Επ’ ευκαιρία της καταχώρησης της ΒΙΚΥ: Πίσω από την μάσκα

Θα συμφωνήσω εν μέρει με όσα γράφονται εκεί.

Ο Φρόυντ έχει γίνει κάτι σαν κατεστημένο. Η θεωρία του παρόλο που καταρρέει από τα σύγχρονα δεδομένα διδάσκεται σήμερα σαν κάτι περίπου ιερό και απαραβίαστο.

Αυτό είναι φυσικό, γιατί συμβαίνει σε όλες τις επιστήμες.

Ο Χάξλεϋ είχε πει ότι «Η μοίρα των καινούριων αληθειών είναι να αρχίζουν σαν αιρέ­σεις και να τελειώνουν σαν προκαταλήψεις».

Οι διάφορες θεωρίες έχουν πάντοτε σφάλματα. Έρχεται μία νεότερη για να τις ανατρέψει και να γίνει κατεστημένο στην θέση τους.

Πράγματι υπάρχουν τα ένστικτα που αναφέρονται στην καταχώρηση.

Υπάρχει όμως ένα ακόμη κινητήριο συναίσθημα, το κυριότερο όλων, που είναι ο φόβος. Οι άνθρωποι δεν εξωτερικεύουν αυτό που υπάρχει μέσα τους επειδή «φοβούνται την κοινωνία». Αν δεν φοβόντουσαν δεν θα υπήρχαν και μεταμφιέσεις.

Παράδειγμα: Όλοι έχουμε λαιμαργία. Όλοι σε κάποιο τραπέζι (γεμάτο με καλούδια) λέμε συνήθως «δεν πρέπει να φάω άλλο, θα παχύνω». Έχετε παρατηρήσει όμως ότι εάν μείνετε σε κάποια στιγμή μόνοι σας στην κουζίνα, και υπάρχουν εκεί τα γλυκά που σας αρέσουν πολύ, σας καταλαμβάνει η επιθυμία να φάτε μία κουταλιά ακόμη τώρα που δεν σας βλέπουν;

Να ο φόβος και η ευκαιρία να κάνεις κάτι «παράνομο».

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και εδώ. Ο «κύριος διευθυντής» θέλει να παίξει, να γελάσει να κάνει βλακείες όπως όλοι οι άνθρωποι, αλλά φοβάται «τι θα πει ο κόσμος». Βρίσκει την ευκαιρία να ξαναγίνει φυσιολογικός πίσω από την μάσκα.

Πάμε τώρα πολύ πίσω, στο τελείωμα των αρχαίων μυστικιστικών πολιτισμών. Ήταν η εποχή που
αναφέρεται σαν Ασημένια στα βιβλία παραψυχολογίας. Τα ανθρώπινα ελαττώματα ήδη είχαν «πάρει το πάνω χέρι».

Η διδασκαλία της εποχής απαιτούσε από τους ανθρώπους να γνωρίσουν το Εγώ τους. Όχι το ψεύτικο εγώ της ψυχολογίας, αυτό που έχει επικρατήσει να ονομάζουμε «ο εαυτός μου». Μιλάω για το διεστραμμένο Εγώ, τον εσωτερικό διάβολο, το κάθε ελάττωμα που μας χαρακτηρίζει και μας κάνει να μην δρούμε σαν άνθρωποι.

Οι άνθρωποι έβγαζαν το εγώ τους στην επιφάνεια μέσω του θεάτρου. Έκαναν στην σκηνή αυτό που θα ήθελαν πραγματικά να κάνουν, με σκοπό να γνωρίσουν τον κρυμμένο εαυτό τους με σκοπό να τον αλλάξουν.

Έτσι γεννήθηκε το θέατρο, οι ηθοποιοί, οι μάσκες και οι μεταμφιέσεις. Έτσι σιγά σιγά επικράτησε το μασκάρεμα στις γιορτές.

Έχεις ένα ελάττωμα που θέλεις να το γνωρίσεις. Για να το γνωρίσεις πρέπει να το κάνεις να εμφανιστεί. Για να το κάνεις να εμφανιστεί θα πρέπει να μην έχεις κανέναν έλεγχο. Για να μην έχεις κανέναν έλεγχο θα πρέπει να μην ξέρουν ποιος είσαι ή να βρίσκεσαι στην σκηνή του θεάτρου όπου μπορείς να «υποδυθείς» έναν ρόλο.

Με αυτόν τον τρόπο κάποιος μπορεί να βγάλει στην επιφάνεια το κρυμμένο υποσυνείδητό του με σκοπό να γνωρίσει κάτι και να το αλλάξει.

Όμως όπως είναι φυσικό (συμβαίνει με όλα) ο αρχικός λόγος του «θεάτρου» και του μασκαρέματος, διαστράφηκε, ξεχάστηκε και σήμερα πλέον εξυπηρετεί μόνο τον ελαττωματικό ψυχισμό μας. Εξυπηρετεί πλέον την διασκέδαση (διά-σκεδάζω = δια-σκορπίζω) και όχι την ψυχαγωγία (αγωγή της ψυχής). Χρησιμεύει μόνο για να ξεθυμαίνει λίγο η εσωτερική ένταση ικανοποιώντας το αγαπημένο ελάττωμα και όχι γνωρίζοντάς το.

Το θέμα δεν εξαντλείται εύκολα και μάλισται σε μία καταχώρηση. Έτσι σταματάω εδώ. Ελπίζω να είναι κατανοητά όσα έγραψα.

Advertisements

Ἕνα σχόλιο ἐπὶ τοῦ “Επ’ ευκαιρία της καταχώρησης της ΒΙΚΥ: Πίσω από την μάσκα

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...