιών, εικόνας και ταυτότητας είναι βασική.

Το διανοητικό ζώο, που λανθασμένα ονομάζεται άνθρωπος έχει εκπαιδευτεί για να αρνείται την αυθεντική του ταυτότητα, αξίες και εικόνα.

Το να δεχτούμε την αρνητική κουλτούρα, την υποκειμενικά εγκατεστημένη στο νου μας, στο εσωτερικό μας, ακολουθώντας το δρόμο της λιγότερης αντίστασης, είναι παράλογο. Εμείς χρειαζόμαστε μια αντικειμενική κουλτούρα.

Το να δεχτούμε γιατί έτσι, ακολουθώντας την γραμμή της λιγότερης αντίστασης, την υποκειμενική κουλτούρα αυτής της παρακμιακής εποχής, είναι αναντίρρητα παράλογο.

Χρειάζεται να περάσουμε από μια ολοκληρωτική επανάσταση και από μια τελειωτική αλλαγή σ’ αυτό το ζήτημα της εικόνας αξιών και ταυτότητας.

Η εξωτερική εικόνα του ανθρώπου και οι διάφορες περιστάσεις που τον περιβάλλουν, είναι το ακριβές αποτέλεσμα της εξωτερικής εικόνας και των ψυχολογικών του διαδικασιών.

Η αυτοεικόνα είναι διαφορετική, είναι ο εσώτατος Κ.Α., ο Κοσμικός Άνθρωπος, ο Άνθρωπος-Κόσμος, το θεϊκό μας πρωτότυπο, το Βασιλικό Είναι.

Εικόνα, αξίες και ταυτότητα πρέπει να αλλάξουν ριζικά. Αυτό είναι ολοκληρωτική επανάσταση. Χρειαζόμαστε ταυτότητα του Είναι, αξίες του Είναι και εικόνα του Είναι.

Αν ανακαλύψουμε τα αποθέματα εξυπνάδας που περιέχονται στον νου μπορούμε να τον απελευθερώσουμε.

Τα αποθέματα εξυπνάδας είναι τα διάφορα μέρη του Είναι που μας προσανατολίζουν στην δουλειά που σχετίζεται με την αποσύνθεση του εγώ και την απελευθέρωση του νου.

Τα αποθέματα εξυπνάδας που περιέχονται στο νου, μας προσανατολίζουν στην δουλειά που σχετίζεται με την απελευθέρωση του νου. Οι αξίες του Είναι αποτελούν την εξυπνάδα. Τα αποθέματα εξυπνάδας είναι τα διάφορα μέρη του Είναι που μας οδηγούν και μας προσανατολίζουν στην ψυχολογική δουλειά που σχετίζεται με την εκμηδένιση του εγώ και την απελευθέρωση του νου.

Να κάνουμε πάντα μια διαφοροποίηση μεταξύ νου και Είναι. Όταν κανείς δέχεται ότι ο νους είναι μποτιλιαρισμένος στο εγώ, δείχνει ότι έχει αρχίσει να ωριμάζει.

Στο ζήτημα της διάλυσης του εγώ, γίνεται αναγκαίο να συνδυάσουμε την δομική και την συνδιαλλακτική ανάλυση.

Μόνο οι αξίες της εξυπνάδας μπορούν να απελευθερώσουν το νου μέσω της αποσύνθεσης των ανεπιθύμητων ψυχικών στοιχείων.

Η ΑΥΤΟ-ΚΡΙΤΙΚΗ

Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τον ίδιο μας τον εαυτό και να κάνουμε ανατομία στο εγώ με το τρομερό νυστέρι της αυτοκριτικής. Είναι παράλογο να κριτικάρουμε τα ξένα λάθη, το βασικό είναι να ανακαλύπτουμε τα δικά μας λάθη και μετά να τα αποσυνθέτουμε με βάση την ανάλυση και την βαθειά κατανόηση.

Είναι δυνατόν να δράσουμε συνολικά μόνο όταν κάθε άτομο είναι ικανό να δρα ατομικά με πλήρη και απόλυτη συνείδηση αυτού που γίνεται.

Τα συστήματα της Επανάστασης της Διαλεκτικής θα φαίνονται πολύ αργά στους ανυπόμονους ανθρώπους. Πλην όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Αυτοί που θέλουν γρήγορες και άμεσες αλλαγές, στην κοινωνική και ψυχολογική τάξη, δημιουργούν άκαμπτους κανόνες, δικτατορίες του νου, δεν φιλοδοξούν στο να ξέρουν πώς να σκεφτούν, αλλά υπαγορεύουν αυτό που πρέπει να σκεφτούν.

Κάθε απότομη αλλαγή εξαπατά το ίδιο της το αντικείμενο και ο άνθρωπος ξαναγίνεται θύμα εκείνου ενάντια στο οποίο πολέμησε. Μέσα σε εμάς τους ίδιους βρίσκονται όλες οι αιτίες της αποτυχίας οποιασδήποτε οργάνωσης.

Η ΑΥΤΟ-ΕΙΚΟΝΑ

Αυτό το να ταυτίσεις, να εικονοποιήσεις και να αξιοποιήσεις τον εαυτό σου σωστά, δεν πρέπει να συγχέεται με την θαυμάσια διδασκαλία της μη ταύτισης.

Αντί να διατηρούμε στο νου μας μια ετοιμόρροπη και εκφυλισμένη κουλτούρα χρειάζεται να επανεκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας.

Χρειάζεται να έχουμε μια ακριβή σύλληψη πάνω στους εαυτούς μας. Κάθε ένας έχει μια λανθασμένη σύλληψη πάνω στον εαυτό του.

Καταλήγει απαραίτητο να ξαναβρούμε τους εαυτούς μας, να αυτογνωριστούμε, να επανεκπαιδευτούμε και να ξανα-αξιοποιηθούμε σωστά.

Ο νους μποτιλιαρισμένος μέσα στο εγώ, αγνοεί τις αυθεντικές αξίες του Είναι. Πως θα μπορούσε ο νους να αναγνωρίσει αυτό που ποτέ δεν γνώρισε;

Η διανοητική ελευθερία είναι δυνατή μόνο ελευθερώνοντας το νου.

Οι λανθασμένες συλλήψεις της αυτοταυτότητας μποτιλιάρουν τον νου, το εξωτερικό είναι μόνο η αντανάκλαση του εσωτερικού.

Ο άνθρωπος πρέπει να αυτοερευνήσει τον ίδιο του τον νου εάν επιθυμεί να ταυτιστεί, να αξιοποιηθεί και να αυτοεικονοποιηθεί σωστά.

Οι ανθρώπινες σκέψεις είναι αρνητικές και βλαβερές κατά 99%.

Ο ΑΥΤΟ-ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ

Στην συνύπαρξη στην κοινωνία υπάρχει αυτοαποκάλυψη, αυτοανακάλυψη.

Πραγματικά όταν στην συνύπαρξη τα κρυμμένα ελαττώματα ξεπετιούνται, πηδούν έξω και ο νους βρίσκεται σε επάγρυπνη αντίληψη, τότε τα βλέπουμε έτσι όπως είναι στον εαυτό μας.

Όλα τα ανθρώπινα όντα, στο βάθος, είμαστε ναρκισσιστές, ερωτευμένοι με τους εαυτούς μας. Παρατηρείστε έναν τραγουδιστή στην σκηνή του θεάτρου: Είναι τρελά ερωτευμένος με τον εαυτό του, τον θαυμάζει, τον λατρεύει και όταν φτάνει το χειροκρότημα φτάνει στο ανώτατο όριο του αυτοθαυμασμού του επειδή αυτό είναι ακριβώς που θέλει, αυτό που επιθυμεί, αυτό που περιμένει με ατελείωτη δίψα.

Πραγματικά, η ματαιότητα είναι η ζωντανή εμφάνιση της αυτοαγάπης. Το Εγώ στολίζεται για να το θαυμάζουν οι άλλοι.

Όταν το εγώ αρχίζει να ελέγχει την προσωπικότητα του παιδιού η αυθόρμητη ομορφιά εξαφανίζεται, τότε αρχίζει η υπερεκτίμηση του αγαπημένου Εγώ και το παιδί ονειρεύεται να κυριαρχήσει τον κόσμο και να φτάσει να γίνει ο πιο δυνατός της Γης.

Η ΑΥΤΟ-ΚΡΙΣΗ

Ο άνθρωπος που επιτρέπει να εκφρασθεί σε αυτόν με αυθόρμητο τρόπο αυτό που λέγεται αυτοκρίση ή εσωτερική κρίση, θα οδηγηθεί από την φωνή της συνείδησης και θα προχωρά στον ευθύ δρόμο.

Κάθε άνθρωπος που υποτάσσεται στην αυτοκρίση μετατρέπεται εκ των πραγμάτων και δικαιωματικά σε έναν καλό πολίτη, σε καλό σύζυγο, σ’ έναν καλό απεσταλμένο σε έναν καλό πατέρα κ.λ.π.

Για να γνωρίσουμε τις εσωτερικές μας αντιθέσεις είναι αναγκαίο να αυτοανακαλυφθούμε. Όποιος αυτοανακαλύπτεται μπορεί να δουλέψει με επιτυχία στην διάλυση του πολλαπλού εγώ.

Οι εσωτερικές αντιθέσεις βασίζονται στην πολλαπλότητα του εγώ, οι τρομερές αντιθέσεις που φορτωνόμαστε μέσα μας δυστυχώς μας πικραίνουν την ζωή.

Είμαστε εργάτες και θέλουμε να γίνουμε ηγεμόνες, στρατιώτες και θέλουμε να γίνουμε στρατηγοί. Σκεφτόμαστε να αποκτήσουμε ένα δικό μας σπίτι και αφού το έχουμε αποκτήσει πια,, το πουλάμε γιατί μας κούρασε και θέλουμε άλλο.

Με τίποτε δεν είμαστε ευχαριστημένοι, ψάχνουμε την ευτυχία στις ιδέες και αυτές με την σειρά τους παρελαύνουν και περνούν. Ψάχνουμε την ευτυχία στην συνύπαρξη, με τις φιλίες που σήμερα είναι μαζί μας και αύριο εναντίον μας. Βλέπουμε λοιπόν ότι όλα είναι απατηλά.

Τίποτα στην ζωή δεν μπορεί να μας δώσει την ευτυχία. Με τόσες αντιθέσεις είμαστε μερικοί άθλιοι. Είναι αναγκαίο να τελειώσουμε με το πολλαπλό εγώ, μόνο έτσι θα μπορέσουμε να τελειώσουμε με την μυστική αιτία όλων των αντιθέσεων και κάθε πίκρας μας.

Όσοι διέλυσαν πια το εγώ κατέχουν εκ των πραγμάτων το ΔΚΣ

Υπάρχουν στον κόσμο πολλές σχολές και συστήματα και πολλοί άνθρωποι που ζουν πεταλουδίζοντας από σχολίτσα σε σχολίτσα, γεμάτοι πάντα με εσωτερικές αντιθέσεις, πάντα δυσαρεστημένοι, ψάχνοντας πάντα το δρόμο και μη βρίσκοντάς τον, ακόμη και όταν είναι πολύ κοντά στα μάτια τους. Το πολλαπλό εγώ δεν τους αφήνει να δουν τον δρόμο της αλήθειας και της ζωής. Ο χειρότερος εχθρός της φώτισης είναι το εγώ.

Ρωτήθηκε ένας Δάσκαλος: Τι είναι ο δρόμος;

-Τι υπέροχο βουνό! Είπε για το βουνό που είχε το ερημητήριό του.

-Δεν σας ρωτάω σχετικά με το βουνό αλλά σχετικά με τον δρόμο.

Όσο δεν μπορείς να πας πιο πέρα από το βουνό, δεν θα μπορείς να βρεις τον δρόμο, απάντησε ο δάσκαλος.

Και το εγώ μπορεί επίσης να κάνει καλά έργα και να κερδίσει πολλές αξίες που καλυτερεύουν τον ψυχολογικό του χαρακτήρα αλλά ποτέ δεν θα μπορέσει να φτάσει στην φώτιση.

Πρέπει να ψάχνουμε την φώτιση και όλα τα υπόλοιπα θα μας δοθούν σαν συμπλήρωμα. Είναι αδύνατον να φτάσουμε στην φώτιση χωρίς να έχουμε ένα ΔΚΣ

Είναι αδύνατον να έχουμε ένα Διαρκές Κέντρο Συνείδησης χωρίς να έχουμε διαλύσει το πολλαπλό εγώ.

Η ΑΥΤΟ-ΙΔΕΑ

Διανοητική πληροφόρηση και ξένες ιδέες δεν είναι βίωμα. Η πολυμάθεια δεν είναι πειραματισμός. Η δοκιμή, η απόδειξη, η αποκλειστικά τρισδιάστατη επιβεβαίωση δεν είναι ολοκληρωτική.

Γνώμες, συλλήψεις, θεωρίες, υποθέσεις δεν σημαίνουν επιβεβαίωση, πειραματισμό, πλήρη συνείδηση πάνω σε αυτό ή εκείνο το φαινόμενο.

Πρέπει να υπάρχει κάποια ικανότητα ανώτερη από το νου, ανεξάρτητη από το διανοητικό, ικανή να μας δώσει απ’ ευθείας γνώση και εμπειρία πάνω σε οποιοδήποτε φαινόμενο.

Ο κόσμος είναι μόνο μια απατηλή μορφή που θα διαλυθεί αναμφισβήτητα στο τέλος της Μεγάλης Κοσμικής Ημέρας.

Το άτομό μου, το σώμα μου, οι φίλοι μου, τα πράγματα, η οικογένειά μου κ.λ.π. είναι κατά βάθος αυτό που οι Ινδοστανοί ονομάζουν «Μάγια», η αυταπάτη, μάταιες διανοητικές μορφές που αργά ή γρήγορα θα ελαττωθούν σε κοσμική σκόνη.

Οι συναισθηματισμοί μας, τα πιο αγαπημένα όντα που μας περιτριγυρίζουν κ.λ.π. είναι απλές διανοητικές μορφές που δεν έχουν πραγματική ύπαρξη.

Ο διανοητικός δυαδισμός όπως η απόλαυση και ο πόνος, ο έπαινος και η μομφή, ο θρίαμβος και η ήττα, τα πλούτη και η αθλιότητα αποτελούν τον οδυνηρό μηχανισμό του νου.

Δεν μπορεί να υπάρξει η αυτοϊδέα και η πραγματική ευτυχία μέσα μας όσο θα είμαστε σκλάβοι του νου.

Κανείς δεν μπορεί να αναπτύξει την αυτοϊδέα όσο είναι σκλάβος του νου. Αυτό που είναι το Πραγματικό δεν είναι ζήτημα κενών υποθέσεων ή ξένων ιδεών αλλά απ’ ευθείας εμπειρίας.

Όποιος ελευθερώνεται από το διανοητικό μπορεί να πειραματισθεί και να αισθανθεί ένα στοιχείο που μεταμορφώνει ριζικά.

Όταν απελευθερωνόμαστε από το νου, αυτός μετατρέπεται σε ένα εύπλαστο, ελαστικό και χρήσιμο όχημα μέσα από το οποίο εκφραζόμαστε.

Η ανώτερη Λογική μας προσκαλεί να σκεφτούμε ότι το να χειραφετηθούμε από το νου ισοδυναμεί, εκ των πραγμάτων, με το ξύπνημα της συνείδησης, με το να πάψουμε να είμαστε αυτόματα.

Αλλά ας πάμε στην ουσία: ποιος ή τι είναι αυτό που πρέπει να ελαφρώσει από τις βασανιστικές ξένες ιδέες; Καταλήγει αυτονόητο να απαντήσουμε στους ερωτώντες λέγοντας: Η συνείδηση! Αυτό που υπάρχει από ψυχή μέσα μας είναι αυτό που μπορεί και πρέπει να ελευθερωθεί.

Οι ξένες ιδέες της ψευτολογοτεχνίας χρησιμεύουν μόνο για να μας πικράνουν την ύπαρξη. Η αυθεντική ευτυχία είναι δυνατή μόνο όταν χειραφετούμαστε από το διανοητικό.

Πλην όμως πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει ένα τεράστιο εμπόδιο για αυτή την επιθυμητή απελευθέρωση της συνείδησης, θέλω να αναφερθώ στην τρομερή μάχη των αντιθέσεων. Η Ουσία ή Συνείδηση ζει, δυστυχώς μποτιλιαρισμένη μέσα στον μεγαλοπρεπή διανοητικό δυαδισμό των αντιθέτων ναι και όχι, καλό και κακό. Ψηλό και χαμηλό, δικό μου και δικό σου, ευχαρίστηση και πόνος, ευαρέσκεια και δυσαρέσκεια κ.λ.π. φωτισμένο από κάθε άποψη καταλήγει ξεκάθαρο να καταλάβουμε σε βάθος ότι όταν σταματά η θύελλα των δανεισμένων ιδεών στον ωκεανό του νου και τελειώνει η μάχη των αντιθέτων, η Ουσία δραπετεύει, βυθίζεται σε Εκείνο που είναι το Πραγματικό και αναβλύζει με όλη της την μεγαλοπρέπεια η αυτοϊδέα, η ιδέα-σπόρος.

ΜΟ-ΤΣΑΟ

Η κινέζικη λέξη «ΜΟ» σημαίνει σιωπηλό ή γαλήνιο, «ΤΣΑΟ» σημαίνει να συλλογιστείς και να παρατηρήσεις. Γι’ αυτό ΜΟ-ΤΣΑΟ μπορεί να μεταφραστεί σαν γαλήνιος συλλογισμός και γαλήνια παρατήρηση.

Το δύσκολο και κοπιαστικό είναι να καταφέρεις απόλυτη διανοητική σιωπή σε όλα τα επίπεδα του υποσυνειδήτου.

Το να πετύχουμε ησυχία και σιωπή στο απλό επιφανειακό διανοητικό επίπεδο, ή σε κάμποσα υποσυνείδητα διαμερίσματα, δεν είναι αρκετό γιατί η ουσία συνεχίζει να είναι μπλεγμένη ανάμεσα στον βυθισμένο παρασυνειδητό και ασυνείδητο δυαδισμό.

Ο λευκός νους είναι κάτι υπερβολικά επιφανειακό, κούφιο και διανοητικό. Χρειαζόμαστε γαλήνιο συλλογισμό εάν στ’ αλήθεια θέλουμε να καταφέρουμε την απόλυτη ησυχία και σιωπή του νου.

Πλην όμως καταλήγει σαφές να καταλάβουμε ότι στον αγνό γνωστικισμό, οι όροι γαλήνη και συλλογισμός έχουν πολύ πιο βαθιές έννοιες και τέλος πρέπει να κατανοηθούν μέσα στις ειδικές σημασίες τους.

Το αίσθημα της γαλήνης απλώνεται σε αυτό που κανονικά γίνεται αντιληπτό σαν ηρεμία ή ησυχία, πλέκει μια υπερθετική κατάσταση που βρίσκεται πιο πέρα από τους συλλογισμούς, επιθυμίες, αντιθέσεις και λέξεις. Προσδιορίζει μια κατάσταση έξω από την θορυβώδη κοσμικότητα.

Κατά τον ίδιο τρόπο, η έννοια του συλλογισμού βρίσκεται πιο μακριά από αυτό που πάντα είναι κατανοητό σαν θεώρηση ενός προβλήματος ή ιδέας. Δεν εμπλέκεται εδώ διανοητική δραστηριότητα ή σκεπτικιστική θεώρηση, αλλά ένα είδος αντικειμενικής συνείδησης σαφούς και ανακλαστικής, πάντα φωτισμένης στην ίδια της την εμπειρία.

Γι’ αυτό «γαλήνιο» είναι εδώ η γαλήνη της μη σκέψης και «συλλογισμός» σημαίνει συνείδηση έντονη και σαφής.

Γαλήνιος συλλογισμός είναι η σαφής συνείδηση στην ησυχία της μη σκέψης.

Όταν βασιλεύει η τέλεια γαλήνη, επιτυγχάνεται η βαθειά αληθινή φώτιση.

ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΜΕΝΟΣ ΝΟΥΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΗΣ ΝΟΥΣ

Στην διανοητική δυναμική είναι επείγον να ξέρουμε πως και γιατί λειτουργεί ο νους. Μόνο λύνοντας το πώς και το γιατί, μπορούμε να κάνουμε το νου ένα χρήσιμο εργαλείο.

Η διανοητική ελευθερία είναι δυνατή μόνο με βάση την κατανόηση, αντίληψη και γνώση των διαφόρων λειτουργιών του νου.

Μόνο γνωρίζοντας τους διάφορους μηχανισμούς του νου, θα μπορέσουμε να απελευθερωθούμε απ’ αυτόν για να τον κάνουμε ένα χρήσιμο εργαλείο.

Είναι απαραίτητο να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας εάν στ’ αλήθεια θέλουμε να ελέγξουμε τον ίδιο μας το νου με πλήρη τρόπο.

Ο Ιπποκράτης, ο μεγάλος γιατρός, ήταν ένας από τους κλασσικούς δάσκαλους του νου.

Ο ανθρώπινος νους είναι εξαρτώμενος.

Η θέληση χωρίς αλυσίδες είναι δυνατή μόνο διαλύοντας το εγώ. Ο νους πρέπει να μετατραπεί σε έναν μηχανισμό υπάκουο στον άνθρωπο. Η ωριμότητα αρχίζει όταν δεχόμαστε την πραγματικότητα ότι ο ανθρώπινος νους είναι εξαρτώμενος.

Είναι δυνατόν να πετύχουμε την απελευθέρωση του νου αν ανακαλύψουμε την εξυπνάδα που κατέχει. Χρειαζόμαστε πλήρη νου αντί για διασκορπισμένο νου.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ

Η επανάσταση του διαλογισμού μας επιτρέπει να φτάσουμε μέχρι τις κορυφές της φώτισης.

Πρέπει να διαφοροποιούμε μεταξύ ενός νου που βρίσκεται ήσυχος και ενός νου που έχουμε ησυχάσει με το ζόρι.

Πρέπει να διαφοροποιούμε μεταξύ ενός νου που βρίσκεται σε σιωπή και ενός νου που έχουμε σωπάσει βίαια.

Όταν ο νους είναι ησυχασμένος με το ζόρι, πραγματικά δεν είναι ήσυχος, είναι φιμωμένος βίαια και στα πιο βαθειά επίπεδα της διανοήσεως υπάρχει ολόκληρη θύελλα.

Όταν ο νους είναι ησυχασμένος βίαια, πραγματικά δεν είναι σε σιωπή και στο βάθος αναφωνεί και φωνάζει και απελπίζεται.

Είναι αναγκαίο να τελειώνουμε με τις τροποποιήσεις της νοητικής αρχής στην διάρκεια του διαλογισμού.

Όταν η νοητική αρχή μένει κάτω από τον έλεγχό μας, η φώτιση έρχεται σε μας αυθόρμητα.

Ο Διανοητικός έλεγχος μας επιτρέπει να καταστρέψουμε τα σίδερα που έχει δημιουργήσει ο νους. Για να καταφέρουμε την ηρεμία και την σιωπή του νου, είναι αναγκαίο να ξέρουμε να ζούμε από στιγμή σε στιγμή, να ξέρουμε να εκμεταλλευόμαστε κάθε στιγμή, χωρίς να κάνουμε δόσεις την στιγμή.

Πάρε όλα από κάθε στιγμή, διότι κάθε στιγμή είναι γιος της γνώσης, κάθε στιγμή είναι απόλυτο, αγνό και σημαντικό. Η στιγμιαιότητα είναι το ειδικό χαρακτηριστικό των γνωστικών. Εμείς αγαπάμε την φιλοσοφία της κάθε στιγμής.

Ο Δάσκαλος Ουμμόν είπε στους μαθητές του:

«Αν περπατάτε να περπατάτε. Αν κάθεστε καθίστε, όμως μην αμφιταλαντεύεστε».

Μια πρώτη μελέτη στην τεχνική του διαλογισμού είναι ο προθάλαμος αυτής της θεϊκής ειρήνης που ξεπερνάει κάθε γνώση.

Ο πιο ανυψωμένος τρόπος σκέψης είναι η μη σκέψη. Όταν καταφέρουμε την ηρεμία και την σιωπή του νου, το εγώ με όλα τα πάθη του, επιθυμίες, ορέξεις, φόβους, στοργές κ.λ.π. απουσιάζει.

Μόνο με την απουσία του εγώ μπορεί η ουσία του νου (ΜΠΟΥΔΑΤΑ) να αφυπνιστεί για να ενωθεί με τον Εσώτερο και να μας φέρει στην έκσταση.

Ψεύτικό είναι αυτό που λέει η σχολή μαύρης μαγείας του Σουμπούμπ ότι η μονάδα, η μεγάλη πραγματικότητα εισχωρεί μέσα σε εκείνον που ακόμα δεν κατέχει τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι.

Αυτό που εισχωρεί μέσα στους φανατικούς οπαδούς του Σουμπούμπ, είναι σκοτεινές οντότητες που εκφράζονται σε αυτούς με χειρονομίες, δράσεις, κτηνώδεις και παράλογες λέξεις. Αυτοί οι άνθρωποι δαιμονίζονται από τους σκοτεινούς

Η ηρεμία και η σιωπή του νου έχει μόνο ένα στόχο: Να απελευθερώνει την Ουσία από το νου, για να μπορεί αυτή ενωμένη με την μονάδα ή Εσώτερο (Ίντιμο), να πειραματισθεί αυτό που εμείς ονομάζουμε αλήθεια.

Στην διάρκεια της έκστασης και στην απουσία του εγώ μπορεί η ουσία να ζήσει ελεύθερα στον κόσμο της ομίχλης της φωτιάς, πειραματιζόμενη την αλήθεια.

Όταν ο νους βρίσκεται σε παθητική και αντιληπτική κατάσταση, απολύτως ήρεμος και σε σιωπή τότε απελευθερώνεται το μπουδάτα ή ουσία από τον νου και έρχεται η έκσταση.

Η ουσία βρίσκεται πάντα μποτιλιαρισμένη μέσα στην πάλη των αντιθέτων. Όμως όταν η πάλη τελειώσει και η ηρεμία και η σιωπή είναι απόλυτες, η ουσία μένει ελεύθερη και η μποτίλια κομματιασμένη.

Όταν εξασκούμε τον διαλογισμό το νου μας τον ληστεύουν πολλές αναμνήσεις, επιθυμίες, πάθη, προβληματισμοί κ.λ.π.

Πρέπει να αποφεύγουμε την σύγκρουση μεταξύ της προσοχής και της απροσεξίας. Υπάρχει σύγκρουση μεταξύ της απροσεξίας και της προσοχής, όταν πολεμάμε εναντίον αυτών των ληστών του νου. Το εγώ είναι αυτό που προβάλλει τους προαναφερόμενους ληστές. Όπου υπάρχει σύγκρουση δεν υπάρχει ηρεμία ούτε σιωπή.

Πρέπει να ακυρώνουμε τον προβάλλοντα μέσω της αυτοπαρατήρησης και της κατανόησης. Εξετάστε κάθε εικόνα, κάθε ανάμνηση, κάθε σκέψη που φτάνει στο νου. Να θυμηθείτε ότι κάθε σκέψη έχει δύο πόλους: τον θετικό και τον αρνητικό.

Το να εισέλθεις και να βγεις είναι δυο όψεις του ίδιου πράγματος, τραπεζαρία και τουαλέτα, το ψηλό και το χαμηλό, το ευχάριστο και το δυσάρεστο κ.λ.π. είναι πάντα οι δύο πόλοι του ίδιου πράγματος.

Εξετάστε τους δύο πόλους της διανοητικής μορφής που φτάνει στον νου.

Να θυμηθείτε ότι μόνο μέσω της μελέτης των πολικοτήτων φτάνουμε στην σύνθεση.

Κάθε διανοητική μορφή μπορεί να εξαλείφεται μέσω της σύνθεσης. Για παράδειγμα:

Παρουσιάζεται η ανάμνηση της αρραβωνιαστικιάς, είναι όμορφη; Να σκεπτόμαστε ότι η ομορφιά είναι το αντίθετο της ασχήμιας, και αν είναι όμορφη στην νεότητα, στα γηρατειά θα είναι άσχημη. Σύνθεση: δεν αξίζει τον κόπο να την σκεπτόμαστε, είναι μια αυταπάτη, ένα λουλούδι που θα μαραθεί αναπόφευκτα.

Στην Ινδία αυτή η αυτοπαρατήρηση και μελέτη ονομάζεται Πρατουάπα.

Τα πουλιά-σκέψεις πρέπει να περνάνε από το χώρο του δικού μας νου σε διαδοχική παρέλαση, χωρίς όμως να αφήνουν κανένα ίχνος.

Η άπειρη λιτανεία σκέψεων που προβάλλει το εγώ στο τέλος εξαντλείται και τότε ο νους μένει ήρεμος και σε σιωπή.

Ένας μεγάλος αυτοπραγματοποιημένος δάσκαλος είπε: «Μόνο όταν ο προβάλλων, δηλαδή το εγώ, απουσιάζει τελείως εμφανίζεται η σιωπή, που δεν είναι παράγων του νου. Αυτή η σιωπή είναι ανεξάντλητη, δεν είναι του χρόνου, είναι το άπειρο. Μόνο τότε έρχεται εκείνο που Είναι».

Όλη αυτή η τεχνική περιλαμβάνεται σε δύο αρχές:

Α) Βαθύς στοχασμός.

Β) Τρομερή ηρεμία.

Αυτή η τεχνική του διαλογισμού με την μη σκέψη της, βάζει να δουλεύει το πιο κεντρικό μέρος του νου, αυτό που προκαλεί την έκσταση.

Να θυμηθείτε ότι το κεντρικό μέρος του νου είναι αυτό που ονομάζεται μπουδάτα, η ουσία, η συνείδηση…

Όταν το μπουδάτα αφυπνισθεί μένουμε φωτισμένοι, χρειαζόμαστε την αφύπνιση του μπουδάτα ή συνείδησης.

Ο γνωστικός μαθητής μπορεί να κάνει πρακτική καθισμένος με τον δυτικό ή με τον ανατολίτικο τρόπο[9].

Συμβουλεύεται να γίνει η πρακτική με κλειστά μάτια, για να αποφεύγουμε να μας πάρει την προσοχή μας κάτι από τον εξωτερικό κόσμο.

Συμφέρει να χαλαρώνουμε το σώμα, αποφεύγοντας προσεκτικά να μείνει κάποιος μυς σε ένταση.

Καταλήγει υπέροχο το να ξέρει κανείς να συνδυάζει έξυπνα το διαλογισμό και τον ύπνο, με σκοπό να μην τον εμποδίζει η ύλη.

Το μπουδάτα, η ουσία είναι το ψυχικό υλικό, η εσωτερική μπουδιστική αρχή, το ψυχικό υλικό ή πρώτη ύλη με την οποία θα δώσουμε μορφή στην ψυχή.

Το μπουδάτα είναι πραγματικά το μοναδικό στοιχείο που κατέχει το φτωχό διανοητικό ζώο για να φτάσει να πειραματιστεί αυτό που ονομάζεται ΑΛΗΘΕΙΑ.

Το μπουδάτα είναι το καλύτερο που έχουμε μέσα μας και αφυπνίζεται με το βαθύ εσωτερικό διαλογισμό.

Μη μπορώντας το διανοητικό ζώο να ενσαρκώσει το Είναι, λόγω του ότι ακόμη δεν κατέχει τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εξασκήσει τον διαλογισμό για να αυτοαφυπνίσει το μπουδάτα και να γνωρίσει την αλήθεια.

Ο Ιησούς , ο θεϊκός Δάσκαλος είπε: «Γνωρίστε την αλήθεια, και αυτή θα σας ελευθερώσει».


[1] Πολλές φορές για να θυμηθούμε κάτι πρέπει να πάψουμε να προσπαθούμε. Τότε όταν έχουμε ξεχάσει το θέμα ο νους ξαφνικά εμφανίζει μέσα από την μνήμη εκείνο που ψάχναμε να βρούμε.

[2] Ο Βούδας αν και πλούσιος εγκατέλειψε τα πάντα και έζησε στην φτώχεια για να μπορέσει να φωτιστεί. Μπήκε έτσι σε δύσκολη θέση. Επίσης ο Καστανέντα αναφέρει τον «μικρό τύραννο», έναν ανόητο συνήθως και κακό άνθρωπο που έχει εξουσία και παιδεύει τους άλλους. Ο μάγος που θα καταφέρει να βρει έναν τέτοιο έχει ανακαλύψει έναν σημαντικό βοηθό στον αγώνα για την καταστροφή του εγωισμού του.

[3] 1825-1893. Γάλλος νευρολόγος από τον οποίο επηρεάστηκε ο Φρόιντ.

[4] 1835-1900. Ιταλός ψυχίατρος και εγκληματολόγος.

[5] Φιλοσοφικός όρος που χρησιμοποιείται για να δηλώσει το από πριν δεδομένο, αυτό που δεν στηρίζεται στην εμπειρία.

[6] Ερώτηση που δεν έχει λογική εξήγηση, π.χ. Ποιος είναι ο ήχος του ενός χεριού;

[7] Δεν αναπτύχθηκε πλήρως.

[8] Ο οδηγός που βιάζεται αντιδρά διαφορετικά από τον οδηγό που πάει βόλτα. Και οι δύο βρίσκονται στο ίδιο μέρος και αντιμετωπίζουν τα ίδια πράγματα. Εκείνο όμως που διαφέρει είναι αυτό που έχουν στο μυαλό τους, δηλαδή οι εντυπώσεις.

[9] Καθισμένος σε πολυθρόνα ή σταυροπόδι.

Επανάσταση της Διαλεκτικής – γ μέρος

Ο ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ

Ο Ισάν έστειλε στον δάσκαλο Κουσέν έναν καθρέπτη. Ο Κουσέν τον έδειξε στους καλόγερους και είπε:

«Αυτός είναι ο καθρέπτης του Ισάν ή ο δικός μου; Εάν λέτε ότι είναι του Ισάν, πως μπορεί να βρίσκεται στα χέρια μου; εάν λέτε ότι είναι δικός μου, μήπως δεν τον έχω πάρει από τον Ισάν; μίλα, μίλα αλλιώς θα τον κάνω κομμάτια».

Οι καλόγεροι δεν μπόρεσαν να περάσουν ανάμεσα από αυτά τα δύο αντίθετα και ο δάσκαλος έκανε τον καθρέπτη κομμάτια.

Είναι αδύνατη η έκσταση, ενώ η ουσία βρίσκεται μποτιλιαρισμένη ανάμεσα στα αντίθετα.

Στην εποχή της Βαβυλώνας ήρθε στον κόσμο ο μποδισάτβα του αγιότατου Ασιάτα Σιεμάς, ενός μεγάλου αβατάρα.

Ο Μποδισάτβα δεν ήταν πεσμένος και όπως όλοι οι Μποδισάτβας είχε κανονικά ανεπτυγμένα τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι.

Όταν έφθασε στην υπεύθυνη ηλικία, έφτασε στο βουνό Βερινιάνα και μπήκε σε μια σπηλιά.

Λέει η παράδοση ότι έκανε τρεις φοβερές νηστείες 40 ημερών η κάθε μία συνοδευόμενη με σκόπιμες και θεληματικές ταλαιπωρίες.

Την πρώτη νηστεία την αφιέρωσε στην προσευχή και τον διαλογισμό.

Την δεύτερη νηστεία την αφιέρωσε στο να ξανακοιτάξει όλη την παρούσα ζωή του και τις προηγούμενες.

Η τρίτη νηστεία υπήρξε αποφασιστική, την αφιέρωσε στο να τελειώσει με τον μηχανικό συνδυασμό του νου. Δεν έτρωγε και έπινε μόνο νερό και κάθε μισή ώρα έβγαζε δυό τρίχες από το στήθος του.

Υπάρχουν δύο είδη μηχανικού συνδυασμού που αποτελούν την βάση των αντιθέτων:

Α) Μηχανικός συνδυασμός ιδεών, λέξεων, εκφράσεων κ.λ.π.

Β) Μηχανικός συνδυασμός εικόνων, μορφών, πραγμάτων, προσώπων κ.λ.π.

Μια ιδέα συνδυάζεται με μια άλλη, μια λέξη με μια άλλη, μια έκφραση με μια άλλη και έρχεται η πάλη των αντιθέτων.

Ένας άνθρωπος συνδυάζεται με έναν άλλον, η ανάμνηση κάποιου έρχεται στον νου, μια εικόνα συνδυάζεται με μια άλλη, μια μορφή με μια άλλη και συνεχίζεται η πάλη των αντιθέτων.

Ο Μποδισάβα του αβατάρα Ασιάτα Σιεμάς υποφέροντας αμίλητα και νηστεύοντας 40 ημέρες, ταλαιπωρώντας τον εαυτό του τρομακτικά, βυθισμένος σε βαθύ εσωτερικό διαλογισμό, κατάφερε την διάλυση του νοητικού μηχανισμού, και ο νους του έμεινε επίσημα ήρεμος και σε μεγαλοπρεπή σιωπή.

Το αποτέλεσμα ήταν η έκσταση με την ενσάρκωση του πραγματικού του Είναι. ο Ασιάτα Σιεμάς πραγματοποίησε στην Ασία ένα μεγάλο έργο ιδρύοντας μοναστήρια και εγκαθιστώντας παντού κυβερνήτες με αφυπνισμένη συνείδηση. Αυτός ο Μποδισάβα μπόρεσε να ενσαρκώσει το πραγματικό του Είναι, κατά την διάρκεια του διαλογισμού, λόγω του ότι είχε τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι.

Εκείνοι που δεν έχουν τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι, δεν μπορούν να καταφέρουν να λειτουργήσει ή να ενσαρκώσουν μέσα τους το Θείο ή το Είναι, όμως μπορούν να απελευθερώσουν την Ουσία για να ενωθεί με το Είναι και να συμμετέχει στην έκστασή του.

Στην κατάσταση της έκστασης μπορούμε να μελετήσουμε τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου.

Πρέπει να μελετήσουμε τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου ενώ έρχεται ο λειτουργός: ο Εσώτερος, το Είναι.

Μόνο κατά την απουσία του εγώ μπορούμε να πειραματισθούμε την ευτυχία του Είναι. Μόνο κατά την απουσία του εγώ έρχεται η έκσταση.

Όταν καταφέρουμε την διάλυση του νοητικού μηχανισμού, έρχεται αυτό που οι ανατολίτες ονομάζουν: η έκρηξη της σακούλας, διακοπή του κενού. Τότε υπάρχει μια κραυγή χαράς, διότι η Ουσία (το μπουδάτα) έχει ξεφύγει από την πάλη των αντιθέτων και τώρα συμμετέχει στην επικοινωνία των αγίων.

Μόνο αν πειραματισθούμε την έκσταση, μπορούμε να γνωρίσουμε τι είναι η αλήθεια και τι η ζωή. Μόνο κατά την απουσία του εγώ απολαμβάνουμε την ευτυχία της ζωής ελεύθερης στην κίνησή της.

Όταν σε κατάσταση έκστασης μελετάμε την ζωή του Χριστού, ανακαλύπτουμε ότι μεγάλο μέρος του κοσμικού δράματος που παρίστανε ο Κύριος έμεινε άγραφο.

Πρέπει να εξασκούμε καθημερινά τον γνωστικό διαλογισμό. Μπορούμε να τον εξασκούμε μόνοι ή με άλλους.

Η τεχνική του διαλογισμού που έχουμε διδάξει σε αυτό το μήνυμα, πρέπει να δοθεί σε όλα τα γνωστικά Lumisial σαν μια υποχρέωση, μετατρέποντας τα Lumisial σε κέντρα διαλογισμού. Όλοι οι γνωστικοί αδελφοί πρέπει να κάθονται να διαλογίζονται σε ομάδες.

Όλη η γνωστική ομάδα πρέπει να εξασκεί αυτή την τεχνική του διαλογισμού μαζί με τις τελετουργίες.

Επίσης μπορεί και πρέπει να εξασκηθεί η τεχνική του διαλογισμού στο σπίτι καθημερινά. Εκείνοι που μπορούν να βγαίνουν βόλτα στην εξοχή, πρέπει να το κάνουν για να διαλογιστούν στην σιωπή του δάσους.

Βασισμένοι σε αυτά τα μηνύματα και σε αυτή την διδασκαλία, είναι αναγκαίο να βάλουμε στο πρόγραμμα λειτουργίας των γνωστικών Lumisial την τεχνική του διαλογισμού. Παραδίδουμε στα Lumisial την μοναδική τεχνική που πρέπει να γίνει δεκτή σε αυτά.

Θα ήταν ψέμα να βεβαιώναμε ότι η μεγάλη πραγματικότητα μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε ένα άτομο, που δεν κατέχει τα υπαρξιακά σώματα του Είναι.

Είναι ηλίθιο να βεβαιώνουμε ότι η μεγάλη πραγματικότητα μπορεί να μπει μέσα σε κάποιον (όπως λένε οι σκοτεινοί του Σουμπούμπ) δήθεν για να διώχνει έξω από εμάς τις ζωικές ενστικτώδεις, βυθισμένες οντότητες που αποτελούν το πολλαπλό εγώ.

Επαναλαμβάνουμε:

Η Μεγάλη Πραγματικότητα δεν μπορεί να μπει μέσα σε εκείνους που δεν κατέχουν τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι. μόνο με το Μαϊτούνα (Σεξουαλική Μαγεία) μπορούμε να δημιουργούμε τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι.

Ο μεγάλος αβατάρας Ασιάτα Σιεμάς μπόρεσε να ενσαρκωθεί στο μποδισάτβα του, όταν αυτός βρισκότανε με το νου σε απόλυτη ηρεμία και σιωπή λόγω του ότι ήδη κατείχε τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι από αρχαίες ενσαρκώσεις.

Είναι αναγκαίο επίσης να διευκρινίσουμε ότι μετά την έκσταση, αν και λαμβάνεται μια τρομερά δυνατή ενέργεια, το εγώ δεν διαλύεται όπως πιστεύουν πολλοί μαθητές του αποκρυφισμού.

Η Διάλυση του εγώ είναι δυνατή μόνο με βάση την βαθύτερη κατανόηση και την αδιάκοπη καθημερινή δουλειά πάνω στον εαυτό μας από στιγμή σε στιγμή.

Εξηγούμε όλα αυτά για να μην συγχέετε τον γνωστικό διαλογισμό με τις σκοτεινές πρακτικές του Σουμπούμπ και από άλλες σχολές μαύρης μαγείας.

Όταν ένας μυστικιστής καταφέρει την έκσταση, αισθάνεται όταν επιστρέφει στο φυσικό σώμα του την επείγουσα ανάγκη να δημιουργήσει τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι και τον απερίγραπτο πόθο να διαλύσει το εγώ.

Η έκσταση δεν είναι μια νεφελώδης κατάσταση, αλλά μια υπερβατική κατάσταση έκπληξης, συνδυασμένη με μια τέλεια διανοητική διαύγεια.

Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ

Είναι ξεκάθαρο ότι πρέπει να απελευθερωνόμαστε κάθε φορά όλο και περισσότερο από το νου. Ο νους είναι πραγματικά μπουντρούμι, μια φυλακή στην οποία όλοι βρισκόμαστε φυλακισμένοι. Χρειάζεται να δραπετεύσουμε απο αυτή την φυλακή αν πραγματικά θέλουμε να ξέρουμε τι πράγμα είναι η ελευθερία. Αυτή η ελευθερία που δεν είναι του χρόνου, αυτή η ελευθερία που δεν είναι του νου. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να θεωρούμε το νου σαν κάτι που δεν είναι το ΕΊΝΑΙ. Δυστυχώς οι άνθρωποι είναι πολύ ταυτισμένοι με το νου, λένε «σκέφτομαι», αισθάνονται να είναι νους.

Υπάρχουν σχολές που αφοσιώνονται στο να δυναμώνουν το νου, δίνουν μαθήματα δι’ αλληλογραφίας, διδάσκουν πώς να αναπτύσσεται η νοητική δύναμη κ.λ.π. Όλα αυτά είναι παράλογα, το σωστό δεν είναι να δυναμώνουμε τα σίδερα της φυλακής στην οποία βρισκόμαστε. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να καταστρέφουμε αυτά τα σίδερα για να γνωρίσουμε την πραγματική ελευθερία, που όπως σας έλεγα δεν είναι του χρόνου. Ενώ βρισκόμαστε μέσα στην φυλακή του διανοητικού θα είμαστε ανίκανοι να πειραματιστούμε την αληθινή ελευθερία, που όπως σας έλεγα δεν είναι του χρόνου. Όσο βρισκόμαστε στην φυλακή του διανοητικού θα είμαστε ανίκανοι να πειραματιστούμε την αληθινή ελευθερία.

Ο νους στον εαυτό του είναι μια φυλακή πολύ οδυνηρή, κανένας μέχρι τώρα δεν έγινε ευτυχής με το νου. Πότε έχετε γνωρίσει τον πρώτο ευτυχισμένο άνθρωπο με το νου; ο νους κάνει δυστυχισμένα όλα τα πλάσματα, τα κάνει κακόμοιρα. Οι πιο ευχάριστες στιγμές που έχουμε ζήσει στην ζωή μας, έχουν έρθει με την απουσία του νου, έχει συμβεί για μια στιγμή, ναι, αλλά δεν θα μπορέσουμε να το ξεχάσουμε ποτέ πια. Σε αυτό το δευτερόλεπτο έχουμε γνωρίσει το τι είναι η ευτυχία, αλλά αυτό έχει διαρκέσει ένα δευτερόλεπτο μόνο. Ο νους δεν ξέρει τι πράγμα είναι η ευτυχία, αυτός είναι μια φυλακή.

Πρέπει τότε να μάθουμε να κυριαρχούμε στο νου, όχι του άλλου αλλά τον δικό μας, να τον υποτάξουμε αν θέλουμε να απελευθερωθούμε από αυτόν. Είναι απαραίτητο, γίνεται αναγκαίο να μάθουμε να κοιτάμε το νου σαν κάτι που πρέπει να υποτάξουμε, σαν κάτι , ας πούμε, που χρειάζεται να εξημερώσουμε. Ας θυμηθούμε τον Θεϊκό Δάσκαλο Ιησού, μπαίνοντας στην Θεία Ιερουσαλήμ ανεβασμένο στο γάιδαρό του την Κυριακή των Βαΐων. Αυτός ο γάιδαρος είναι ο νους που πρέπει να τον υποτάξουμε, πρέπει να ανέβουμε σε αυτόν, και όχι αυτός να ανέβει σε εμάς.

Δυστυχώς οι άνθρωποι είναι θύματα, ο γάιδαρος ανεβαίνει απάνω στους ανθρώπους, οι καημένοι οι άνθρωποι δεν ξέρουν να καβαλήσουν σ’ αυτόν. Είναι ένας γάιδαρος, ας πούμε αρκετά αδέξιος, και πρέπει να τον κυριαρχούμε αν αληθινά θέλουμε να ανέβουμε σ’ αυτόν.

Κατά την διάρκεια του διαλογισμού πρέπει να συνομιλούμε με τον νου εάν κάποια απορία τον διαπερνά, χρειάζεται να κάνουμε ανατομία στην απορία. Όταν μια απορία την έχουμε μελετήσει σωστά, όταν της έχουμε κάνει ανατομία δεν αφήνει στην μνήμη μας κανένα ίχνος, εξαφανίζεται. Αλλά όταν αυτή η απορία επιμένει, όταν εμείς θέλουμε μόνο να την πολεμάμε αδιάκοπα, τότε δημιουργείται μέσα μας μια σύγκρουση. Οποιαδήποτε απορία είναι εμπόδιο για τον διαλογισμό.

Το να αρνηθούμε τις απορίες δεν είναι τρόπος για να τις εξαλείψουμε, αλλά το να κάνουμε ανατομία για να δούμε τι είναι αυτό το πραγματικό που κρύβουν. Οποιαδήποτε απορία που επιμένει στον νου γίνεται εμπόδιο για τον διαλογισμό. Τότε πρέπει να την αναλύσουμε, να την τεμαχίσουμε, να ελαττώσουμε σε σκόνη την απορία, όχι μαχόμενοι, όχι επαναλαμβάνω, αλλά ανοίγοντάς την με το σκαρπέλο της αυτοκριτικής, κάνοντάς της μια αυστηρή ανατομία, αμείλικτα. Μόνο έτσι θα ανακαλύψουμε τι είναι αυτό που ήταν σημαντικό στην απορία και τι ήταν αυτό που δεν ήταν σημαντικό, και τι ήταν αυτό που ήταν πραγματικό στην απορία και τι μη πραγματικό. Έτσι λοιπόν οι απορίες μερικές φορές χρησιμεύουν για να ξεκαθαρίζουμε ιδέες. Όταν αφαιρούμε μια απορία διαμέσου της αυστηρής ανάλυσης, όταν της κάνουμε ανατομία, ανακαλύπτουμε μία αλήθεια. Από αυτήν την αλήθεια έρχεται κάτι πιο βαθύ, περισσότερη σοφία.

Τότε η σοφία επεξεργάζεται πάνω στην βάση της άμεσης εμπειρίας, επάνω στην ειδική πείρα, πάνω στην βάση του βαθιού διαλογισμού. Υπάρχουνε φορές που χρειαζόμαστε να συνομιλήσουμε με τον νου, διότι πολλές φορές όταν θέλουμε να είναι ήσυχος ο νους, όταν θέλουμε να βρίσκεται σε σιωπή, αυτός επιμένει στην βλακεία του, στην άχρηστη μωρολογία του, σε μια μάχη αντιθέσεων. Τότε είναι αναγκαίο να ερωτούμε τον νου, να του πούμε: «Ωραία, τι είναι αυτό που θέλεις νου; απάντησέ μου, εξήγησέ μου τι είναι αυτό που θέλεις;» Αν ο διαλογισμός είναι βαθύς, μπορεί να αναβλύσει σε μας μια αντιπροσωπεία. Σε αυτή την αντιπροσωπεία, σε αυτή την μορφή, σε αυτή την εικόνα είναι η απάντηση. Πρέπει τότε να συνομιλούμε με το νου και να τον κάνουμε να δει την πραγματικότητα των πραγμάτων, μέχρι να τον κάνουμε να δει ότι η απάντησή του είναι λανθασμένη. Να τον κάνουμε να δει ότι οι απασχολήσεις του είναι άχρηστες και την αιτία για την οποία είναι άχρηστες, και στο τέλος ο νους θα μείνει ήσυχος, σε σιωπή. Αλλά αν αισθανόμαστε ότι δεν αναβλύζει ακόμα η φώτιση, ότι ακόμη επιμένει σε μας η χαώδης κατάσταση, η ασυνάρτητη σύγχυση, με την μάχη και την μωρολογία του, τότε πρέπει να καλέσουμε ξανά το νου στην τάξη, να τον ερωτούμε: «Ωραία, τι είναι αυτό που θέλεις;» Να του πούμε: «Τι είναι αυτό που ψάχνεις; γιατί δεν με αφήνεις σε ησυχία; Μίλα ξεκάθαρα». Να συνομιλούμε με το νου σαν να ήταν ένα άγνωστο άτομο, διότι πραγματικά αυτός είναι ένα άγνωστο άτομο, αυτός δεν είναι το ΕΙΝΑΙ. Τότε πρέπει να του φερθούμε σαν σε άγνωστο άτομο, πρέπει να τον νουθετούμε, πρέπει να τον μαλώνουμε.

Οι μαθητές του προχωρημένου ΖΕΝ, συνηθίζουν το τζούντο, αλλά το ψυχολογικό τζούντο τους δεν το έχουν καταλάβει οι τουρίστες που φτάνουν στην Ιαπωνία. Αν βλέπαμε παραδείγματος χάριν τους Μοναχούς να κάνουν Τζούντο, καθώς μάχονται μεταξύ τους φαίνονται σαν ασκήσεις απλώς φυσικές αλλά δεν είναι. Όταν αυτοί κάνουν τζούντο σχεδόν δεν αντιλαμβάνονται το φυσικό σώμα, η μάχη τους κατευθύνεται πραγματικά στο να κυριαρχούν στον δικό τους νου. Το τζούντο στο οποίο βρίσκονται μαχόμενοι είναι εναντίον του νου του καθενός. Έτσι λοιπόν το ψυχολογικό τζούντο έχει σαν στόχο να υποτάξει το νου, να του φερθούμε επιστημονικά, τεχνικά με σκοπό να τον υποτάξουμε. Δυστυχώς οι Δυτικοί που βλέπουν μόνο την φλούδα του τζούντο, όπως πάντα επιφανειακοί και ανόητοι, έπαιρναν το τζούντο σαν προσωπική υπεράσπιση, ξέχασαν τις αρχές ΖΕΝ και ΤΣΑΝΓΚ και αυτό έγινε πραγματικά αξιοθρήνητο. Είναι κάτι πολύ παρόμοιο με αυτό που συνέβη με το Ταρώ. Εσείς ξέρετε ότι μέσα στο Ταρώ βρίσκεται όλη η αρχαία σοφία, ξέρετε ότι στο Ταρώ βρίσκονται όλοι οι κοσμικοί νόμοι της φύσης. Παραδείγματος χάριν, σε ένα άτομο που μιλάει εναντίον της Σεξουαλικής Μαγείας, μιλάει εναντίον του ΑΡΚΑΝΟ 9 του Ταρώ και γι’ αυτό βάζει επάνω του ένα τρομερό Κάρμα. Ένα άτομο που μιλάει υπέρ του δόγματος της εξέλιξης και θέλει να σκλαβώνει τους νόες των άλλων μέσα στο δόγμα της εξέλιξης, παραβαίνει το νόμο του ΑΡΚΑΝΟ 10 του Ταρώ και έτσι διαδοχικώς. Το Ταρώ είναι το πατρόν του μεγέθους για όλους, όπως το είπα στο βιβλίο μου με τίτλο «Το μυστήριο της Χρυσής Άνθισης». Τελειώνω λέγοντας ότι οι συγγραφείς είναι ελεύθεροι να γράφουν ότι θέλουν, πολύ ελεύθεροι, αλλά να μην ξεχνούν το πατρόν του μεγέθους που είναι το Ταρώ, το Χρυσό Βιβλίο, αν δεν θέλουν να παραβιάζουν τους κοσμικούς νόμους και να πέφτουν κάτω από το νόμο της ΚΑΤΑΝΘΙΑΣ (είναι το ανώτερο Κάρμα).

Ωραία, μετά από αυτή την μικρή έκθεση θέλω να σας πω ότι το Ταρώ το τόσο ιερό, τόσο σοφό μετατράπηκε στο παιχνίδι του πόκερ, στα διάφορα παιχνίδια των χαρτιών που υπάρχουν για να διασκεδάζουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι ξέχασαν τους νόμους του τις αρχές του. Οι ιερές πισίνες των ναών της αρχαιότητας, ναοί των μυστηρίων, μετατράπηκαν σήμερα στις πισίνες για κολυμβητές. Η ταυρομαχία βαθιά επιστήμη, ταυρική επιστήμη των αρχαίων Μυστηρίων του Ποσειδώνος στην Ατλαντίδα, έχασε τις αρχές της και μετατράπηκε σήμερα σε ένα χυδαίο τσίρκο για όλους.

Έτσι λοιπόν δεν είναι παράξενο ότι το τζούντο ΖΕΝ και ΤΣΑΝΓΚ, που έχει σαν στόχο ακριβώς να υποτάσσει τον ιδιαίτερο νου σε κάθε μία από τις κινήσεις και στάσεις του έχει εκφυλιστεί. Έχει χάσει τις αρχές του στον Δυτικό κόσμο και έχει μετατραπεί σε κάτι βέβηλο που χρησιμοποιείται σήμερα μόνο για την προσωπική υπεράσπιση. Ας κοιτάξουμε την ψυχολογική άποψη του τζούντο. Αλλά δεν θέλω να σας πω ότι θα σας διδάξω φυσικό τζούντο, διότι ούτε και εγώ ο ίδιος το ασκώ, αλλά θα σας διδάξω ένα ψυχολογικό τζούντο. Χρειάζεται να κυριαρχούμε στο νου, ο νους πρέπει να υπακούει, πρέπει να τον νουθετούμε δυνατά για να μας υπακούει.

Πως είναι δυνατόν να είμαστε σε μια πρακτική διαλογισμού, στις στιγμές που ψάχνουμε την γαλήνη, την σιωπή, όμως ο νους επιβάλλεται, δεν θέλει να είναι ήρεμος, πρέπει να τον ρωτάμε, πρέπει να τον νουθετούμε, πρέπει να τον μαστιγώνουμε, να τον κάνουμε να υπακούει, είναι ένας πεισματάρης γάιδαρος, αδέξιος, που πρέπει να τον υποτάσσουμε.

Αυτό δεν το έχει διδάξει ο Κρισναμούρτι, ούτε το έχει διδάξει το ΖΕΝ ούτε το ΤΣΑΝΓΚ, αυτό που λέω ανήκει στο Δεύτερο Κόσμημα του Κίτρινου Δράκου, στο Δεύτερο Κόσμημα της ΣΟΦΙΑΣ. Μέσα στο Πρώτο Κόσμημα μπορούμε να περικλείσουμε το ΖΕΝ, αλλά το Δεύτερο Κόσμημα δεν το εξηγεί το ΖΕΝ, αν και έχει τα προλεγόμενα με το ψυχολογικό τζούντο του. Το Δεύτερο Κόσμημα περιλαμβάνει την πειθαρχία του νου, μαστιγώνοντάς τον, μαλώνοντάς τον. Ο νους είναι ένας ανυπόφορος γάιδαρος που πρέπει να εξημερώσουμε.

Έτσι λοιπόν κατά την διάρκεια του διαλογισμού πρέπει να υπολογίσουμε πολλούς παράγοντες. Αν θέλουμε να φτάσουμε στην γαλήνη και την σιωπή του νου χρειάζεται να μελετάμε την αταξία, διότι μόνο έτσι μπορούμε να εγκαταστήσουμε την τάξη. Πρέπει να ξέρουμε τί το προσεκτικό υπάρχει σε μας και τί το απρόσεκτο είναι αυτό που υπάρχει σε μας. Πάντα, όταν μπαίνουμε σε διαλογισμό, ο νους μας είναι διαιρεμένος σε δυό μέρη: το μέρος που προσέχει (το προσεκτικό μέρος) και το απρόσεκτο μέρος. Δεν είναι στο προσεκτικό μέρος που πρέπει να βάλουμε προσοχή, παρά ακριβώς σε αυτό που είναι απρόσεκτο σε εμάς. Όταν επιτυγχάνουμε να καταλάβουμε σε βάθος τι το απρόσεκτο υπάρχει σε εμάς και να μελετήσουμε τις διαδικασίες για να μετατρέπεται το απρόσεκτο σε προσεκτικό, θα έχουμε επιτύχει την γαλήνη και την σιωπή του νου. Αλλά πρέπει να είμαστε συνετοί στον διαλογισμό, να κρίνουμε τον εαυτό μας, να ξέρουμε τι απρόσεκτο υπάρχει σε μας. Χρειάζεται να γινόμαστε συνειδητοί από εκείνο το απρόσεκτο που υπάρχει σε μας.

Όταν λέω ότι πρέπει να κυριαρχούμε στο νου, αυτός που πρέπει να τον κυριαρχεί είναι η Ουσία, η Συνείδηση. Ξυπνώντας Συνείδηση έχουμε περισσότερη δύναμη πάνω στο νου και τέλος γινόμαστε συνειδητοί από αυτό που υπάρχει σαν ασυνείδητο σε μας.

Γίνεται επείγον και μη αναβλητέο να κυριαρχήσουμε στον νου, να κουβεντιάζουμε μ’ αυτόν, να τον κατηγορούμε, να τον μαστιγώνουμε με το μαστίγιο της θέλησης και να τον κάνουμε να υπακούει. Αυτή η διδακτική ανήκει στο Δεύτερο Κόσμημα του Κίτρινου Δράκου.

Το Βασιλικό μου Είναι, ο Σαμαέλ Αουν Βεόρ, ήταν επανενσαρκωμένο στην αρχαία Κίνα και ονομαζόμουν Τσού-Λί. Ήμουν μυημένος στο Τάγμα του Κίτρινου Δράκου και έχω διαταγές να παραδώσω τα Επτά Κοσμήματα του Κίτρινου Δράκου σε όποιον ξυπνήσει Συνείδηση ζώντας την Επανάσταση της Διαλεκτικής και επιτύχει την ολοκληρωτική Επανάσταση.

Πριν απ’ όλα πρέπει να μην ταυτιζόμαστε με το νου αν πραγματικά θέλουμε να βγάλουμε το καλύτερο μέρος του Δεύτερου Κοσμήματος. Διότι αν αισθανόμαστε ότι είμαστε νους, αν λέμε: συλλογίζομαι! σκέπτομαι! τότε επιβεβαιώνουμε ένα μωρολόγο. Τότε δεν είμαστε σύμφωνοι με την Διδασκαλία του Κίτρινου Δράκου, γιατί το Είναι δεν χρειάζεται την σκέψη, γιατί το Είναι δεν χρειάζεται τον συλλογισμό. Αυτός που συλλογίζεται είναι ο νους. Το Είναι είναι το Είναι και ο λόγος να είναι το Είναι είναι το ίδιο το Είναι. Αυτό είναι που πάντα είναι, αυτό που πάντα ήταν και αυτό που πάντα θα είναι. Το Είναι είναι η ζωή που πάλλεται σε κάθε άτομο όπως πάλλεται σε κάθε Ήλιο. Αυτό που σκέπτεται δεν είναι το Είναι, όποιος συλλογίζεται δεν είναι το Είναι. Εμείς δεν έχουμε ενσαρκώσει όλο το Είναι, αλλά έχουμε ενσαρκώσει ένα μέρος του Είναι που είναι η Ουσία ή Μπουδάτα, αυτό που υπάρχει σε μας από Ψυχή, το ψυχικό υλικό. Είναι αναγκαίο αυτή η ζωντανή Ουσία να επιβληθεί πάνω στο νου.

Αυτό που αναλύει σε μας είναι τα εγώ, γιατί τα εγώ δεν είναι παρά μορφές του νου, νοητικές μορφές που πρέπει να διαλύσουμε και να ελαττώσουμε σε κοσμική σκόνη.

Μελετάμε σε αυτές τις στιγμές κάτι πολύ ειδικό. Θα μπορούσε να υπάρχει η περίπτωση να διαλύσει κάποιος τα εγώ, να τα εξαλείψει. Θα μπορούσε επίσης να υπάρχει η περίπτωση, εκτός από το να διαλύσει τα εγώ, να δημιουργήσει κάποιος ένα νοητικό σώμα. Προφανώς αποκτά διανοητική ατομικότητα, πλην όμως, πρέπει να απελευθερωθεί μέχρι και από το ίδιο το νοητικό σώμα, γιατί και το ίδιο το νοητικό σώμα, όσο τέλειο και αν είναι, συλλογίζεται επίσης, σκέπτεται επίσης και ο ανώτερος τρόπος σκέψης είναι η μη σκέψη. Όσο σκεπτόμαστε δεν βρισκόμαστε στον ανώτερο τρόπο σκέψης.

Το Είναι δεν χρειάζεται να σκέπτεται. Αυτό είναι αυτό που πάντα ήταν και αυτό που πάντα θα είναι. Έτσι λοιπόν, σε σύνθεση, πρέπει να υποτάσσουμε το νου και να τον ρωτάμε. Δεν χρειάζεται να υποτάσσουμε ξένους νόες γιατί αυτό είναι μαύρη μαγεία. Δεν χρειάζεται να κυριαρχούμε το νου κανενός γιατί αυτό είναι μαγεία του χειρότερου είδους, αυτό που χρειάζεται είναι να υποτάξουμε τον δικό μας νου και να κυριαρχήσουμε πάνω του.

Στην διάρκεια του διαλογισμού, επαναλαμβάνω, υπάρχουν δύο μέρη: αυτό που είναι προσεκτικό και αυτό που είναι απρόσεκτο. Χρειάζεται να γίνουμε συνειδητοί από αυτό που υπάρχει από απρόσεκτο σε μας. Όταν γίνουμε συνειδητοί μπορούμε να αποδείξουμε ότι το απρόσεκτο έχει πολλούς παράγοντες: αμφιβολία, υπάρχουν πολλές αμφιβολίες, είναι πολλές οι αμφιβολίες που υπάρχουν στον ανθρώπινο νου. Από πού έρχονται οι αμφιβολίες; Ας δούμε για παράδειγμα τον αθεϊσμό, τον υλισμό, τον μυστικισμό, αν τις αναλύσουμε θα δούμε ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι σκεπτικισμού, πολλές μορφές αθεϊσμού, πολλές μορφές ματεριαλισμού. Υπάρχουν άνθρωποι που ονομάζονται άθεοι υλιστές και όμως φοβούνται για παράδειγμα τις μαγείες, τις γητειές. Σέβονται την Φύση, ξέρουν να βλέπουν το Θεό στην Φύση αλλά με τον τρόπο τους. Όταν τους συζητάς για πνευματικά ή θρησκευτικά θέματα, διακηρύσσονται άθεοι υλιστές. Ο αθεϊσμός τους δεν είναι παρά μια αρχική μορφή.

Υπάρχει μια άλλη μορφή υλισμού και αθεϊσμού: αυτή του Μαρξιστικού-Λενινιστικού τύπου, δύσπιστη και σκεπτικιστική. Στο βάθος, κάτι ψάχνει αυτός ο άθεος υλιστής, απλά θέλει να εξαφανιστεί, να μην υπάρχει, να εκμηδενιστεί πλήρως, δεν θέλει να ξέρει τίποτα για την Θεϊκή Μονάδα, την μισεί. Προφανώς έτσι όπως συμπεριφέρεται, θα αποσυντεθεί όπως το θέλει, είναι γούστο του, θα πάψει να υπάρχει, θα κατέβει στους κολάσιους κόσμους, προς το κέντρο της πλανητικής βαρύτητας;. Αυτό είναι το γούστο του: να αυτοκαταστραφεί. Θα χαθεί αλλά στο βάθος θα συνεχίσει, η Ουσία θα ελευθερωθεί, θα επιστρέψει σε καινούριες εξελίξεις και θα περάσει από καινούριες πτώσεις, θα επιστρέψει πάλι και πάλι σε διάφορους κύκλους εκδήλωσης για να πέσει στον ίδιο σκεπτικισμό και υλισμό. Στο βάθος εμφανίζεται το αποτέλεσμα, ποιο είναι; όταν έρθει η μέρα που αποφασιστικά κλείνουν όλες οι πόρτες, όταν οι 3000 κύκλοι τελειώσουν, τότε αυτή η Ουσία θα απορροφηθεί στην Μονάδα και αυτή με την σειρά της θα μπει στο Συμπαντικό Πνευματικό Στήθος της Ζωής αλλά χωρίς Μαεστρία. Τι θέλει πραγματικά αυτή η Ουσία; Τι ψάχνει με τον αθεϊσμό της; Ποιος είναι ο πόθος της; Ο πόθος της είναι να απορρίψει την Μαεστρία, στο βάθος αυτό είναι που θέλει να καταφέρει, δεν αξιολογεί και στο τέλος καταλήγει σαν μια θεϊκή σπίθα αλλά χωρίς Μαεστρία.

Οι μορφές του σκεπτικισμού είναι ποικίλες. Υπάρχουν άνθρωποι που ονομάζονται καθολικοί, αποστολικοί και ρωμαίοι και όμως στις εξωτερικεύσεις τους είναι ωμοί υλιστές και άθεοι. Αλλά πηγαίνουν στην λειτουργία τις Κυριακές, μεταλαμβάνουν και εξομολογούνται, αυτή είναι μια άλλη μορφή σκεπτικισμού.

Αν αναλύσουμε όλες τις υπάρχουσες μορφές του σκεπτικισμού και του υλισμού και αυτές που θα υπάρξουν, θα ανακαλύψουμε ότι δεν υπάρχει ένας μόνο σκεπτικισμός, δεν υπάρχει ένας μόνο υλισμός. Η αλήθεια είναι ότι είναι εκατομμύρια οι μορφές του σκεπτικισμού και του υλισμού. Εκατομμύρια, γιατί απλά είναι νοητικές, πράγματα του νου. Δηλαδή, ο σκεπτικισμός και ο υλισμός είναι του νου και όχι του Είναι.

Όταν κάποιος έχει περάσει πιο πέρα από τον νου, έχει γίνει συνειδητός της Αλήθειας που δεν είναι του χρόνου. Προφανώς δεν μπορεί να είναι ούτε υλιστής ούτε αθεϊστής.

Εκείνος που κάποια φορά άκουσε το Λόγο, βρίσκεται πιο πέρα από το χρόνο, πιο πέρα από τον νου.

Ο αθεϊσμός είναι του νου, ανήκει στον νου που είναι σαν μια βεντάλια. Όλες οι μορφές του υλισμού και του αθεϊσμού είναι τόσες και τόσο ποικίλες που μοιάζουν με μια μεγάλη βεντάλια. Αυτό που υπάρχει από πραγματικότητα βρίσκεται πιο πέρα από τον νου.

Ο αθεϊστής και ο υλιστής είναι αγνοούντες, δεν έχουν ακούσει ποτέ τον Λόγο, δεν έχουν γνωρίσει ποτέ τον Θεϊκό Λόγο, δεν έχουν μπει ποτέ στο ρεύμα του ήχου.

Στον νου κυοφορούνται ο αθεϊσμός και ο υλισμός. Είναι μορφές του νου, απατηλές μορφές που δεν έχουν καμία πραγματικότητα. Αυτό που πραγματικά είναι αληθινό δεν ανήκει στον νου, αυτό που σίγουρα είναι αληθινό βρίσκεται πιο πέρα από τον νου.

Το να ανεξαρτητοποιηθούμε από τον νου είναι σημαντικό για να γνωρίσουμε το αληθινό, όχι για να το γνωρίσουμε διανοητικά παρά για να το πειραματιστούμε αληθινά και πραγματικά.

Βάζοντας προσοχή σε αυτό που υπάρχει από απρόσεκτο μπορούμε να δούμε διάφορες μορφές σκεπτικισμού, δυσπιστίας, αμφιβολίας κ.λ.π. Όταν δούμε οποιαδήποτε αμφιβολία, οποιουδήποτε είδους, πρέπει να την διαμελίσουμε, να της κάνουμε την ανατομία για να δούμε τι είναι αυτό που θέλει στ’ αλήθεια. Αφού την έχουμε διαμελίσει τελείως, η αμφιβολία εξαφανίζεται χωρία να αφήσει κανένα ίχνος, χωρίς να αφήσει στην μνήμη ούτε το πιο ασήμαντο αποτύπωμα.

Όταν παρατηρούμε αυτό που υπάρχει από απροσεξία σε μας, βλέπουμε επίσης την μάχη των αντιθέτων στον νου. Τότε είναι που πρέπει να διαμελίζουμε αυτές τις αντιθέσεις για να δούμε τι έχουν από αλήθεια. Πρέπει επίσης να κάνουμε την ανατομία στις αναμνήσεις, συγκινήσεις, επιθυμίες και ανησυχίες που αγνοούμε, που δεν ξέρουμε από πού έρχονται και γιατί έρχονται.

Όταν βλέπουμε με την κρίση μας ότι υπάρχει ανάγκη να τραβήξουμε την προσοχή του νου, υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο κατά το οποίο έχει κουραστεί κανείς με τον νου που δεν θέλει να υπακούσει πια με κανέναν τρόπο. Τότε δεν μένει τίποτε άλλο από το να τον εγκαλούμε, να του μιλάμε δυνατά, να τον χειριζόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο, ενώπιος ενωπίω σαν ένα υποκείμενο ξένο και αταίριαστο. Πρέπει να τον μαστιγώνουμε με το μαστίγιο της θέλησης, να τον εγκαλούμε με σκληρά λόγια μέχρι να τον κάνουμε να υπακούσει. Πρέπει να συνομιλούμε πολλές φορές με τον νου για να καταλάβει. Αν δεν καταλαβαίνει, τότε πρέπει να τον καλέσουμε στην τάξη αυστηρά.

Το να μην ταυτιζόμαστε με τον νου είναι κάτι μη αναβλητέο. Πρέπει να μαστιγώνουμε τον νου, να τον υποτάσσουμε. Αν συνεχίζει να είναι βίαιος, τότε πρέπει να τον ξαναμαστιγώσουμε. Έτσι βγαίνουμε από τον νου και φτάνουμε στην Αλήθεια, εκείνο που δεν είναι του χρόνου.

Όταν επιτυγχάνουμε να εμφανιστούμε σε αυτό που δεν είναι του χρόνου, μπορούμε να πειραματιστούμε ένα στοιχείο που μετατρέπει ριζικά. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο μετατρεπτικό στοιχείο, που δεν είναι του χρόνου, που μπορούμε να πειραματισθούμε μόνο όταν βγούμε από τον νου. Πρέπει να παλέψουμε έντονα για να καταφέρουμε να βγούμε από τον νου για να πετύχουμε την εσώτατη αυτοπραγματοποίηση του Είναι.

Ξανά και ξανά χρειάζεται να ανεξαρτητοποιούμαστε από τον νου και να μπούμε στο ρεύμα του ήχου, τον κόσμο της μουσικής, στον κόσμο που αντηχεί ο Λόγος των Ελοΐμ, όπου βέβαια βασιλεύει η αλήθεια.

Όσο είμαστε μποτιλιαρισμένοι μέσα στον νου, τι μπορούμε να ξέρουμε για την αλήθεια; αυτό που λένε οι άλλοι. Αλλά τι ξέρουμε εμείς; Το σημαντικό δεν είναι αυτό που λένε οι άλλοι αλλά αυτό που πειραματιζόμαστε εμείς από μόνοι μας. Το πρόβλημά μας είναι το πώς θα βγούμε από τον νου. Για αυτό χρειαζόμαστε επιστήμη, σοφία για να χειραφετηθούμε και αυτή βρίσκεται στην Γνώση.

Όταν πιστεύουμε ότι ο νους είναι ήσυχος, όταν πιστεύουμε ότι βρίσκεται σε σιωπή και παρ’ όλα αυτά δεν έρχεται καμία θεϊκή εμπειρία σε μας, είναι γιατί ο νους δεν είναι ήσυχος ούτε σε σιωπή. Στο βάθος συνεχίζει να παλεύει. Στο βάθος αυτός φλυαρεί. Τότε μέσω του διαλογισμού, πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε, να συνομιλήσουμε μαζί του, να τον εγκαλέσουμε και να τον ρωτήσουμε τι θέλει. Να του πούμε: «Νου! Γιατί δεν είσαι ήσυχος; Γιατί δεν με αφήνεις σε ειρήνη;» Ο νους θα δώσει κάποια απάντηση και εμείς θα του απαντήσουμε με κάποια άλλη εξήγηση προσπαθώντας να τον πείσουμε και αν δεν θέλει να πειστεί, δεν μένει άλλο φάρμακο από το να τον υποτάξουμε εγκαλώντας τον και μέσω του μαστιγίου της θέλησης.

Η κυριαρχία του νου πηγαίνει πιο πέρα από τον διαλογισμό των αντιθέτων. Έτσι για παράδειγμα, αν μας ξεπηδά μια σκέψη μίσους, μια κακή ανάμνηση, τότε πρέπει να προσπαθήσουμε να την καταλάβουμε, να προσπαθήσουμε να δούμε την αντίθεσή της που είναι η αγάπη. Αν υπάρχει αγάπη, γιατί αυτό το μίσος; για ποιο λόγο;

Για παράδειγμα, αναβλύζει η ανάμνηση μιας λάγνας δράσης. Τότε πρέπει να περάσουμε από τον νου το ιερό δισκοπότηρο και την άγια λόγχη, να πούμε: Γιατί πρέπει να βεβηλώνω τα άγια με τις νοσηρές μου σκέψεις;

Αν αναβλύζει η ανάμνηση ενός ψηλού ανθρώπου, πρέπει να τον δούμε κοντούλη και αυτό θα ήταν σωστό δεδομένου ότι στην σύνθεση βρίσκεται το κλειδί.

Το να ξέρουμε να βρίσκουμε πάντα την σύνθεση είναι ευεργετικό γιατί από την θέση πρέπει να περάσουμε στην αντίθεση αλλά η αλήθεια δεν βρίσκεται ούτε στην αντίθεση ούτε στην θέση. Στην θέση και στην αντίθεση υπάρχει συζήτηση και αυτή είναι που θέλουμε πραγματικά. Βεβαίωση, άρνηση, συζήτηση και λύση. Βεβαίωση μιας κακής σκέψης, άρνησής της μέσω της κατανόησης του αντιθέτου της. Συζήτηση: πρέπει να συζητήσουμε τι έχει από αλήθεια το ένα και το άλλο μέχρι να φτάσουμε στην σοφία και να αφήσουμε τον νου ήσυχο και σε σιωπή. Έτσι είναι το πώς πρέπει να κάνουμε πρακτική.

Όλα αυτά είναι ένα μέρος των συνειδητών πρακτικών, της παρατήρησης που υπάρχει σε αυτό που υπάρχει από απρόσεκτο. Αλλά αν πούμε απλά: είναι η ανάμνηση ενός ψηλού ανθρώπου και τον βάλουμε μπροστά σε έναν άνθρωπο κοντούλη και τέλος, δεν είναι σωστό. Το σωστό θα ήταν να πούμε: το ψηλό και το κοντό δεν είναι παρά δύο απόψεις του ίδιου πράγματος, αυτό που έχει σημασία δεν είναι το ψηλό και το κοντό αλλά αυτό που υπάρχει από αλήθεια πίσω από όλα αυτά. Το ψηλό και το κοντό είναι δυό απατηλά φαινόμενα του νου. Έτσι είναι που φτάνουμε στην σύνθεση και στην λύση.

Το απρόσεκτο μέσα σε κάποιον είναι αυτό που αποτελείται από το υποσυνείδητο, από το ασυνάρτητο, από το σύνολο των αναμνήσεων που αναβλύζουν στον νου, από τις μνήμες του παρελθόντος που ξεπηδούν ξανά και ξανά, από τα απορρίμματα της μνήμης κ.λ.π.

Τα στοιχεία που αποτελούν το υποσυνείδητο, ούτε πρέπει να τα δεχόμαστε ούτε πρέπει να τα απορρίπτουμε. Απλά πρέπει να γινόμαστε συνειδητοί από αυτό που υπάρχει από ασυνείδητο. Γίνεται έτσι το απρόσεκτο προσεκτικό με φυσικό και αυθόρμητο τρόπο.

Πρέπει να κάνουμε το ρεύμα της ζωής έναν συνεχή διαλογισμό. Δεν είναι διαλογισμός μόνο εκείνη η δράση του να ησυχάζουμε το νου όταν είμαστε στο σπίτι ή στα Lumisial, αλλά επίσης περιλαμβάνει το ρεύμα της καθημερινής ζωής ώστε να μετατρέπεται η ζωή εκ των πραγμάτων σε έναν συνεχή διαλογισμό. Έτσι είναι το πώς έρχεται πραγματικά η αλήθεια.

Ο νους στον εαυτό του είναι το Εγώ. Αλλά είναι επείγον να καταστρέψουμε το Εγώ για να μείνει η νοητική ουσία με την οποία μπορούμε να κατασκευάσουμε το νοητικό σώμα. Αλλά πάντα μένει ο νους. Το σημαντικό είναι να απελευθερωθούμε από τον νου και όντας ελεύθεροι από αυτόν, πρέπει να μάθουμε να ξεδιπλωνόμαστε στον κόσμο του Αγνού Πνεύματος χωρίς τον νου. Να ξέρουμε να ζούμε σ’ αυτό το ρεύμα του ήχου που βρίσκεται πιο πέρα από τον νου και που δεν είναι του χρόνου.

Αυτό που υπάρχει στον νου είναι άγνοια. Η αληθινή Σοφία δεν είναι του νου, βρίσκεται πιο πέρα από τον νου. Ο νους είναι αγνοών και γι’ αυτό πέφτει σε τόσα σοβαρά λάθη.

Πόσο ανόητοι είναι εκείνοι που κάνουν νοητικές προπαγάνδες, εκείνοι που υπόσχονται νοητικές δυνάμεις, που διδάσκουν σε άλλους να κυριαρχούν στον ξένο νου κ.λ.π. Ο νους δεν έχει κάνει κανέναν ευτυχισμένο. Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται πολύ πιο πέρα από τον νου. Δεν μπορεί κανείς να φτάσει να γνωρίσει την ευτυχία όσο δεν ανεξαρτητοποιείται από τον νου.

Τα όνειρα είναι ιδιότητα της ασυνειδησίας. Όταν κανείς ξυπνά συνείδηση παύει να ονειρεύεται. Τα όνειρα δεν είναι παρά προβολές του νου. Θυμάμαι κάποιο συγκεκριμένο γεγονός που έζησα στους ανώτερους κόσμους: ήταν μόνο μια στιγμή απροσεξίας. Είδα πως βγήκε από τον νου μου ένα όνειρο. Πήγαινα ήδη να αρχίσω να ονειρεύομαι και αντέδρασα μέσα στο όνειρο που μου ξέφυγε για ένα δευτερόλεπτο, αλλά μιάς και κατάλαβα την διαδικασία, απομακρύνθηκα γρήγορα από αυτή την απολιθωτική μορφή που ξέφυγε από τον ίδιο μου τον νου. Τι θα γινόταν αν ήμουν κοιμισμένος; θα είχα μείνει μπλεγμένος σε αυτή την νοητική μορφή. Όταν κανείς είναι ξύπνιος ξέρει αμέσως ότι σε ένα λεπτό απροσεξίας μπορεί να ξεφύγει ένα όνειρο και μένει κανείς μπλεγμένος όλη την νύκτα μέχρι το ξημέρωμα.

Αυτό που έχει σημασία για μας είναι να ξυπνήσουμε την συνείδηση για να πάψουμε να ονειρευόμαστε, για να πάψουμε να σκεπτόμαστε. Αυτό το να σκεπτόμαστε, που είναι κοσμική ύλη, είναι ο νους. Μέχρι και το ίδιο το Αστρικό δεν είναι τίποτε περισσότερο από την αποκρυστάλλωση της νοητικής ύλης και ο φυσικός κόσμος είναι επίσης συμπυκνωμένος νους. Έτσι λοιπόν ο νους είναι ύλη και μάλιστα πολύ χονδροειδής, είτε είναι στην φυσική κατάσταση ή στην κατάσταση που λέγεται αστρική ή μανασική όπως λένε οι Ινδοστανοί. Σε κάθε περίπτωση είναι ο χονδροειδής και υλικός νους, τόσο στο φυσικό όσο και στο αστρικό.

Ο νους είναι φυσική ή μεταφυσική ύλη, αλλά ύλη. Γι’ αυτό δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους. Για να γνωρίσουμε την αυθεντική ευτυχία, την πραγματική Σοφία, πρέπει να βγούμε από τον νου και να ζήσουμε στον κόσμο του Είναι, αυτό είναι το σημαντικό.

Δεν αρνούμαστε την δημιουργική δύναμη του νου, είναι σαφές ότι όλα όσα υπάρχουν είναι συμπυκνωμένος νους. Αλλά τι κερδίζουμε μ’ αυτό; Μήπως ο νους μας έχει δώσει ευτυχία;

Μπορούμε να κάνουμε θαύματα με τον νου, να δημιουργήσουμε πολλά πράγματα στην ζωή. Οι μεγάλες εφευρέσεις είναι συμπυκνωμένος νους αλλά οι δημιουργίες αυτού του είδους δεν μας έχουν κάνει ευτυχισμένους.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να ανεξαρτητοποιηθούμε, να βγούμε από αυτό το μπουντρούμι της ύλης γιατί ο νους είναι ύλη. Πρέπει να βγούμε από την ύλη, να ζήσουμε σε λειτουργία του πνεύματος, σαν Είναι, σαν ευτυχισμένες δημιουργίες πιο πέρα από την ύλη, η ύλη είναι πάντα χονδροειδής ακόμα και αν παίρνει όμορφες μορφές.

Αν ψάχνουμε την αυθεντική ευτυχία, δεν θα την βρούμε στην ύλη αλλά στο πνεύμα. Χρειάζεται να ελευθερωθούμε από τον νου. Η πραγματική ευτυχία έρχεται σε μας όταν βγαίνουμε από το μπουντρούμι του νου. Δεν αρνούμαστε ότι ο νους μπορεί να είναι ο δημιουργός των πραγμάτων, των εφευρέσεων, των θαυμάσιων και των τεράτων[1], αλλά μήπως αυτό μας δίνει την ευτυχία; Ποιος από εμάς είναι ευτυχισμένος;

Αν ο νους δεν μας έχει δώσει την ευτυχία, πρέπει να βγούμε από τον νου, να την ψάξουμε σε άλλα μέρη και προφανώς θα την βρούμε στον κόσμο του πνεύματος. Αλλά αυτό που πρέπει να ξέρουμε είναι πώς να διαφεύγουμε από τον νου, πώς να απελευθερωνόμαστε από τον νου, αυτό είναι το αντικείμενο των πρακτικών και των μελετών που έχω παραδώσει στα γνωστικά βιβλία και σ’ αυτό το Βιβλίο της Επανάστασης της Διαλεκτικής.

Υπάρχει σε μας ένα 3% συνείδηση και ένα 97% υποσυνείδητο. Αυτό που έχουμε από συνείδηση πρέπει να κατευθυνθεί σε αυτό που έχουμε από ασυνείδητο ή υποσυνείδητο για να το εγκαλέσει και να το κάνει να δει ότι πρέπει να μετατραπεί σε συνειδητό. Αυτό το να κατευθύνεται το συνειδητό μέρος στο υποσυνείδητο μέρος, είναι μια πολύ σημαντική ψυχολογική άσκηση που μπορεί να εφαρμόζεται την αυγή. Έτσι τα ασυνείδητα μέρη μετατρέπονται λίγο λίγο σε συνειδητά.

ΠΡΟΜΠΙΣΤΜΟ

Probistmo[2] είναι η επιστήμη που μελετά τις νοητικές ουσίες που φυλακίζουν την ψυχή. Probistmo είναι η επιστήμη των εσωτερικών δοκιμασιών.

Probistmo είναι εκείνη η εσωτερική σοφία που μας επιτρέπει να μελετήσουμε τις φυλακές της νοημοσύνης.

Probistmo είναι η αγνή επιστήμη που μας επιτρέπει να γνωρίσουμε σε βάθος τα λάθη των ατομικών νοών.

Ο ανθρώπινος νους πρέπει να ελευθερωθεί από τον φόβο και από τις ορέξεις. Ο ανθρώπινος νους πρέπει να ελευθερωθεί από τις επιθυμίες για συσσώρευση, από τις προσκολλήσεις, από τα μίση, από τους εγωισμούς, από την βία κ.λ.π.

Ο ανθρώπινος νους πρέπει να ελευθερωθεί από τις διαδικασίες του συλλογισμού που διαιρούν τον νου στην μάχη των αντιθέτων.

Ένας νους, διαιρεμένος από την θλιβερή διαδικασία της επιλογής, δεν μπορεί να χρησιμεύσει σαν εργαλείο στον Εσώτερο.

Πρέπει να ανταλλάξουμε την διαδικασία της νοημοσύνης με την ομορφιά της κατανόησης.

Η διαδικασία της επιλεκτικής αντίληψης διαιρεί τον νου και επιτρέπει την δημιουργία της λανθασμένης δράσης και της άχρηστης προσπάθειας.

Η επιθυμία και οι ορέξεις είναι εμπόδια για τον νου. Αυτά τα εμπόδια οδηγούν τον άνθρωπο σε κάθε είδους λάθη το αποτέλεσμα των οποίων είναι το Κάρμα.

Ο φόβος ασκεί πάνω στον νου την επιθυμία της σιγουριάς. Η επιθυμία της σιγουριάς σκλαβώνει την θέληση μετατρέποντάς την σε φυλακισμένη σε οριστικά αυτοκάγκελα, μέσα στα οποία κρύβονται όλες οι ανθρώπινες αθλιότητες.

Ο φόβος φέρνει κάθε είδους κόμπλεξ κατωτερότητας. Ο φόβος του θανάτου κάνει τους ανθρώπους να οπλίζονται και να δολοφονούν οι μεν τους δε. Ο άνθρωπος που φορτώνεται ένα πιστόλι στην μέση του είναι ένας άνανδρος, ένας φοβητσιάρης. Ο θαρραλέος άνθρωπος δεν φορτώνεται όπλα γιατί δεν φοβάται κανέναν.

Ο φόβος για την ζωή, ο φόβος για τον θάνατο, ο φόβος για την πείνα, ο φόβος για την αθλιότητα, ο φόβος για το κρύο και την γύμνια παράγουν κάθε είδους κόμπλεξ κατωτερότητας. Ο φόβος οδηγεί τους ανθρώπους στην βία, στο μίσος, στην εκμετάλλευση κ.λ.π.

Ο νους των ανθρώπων ζει από φυλακή σε φυλακή και φυλακή είναι κάθε μία σχολή, θρησκεία, λανθασμένη ιδέα, επιθυμία, γνώμη κ.λ.π.

Ο ανθρώπινος νους πρέπει να μάθει να ρέει σε συνέχεια, με ολοκληρωτικό τρόπο, χωρίς την επίπονη διαδικασία των συλλογισμών που τον διαιρούν με την πάλη των αντιθέσεων.

Ο νους πρέπει να γίνει σαν ένα παιδί για να μπορεί να χρησιμεύσει σαν εργαλείο στον Εσώτερο.

Πρέπει να ζούμε πάντα στο παρόν γιατί η ζωή είναι μόνο μια αιώνια στιγμή.

Πρέπει να ελευθερωθούμε από κάθε είδους προκαταλήψεις και επιθυμίες. Πρέπει να ελευθερωθούμε από κάθε είδους προκαταλήψεις και επιθυμίες. Πρέπει να κινούμαστε μόνο κάτω από τις ωθήσεις του Eσώτερου. Η απληστία, ο θυμός, η λαγνεία, έχουν το καταφύγιό τους στο νου. Η απληστία, ο θυμός, η λαγνεία, οδηγούν τις ψυχές στο Αβίτσι[3].

Ο άνθρωπος δεν είναι ο νους. Ο νους είναι μόνο ένα από τα τέσσερα σώματα αμαρτίας. Όταν ο άνθρωπος ταυτίζεται με τον νου πηγαίνει στην άβυσσο.

Ο νους είναι μόνο ένα γαϊδουράκι στο οποίο πρέπει να καβαλήσουμε για να μπούμε στην ουράνια Ιερουσαλήμ την Κυριακή των Βαΐων.

Όταν ο νους μας πολιορκεί με άχρηστες αντιπροσωπείες του μιλάμε έτσι: Νου, απόσυρε αυτές τις αντιπροσωπείες, δεν τις αποδέχομαι, εσύ είσαι ο σκλάβος μου και εγώ είμαι ο κύριός σου!

Όταν ο νους μας πολιορκεί με αντιπροσωπείες μίσους, φόβου, θυμού, ορέξεων, απληστίας, λαγνείας κ.λ.π. του μιλάμε έτσι: Νου, απόσυρε από μένα αυτά τα πράγματα, δεν τα δέχομαι, εγώ είμαι ο κύριός σου και εσύ πρέπει να με υπακούς γιατί είσαι ο σκλάβος μου μέχρι το τέλος των αιώνων!

Τώρα χρειαζόμαστε ανθρώπους θέλησης, ανθρώπους βούλησης που δεν αφήνονται να σκλαβωθούν από τον νου.

Η ΔΙΑΝΟΙΑ

Αυτό που μελετάμε πρέπει να το κάνουμε συνείδηση μέσω του αυθόρμητου διαλογισμού, αντιθέτως καταστρέφεται η διάνοια.

Πρέπει να εφαρμόζουμε τον πλήρη διαλογισμό, όχι διαιρεμένο και την ώρα που μας γεννιέται. Ο διαλογισμός δεν πρέπει να είναι μηχανικός.

Πρέπει να κατορθώσουμε την μαθηματική ισορροπία μεταξύ του Είναι και του Ξέρω: 20+20=40, 40-20=20.

Ο διανοητικός βλέπει τα πράγματα μόνο από τις θεωρίες του. Υπάρχουν δύο είδη διάνοιας: η κοινώς γνωστή αισθησιακή διάνοια και η διάνοια που δίνεται από το Είναι και είναι μια συνειδητή διάνοια.

Υπάρχουν βαθμοί στην αντικειμενική λογική του Είναι και μετριούνται σύμφωνα με τον αριθμό των κύκλων στα κέρατα του Λούσιφερ.

Όταν ανοίγεται ο εσωτερικός νους δεν χρειάζεται να προφέρουμε θεωρίες, υποθέσεις και προιδέες.

Η υποκειμενική επιστήμη είναι αυτών που βρίσκονται κλεισμένοι στον αισθησιακό νου και που ζουν μέσα στις υποθέσεις τους. (Βλέπε και στο κεφάλαιο 12 της «Μεγάλης Ανταρσίας» του ίδιου συγγραφέα).

Η Αγνή Επιστήμη βρίσκεται στην διάθεση μόνο εκείνων που έχουν τον εσωτερικό νου και σ’ αυτούς που ξετυλίγονται ανάμεσα σε τρίγωνα, οκτάγωνα και γωνιές…

Η ΕΞΥΠΝΑΔΑ

Δεν πρέπει να μπερδεύουμε την εξυπνάδα με τον νου. Σε κάθε νου υπάρχει ένα συγκεκριμένο σύνολο από έξυπνες αξίες.

Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε έξω από τον εαυτό μας τις έξυπνες αξίες, αυτές βρίσκονται μέσα σε εμάς τους ίδιους.

Οι έξυπνες αξίες κάθε ανθρώπινου όντος δεν αλλάζουν ούτε εξαντλούνται. Το απόθεμα εξυπνάδας είναι σταθερό.

Όταν εμφανίζεται μια θετική αξία, εκ των πραγμάτων έχει ληφθεί επιλεκτικά από την εξυπνάδα.

Χρειαζόμαστε μια νέα, επαναστατική παιδαγωγία, της οποίας το μοναδικό αντικείμενο θα είναι να μας κάνει συνειδητούς από αυτά που ήδη ξέρουμε.

Ταυτότητα, αξίες, εικόνα. Να ταυτοποιούμαστε, να φανταζόμαστε και να αξιολογούμαστε με ακρίβεια καταλήγει μη αναβλητέο όταν θέλουμε να κάνουμε μία καταγραφή των ίδιων των εαυτών μας.

ΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ

Όποιοι φτάνουν να εξαλείψουν τα πτώματα του εγώ αποκτούν την φωτισμένη διανόηση.

Φωτισμένη διανόηση είναι η διάνοια που έχει μπει στην υπηρεσία του πνεύματος.

Ο Ιησούς, ο Χριστός, είχε φωτισμένη διανόηση, έβαλε την διάνοιά του στην υπηρεσία του πνεύματος.

Το μεγάλο σφάλμα των υλιστών αποτελείται, ακριβώς, από την πίστη τους ότι η Πραγματικότητα χρειάζεται τα φυσικά φαινόμενα, αλλά η «πραγματικότητά» τους τελικά είναι αποτέλεσμα της υλιστικής διάνοιας και όχι της φωτισμένης διανόησης.

Τόσο το φυσικό όσο και το πνευματικό είναι ενέργεια και γι’ αυτό είναι τόσο πραγματικό το πνεύμα όσο και η ύλη.

Η ύλη είναι τόσο ιερή όσο και το πνεύμα. Όσο η υλιστική διάνοια δεν μετατρέπεται σε φωτισμένη διανόηση μέσω της Επανάστασης της Διαλεκτικής, δεν μπορεί να καταλάβει ότι το υλικό και το πνευματικό ενεργούν με συσχετισμένο και διαλεκτικό τρόπο.

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Ο χρόνος είναι ζωή, όποιος δεν εξαρτάται από τον χρόνο ελέγχει την ζωή.

Η ροή της ύπαρξης εμφανίζεται με πολύ πενιχρή διάρκεια για να την αφήσουμε να παρέλθει μέσα στην μικρότητα.

Η συντομία της ζωής είναι αρκετός λόγος για να μας ενθαρρύνει να την μεγαλώσουμε με την ολοκληρωτική Επανάσταση.

Με την εξυπνάδα, πρέπει να επωφεληθούμε στο μάξιμουμ από τον ζωτικό χρόνο για να παρατείνομε την συντομία του, όχι μικραίνοντάς τον με τα βαριά και μικροπρεπή έργα του εγώ.

Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

Σ’ αυτόν τον κόσμο, της κατανόησης, όλα είναι αφηρημένα και φανερά ασυνάρτητα. Αυτό της ασυναρτησίας είναι όταν κάνουμε τα πρώτα βήματα στον κόσμο της κατανόησης.

Ο νους και το ψυχολογικό σύμπαν βρίσκονται σε ένα μεγάλο χάος και γι’ αυτό δεν υπάρχει ανάμιξη ιδεών, αισθημάτων κ.λ.π.

Στα 49 επίπεδα του υποσυνείδητου βρίσκεται μεγάλη ποσότητα αρχείων με ισχυρή πληροφόρηση, αλλά δυστυχώς σε αταξία και αναρχία.

Όταν δουλεύουμε στον κόσμο της κατανόησης, οι εικόνες και οι λέξεις αναβλύζουν με μορφή Κοάν.

Στις πρώτες δουλειές πάνω στην κατανόηση των ελαττωμάτων γίνεται αναγκαία η βοήθεια του ύπνου. Σ’ αυτήν την δράση κατανόησης φτάνουμε σε μπερδεμένα επίπεδα, όπου οι εικόνες δεν έχουν συνοχή και όπου το χρώμα ακόμα δεν έχει λαμπρότητα, δηλαδή δεν έχει πολλή λάμψη.

Ένα από τα αρχικά εμπόδια στην κατανόηση ενός ελαττώματος είναι αυτό του να μην μπορείς να σταθεροποιήσεις το προς μελέτη ψυχολογικό στοιχείο, γιατί ο νους έχει τάση προς την σύγχυση.

Στον κόσμο της κατανόησης, όταν πρόκειται να δουλέψουμε πάνω σε ένα εγώ, όλα γίνονται σκοτεινά, δεν μπορούμε να δούμε απολύτως τίποτα και η συνείδηση χάνει, σε λεπτά, την φωτεινότητά της πέφτοντας γρήγορα στην γοητεία.

Το ρεύμα της σκέψης και των συναισθημάτων είναι εμπόδιο για να φτάσουμε να καταλάβουμε ένα ελάττωμα.

Όταν θέλουμε να καταλάβουμε ένα εγώ, πέφτουμε σε ένα σκοτεινό κενό, σε ένα είδος αμνησίας στην οποία δεν ξέρουμε τι κάνουμε, ποιοι είμαστε και που είμαστε.

Η Δύναμη του Έρωτα και η Δημιουργική Ενέργεια είναι οι πιο τέλειοι βοηθοί για την κατανόηση.

Η Δημιουργική Ενέργεια που μετατρέπεται ή που ανεβαίνει στην διάρκεια της σεξουαλικής μαγείας (χωρίς ξεχείλισμα της οντότητας του σπέρματος) ανοίγει τα 49 επίπεδα του υποσυνείδητου, κάνοντας να βγουν από αυτά όλα τα εγώ που έχουμε κρυμμένα. Αυτά τα ψυχικά επιπρόσθετα αναβλύζουν με την μορφή δράματος, κωμωδίας, ταινίας και μέσω συμβόλων και παραβολών.

Γραμμένο είναι ότι το κλειδί της κατανόησης βρίσκεται σε αυτά τα τρία ψυχολογικά κλειδιά: φαντασία, έμπνευση και διαίσθηση.

ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Για τοΝ σοφό το να φανταστεί είναι να δει. Η φαντασία είναι η διαφάνεια της ψυχής.

Για να κατορθώσουμε την φαντασία χρειάζεται να μάθουμε να συγκεντρώνουμε την σκέψη σε ένα μόνο πράγμα. Αυτός που μαθαίνει να συγκεντρώνει την σκέψη σε ένα μόνο πράγμα κάνει σημεία και τέρατα.

Ο γνωστικός που θέλει να φτάσει την Φαντασιακή Γνώση πρέπει να μάθει να συγκεντρώνεται και να ξέρει να διαλογίζεται. Ο γνωστικός πρέπει να προκαλεί τον ύπνο μέσω της πρακτικής του διαλογισμού.

Ο διαλογισμός πρέπει να είναι σωστός. Ο νους πρέπει να είναι ακριβής. Χρειάζεται η λογική σκέψη και η ακριβής αντίληψη με σκοπό να αναπτυχθούν οι εσωτερικές αισθήσεις απολύτως τέλεια.

Ο γνωστικός χρειάζεται πολύ υπομονή γιατί οποιαδήποτε πράξη ανυπομονησίας τον φέρνει στην αποτυχία.

Στον δρόμο της Επανάστασης της Διαλεκτικής χρειάζεται υπομονή, θέληση και πίστη απόλυτα συνειδητή.

Κάποια μέρα οποιαδήποτε, ανάμεσα σε όνειρα, αναβλύζει στην διάρκεια του διαλογισμού ένας μακρινός πίνακας, ένα τοπίο, ένα πρόσωπο, ένας αριθμός, ένα σύμβολο κ.λ.π. Αυτό είναι το σημάδι ότι προοδεύουμε πια.

Ο γνωστικός ανεβαίνει λίγο λίγο προς την Φαντασιακή Γνώση. Ο γνωστικός σχίζει το πέπλο της Ίσιδος λίγο λίγο.