Εθνική επέτειος (;)

Σήμερα το πρωί βγήκα μία βόλτα τριγύρω, και έβγαλα κάποια συμπεράσματα:
Η μόνη ένδειξη ότι πρόκειται για εθνική εορτή είναι ότι τα μαγαζιά είναι κλειστά. Οι μόνοι ανοιχτοί ήταν τα περίπτερα, τα ζαχαροπλαστεία, τα λουλουδάδικα και ένας Πακιστανός με μίνι μάρκετ!
Όταν ήμουνα μικρός, θυμάμαι ότι υπήρχε παντού ένας οργασμός κίνησης. Παντού υπήρχαν σημαίες, ενώ πολλοί άνθρωποι πηγαινοέρχονταν και μαζεύονταν στον κεντρικό δρόμο της περιοχής για να δουν τα παιδιά τους να παρελαύνουν. Και δεν υπήρχαν κιγκλιδώματα και ΜΑΤ και αστυνομία να προσέχει τους «επίσημους» αφού ο κόσμος βρισκόταν δίπλα στην εξέδρα τους. Για εμάς τους πιτσιρικάδες ήταν μία ημέρα πολύ ενδιαφέρουσα, με δράση, κόσμο, φασαρία και φυσικά χωρίς σχολείο! Ειδικά αν υπήρχε και κάποιο στρατιωτικό απόσπασμα, πετούσαμε στα σύννεφα.
Σήμερα;
Οι σημαίες είναι ελάχιστες, δεν υπάρχει ψυχή στους δρόμους, και ακούω τα πιτσιρίκια να παίζουν μέσα στα διπλοκλειδωμένα διαμερίσματα. Τίποτε δεν κάνει την ημέρα να ξεχωρίζει από μία συνηθισμένη Κυριακή.
Και επ’ ευκαιρία έχω να κάνω μία ερώτηση σε δήθεν αναρχικούς, δήθεν αριστερούς και  γενικά τους πολύ-πολιτισμικούς τύπους:
Αν και τα τελευταία χρόνια έκοψαν το ηλίθιο βιολί να κατηγορούν τους Έλληνες σαν εθνικιστές και φασίστες, θα ήθελα να μου απαντήσει κάποιος:
Ο Πακιστανός έχει ανοιχτό το μαγαζί του (σε αυτήν την πραγματικά παγκοσμίως σημαντική επέτειο) ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΕΝΟΧΛΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ, ούτε κάν οι κακοί χρυσαυγίτες.
Άραγε αν ήμασταν εμείς στο Πακιστάν και τολμούσαμε να ανοίξουμε το μαγαζί μας σε μία μεγάλη μουσουλμανική εορτή, ο αθώος-φιλήσυχος-φουκαράς-θύμα κλπ «μετανάστης», που τόσο πολύ υποφέρει από τους παλιο-φασίστες Έλληνες, θα μας άφηνε ήσυχους ή θα μας είχε κόψει το λαρύγγι την στιγμή που θα ξεκλειδώναμε το μαγαζί μας;
Παλιοφασίστες…

Advertisements

6 σχόλια ἐπὶ τοῦ “Εθνική επέτειος (;)

  1. ως μία από τις δημοσιεύσεις που ξεχώρισαν για την εβδομάδα που πέρασε σύμφωνα με την ομώνυμη ενότητα του yannidakis, η παρούσα καταχώρηση του ιστολογίου. Καληνωρίσματα :[

    Μοῦ ἀρέσει

  2. και οι δικές μου αναμνήσεις έτσι είναι….
    με σημαίες στα σπίτια… με σημαιάκια στα χέρια… με τους μεγαλύτερους να αφηγούνται ιστορίες στα εγγόνια… και φυσικά χωρίς τα ΜΑΤ και τα κάγκελα…

    Μοῦ ἀρέσει

  3. μπορεί να απεχουμε ηλικιακά όμως και οι δικές μου παιδικές αναμνήσεις είναι ολόιδιες, δείγμα του ότι τα πράγματα άλλαξαν απότομα τα τελευταία χρόνια.
    Ο προβληματισμός που θέτεις είναι άρτιος και ειλικρινά θλίβομαι στην εκοφαντική σημερινή πραγματικότητα

    Μοῦ ἀρέσει

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...